Q World : The Lost Memory

ตอนที่ 6 : Chapter 5 นางรำจำเป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ม.ค. 52

 

เปล่าซะหน่อย พอดีไปทำภารกิจที่ป่าดอกท้อมาเลยได้ของมา เอาไปสิ

สิ่งที่ ราซยื่นให้ฉันมาคือ ดอกท้อ ดูเหมือนมันจะยังตูมอยู่นะ เอามาทำไมเนี่ย แต่มีแหวนมาให้ด้วยนี่ รูปดาวซะด้วย สรุปเจ้านี้ก็เอาของมาโล๊ะให้ฉันจนได้ =_=

 

เฮ้อ.......ดอกท้อ ยังตูมอยู่เลยนี่ แล้วแหวนนี่ นายคิดว่านิ้วฉันว่างเหรอไง = =^ ฮะ

 

ขอโทษที แหวนนั้นนะมันเพิ่มพลังเวทย์ของเธอนะ แต่ดอกไม้นั้นน่ะ พอดีเห็นเธอชอบเลยเก็บมาน่ะ

 

งั้นเหรอ.......... ราซึริดูนี่สิ ^ ^”

ฉันหยิบแหวนรูปดาวมาสวมส่วนในมือที่มีดอกท้อตูม ก็ยื่นให้เด็กน้อยดู แล้วรวมพลังของฉันไว้ที่มือ ทำให้ดอกท้อบานขึ้น

 

ว้าว มะม่าเก่งจังดอกไม้บานแล้ว

แต่ฉันก็ทำให้บานได้ไม่นานเพราะฝืนธรรมชาติมันไม่ได้ พอมันกลับมาตูมฉันก็เก็บมันไว้อย่างดี แล้วบอกให้คนอื่นไปดูรอบเมืองก่อน ชายทั้งสองที่ถูกเปลี่ยนชุดโดยคนหนึ่งสวมชุดนักดาบและอีกคนสวมชุดนักกวีหญิง ก็ตามราซไป ฉันเพียงแค่อยากจะสำรวจดูที่นี่ในแบบของฉันเอง

 

เซเมะ........

 

อะไรเหรอ เคียวยะ.......นายมีปัญหาอะไรเหรอ

 

ทำไมอาคาริจำพวกเราไม่ได้เลยล่ะ.........อาคาริไม่น่าจะมาอยู่ที่นี้นี่

 

เฮ้อ......เธอคงลงมาเพื่อช่วยเราก็เป็นได้นะ ตอนนี้เราอย่าพึ่งบอกอะไรเธอไปดีกว่า

บทสนทนาของชายทั้งสอง ทำให้ความรู้สึกของหญิงสาวที่ถูกกล่าวมันความหวั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย

 

เออ.......ขอโทษค่ะ ทำไมที่นี้ คึกครืน จัง เมืองนี้มีงานอะไรเหรอค่ะ

 

ที่นี่มีงานเทศกาลประจำปี ท่านอยากมีส่วนรวมไหมล่ะ

 

ยังไงเหรอ..........

 

เข้าร่วมเต้นรำถวายต่อหน้าองค์ฮ่องเต้ ตอนนี้เค้ากำลังรับสมัครอยู่ ไปหาท่านเสนาธิการตรงนู้นนะ

เต้นรำเนี่ยนะ ถึงขั้นให้จอมยุทธแบบฉันไปได้ด้วย =_= สงสัยจังคนไม่พอหรือยังไงเนี่ย  แต่ถ้าเราสามารถพูดคุยกับองค์ฮ่องเต้ได้ก็ดีสิ(ใฝ่สูงชะมัดเลยนะ) ลองดูสักตั้ง แต่ถ้าบอกพวกนั้นคงไม่ยอมแน่ๆ การเดินขึ้นบันไดไปหาเสนาธิการ(อ้วน)เป็นเรื่องที่ไม่อยากทำเอาซะเลย

 

ท่านหมอหญิง ก็จะเข้าร่วมงานด้วยเหรอท่าน

 

ค่ะ ฉันต้องทำยังไงบ้างค่ะ

 

เชิญเข้าประตูทางนี้นะท่าน แล้วท่านก็จะรู้เอง

ตอนเดินเข้ามาก็ไม่คิดว่ามีอะไรหรอกนะ แต่พอได้กลิ่นหอมของดอกไม้ ก็เห็นเหล่าจอมยุทธหญิงสาวหลายนาง อยู่ในห้องโถงแล้วยังแต่งตัวที่ไม่ใช่เครื่องแบบจอมยุทธ

 

ท่านคงพึ่งมาสินะ เชิญทางนี้ค่ะ

พวกนางกำนัลก็พาฉันไปอีกห้อง แล้วก็ถอดชุดฉันออก (เฮ้ย!!! >[]<) กว่าจะรู้ตัวอีกทีฉันก็เปลี่ยนชุดอย่างสมบูรณ์แบบ ฉันไม่ใช่นางรำนะเฮ้ย ฉันเป็นหมอนะ หมอ อ่ะ>[]< แต่จะโวยวายก็ไม่ได้สิเราเข้ามาเองนี่

 

พวกท่านส่วนใหญ่ก็คงรู้วิธีการระบำไปแล้ว

อาก....=[]=” ฉันยังไม่รู้เลย ไงก็ดูๆคนอื่นไปก่อนล่ะกัน เกิดงานล้มก็ช่วยไม่ได้นะ ฉันเป็นหมอ ม่ะใช่นางรำ หุหุหุ คิดเรื่องสนุกๆได้แล้วสิ แต่ถ้าเจอกับฮ่องเต้จริงๆเค้าจะเป็นคนแบบไนนะ อ้วนลงพุงแง่มๆ = =

 

พองานเริ่มขึ้นหญิงสาวที่เข้าแถวก็ยกแขนขึ้นสะบัดผ้าซึ่งฉันเองก็เนียนๆไปกะพวกนี้ด้วย (ทำไมฉันต้องมาลำบากแบบนี้ด้วยนะ) แต่พอมองรอบๆ ก็เห็นพวกราซแบบชัดเลย =o= เอาไงดีล่ะเนี่ย

 

ป๊ะป๋านั้นมะม่าม่ะใช่เหรอ

 

ไหน.....เออ..........จริงด้วยแหะ ยัยนั้นมีแผนอะไรกันแน่ = = อ่ะ เหยี่ยวของอาคารินี่

 

อ่า ^o^ เหยี่ยวของมะม่า

พอเหยี่ยวน้อยเกาะแขนของราซ มันก็กระพืบปีกส่งสัญญาณเหมือนเป็นรหัสอะไรสักอย่าง ราซเรียกชายทั้งสองที่นั่งไม่ไกลจากเค้าให้ตามเค้าไป

 

......=0= (เฮ้อ โชคดีที่เจ้าราซมันไม่โง่ขนาดดูท่าทางเหยี่ยวของฉันไม่ออกหรอกนะ)

 

เฮ้! เธอน่ะอย่าเหม่อสิย่ะ เต้นมั่วแล้ว

 

ขอโทษค่ะ T0T (ฉันไม่ใช่นางรำนะโวย ฉันเป็นหมอ)

ฉันก็เนียนกะคนอื่นต่อไป พอขบวนของนางรำพวกฉันเข้าใกล้พระที่นั่ง ก็เห็นฮ่องเต้อย่างเด่นชัด ไม่ลงพุง ไม่ไว้หนวด บอกตามตรงหล่อชะมัดเลย >w< คนหน้าสวยข้างๆนั้นคงเป็นฮองเฮาสินะ ทำไมรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเลย

 

เธอน่ะ หลบไปเลยไป๋

 

เอ๊ะ........O_o”

 

พลั่ก!!!!!!

แขนของนางรำข้างๆมันตบหัวฉันซะออกนอกแถวเลย (สงสัยเป็นพวกกระบี่หรือหอกแน่เลย = =) โอย เล่นเอามึนเลยนะเนี่ย แล้วฉันกระเด็นมาส่วนไหนของ ลานแสดงเนี่ย.........เฮือกนี้ บันไดหน้าพระที่นั่ง (บรรลัยล่ะฉัน) ถอยหลังท่าคลานคงทุเรศไปมั้งแต่ชายกระโปรงทำไมมันยาวอย่างเงี่ย ToT แล้วนี่ชายเสื้อใคร แดงๆ เนี่ย

 

เจ้าเป็นไรไหม

 

เออ.......O_O องค์ฮ่องเต้.........มิเป็นไรเพคะ (แง ฉันพูดราชาศัทพ์ม่ะได้ T_T)

 

เจ้า.........เงยหน้าขึ้นมาใหม่สิ

 

ข้าน้อยมิกล้ า(เอาไง มามั่วหมดแล้ว อาก โดนตัดหัวแน่ TT_TT)

 

เจ้านี่พูดจา แปลก ข้ารู้สึกว่าเหมือนรู้จักเจ้ามาก่อนเลยนะ เจ้ามีนามว่าอะไรล่ะ

 

ข้าน้อย นามว่า อาคาริ เพคะ

 

.........................................

เฮ้ยไหง องค์ฮ่องเต้ไม่พูดไรเลย ฉันพูดไรผิดไปเหรอ หัวหลุดแน่คราวนี้ เจ้ามันบ้าแท้ๆ อาคาริ เจ้ามันบ้าที่สุดเลย เอาชีวิตมาทิ้งที่นี่เนี่ยนะ ม่าย ฉันยังอยากให้ราซึริเรียกว่า มะม่า อยู่นะ

 

ท่านเสนาธิการ พาหญิงคนนี้ไปพบข้าหลังงานเลี้ยงเลิกด้วย

 

พะยะคะ ท่านหญิงมากับข้า

หืม ฉันไม่โดยตัดหัวใช่ไหม แล้วฉันจะให้ฉันไปไหนล่ะนั้น เดินตามเจ้าเสนาอ้วนนี้มันรู้สึกรำคาญยังไงไม่รู้

 

ทางด้าน ราซ

 

พวกนายถ้าฉันสร้างความสนใจกับพวกทหาร ให้พวกนายเข้าไปสืบหาข้อเท็จจริง อย่างเร็วเลยนะ ว่าแต่นายไหวหรือเปล่าเคียวยะ นายใส่ชุดผู้หญิงที่เป็นกระโปรงแบบนี้ = =a”

 

ไหวสิ

พอชายหนุ่มเดินจูงมือลูกสาวของตนเข้าไปคุยกับทหารที่เฝ้า ส่วนเซเมะกับคัยวยะก็วิ่งอ้อมไปข้างหลังตำหนักทันที ด้วยความที่เคยอยู่ที่นี้เลยรู้ทางเป็นอย่างดี

 

เซเมะ นายว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้..........

 

ฉันพอรู้อยู่นะ ฉันสงสัยพระมเหสีของโรโซคุ นางดูเป็นคนที่ละโมบอย่างมาก จากที่ดูแล้วนางคงอยากขึ้นเป็นฮองเฮามาก อาจจะลอบวางยาก็เป็นได้

 

งั้นหรอ เราจะหาหลักฐานได้ยังไงล่ะ

 

5 ความคิดเห็น