Q World : The Lost Memory

ตอนที่ 2 : Chapter 2 เสียงร้องลำพัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ม.ค. 52

 

......ฮะ.........3 ปี นานขนาดนั้นเชียว........O_O งั้นครอบครัวฉัน

 

เห็นว่าพวกเค้าไปเมืองหลวงกันน่ะ พวกระดับ 50 ขึ้นไปเท่านั้น ท่านเองพึ่งจะ ระดับ 30 ไม่มีชื่อในยุทธภพนี่ ไม่แน่พวกเค้าอาจจะมาที่นี่ วันใดวันหนึ่งพวกท่านอาจจะได้พบกันก็เป็นได้

 

ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว

นายอำเภอยื่นชุดชาวบ้านให้ฉัน ถ้ามันนานขนาดนั้นทำไมไม่มีใครตามหาฉันเลยล่ะ เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่เมื่อ 3 ปีก่อนน่ะ ไม่เข้าใจจริงๆเลย

 

ผลั่ก!!!!

 

โอยขอโทษค่ะ~ToT.........

 

เอ๊ะ.............อาคาริ นี่!!!”

 

หา.........(ใครเรียกฉัน)

ฉันเงยหน้ามองคนที่ชนเมื่อกี้เหมือนเค้าจะทำหน้าตกใจเมื่อเห็นฉัน (เห็นฉันเป็นผีเหรอไง >[]<) พร้อมดึงตัวฉันให้ยืนขึ้น แล้วจ้องหน้าฉันใกล้มากจนมือฉัน เสยหน้าชายคนนั้นโดยอัตโนมัติ มันน่าตกใจมากกว่าฉันจะช่วยพยุงชายคนนั้นก็ใช้เวลาตั้งสตินานพอควร

 

ขอโทษค่ะๆ เจ็บมากไหมค่ะ

 

เธอนี่หมัดหนักเหมือนเคยนะ ^ ^ ทำไมเธอยังใส่ชุดระดับนี่อยู่ล่ะ

 

นายรู้จักฉันด้วยเหรอO_o?”

 

ก็ใช่สิ ฉันรู้จักเธอดีนะ เธอคือยัยเด็กเอ๋อ อาคาริไง.........ว่าแต่ดูเธอไม่เอ๋อแล้วนี่

ชายคนนี้ดูท่าทางจะเก่งมาก เพราะชุดที่เค้าสวมดูท่าแล้วระดับคงสูงน่าดู แต่ทำไมเค้าถึงเอาแต่ดึงแก้มฉันเล่นเนี่ย =_= สีหน้าของฉันตอนนี้คงบ่งบอกว่าฉันสุดจะทนแล้วจริงๆ ชายคนนี้ถึงปล่อยมือได้

 

แหะๆขอโทษนะมันเคยตัวนะ เธอจำฉันไม่ได้เลยเหรอ

 

ฉันจะไปตรัสรู้กะคุณท่านได้ไงล่ะค่ะ ว่าท่านเป็นใคร =[]=^”

 

ก็ฉันไงล่ะ ทีซา คนที่พาเธอไปหาเสือไง 5555+

นายคนนี้ท่าจะเคยทำชั่วกะฉันไว้เยอะเลยสินะ แต่ดูยังไงฉันก็จำไม่ได้ สงสัยเป็นความทรงจำอันหดหู่แน่ๆเลย เอาเหอะคนเคยรู้จักกันก็น่าจะช่วยไรได้บ้าง

 

ขอถามไรหน่อยนะ ตัวฉันในตอนที่พบกับนายเป็นยังไงบ้างล่ะ

 

ทำไมถึงถามฉันล่ะ ตัวเธอเองเธอน่าจะรู้ตัวนะ

 

คือตอนนี้........ฉันจำอะไรเกี่ยวกับฉันไม่ได้เลยล่ะ ขอร้องล่ะเล่าให้ฟังทีนะ

 

เฮ้อ...............เวลาฉันก็มีไม่มากนะ บอกได้อย่างเดียว เธอเป็นคนดีมากนะ แต่เธอในตอนนั้นการรับรู้ถือว่าช้าค่อนข้างจะเหมือนเด็กที่รักเล่นมากกว่า แล้วก็ติดพี่ชายด้วย.......ถ้าสิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นจริงเราคงพบกันอีกนะ

 

ขอบคุณค่ะ.........แค่นี้ก็เป็นบุญแล้วค่ะ

ทีซา ลูบหัวฉันแล้วก็กระโดดขึ้นหลังม้าจากฉันไป ราวกับว่าจะไม่ได้พบกันอีกพอม้าตัวนั้นหายไปจนลับตา ฉันก็รีบเปลี่ยนชุดเป็นชาวบ้านปะป่นไปกับคนอื่นๆ ฉันไปทางเหนือของเมืองที่นั้นมีศาลาที่ดูเหมือนจะไม่มีใครมารบกวนฉันได้ ฉันเริ่มเปิดตำราเล่มแรกพออ่านไปได้ไม่กี่หน้ามันก็รู้สึกว่า ฉันเคยใช้วิชานี้มาแล้ว

 

เล่มที่สอง เป็นตำราที่ดูแล้ววิชาเยอะกว่าเล่มแรก แล้วดูยุ่งยากไปนิดมีทั้งเวทย์มนต์ที่ใช้ จู่โจม และรักษา จู่โจมน่ะพอเข้าใจดีอยู่ แต่ไอ้รักษาทำไมมันมีเงื่อนไขเยอะจนงงหมดแล้วเนี่ย @_@ งงจริงๆ เอาเป็นว่าเล่มนี้ค่อยเป็นค่อยๆไปดีกว่า

 

นายอำเภอวิลเลียมฉันเอาตำรามาคืนเล่มหนึ่งก่อนนะค่ะ.......

 

คุณหนูมาพอดีเลย ข้ากะจะวานท่านให้ไปส่งของหน่อย

 

ส่งของ? อะไรเหรอค่ะ........

 

เอาของชิ้นนี้ ไปให้ผู้ดูแลภารกิจ จาเร็ต ที่เมืองแปดลี้ด้วยนะ

 

แปดลี้นี่ทางไหนเหรอค่ะ

 

ไปประตูทางตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านหมู่บ้านป่าดอกท้อ แล้วไปประตูทางตะวันออกเฉียงเหนือของที่นั้น จะเจอทางไปแปดลี้ ระวังตัวด้วยล่ะระหว่างทางก่อนถึงแปดลี้ ค่อนข้างอันตราย เด๋วข้าจะให้ผู้เทเลพอร์ตพาคุณหนูไปส่งที่หมู่บ้านป่าดอกท้อนะ

 

ค่ะ(ถ้าอันตรายทำไมต้องให้ฉันไปด้วยเนี่ย = =^^^)

พอฉันถูกส่งมาที่หมู่บ้านป่าดอกท้อ ฉันเองก็ไม่คิดว่าจะรอพบ ราซ เพราะถ้าเอาของไปส่งเสร็จแล้วค่อยกลับมาก็คงจะดีกว่า การที่ฉันเลือกวิ่งไปตามทางที่นายอำเภอบอก จากป่าที่ร่มกลายเป็นถนนที่โล่ง แทบจะไม่มีต้นไม้แต่ก็ไม่แห้งแล้งมาก การวิ่งตามถนนใหญ่คงปลอดภัยกว่าจริงๆ พอถึงสะพานที่จะข้ามไปยังเมืองแปดลี้.......

 

แง.............แงงงงงงงงงง

 

หืม? เสียงเด็กทารกนี่ แล้วเสียงมาจากไหนล่ะนั้น

ฉันพยายามกวาดสายตาจากบนสะพาน และแน่ใจว่าต้นเสียงมันคงไม่ไกลจากที่นี่นักหรอก ฉันริมเดินข้ามสะพานไปแล้วส่องดูจากข้างล่างมีตะกร้าใบหนึ่งติดอยู่ใต้สะพาน ฉันพยายามเดินลงไปในน้ำ ซึ่งมันค่อนข้างเย็นมาก

 

จะไปไหนล่ะแม่หนู.......

 

“O_O!!!”

คนที่เรียกฉันคือชายรูปร่างเตี้ยหน้าเหมือนอาแปะแถวไหนก็ไม่รู้ ทำท่าจะกระโดดใส่ฉัน(ด้วยใบหน้าที่หื่นกาม)ตาม สัญญาชาติ ฉันก็เผยต่อยเสยคางอาแปะนั้นเต็มๆ(ทั้งทีตกใจจนหลับตาไปแล้ว) พอลืมตาดูอีกที่ตาแปะนั้นกระเด็นไปชนต้นไม้ใกล้ แล้วยังทำหน้าหื่นใส่ฉันต่อ (ทำไมตายยากจังเนี่ยT0T) คราวนี้คงจะทำอะไรไม่ได้นอกจากท่าป้องกัน ย่าห์!!!!!! (แม่จ๋าช่วยด้วย)

 

ฟ้าว........ตูบ!!!!!!!

 

เฮ้ย อาคาริ เธอมาทำไรที่นี่........

 

ราซ!!!!O_O ระวังข้างหลัง>O<!!!!

ราซก็สะบัดหอกของตนเองฟาดใส่หัวอาแปะหน้าหื่นจะนอนหงายท้องไป เหมือน ปาฎิหาริย์เลย จริงสิ เด็กทารกล่ะ ฉันลืมได้ไงเนี่ย อยู่ไหนแล้วล่ะ โชคดีที่ตะกร้ามันไม่ไหลตามกระแสน้ำไป ข้างในเป็นเด็กทารกหน้าตาน่ารักอายุราวๆ 5 เดือนได้แล้วมั้ง แต่ใครกันนะที่ใจร้ายเอาเด็กทารกคนนี้มาลอยน้ำเนี่ย ฉันเริ่มรู้สึกว่าปวดหัวอีกแล้ว

 

ตาจ๋า ทำไม บ้านเราไม่มีแม่ล่ะ แล้วแม่คือไรเหรอ

 

อาคาริ แม่ของนู๋นะไปดีแล้ว อาคาริต้องเป็นเด็กดีนะ คุณแม่ต้องดีใจแน่เลย

 

อาคาริก็ไม่เข้าใจ ใครคือแม่ แม่คืออะไร อาคาริไม่เข้าใจ!!!”

 

อาคาริ ใจเย็นๆสิลูก

 

ไม่อาคาริไม่เข้าใจอะไรแล้ว ทั้งตาจ๋าด้วย ทำไมอาคาริไม่มีแม่กะเค้าบ้างล่ะ ทำไมล่ะ! ทำไม!!!”

เสียงเด็กคนนั้นดังในหัวฉันจนแทบคิดอะไรไม่ออกเลย เหมือนกับว่ามันเคยเกิดขึ้นกับฉันมาแล้ว นี่เหรอความทรงจำของฉัน...... เสียงของราซดังขึ้นในหัวฉันอีกแล้ว

 

อาคาริ..........อาคาริ...........เธอยังดีอยู่หรือเปล่า เฮ้ย!!!”

ราซรับรับตัวเด็กทารกเพราะทันทีที่ฉันตั้งสติได้ฉันก็เผลอปล่อยมือ ฉันลืมไปว่าฉันอุ้มเด็กทารกอยู่มันน่าตกใจอยู่เหมือนกัน พอตั้งสติได้แล้วฉันก็ขอราซอุ้มเด็กทารก แต่ดูเหมือนเค้าจะค่อนข้างระแวงฉันซะแล้ว

 

เด๋วฉันจะอุ้มเด็กเอง เธออุ้มน่ะ ฉันไม่ไว้ใจเท่าไรกลัวว่าเด็กจะตายก่อนถึงเมือง

 

เฮ้! ฉันเป็นผู้หญิงนะ แล้วที่ฉันทำเมื่อกี้ก็ไม่ได้ตั้งใจด้วยนะ =A=”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

5 ความคิดเห็น