Q World : The Lost Memory

ตอนที่ 3 : Chapter 3 ครอบครัวจำเป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ม.ค. 52

 

ไม่เอาล่ะ เธอวิ่งตามฉันมาล่ะกัน ตามให้ทันล่ะ.......

ทันทีที่ ราซ พูดจบเค้าก็วิ่งนำหน้าฉันไป พอถึงเมืองแปดลี้ฉันรีบเอาของไปส่งผู้ดูแลภารกิจ จาเร็ต เค้ามอบของชิ้นหนึ่งให้ฉัน มันเหมือนใบอะไรสักอย่าง

 

นี่เป็นตราไว้เปิดคลังเก็บของของท่าน ท่านสามารถตรวจคลังได้จากผู้ดูแลคลัง

 

ค่ะ.......

ฉันเดินไปหาหญิงชุดสีชมพู พอยื่นตราให้เธอ เธอก็ยกลังไม้อันหนึ่งให้ฉัน ภายในลังมีแต่ของเบ็ดเตล็ดทั้งนั้น แต่ก็พอเจอของที่น่าสนใจอยู่บ้าง พอหันไปหาราซเค้าก็พึ่งวิ่งมาหาฉันพร้อมทั้งอุ้มเด็กทารกในอ้อมแขน

 

ไปไหนมาน่ะ อุ้มเด็กคนนี้ไปมาอยู่ได้ มานี่ฉันอุ้มเอง

 

ก็ตามหาครอบครัวของเด็กคนนี้อยู่น่ะ เธอพอรู้ไหมว่าเด็กคนนี้ชายหรือหญิงอ่ะ=O=”

 

ไหนให้ฉันอุ้มดูสิ........

ฉันเปิดผ้าที่ห่อตัวเด็กที่ละนิด พอรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นเพศอะไรฉันก็รีบห่อมันเหมือนเดิม

 

ว่าไงเด็กผู้หญิงหรือเด็กผู้ชาย.........

 

เด็กผู้หญิง...แล้วเอาไงดีจะปล่อยให้เด็กคนนี้อยู่คนเดียวก็ไม่ได้ด้วยสิ..........

ระหว่างที่พวกเราต่างเถียง ต่างเดินกันไปทั่วเมือง กลับไม่พบเบาะแสอะไรกับเด็กทารกนิรนามคนนี้เลย พอมาถามขุนพลเฝ้าเมือง ก็เห็นทีว่าเค้าหัวเราะพวกเรา(มีไรน่าขำกัน ตาแก่ = =^)

 

พวกเธอสองคนเป็นจอมยุทธพึ่งแต่งงานกันใหม่ล่ะสิท่า หุหุ

 

เออ...............เปล่าค่ะไม่ใช่ค่ะ/เปล่าครับไม่ใช่ครับ

พอเราพูดพร้อมกันขุนพลเฝ้าเมืองก็หัวเราะอีก (ตาแก่นี้วอนซะแล้ว = =^^^) เสียงหัวเราะนั้นทำให้เด็กทารกตื่นขึ้นมาแล้วร้องไห้ดังด้วย (เวรกรรมขนานแท้ =[]=”) ฉันพยายามโอ๋เด็กไม่ให้ร้อง ราซ เองก็พยายามช่วยด้วย

 

ไม่เป็นไรหรอกช่วงนี้พวกจอมยุทธที่แต่งงานมีลูกก็ไม่ค่อยยอมรับเรื่องแบบนี้แหละ หุหุหุ แถมบางคนก็กังวลเรื่องลูกมากด้วย บ้างก็เอาเด็กไปทิ้งไว้บ้างเพื่อไม่ให้เด็กรับเคราะห์ไปด้วยน่ะ

 

รับเคราะห์ อาจเป็นเพราะถูกปองร้ายใช่ไหมค่ะ

 

อากาศวันนี้ช่างดีจริงๆ สายลมไม่มีปัญหาอะไร เสียงคลื่นชั่งเสนาะหูดีจริง หุหุหุ

ดูเหมือนจะเป็นคนแก่หูหนวกมั้งเนี่ย (ตาแก่ฟังที่ฉันถามบ้างไหมเนี่ย =[]=^) มันรู้สึกน่ารำคาญจริงฉันรีบพาเด็กคนนี้ออกไปห่างๆชายชราคนนี้ แล้วพยายามกล่อมเด็กให้หลับ......ใช้เวลาไม่นานเด็กก็หลับลงอย่างง่ายดาย

 

เฮ้อ...........เอาไงกะเด็กนี่ดีล่ะ สงสัยคงเป็นเด็กไม่มีพ่อแม่แน่ๆเลย =3=”

 

ไม่! เด็กคนนี้จะต้องมีแม่ ฉันจะเป็นแม่ให้เค้าเอง........

 

เฮ้! ทำไมพูดเองแบบนี้ล่ะ เด็กคนนี้เป็นลูกใครก็ไม่รู้นะ แล้วเธอจะเป็นแม่ของเด็กคนนี้ได้ไง

 

ได้สิ ฉันเป็นได้แน่ ฉันจะไม่ให้เด็กคนนี้ขาดแม่เหมือนกับฉัน..........ฉันทั้งไม่รู้ว่าแม่คืออะไรด้วยซ้ำแต่ว่าฉันจะเป็น ไม่ว่าสายตาใครเค้าจะคิดยังไงก็ตามเถอะ

ฉันกอดเด็กคนนี้ไว้ไม่อยากให้ใครพรากจากไป ชายข้างๆก็เอื้อมมือแตะไหล่ของฉัน พอหันไปมองเค้ากลับตกใจยิ่งกว่าเดิมอีก

 

งั้นฉันจะเป็นพ่อให้เด็กคนนี้ก็แล้ว กันนะ ^o^”

 

“o_o….O_o….O_O….O[]O!!!!ห๋า นายว่าไงนะ!!!!”

เป็นคำพูดที่ทำให้ฉันช็อกสุดๆ เจ้าราซเนี่ยนะจะเป็นพ่อ เหมือนเอาทั่งเหล็กมาหล่นทับหัวฉันแท้ๆ เจ้าหมอนี้มันคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย แล้วการตามหาครอบครัวฉันจะทำได้ไหมเนี่ยT[]T แต่แล้วฉันก็เกิดทำเด็กตกพื้นโดยที่มีคนมารับร่างเด็กคนเดิมไว้ คราวนี้ ราซให้ฉันอุ้มเด็กได้(ก็คนมันเบลอนี่นา T_T)

 

เออ......ฉันไปทำภารกิจก่อนนะ แล้วจะกลับมาหา ^ ^”

 

โชคดีล่ะ........... ^ ^/”

ระหว่างที่อุ้มเด็กคนนี้ไปรอบๆเมืองแปดลี้ สาวงาม คริสตี้น่าก็เรียกฉันให้ไปหา ดูเหมือนเจ้าหล่อนจะสนใจเด็กคนนี้มากเลย เธอขออุ้มเด็กคนนี้ด้วย

 

ขอถามหน่อยสิเด็กคนนี้ชื่ออะไรหรอ........หน้าตาน่ารักดีจัง

 

ชื่อ....เหรอ?

ตายล่ะหว่า ฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องชื่อของเด็กคนนี้เลย =[]= เอาไงดีล่ะ ฉันเองก็คิดชื่อดีๆให้ไม่ได้ด้วยสิ แงแงแง คิดสิอาคาริ เธอต้องมีชื่อดีๆสักชื่อสิ เธอจะดูแลเด็กคนนี้ไม่ใช่เหรอ

 

ยังไม่ได้คิดสินะ งั้นชื่อ เธอกับพ่อของเด็กคนนี้ชื่ออะไรล่ะ ^ ^”

 

เออ.......ฉันชื่อ อาคาริ ส่วนพ่อ.......ชื่อ ราซ..........

 

งั้นก็ชื่อ ราซึริ สิ เอาชื่อของพ่อกับแม่มารวมกัน ดีออกเนอะ

โห.........ง่ายดีเนอะ เอาชื่อพ่อแม่มารวมกัน คิดดีแล้วเหรอ แต่ชื่อมันก็ไม่ได้อุบาศเท่าไรหรอกนะ นู๋ราซึริ หุหุหุ น่ารักอะไรแบบนี้ แต่ครอบครัวฉันมาเห็นฉันแบบนี้คงจะโกรธแน่เลย

 

ระหว่างที่ฉันเดินคิดไปมา เด็กคนนี้ก็ร้องอีกแล้ว โธ่...อย่าร้องสิ สงสัยหิวมั้งแล้วฉันจะหาอะไรให้คุณกิน ToT ทางเลือกสุดท้ายของฉันแล้วสินะ..............

 

เอ๋........เธอไหวไหมเนี่ย........ = = ฉันไปไม่ถึงชั่วโมงเธอกลายสภาพเร็วแบบนี้เลยเหรอ

 

ปากเสียนะนายเนี่ย เอาต่างนายล่ะ ฉันเหนื่อยแล้ว

 

เฮ้! คิดจะเป็นแม่ได้ไม่ถึงชั่วโมงก็ท้อแล้วเหรอไง เฮ้อ..........ไม่ไหวๆ

 

พูดมากเด๋วแม่ก็เตะให้เสียเลย โอย........งั้นนายก็เอาลูกมานี่ แล้วจะไปไหนก็ไปเลยนะ

 

อ้าว....ไงพูดงี้ละ

รู้สึกว่าเจ้านี้จะทำตัวน่ารำคาญซะแล้วสิ  พึ่งรู้เลยว่าการเป็นแม่มันยากเหมือนกันนะ ถ้าเป็นท่านตาล่ะ...จริงสิ ตอนเด็กๆท่านตาเลี้ยงเราให้โตมาได้นี่ ถึงฉันไม่มีแม่ฉันก็โตมาได้ นี่แค่ฉันพึ่งเป็นแม่นะฉันจะต้องดูแลเด็กคนนี้ได้สิ สู้โวย >[]< /

 

เฮ้! เอาลูกคืนมานะ เจ้าบ้าราซ >_<^”

 

อะไรเธออุ้มลูกตั้งนานแล้วนี่ =0= ลูกสาวฉันเองขออุ้มมั้งไม่ได้เหรอไง......

 

เฮ้ ! อย่าเกะผ้าออกสิ >[]< (ฉันขี้เกียจห่อใหม่)

 

เอาสูงอีกๆ นะ สูงอีก ^O^”

เจ้าราซก็โยนเด็กเล่นซะงั้น ภาพออกแนวดูน่าหวาดเสียวมากกว่า = = แต่ดูเด็กคนนี้จะสนุกด้วยนะ เฮ้อ........จริงด้วยสินะ ถ้าทุกๆวันไม่มีปัญหาหนักแบบวันนี้ได้ก็ดีสินะ........อยากให้เด็กคนนี้โตขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำของฉันที่จะกลับมาด้วยเถอะนะ ฉันหวังว่ามันจะไม่มีอะไรเลวร้ายกว่านี้

 

 

 

5 ความคิดเห็น