Q World : The Lost Memory

ตอนที่ 8 : Chapter 7 หนีออกจากเมือง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ม.ค. 52

 

รีบลุกขึ้นมาสิ อาคาริ มือฉันข้างเดียวกันไม่อยู่หรอก

 

ก็อยากอยู่หรอกนะ แต่ฉันลุกไม่ได้ ข้อเท้าฉันพลิก

 

แล้วมันมาพลิกเอาอะไรตอนนี้เหล่า ช่วงเวลาหน้าเสี่ยวหน้าขวานแบบนี้ = =^”

 

แล้วฉันจะไปตรัสรู้กะนายเหรอ ว่าเท้าฉันมันจะพลิกตอนไหน ตาบ้า

นั้นไง ทำไมฉันต้องมาทะเลาะกะเจ้านี้ในเวลาแบบนี้ด้วย เจ้านี้ก็เถียงอยู่ได้ โอย ฉันลุกไม่ได้จบ พอใจยัง = =^ คนเจ็บข้อเท้านะโวย อย่ามาตอกย้ำดิ

 

ราซ หนีกันก่อนเถอะครับ ผมว่าเราต้านไม่ไหวหรอก

 

เอางั้นเหรอ ใช้ป้ายตราม้ากันเลยล่ะกัน

ราซสะบัดหอกทำให้พวกทหาร กระเด็นออกไป แล้วก็มาพยุงฉันขึ้น ทางด้านเคียวยะกับเซเมะก็วิ่งควบม้านำไปแล้ว แต่เจ้าบ้านี่ทำไมยัง งุ่มง่ามแบบนี้ เด๋วก็โดนจับกันหรอก =[]=

 

จับไว้ดีๆล่ะ

 

หา จับไรอีกล่ะ ยึ้ย

เด๋ว ก่อนเจ้านี้คิดจะอุ้มฉันหรอไง O_O พอเจ้านี้เรียกพาหนะออกมาแต่ดันไม่ใช่ม้า กลับเป็น หมาป่าสีดำ ให้ขี่เจ้านี่หนีออกไปมันออกจะเด่นเกินไปนะเฟ้ย =[]=

 

เด๋วราซ ราซึริล่ะ ราซึริอยู่ไหน...........>[]<”

 

เค้าปลอดภัยอยู่ล่ะ ห่วงตัวเองก่อนเถอะเธอน่ะ

ถึงจะพูดอย่างงั้นก็เถอะแต่ ไม่มีทหารสักนายตามมาเลย เกิดอะไรขึ้นนะ.......ระหว่างที่ฉันหันไปมองข้างหลัง ผ่านไหล่ของราซ กลับเห็นองค์ฮ่องเต้ทำหน้าเศร้า ทำไมท่าน.....ถึงเศร้านักล่ะ.......

 

ทำไมเสด็จไม่ให้ทหารตามจับคนร้ายล่ะเพคะ อดีตหมอหลวงเคียวยะเค้าวางยาองค์ฮ่องเต้นะเพคะ

 

ไม่ต้องตามไปเพราะ คนร้ายไม่ใช่พวกเค้า..........แต่เป็นเธอไงล่ะ ฉันได้ยินทุกคำพูดจากปากเธอ ตอนที่เธอสารภาพกับพวกเคียวยะ.........เธอจะต้องถูกประหาร เป็นถึงสะใภ้ขององค์ฮ่องเต้องค์ก่อนแต่กลับวางยาพิษ พ่อตา เธอมาต่ำช้ายิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานอีก

 

เด๋วก่อนสิเพคะ เสด็จพี่ เห็นแก่หม่อนฉันเถอะเพคะ

เสียงขององค์ฮองเฮาวอนร้องขอความเห็นใจจากองค์ฮ่องเต้ ตอนนี้ไม่ว่าเสียงอะไรองค์ฮ่องเต้คนไม่รับฟังแล้ว สายตาที่ทอดมองดูมังกรทองที่ตั้ง ตระหง่าน กลางเมือง อย่างสลดใจ

 

โอย......เจ็บๆ >3< เบามือนายหน่อยไม่ได้เหรอ

 

เฮ้อ.....เธอเนี่ย จำฉันไม่ได้อีกเหรอ

 

อืม พอนึกออกนะ นายคงเป็นพี่ชายฉันสิท่า ^o^”

 

นี่เหรอใบหน้าของคนที่นึกออก =_=........เอาเหอะๆ ว่าแต่เราจะทำไงต่อดีล่ะ

 

นั้นสินะ แต่ก่อนอื่นพี่ชายถอดชุดนี้ออกเหอะ ฉันรู้สึกอายแทน =////=”

พอพี่ชายที่แท้จริง(หรือเปล่า?)ของฉันรู้ตัว เค้าก็ถอดชุดกวีหญิงออกทันที ขณะเดียวกันฉันก็ยื่นชุดหมอชายคืนให้ แต่ฉันอยากรู้ว่าพี่ชายสนิทกับโรโซคุแบบไหนนะ

 

เสร็จแล้วๆ ยึ้ย O_O องค์ฮ่องเต้!!!”

อะไรกันน่ะพาทหารมาด้วยตั้ง 4 นาย ทำไมพวกเค้าตามหาเราเจอล่ะ สงสัยคงต้องรับมือสู้อย่างเดียวสินะ =0= แต่ขาฉันมันยังไม่อำนวยเลยนะ เอาไงเอากันล่ะ

 

ช้าก่อนพวกข้าไม่ได้มาเพื่อ สู้หรอกนะ

 

เอ๊ะ...........หมายความว่าไงง่ะ =0=”

เจ้าบ้ารายเอ๋ย อย่าเชื่อพวกนี้ง่ายๆสิ มาไม้ไหนกันก็ไม่รู้...........

 

ข้ารู้แล้วว่าใครคือฆาตกรตัวจริง แล้วพวกเรามารับพวกท่านกลับ หมอหลวงเคียวยะกับคนสนิทของข้า

 

งั้นเหรอ.......... ฉันเองก็อยากกลับนะแต่ว่า............

พี่ชาย.......ถ้าไม่มีอะไรจะกลับไปทำงานนู๋ม่ะว่านะ T_T แงงงงง นู๋ยังอยากอยู่กะพี่ชายอยู่นะ

 

ตอนนี้เราต้องรีบแล้ว พวกภูตผีรอบๆเมืองนี้กำลังเดินทางไปเมืองหลวงนะ เคียวยะ

 

หา.......อะไรนะ

 

ระหว่างทางพวกเราได้รับข่าวจากหน่วยสอดแนมมา ขอร้องล่ะกลับไปกับข้าเถอะเคียวยะ ไม่รู้ว่าจะมีสิ่งใดที่ข้าจะไถ่โทษได้

 

........................................

 

พี่ชายก็กลับไปก่อนเถอะค่ะ

 

อาคาริ เธอ...........ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ

จริงสิทำไมฉันถึงพูดแบบนั้นล่ะ เพราะว่ามันเป็นเรื่องใหญ่นะเหรอ ฉันอุ้มราซึริไปหาพี่เคียวยะ

 

ฝากราซึริด้วยนะค่ะ แล้วฉันจะไปรับ รีบไปเถอะค่ะ

 

เอ๊ะ!!! หมายความว่าไงอาคาริ!!!!”

พอฉันหันหลังตามคำสั่งแบบ สัญชาตญาณแล้วสะบัดพลังเวทย์ออกไปใส่พวกผีจอมเวทย์จนกระเด็นตอนนี้พวมันเข้ามาในเมืองนี้แล้ว

 

รีบไปเถอะค่ะ ราซช่วยที!!!”

ฉันกับราซกันพวกปีศาจนี้ไว้ก็จริงแต่คงได้ไม่นานหรอก มันมามากเกินไป ฉันยิ่งไม่ถูกกะผีด้วยนะเฮ้ย=[]=

 

ปัง!!!

เสียงที่ดังก้องหูเมื่อกี้นั้น.... ทำให้ร่างของฉันโดนซัดกระเด็นไปไกลพอสมควร รู้สึกลุกไม่ไหวขยับร่างกายไม่ได้ รู้สึกถึงของเหลวที่ไหลบริเวณเอวซ้ายของฉันมันเจ็บมากเลย

 

อาคาริ!!! เรารีบไปกันเถอะ

 

ฉันลุกไม่ไหวแล้ว.......นายแหละรีบหนีไปซะ........

 

จะบ้าเหรอไง =[]=lll ทำใจดีๆหน่อยนะ เด๋วจะรีบพาเธอกลับเมืองหลวง

 

ไปยังไงล่ะ วิ่งไปใช่ว่าจะหนีพ้นซะทีไหน = =lll”

 

เออ.......จริงแหะ........เอาไงดีล่ะ T[]T”

ฉันต่างหากที่จะต้องถามนาย = = คนที่ลุกไม่ขึ้นอย่างฉันจะไปคิดไรออกล่ะเนี่ย ว่าแต่ชาวบ้านในที่นี้หายไปไหนกันหมดล่ะ

 

ก๊อง!!!!

ฉันต้องหูฟาดไปแน่ๆ ฉันได้ยินเสียงกระทะ ....พอรู้สึกตัวขึ้นมานิดหน่อยเห็นราชาผัดกับราชาข้าวใช้กระทะไล่ฟาดพวกภูตผี ซึ่งพวกเค้ามากับพวกทหารเฝ้าเมืองด้วย....... =0=”

 

พวกท่านทั้งสอง ไม่ต้องห่วงพวกเราได้พานักเทเลพอร์ตมาด้วยท่านทั้งสองรีบเถอะ

 

อ้าว.....แล้วพวกท่านล่ะ =[]= ถ้าพวกเราไปแล้วพวกท่านจะหนียังไง

 

เรื่องนั้นพวกเราจัดการได้พวกท่านรีบไปเถอะ ยากกกกก

บอกได้คำเดียวว่าพวกราชาที่ทำอาหารพวกนี้ เก่งกว่าฉันอีก แค่มีกระทะคนละอัน โอย...เจ็บแผลชะมัดรู้สึกมันจะไหลไม่หยุดสักที ฉันจะตายไหมเนี่ย TT_TT เจ้าบ้านี้ก็ดันใช้ม้าอีกเลือดฉันก็ไหลเยอะสิ แงงงงง

 

พอถึงเมืองหลวงตาของหญิงสาวก็แทบจะปิดลงแล้ว ชุดสีขาวที่เปื้อนเลือดเห็นได้อย่างเด่นชัดขึ้น ชายที่ประคองร่างหญิงสาวรีบควบหมาไปหาชายสองคนที่กำลังเข้าไปประตูวัง

 

เด๋วก่อน เคียวยะ เซเมะ ช่วยอาคาริด้วย!!!”

5 ความคิดเห็น