คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 102 : บทที่ 100 เรื่องสมมติ และ ความจริง


     อัพเดท 13 มิ.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 46 Overall : 95,367
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 580 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 102 : บทที่ 100 เรื่องสมมติ และ ความจริง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2776 , โพส : 9 , Rating : 67% / 6 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 100 เรื่องสมมติ และ ความจริง

 

 

 

 

 

“ไม่น่าเชื่อ กล่องเล็กๆ เพียงเท่านี้จะแก้อาการแปลกๆ ได้ เจ้าไปได้มาจากไหนรึ” พีซัสถาม พลางมองวัตถุสีขาวตาเป็นประกาย

 

 

 

“ข้าได้มาจากท่านรูฟ พร้อมๆกับรัดเกล้าที่อยู่บนหัวโซเอ็ทนั้นแหละ” เซ็นตอบเสียงใส แต่นั้นกลับปิดรอยความกังวลในน้ำเสียงไม่ได้เลย

 

 

 

“เจ้ากำลังกังวลใจเรื่องอะไรอย่างนั้นรึ หรือเป็นเรื่องที่ท่านโซลหายไปจากโรงเรียนนี้สองเดือนกว่าแล้ว” ดีเอลถามกลับอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

 

 

 

เพราะถึงแม้ว่าท่าทางของเซ็นจะอ่านง่าย แต่ความคิดอ่านในหัวกลับเป็นคนละเรื่องกันเลย ทั้งความเจ้าเล่ห์บนความใสซื่อ และความชาญฉลาดบนความไม่ทันคนนั้น

 

 

 

“อาจจะเป็นเรื่องนั้นก็ได้มั่ง ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” เซ็นส่งยิ้มแห้งๆ กลับไป ก่อนจะออกปากถามต่อ

 

 

 

“จริงซิ เจ้าเคยบอกข้าว่าเจ้าเป็นเด็กที่กองคาราวานเก็บได้ใช่ไหม ถ้าอย่างนั้น สักวันหนึ่งเจ้าเกิดเจอพ่อแม่ที่แท้จริงของเจ้าจะทำอย่างไร จะรู้สึกอย่างไร”

 

“เจ้าถามอย่างนั้นทำไม” ดีเอลขมวดคิ้วมองเพื่อนตรงหน้า ไม่เว้นแม้แต่พีซัสที่มองมาอย่างพิจารณาเช่นเดียวกัน

 

 

 

“ข้าเพียงอยากรู้ ข้ามีความรู้สึกว่าอารมณ์และความนึกคิดของคนเราบางทีก็ยากที่จะเข้าใจ ข้าก็เลยอยากรู้” เซ็นถามกลับไป

 

 

 

ในเมื่อตัวเองคิดไม่ออกว่าไอสิ่งที่มันทำให้รู้สึกหนักอึ่งอยู่ในหัวนี้คืออะไร ก็ต้องถามเอาเท่านั้น

 

 

 

“ไม่รู้ซิ ข้าไม่รู้ความหมายของพ่อแม่นอกจากเป็นผู้ให้กำเนิดด้วยซ้ำ ถ้าเจอกันจริง ก็คงเหมือนคนแปลกหน้าละมั่ง ข้าอาจจะแนะนำตัวเอง แล้วก็ถามชื่อพวกท่าน”

 

 

 

คำตอบราวกับเป็นคนอื่นคนไกลทำให้เซ็นมองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจแทน

 

 

 

“แล้วถ้าเป็นเจ้าละ” เซ็นหันไปถามกับพีซัสแทน

 

 

 

“ถ้าสมมติว่าพ่อกับแม่ที่เลี้ยงเจ้ามาไม่ใช่พ่อแม่ที่แท้จริง เจ้าจะทำอย่างไรถ้าเจอหน้าพ่อแม่ที่แท้จริง”

 

 

 

“อืม...ยากแหะ” พีซัสไม่คิดว่าตัวเองจะโดนด้วย ก็ขมวดคิ้วคิดอย่างหนัก

 

 

 

นึกถึงท่านพ่อจอมกวนประสาท กับท่านแม่ที่แสนดี ถ้าไม่มีสองคนนี้เป็นพ่อแม่จะเป็นอย่างไร

 

 

 

“ข้าไม่รู้ซิ พ่อแม่ปรกติเขาเป็นอย่างไรข้าก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก เจ้าก็เห็นอย่างเมื่อปิดเทอมนั้นแหละ คงไม่มีใครที่ไหนเหมือนพ่อแม่ข้าแน่ๆ ข้าก็เลยไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่ถ้าเกิดขึ้นจริง ข้าก็คงไม่มีเวลาให้เศร้าใจนักหรอก ข้ามั่นใจว่าถึงเวลานั้น เจ้าพ่อตัวดีคงได้สร้างตลกร้ายบทใหม่จนไม่มีเวลาเศร้าแน่ๆ”

 

 

 

คำตอบสมเป็นคนที่เติบโตมาท่ามกลางคนมีพ่อขี้เล่นทำเอาเซ็นกับดีเอลถึงกับหัวเราะขำ

 

 

 

เพราะถึงแม้จะเจอกันไม่นานกับท่านอาเทอร์ที่มักจะมาพร้อมกับตลกร้ายแล้ว แต่ทั้งคู่ก็ตระหนักได้ถึงความร้ายกาจในความขี้เล่นเป็นอย่างดี

 

 

 

“ข้าว่าเจ้าเลิกพูดเรื่องแปลกๆ นี้ดีกว่า ข้ารู้สึกไม่ดีอย่างไรไม่รู้ เอาเป็นว่าถ้าถึงเวลานั้นจริง อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้เกิดเถอะ” ดีเอลตัดบทอย่างหาญกล้า

 

 

 

แน่นอนว่างานนี้หากไม่มีความกล้าหาญสักหน่อย อาจะได้กลับไประลึกความหลังชวนสยองก็ได้ ใครจะรู้

 

 

 

แต่ทว่าดูเหมือนเสียงหัวเราะรอบหลังนี้จะดูไร้สาเหตุสำหรับคนที่วิ่งหลบสายฟ้าหน้าตั้งโดยมีผู้เชียร์เป็นมังกรหายากสีขาวบินไปเชียร์ระยะประชิดไปหน่อย เลยโดยโวยกลับมา

 

 

 

“พวกเจ้ามันแย่ที่สุด เห็นข้าลำบากยังมานั่งหัวเราะ คอยดูเฟย์กับวีเทียร์กลับมาเมื่อไร ข้าจะฟ้อง”

 

 

 

เสียงร้องลั่นยิ่งทำเอาเสียงหัวเราะจากสามสหายดังขึ้นไปอีก จนคนวิ่งได้แต่กระฟัดกระเฟียด ก่อนจะต้องสะดุดอึกกับประโยคต่อมา

 

 

 

“ว้า~ แย่จัง ข้าอุตสาห์รีบมาจากกิจกรรมสายทั้งที เพื่อให้เจ้าฟ้องโดยเฉพาะ แต่กลับเลือกเฉพาะเฟย์กับวีเทียร์เท่านั้น ช่างน่าน้อยใจจริงๆ”

 

 

 

...เปรี้ยง...

 

 

 

ทีเดียว กับเป้าหมายที่เผลอหยุด ทำเอาเจ้าตัวเล็กที่ประสพความสำเร็จจากการหาเป้าซ้อม หันมาสะบัดหางตีกับหางเจ้ามังกรตัวเริ่มไม่น้อยอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่ทั้งคู่จะบินกลับมาหาเจ้านาย ที่นั่งอยู่อีกด้านของสวน

 

 

 

“เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไรแซนซัส แล้วนี้เสร็จจากงานกิจกรรมของสายแล้วรึ” เซ็นหันไปถามเพื่อน ที่เดินมาจากอีกฝากของสนาม

 

 

 

“อืม...หนักนิดหน่อย เพราะพวกรุ่นพี่จะเล่นเวทย์ลวงตากัน ดีที่ได้หนังสือที่เจ้าให้มา ข้าเลยช่วยรุ่นพี่ได้มาก แต่ว่าไม่รู้ว่ามีสายกิจกรรมที่ไหนมันทำพลังเวทย์ในอากาศพันกันยุ่ง ข้าเลยต้องตั้งสมาธิมากหน่อย ไม่อย่างนั้นได้แย่แน่ๆ ทำเอาพลังเวทย์สายอื่นๆ ตีปนกันมั่วหมด

 

 

 

ว่าแต่ ข้าคิดไปเองหรือเปล่าว่าเพลงจากกล่องเพลงเจ้า มันทำให้พลังเวทย์แถวนี้อยู่สบายตาขึ้น” จบคำแซนซัสก็ได้รอยยิ้มจากเซ็น

 

 

 

แต่ยังไม่ทันได้เริ่มพูดคนเจ็บที่เพิ่งลากสังขารเข้ามาถึง ก็เริ่มโวยทันที

 

 

 

“ข้าขอละแซนซัสอย่าเล่นอย่างเมื่อกี้อีก เจ้าทำเอาข้าขนลุกไปทั้งตัว จะเล่นก็ไปเล่นกับพีซัสคนเดียวพอ”

 

 

 

เสียงร้องเหมือนจะขาดใจ ก่อนจะรับเอาตลับยาจากเซ็นไปไว้ในมือด้วยความเคยชิน

 

 

 

“เฮ้ย! เรื่องไรพูออย่างนี้อ่ะ เดี๋ยวได้มีเรื่อง” คนโดนโบยร้องสะบัดตัวออกจากภาระหนักอึ้ง ก่อนจะได้รับเสียงหัวเราะอีกครั้ง

 

 

 

“ว่าแต่พวกเจ้าทั้งสี่คนก็ว่างจริงนะ ไม่ต้องไปช่วยกิจกรรมสายที่ต้องจัดซุ้มหรือไง อีกเดือนเดียวก็จะถึงงานประลองไตรภาคีอยู่แล้ว” แซนซัสหันมาถามเพื่อนๆ ที่ตอนนี้มานั่งหย่อนใจฟังเพลงจากกล่องเพลง

 

 

 

“ของข้ารุ่นพี่ให้พักร่างกายวันหนึ่ง วันนี้ก็เลยมีแต่ซ้อมเบาๆ หลังอาหารเย็นเท่านั้น” ซีฟาตอบคนแรก

 

 

 

“วันนี้เป็นวันอาทิตย์น่ะ รุ่นพี่ออกไปซื้อของกัน ข้าที่เป็นปีหนึ่งเลยไม่ต้องไป” ดีเอลตอบตาม

 

 

 

“วันนี้เป็นวันว่างของกิจกรรมนะ เพราะต้องแบ่งสามๆ เท่าๆกันให้พวกรุ่นพี่ เลยมีวันว่างอยู่หนึ่งวัน” พีซัสตอบอย่างหน่ายใจ

 

 

 

ว่าไปแล้วยังนึกถึงวันที่ทั้งสองสายตีกันแล้วสยองไม่หาย เกือบกลับหอไม่ครบชิ้นส่วนร่างกาย

 

 

 

“เอ๊ะ! จริงซิวันนี้รุ่นพี่เอรูทานัดนี่น่า” ส่วนคนสุดท้ายที่ไม่น่าจะลืมวันเวลาได้ที่สุด กลับผิดนัดได้หน้าตาเฉย

 

 

 

เหล่าเพื่อนๆทั้งสามได้แต่ตลึง จะมีก็แต่ซีฟาที่ชินเสียแล้วกับการผิดนัดอย่างไม่น่าให้อภัยนี่

 

 

 

“เจ้าก็รีบไปเถอะ เจ้าน่าจะมีหินวาบอยู่ที่ตัว เอามาซิ ข้าจะช่วยส่งให้” ซีฟาพูดขึ้นอย่างรู้หน้าที่

 

 

 

เพราะถ้ารอจนกว่าที่เหลือจะได้สติ สงสัยคงอีกนาน

 

 

 

“อืม ข้าฝากด้วย” เซ็นว่า พลางดึงเอาคูลเข้ามาอุ้มเอาไว้ อีกมือก็เก็บกล่องดนตรีเข้ากระเป๋า ก่อนจะยื่นมือที่มาหินวาบวางอยู่ออกไป

 

 

 

เพียงไม่นานแสงจากศิลาเวทย์ก็ห่อหุ้มร่างกายนั้นไว้ แล้วหายไปพร้อมกับสายลม

 

 

 

ส่วนคนที่เหลือดูเหมือนจะได้สติขึ้นมาแล้วได้แต่มองภาพเมื่อกี้อย่างไม่อยากเชื่อ

 

 

 

“ซีฟา เซ็นไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า หรือที่ว่ามีเรื่องอะไรหนักใจ จริงซิเมื่อกี้ก็ถามอะไรพวกข้าแปลกๆด้วย” พีซัสรีบหันมาถามเพื่อน ทำเอาซีฟาได้แต่หันไปตบไหล่ปลอบ

 

 

 

“นั้นแหละเซ็น ไม่มีอะไรหรอก” คำตอบที่เหมือนผีหลอกนั้น ทำเอาทุกคนไม่อยากเชื่อ

 

 

 

จะเป็นไปได้หรือ ที่คนอย่างเซ็นจะผิดนัด

 

 

 

 

 

 

 

-------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

แสงจากเงาคนสองคนที่เดินอยู่กลางหมอกควันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อย่างใจเย็น ตามจังหวะที่คนถอยได้แต่ถอยอย่างลนลาน จนกระทั้งหลังไปปะทะกับกำแพงด้านหลัง

 

 

 

สายลมยามค่ำคืนพัดเอาหมอกจากการปะทะกันเมื่อครู่ลอยออกไปจากวิถีการมองเบื้องหน้าเผยให้เห็นชายหญิงคู่หนึ่งที่เดินเข้ามาต้อนชายที่อยู่ในชุดดำ

 

 

 

การแต่งกายของฝ่ายหญิงที่ดูจะกรุยกรายแต่ก็ไม่ได้ลดความสง่างามลง ผ้าผืนบางที่ปิดไปครึ่งหน้าไม่ได้ลดความงามของคนตรงหน้าลงเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

ส่วนฝ่ายชายแม้จะมาในชุดสบายๆ แต่กลับน่ากลัวจนไม่กล้าที่จะเผลอหายใจแรงๆ ประกายตาสีเงินที่ฉายแข่งกับพระจันทร์ด้านหลังวาวโรจน์อย่างไม่อาจขัด ผมสีเงินที่แตกต่างจากปรกติยิ่งทำให้เจ้าตัวดูทรงพลัง 

 

 

 

“ตอบข้ามาซิ ว่าพวกเจ้าขุดหลุมมุดหัวกันที่ไหน” เสียงหวานที่กังวานในที แต่ในน้ำเสียงกับสะกดให้คนฟังต้องพูด

 

 

 

“ข...ข้า...อยู่ที่...อื้อ เมื่อปากไม่สามารถบังคับไม่ให้พูดได้ คนโดนถามจึงได้แต่ยกมือขึ้นมาปิดอย่างช่วยไม่ได้

 

 

 

แต่เพียงไม่นานก็ถูกกระชากออกจากชายอีกคนที่เดินเข้ามา

 

 

 

“ตอบข้ามา อยากให้ข้าต้องรอ” เสียงหวานยังคงทำหน้าที่ถามอย่างไม่ลดละ

 

 

 

“อึก...ข้าไม่...อึก...” เมื่อมือที่ใช้ปิดปากทำหน้าที่ไมได้ จึงเปลี่ยนมาเป็นเอามีดมาแทงอกตัวเองตัดขั้วหัวใจอย่างไม่ลังเล

 

 

 

เพราะนี้เป็นวิธีเดียวที่จะหลุดจากอำนาจสะกดใจนั้นได้ วิธีเดียวที่ปลดปล่อยได้ คือความตาย

 

 

 

“ใช้ไม่ได้ เจ้าพวกตัวอ่อนนี้ตายง่ายเกินไป ไหนว่าเป็นตัวใหญ่ไง ข้าน่าจะใช้ยาสั่งเป็นทำให้ผีดิบซะ ไม่น่าใจอ่อนเลยจริงๆ”

 

 

 

เสียงหวานบ่นอย่างเสียดาย ก่อนจะหันไปค้อนคนด้านข้างทันที เมื่อเหลือบไปเห็นรอยยิ้มหายากบนใบหน้านิ่งเป็นนิจนั้น แม้ว่าจะเป็นรอยยิ้มที่ดูเย็นชาไปหน่อยก็ตาม

 

 

 

“อย่านึกว่าข้ายอมอ่อนให้เซ็น เจ้าจะได้สิทธิพิเศษนั้นด้วยนะโซล” เสียงเตือนหวานๆ

 

 

 

แต่นั้นกลับทำให้คนตรงหน้าหลุดเสียงหัวเราะเย็นชาออกมาอีกทีเท่านั้น

 

 

 

ส่วนคนโดนเตือนก็ได้แต่นึกถึงลูกชายที่กล้าขอคนตรงหน้าไม่ให้ใช้ยาพิษสั่งเป็นอย่างไม่อยากเชื่อ

 

 

 

แต่ที่ไม่น่าเชื่อยิ่งกว่าคือคนที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครกลับยอมทำตามซะนี่

 

 

 

“ข้ามั่นใจเรื่องหนึ่งจากการที่ตามหาพวกมันมานาน” เสียงทุ้มตอบกลับเมื่อเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างจากศพนั้น

 

 

 

“พวกมันไม่ได้อยู่ที่มิตินี้” คำตอบที่ต้องทำเอาคนที่อยู่มานานนับร้อยปีเป็นอย่างต่ำต้องหันมามองอย่างสงสัย

 

 

 

“เจ้าแน่ใจ” เสียงหวานที่ดูจะเย็นขึ้นจับใจ เมื่อรู้ถึงข้อเท็จจริงใหม่

 

 

 

“สองข้อ อย่างแรกคือสิ่งนี้”

 

 

 

มือหนาจ้วงเข้าไปในอากาศที่ว่างเปล่าเหนือศพ จนมือทั้งมือเหมือนหายไปในอากาศ ก่อนจะกระชากออกมาจากสิ่งที่ว่างเปล่านั้น

 

 

 

แมลงสีดำเหลือบแดงขนาดเท่าฝ่ามือกำลังดิ้นขยุกขยิกอยู่ในอุ้งมือนั้น ก่อนจะพยายามขวนทำร้ายร่างกายคนตรงหน้าที่จับมัน แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรได้มากกว่ากว่าการสร้างความรำคาญ

 

 

 

“แมลงข้ามมิติ” เสียงหวานร้องอุทานขึ้น มองสิ่งตรงหน้ารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

 

 

 

“ใช่ จะมีเพียงคนที่เดินทางข้ามมิติไปมาอย่างผู้ใช้มิติเท่านั้น ที่จะมีเจ้านี้ติดตาม แต่การที่มันมาติดตามคนธรรมดาเช่นนี้ มีความไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือการนำคนธรรมดาเข้าไปในมิติที่เตรียมเอาไว้”

 

 

 

“ดังนั้นนี้คงช่วยยืนยันอีกเหตุผลของเจ้าซินะ ที่ว่าทำไมเจ้าหมาน้อยเผ่าบัลลังนั้น ถึงดมกลิ่นพวกมันไม่เจอซักที”

 

 

 

ฝ่ายหญิงพูดเสียงที่เจือไปด้วยความเครียด แต่กลับแฝงแววเย้ยหยันไปด้วยในตัว ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

 

 

 

“ทั้งเรื่องรวบรวมผงเงินอย่างเอิกเกริกในดินแดนนี้ ทั้งๆที่สามารถทำได้เงียบๆ จากดินแดนอื่น ทั้งเรื่องที่จงใจเปิดเผยกลิ่นนิดหน่อย ให้พวกนั้นวิ่งกันหัวหมุน ตลกร้ายแบบนี้ มีเพียงแต่คนตระกูลเจ้าเท่านั้นแหละที่ทำได้ ทำไมข้าถึงนึกไม่ออก”

 

 

 

โซลที่ฟังความจริงจากเสียงหัวเราะหวานๆ บาดหูลึกลงไปถึงหัวใจนั้นอย่างยากจะหาคำพูด

 

 

 

ในหัวคิดถึงความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวที่จะก่อเรื่อง

 

 

 

‘คงไม่ใช่เจ้าใช่ไหม ไรเน็น’

 

 

 

 

 

 

 

-------------------------------------------------------------
สวัสดีค่า~ ใต้ปีกฯ กลับมาแล้ว (ใต้ปีกฯ ไม่ได้หายไปไหนนะคะ ไม่ต้องตกใจไป)

เห็นเพื่อนๆ บอกว่าอ่านตอนที่แล้ว แล้วอยากเจอพี่ชายที่เป็นปริศนาของเซ็น อืมๆ ข้อนี้คงได้เจอกันอีกเร็วๆ นี้แหละคะ (คิดว่านะ) แต่คงไม่แคล้วออกมาแบบแวบๆ เหมือนแต่เดิมๆ มา (555+)

เอาเป็นว่าตอนนี้เรามาช่วยลุ้นกันก่อนดีกว่าคะ ว่าโซลจะจับตัวคนร้ายได้หรือเปล่า หรือว่าเจ้าตัวจะปล่อยพี่ชายตายเพราะไปซะ ชีวิตจะได้สงบสุขเสียที (555+ ล้อเล่นคะ)

ปล. ขอให้เพื่อนๆ อ่านกันให้สนุกทุกคนนะคะ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 102 : บทที่ 100 เรื่องสมมติ และ ความจริง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2776 , โพส : 9 , Rating : 67% / 6 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1208
โซลคิดอย่างงี้ ท่าทางคงใช่
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : Ma-Praw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ma-Praw [ IP : 182.52.6.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กันยายน 2553 / 14:23
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1086
เดี๋ยวนักอ่านหายหมดนะ
(เพราะมันจะลืม)

รีบๆมานะ
มาแจ้งเหตุผลหน่อยก็ยังดี
PS.  ชีวิตนี้ไม่เคยมีอะไรเที่ยงแท้ สุดท้ายก็เหลือเพียงเถ้าธุลีกลับสู่ผืนดิน
Name : วิหกเหินฟ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ วิหกเหินฟ้า [ IP : 202.12.97.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กรกฎาคม 2553 / 01:31
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1085
รอนานมากแล้วนะ
เมื่อไรจะมาอัฟซะที

T_T
PS.  ชีวิตนี้ไม่เคยมีอะไรเที่ยงแท้ สุดท้ายก็เหลือเพียงเถ้าธุลีกลับสู่ผืนดิน
Name : วิหกเหินฟ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ วิหกเหินฟ้า [ IP : 202.12.97.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กรกฎาคม 2553 / 01:28
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1083

มาอัพได้แล้วนะคร่า..สู้ๆๆรออ่านอยุคร่า..

Name : คนมันกวนตรีน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คนมันกวนตรีน [ IP : 158.108.157.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2553 / 22:31
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1077
ไรเตอร์หายไปไหนนนนนนนนนน

รีดเดอร์คนนี้รออ่านจนลงแดง

จะตายแล้วนะ

ทำไมมาอัพช้าอย่างนี้เนี่ย

รู้มั้ยว่ามีคนรออ่านแล้วก็

ติดนิยายเรื่องนี้มากมาย

ถ้าเห็นข้อความนี้ไรเตอร์

ช่วยกรุณามาอัพด้วยนะคะ



PS.  เข้ามาดูmy ID ของเราเยอะๆน้า
Name : mamuza < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mamuza [ IP : 125.26.199.108 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กรกฎาคม 2553 / 18:32
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1066
เริ่มเครียดมากขึ้นแหะ=_=
PS.  อัพตอนต่อไปอย่างด่วนมิเช่นนั้นผู้อ่านนิยายของท่านจะหายตัวไปอย่าไรร่องรอย!!!
Name : รัตติกาลเงา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลเงา [ IP : 222.123.175.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มิถุนายน 2553 / 21:12
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1065
มาอัพต่อเร็วๆน้า
Name : annaaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ annaaa [ IP : 58.8.249.102 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มิถุนายน 2553 / 20:28
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1064
กลับแล้วหรอ~ ยินดีต้อนรับจ้า

วิ่งเข้ามาลักพาตัวเซ็นไปเคลียร์ปัญหาคาใจก่อนนะ

หุหุ /me โดนรุม แอ่ก!!
PS.  ยอมที่จะเจ็บปวดร่วมกับคนที่รัก แต่ไม่ยอมทนกับคนไม่จริงใจ
Name : ซากุระเลือด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ซากุระเลือด [ IP : 219.89.151.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มิถุนายน 2553 / 18:57
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1063
เย้ๆ มาอัพแล้ว หายไปซะนานเลยรอบนี้

ช่วงนี้เซ็นจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเนอะ(มีเรื่องให้คิดเยอะ) ยังไงก็อย่าเครียดมากนะเป็นเด็กเป็นเล็ก 555+

แล้วจะรออ่านต่อค่ะ สู้ๆ
Name : _faie_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _faie_ [ IP : 124.121.143.118 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มิถุนายน 2553 / 21:57
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android