Q World : The Lost Memory

ตอนที่ 4 : Chapter 4 ชายที่ถูกตามล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ม.ค. 52

 

ผ่านมาได้ 3 ปีแล้ว ความทรงจำฉันแทบจะไม่กลับมาเลย เหมือนการเดินทางถูกตรึงไว้ ด้วยอะไรซักอย่าง อยู่ที่แปดลี้มานานเหมือนกันนะเนี่ยเรา

 

มะม่า ป๊ะป๋าจะมาหา นู๋ม่ะค่ะ

 

มาสิจ๊ะ ป๊ะป๋าเค้าสัญญากับราซึริแล้วนี่ ^ ^”

เสียงเล็กของเด็กสาวตัวน้อยที่ยืนรอข้างๆฉัน เด็กที่ฉันเก็บมาเลี้ยงเมื่อสามปีก่อน...... เป็นเด็กที่ฉลาดพอตัวเลยล่ะ วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบสามปีของเด็กคนนี้ แต่ว่าทำไมราซมาช้าจังนะ ฉันก้มมองเท้าตัวเองชุดสีขาวแดงของฉันดูจะไม่เข้ากับคำว่า แม่ เท่าไรนะ

 

ตูม!!!

 

มะม่า เสียงระเบิดนี่ค่ะ >_<”

 

ราซึริ รอตรงนี้นะเด๋ว มะม่าไปดูแปบ

บ้าจริง ในเมืองใครมาสู้กันแถวนี้ล่ะ ตรงใต้ศาลาใกล้ๆเทรีซ่า มันฝุ่นคลุ้ง มันน่าตกใจมาก เพราะฉันเห็นราซวิ่งพาชายสองคนออกจากฝุ่นไปทางหลังบ้านใกล้ ดูเหมือนเค้าจะวิ่งไปทางหอคำสาป พอฝุ่นลดลง พวกทหาร สี่นายก็เข้ามาถามฉันว่าเห็นชายสองคนไหม ฉันก็คงบอกไม่ได้หรอก เพราะไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด พวกทหารก็กลับไปประจำที่ของตนเอง ส่วนฉันก็วิ่งกลับไปหาราซึริ

 

มะม่า เมื่อกี้นู๋เห็นป๊ะป๋าวิ่งไปทางนู้นอ่ะค่ะ

 

จ๊ะ มะม่าเห็นแล้วเราจะไปหาป๊ะป๋ากันนะ ราซึริ ^ ^”

ฉันอุ้มราซึริ แล้วเดินไปหาผู้เทเลพอร์ตให้พาเราสองคนไปหอคำสาป ที่นี่ออกจะวังเวงไปนิดเพราะรอบๆเมืองมีแต่พวก ภูตผีปีศาจทั้งนั้น และแน่นอนว่าไม่ค่อยมีคนมาที่นี้ ฉันวางราซึริลงทันทีที่เห็นเป้าหมาย ฝีเท้าการวิ่งของฉันมุ่งหาเป้าหมายแล้วกะระยะกระโดดทันที

 

เจ้าบ้า ราซซซซซ>[]<!!!!!”

ท่ากระโดดเตะหลังของฉันทำให้ชายแปลกหน้าสองคนตะลึงเลยทีเดียว แต่ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยแรงเท่าไรเพราะดูท่าเจ้าราซกระเด็นไปไม่ไกล =3= ฉันเดินไปหาร่างของคนที่โดนฉันเตะ

 

แหะๆ อาคาริ ว่าไง ^ ^”

 

นายสัญญากับราซึริแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไปรับที่ แปดลี้น่ะ ทำไมนายไม่รักษาสัญญาเอาซะเลย แล้วชายสองคนนั้นน่ะใครกันแน่ อย่าบอกฉันน่ะว่าไปหาเรื่องใส่ตัวเองอีก = =^”

 

ปะ......ปล่าวนะ ฉันแค่ช่วยเหลือพวกเค้าเฉยๆ ไง ราซึริ ^ ^”

เด็กสาวเดินมาหาชายผู้เป็นพ่อแล้วก้มมองดู แต่ดูเหมือนเธอจะไม่พอใจเช่นกัน

 

ป๊ะป๋า คนโกหก =[]=”

 

ง่ะ ป๊ะป๋าขอโทษ ราซึริ T0T อย่าโกรธป๊ะป๋าเลยนะ

 

ม่ะเล่นกะป๊ะป๋าแล้ว = = มะม่า

 

เอาล่ะๆ คราวนี้ ถึงตาคนแปลกหน้าล่ะ พวกคุณเป็นใคร = =”

ชายสองคนที่ดูอายุห่างกันพอสมควรแต่ฉันกลับสนใจ ชายคนที่สวมชุดหมอสีขาวแดงแบบเดียวกับฉันเพราะฉันรู้สึกว่าเคยเจอะเขา....... จริงสิหน้าเค้าเหมือน ราซ เลยแต่ดูจะอายุมากกว่าเท่านั้น ส่วนชายอีกคนที่ไม่ได้สวมเครื่องแบบจอมยุทธ ก็ดูคุ้นเหมือนกันบ้างทีเค้าอาจจะรู้อดีตของฉันก็ได้

 

เธอชื่ออะไรนะ..........อาคาริใช่ไหม

 

เออ......ใช่ แล้วพวกนายล่ะ = =”

 

...............ฉันชื่อ เคียวยะ ส่วนนี่ เซเมะ...พวกเราเป็นผู้ที่อยู่ในหมายจับ........

 

ผู้อยู่ในหมายจับเหรอ..........ร้ายแรงแค่ไหน?

 

ระดับสูง พวกเราหนีมาหลายปี แล้วล่ะ

แย่จัง ถ้าถูกจับได้ว่าพวกเราเกี่ยวข้องกับพวกนี้ อยู่ไม่เป็นสุขแน่จะเอาไงดีล่ะ ถ้าไม่ช่วยก็ไม่ได้ด้วยสิถ้าเกิดพวกนี้รู้จักครอบครัวเราตามที่เราคิดล่ะ

 

ราซ นายเป็นคนพาพวกนี้มา นายต้องรับผิดชอบด้วยล่ะ

 

อ้าว ฉันคนเดียว O_O ไม่ยุติธรรม ฉันไหวที่ไหน

 

ไม่รู้ล่ะ ไงซะพวกเราคงต้องช่วยกันคิดหาทางออกล่ะ เอาล่ะพวกนายใครเป็นคนออกหมายจับ

 

............ฮ่องเต้แห่งเมืองหลวง........

อะไรนะ ฮ่องเต้เลยเหรอ พวกนี้ทำอะไรร้ายแรงถึงขั้นฮ่องเต้ออกหมายจับเลยเหรอ =[]=” เอาเหอะๆ ช่วยไม่ได้นี่

 

พวกเธอคงทำสิ่งที่เลวร้ายมากเลยสินะ ถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าผิดมากเราคงไม่มีเหตุผลที่จะช่วยเหลือพวกนายหรอก

 

แต่พวกเราไม่ได้ทำนะ ฮ่องเต้องค์ก่อนถูกว่ายาพิษก็จริงแต่พวกเราไม่ได้ฆ่าเค้าสักหน่อย

 

ฮ่องเต้องค์ก่อนงั้นเหรอ?.........

ชายชุดขาวแดงก็คุกเข่าลงทั้งน้ำตา ไม่รู้ว่าแสร้งทำหรือเปล่า แต่เอาเหอะลองรับฟังเค้าหน่อยก็ดีนะ ชายที่ชื่อเซเมะก็มาอธิบายเรื่องราวต่างๆแทน

 

เคียวยะ มีเลือดคำสาปอยู่ในตัว ถ้าใครโดนเลือดของเค้าจะป่วยเพราะพิษ และมีสิ่งเดียวที่ถอนพิษนี่ได้คือเลือดน้องสาวของเคียวยะ แต่ว่าเด็กคนนั้นจากพวกเราไปหนึ่งปีก่อนที่เรื่องจะเกิดขึ้น ฮ่องเต้องค์ก่อนเป็นพ่อของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ทานตายเพราะพิษฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจึงสงสัย เคียวยะเพราะเป็นเพื่อนกันมาก่อนและเป็นถึงหมอคนสนิทด้วย

 

เป็นอย่างงี้เองเหรอ แต่ฉันก็คงจะยอมเชื่อหมดไม่ได้หรอกนะ ว่าแต่ครอบครัวของพวกนายล่ะ

 

เมื่อก่อนเราอยู่กับสองตา ยาย แต่พวกท่านก็โดนจับไปก่อนที่พวกเราไปถึง

อะไรกัน คนแก่เองก็โดนด้วยเหรอโหดร้ายสิสุด ราซเดินมาหาฉันเค้าเองก็ได้รับฟังเรื่องราวต่างๆพร้อมฉัน

 

งั้นพวกเราเองก็คงต้องไปเที่ยวเมืองหลวงกันล่ะ อาคาริให้พวกเค้ายืมม้าหน่อยนะ

 

นายจะบ้าเหรอไปที่นั้นก็ถือว่าส่งตัวเองไปเข้าคุกนะ นายมีแผนอะไรกันแน่

 

เอาน่าๆ ให้พวกเค้ายืมม้าเหอะ เราจะได้รวดพาราซึริไปเที่ยวด้วย ^o^”

 

เย้! ราซึริจะได้ไปเที่ยวแล้ว ^o^”

ยอมแพ้เลยล่ะ ถ้าเจ้าตัวเล็กอยากไปก็ช่วยไม่ได้นี่ แต่จะให้สองคนนี้ไปทั้งสภาพนี้ก็ไม่ได้สิ = =a สงสัยฉันคงต้องเย็บชุดให้ใหม่แล้วมั้ง

 

เมืองหลวง

 

ว้าว มะม่าดูนี่สิ มังกรทองสองตัว ว้าว

 

สวยจังเลย O_O เมืองหลวงนี่ก็ไม่เลวนะ

ฉันหันหน้าไปมองคนที่บังคับม้า เค้าทำได้แค่ยิ้มให้เท่านั้นเพราะม้าตัวนี้มีคนนั่งอยู่สามคน ลูกสาวฉันนั่งตักฉันส่วนราซก็บังคับม้าโดยมันฉันนั่งอยู่ข้างหน้า แต่สองคนนั้นเองดูเหมือนจะค่อนข้างกลัวอยู่ ทั้งทีให้สวมชุดต่างออกไปจากเดิมแล้วแท้ ป้ายประกาศเห็นรูปพวกเค้าหราอยู่บนนั้น ช่างแย่จริงๆ

 

นี่ถ้าอึดอัด เด๋วฉันลงก็ได้นะ ราซ

 

ไม่หรอกน่ะ ถึงมันจะบังคับอยากหน่อยเพราะฉันไม่เคย ให้ใครขึ้นม้าแบบนี้ซะด้วยสิ

 

เห็นม่ะว่ามันไม่สะดวก งั้นฉันลงนะฝากราซึริด้วยล่ะกัน

ฉันโดดลงหลังม้าโดยให้ราซึรินั่งแทนฉัน แต่ราซก็ทักฉันก่อน

 

เฮ้! อาคาริ ฉันมีอะไรจะให้น่ะ

 

อะไรของนายล่ะ จะหาของมาโละให้ฉันอีกแล้วล่ะสิ = =a”

 

5 ความคิดเห็น