คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 107 : บทที่ 105 ภัยร้ายที่เริ่มคุกคาม (ตอนแรก)


     อัพเดท 26 ต.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 49 Overall : 95,370
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 580 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 107 : บทที่ 105 ภัยร้ายที่เริ่มคุกคาม (ตอนแรก) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1711 , โพส : 3 , Rating : 67% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 105 ภัยร้ายที่เริ่มคุกคาม (ตอนแรก)

 

 

 

 

 

 

 

“สวัสดีค่า ดิฉันเซน่าขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่การประลองรอบแรก” เสียงประกาศถูกส่งไปทั่วมิติแห่งนี้ เหมือนเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเวลาที่ทุกคนรอคอยมานานได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

 

 

 

ภาพมายาขนาดใหญ่ของพิธีกรปรากฏขึ้นเหนือลานประลองขนาดใหญ่ให้ทุกคนได้เห็น

 

 

 

ลานประลองที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกก่อนหน้านี้ถูกแหวกเปิดออกพร้อมๆ กับเสียงฮือฮาของเหล่าผู้ชมที่เข้ามาดู

 

 

 

เขาวงกตขนาดใหญ่ปรากฏต่อสายตาทุกคนพร้อมๆ กับกลิ่นอายของเวทย์มนตร์ที่คลุ้งไปทั่วจนสร้างความอึกอัดกับเหล่าผู้ชมบางส่วนที่เข้ามาเชียร์ระยะประชิดติดขอบสนาม

 

 

 

“กติการอบนี้มีเพียงสองข้อเท่านั้น

 

 

 

ข้อแรก ผู้แข่งขันต้องเก็บศิลาเวทย์ในเขาวงกตนี้ โดยเราจะนับคะแนนตามจำนวนศิลาเวทย์ที่แต่ละโรงเรียนเก็บได้ เมื่อครบจำนวนที่เราทิ้งเอาไว้ นั้นก็จะหมายถึงหมดเวลาการแข่งขันในรอบนี้

 

 

 

ส่วนข้อสอง ผู้แข่งขันจะไม่สามารถออกจากจากเขตของเขาวงกต ทันทีที่ก้าวเท้าออกมาแม้เพียงครึ่งก้าว ผู้แข่งขันจะโดนตัดสิทธิในรอบนี้โดยทันที พร้อมกับหินศิลาเวทย์ในครอบครองจะไม่ถูกนับเป็นคะแนนคะ”

 

 

 

เซน่าอธิบายพร้อมกับเรียกเอาภาพของศิลาเวทย์เป้าหมายขึ้นมาให้ดู

 

 

 

“ทีนี้เราก็ถึงเวลาของการแข่งขันแล้ว เริ่มนับเวลาถอยหลังได้เลยคะ 5...4...3...2...1...ปัง ปัง ปัง”

 

 

 

พลุถูกจุดขึ้นเป็นสัญญาณของการเริ่มการประลองรอบแรก พร้อมๆ กับเหล่าผู้แข่งขันทั้งสิบสองคนถูกวาปเข้าไปในลานประลอง

 

 

 

ภาพมายาที่ลอยอยู่เหนือลานประลองเลือนหายภาพของพิธีกรสาวสวยออกไป ก่อนจะแยกตัวออกมาเป็นภาพมายาทั้งสิบสองบานที่ฉายภาพของเหล่าผู้แข็งขันแต่ละคนที่ถูกวาบออกมาในจุดที่แตกต่างกัน

 

 

 

เซ็นมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาพราวระยับ นึกถึงป่าศิลาที่มีพื้นที่ไม่ได้ต่างไปจากเขาวงกตตรงหน้านี้เสียเท่าไร ยกเว้นเพียงแต่ว่าที่ป่าศิลาเป็นป่าที่มีชีวิตจริงๆ ไม่ใช่มีชีวิตด้วยเวทย์มนตร์แบบนี้

 

 

 

“นึกถึงอะไรสนุกๆอยู่หรือไง ถึงได้ทำหน้าอย่างนั้น” เสียงคุ้นหูจากด้านข้างทำเอาเจ้าตัวให้ไปมอง...

 

 

 

“พ่อ” เซ็นเผยร้อยยิ้มกว้างก่อนจะหุบยิ้มทันทีเมื่อเจอกับอีกบุคคลหนึ่ง แล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าปุเลี่ยนแทน

 

 

 

“ท่าน...อุง” เสียงอู้อี้ในตอนท้ายเพราะถูกคนตรงหน้าเข้ากอดอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำเอาเซ็นต้องดิ้นออกมาเพื่อขออากาศ แต่ก็ทำได้เพียงคลายอ้อมแขนลงเท่านั้น

 

 

 

“เฮ้ย! ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ข้าไม่ได้จะมาหาเรื่องเจ้าเสียหน่อย ทำหน้าอย่างนี้เห็นแล้วน่าน้อยใจชะมัด”

 

 

 

เสียงร้องออกแนวไม่พอใจของผู้ถือตำแหน่งสูงที่สุดในดินแดน แม้ว่าแขนยังคงกอดคนพูดอยู่ไม่ปล่อย ทำเอาโซลหัวเราะในลำคอสองสามคำ ก่อนจะยกมือขึ้นมาแกะคนเป็นพี่ออกไปแล้วดึงตัวลูกชายมาไว้อีกด้านหนึ่งแทน

 

 

 

“ทำไมถึงมาตรงนี้ได้ละครับ ไม่ไปดูแลพวกรุ่นพี่ที่กำลังแข่งอยู่หรือครับ” เซ็นออกปากถามเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อหลุดมาจากอ้อมแขนมรณะนั้นได้

 

 

 

“เป็นห่วงอย่างนั้นรึ” อาเทอร์ออกปากถามกลับ ก่อนจะหัวเราะร่วนออกมาจนคนรอบข้างเริ่มมองอย่างสงสัย

 

 

 

“ลูกชายข้าไม่ได้กระดูกอ่อนอย่างนั้นหรอก ถ้าไม่ได้ที่หนึ่งรอบแรกมานี่ซิ ลูกหลานข้าคนต่อไปข้าไม่ส่งเข้าเรียนที่นี่แน่”

 

 

 

เซ็นมองดูความมั่นใจนั้นด้วยความไม่มั่นใจด้วยเลยซักนิด

 

 

 

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าคงได้ย้ายลูกหลายเจ้าไปเรียนที่อื่นแล้วละ” โซลสวนกลับไปเสียงนิ่งไม่คิดไว้หน้าพี่ชายฝาแฝดแม้แต่น้อย ก่อนจะได้เหตุผลต่อจากเซ็น

 

 

 

“แต่ว่าทางฝั่งเซนโซเน่มีคุณโซอาที่มีพลังในการมองเห็นเวทย์มนตร์อยู่นะครับ”

 

 

 

“ไม่จริงน่า อะไรจะโกงกันได้ขนาดนั้น ถ้าอย่างนั้นรอบนี้ทางฝั่งโรงเรียนเซนโซเน่ไม่กวาดคะแนนเรียบเลยหรือไง”

 

 

 

อาการตื่นตระหนกของคนตรงหน้าทำเอาเซ็นชักไม่แน่ใจแล้วซิว่าอีกหน้าหนึ่งของคนๆ นี้ใช่ราชาจริงหรือเปล่า

 

 

 

“ก็พอๆกันกับลูกเจ้านั้นแหละ” โซลวิจารณ์เสียงเรียบ และนี่ก็เป็นอีกคนที่เซ็นชักจะไม่แน่ใจแล้วว่า พ่อที่ตัวเองรู้จักมาตลอดใช่คนๆเดียวกันหรือเปล่า

 

 

 

“โถ่ๆ อย่าดูถูกเจ้าพวกตัวทำลายล้างข้างล่างกันขนาดนั้นซิ ข้าฝึกมาเองกับมือเชียวนะ อีกอย่างด่านแรกนี่ข้ากับโรเซทมีส่วนร่วมถึง 50% เชียวนะ พวกเจ้าคงไม่คิดว่าแม่หนูนั้นคนเดียวจะเดินไปกวาดเอาศิลาเวทย์ทั้งหมดมาง่ายๆหรอกใช่ไหม ของอย่างนี้มันต้องมีของเล่นอย่างอื่นใส่ลงไปบ้าง”

 

 

 

“ท่านอุสรา ท่านโซเวท มาตั้งแต่เมื่อไรครับ” เซ็นหันไปมองคนทั้งคู่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากจุดที่โซลยืนอยู่มากนัก

 

 

 

“น่าน้อยใจจริงๆ ทั้งๆที่ข้าก็มาพร้อมกับโซลกับอาเทอร์แท้ๆ แต่เจ้ากับเห็นแค่ท่านลุงกับพ่อของเจ้า”

 

 

 

คนถูกถามได้แต่โอดครวญอย่างหน้าหมั่นไส้ ก่อนจะได้รับการรักใคร่จากลูกพี่ลูกน้องที่ยื่นอยู่ใกล้เป็นการตบหลังอย่างแรง จนต้องนั่งลงไปกับพื้น

 

 

 

อุสราหันไปมองโซเวนตาคว่ำ ก่อนจะได้ประโยคที่สั้นแต่เจ็บว่า “สมควร”

 

 

 

เซ็นมองภาพตรงหน้าก่อนที่จะหัวเราะออกมาหน่อยๆ พอจะรู้แล้วว่าการกระทำพูดน้อยต่อยหนักของเฟย์ที่ทั้งหนักทั้งคำพูดและหนักทั้งการกระทำได้มาจากใคร

 

 

 

“โคร้ม! กรี๊ด~” เสียงร้องดังจากหนึ่งในภาพมายาเรียกให้เซ็นหันกลับไปมอง ก่อนจะพบว่าตอนนี้เริ่มมีนักเรียนจากโรงเรียนอื่นๆ เจอของสนุกในเขาวงกตเข้าให้แล้ว

 

 

 

เหล่ามอสเตอร์สูงกว่าสี่เมตร วาดลำแขนใหญ่ฟาดใส่เหล่าตัวแทน เซ็นมองดูคนกรี๊ดที่มาจากนักเรียนหญิงอีกสองโรงเรียน ก่อนจะต้องกลั้นขำกับเหตุผลของอีกหนึ่งนางที่ไม่ได้ร้องตกใจตามโรงเรียนอื่นไม่ได้

 

 

 

“ไว้รอให้เจ้าน่ากลัวกว่าท่านอาจารย์โซลเมื่อไร ค่อยมาทำให้ข้าตกใจแล้วกัน”

 

 

 

เสียงดูถูกที่ผ่านการออกอากาศมาอย่างชัดถ่อยชัดคำ ทำเอาคนเป็นอาจารย์ที่ว่าถึงกับขมวดคิ้ว ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะร้ายกาจของพี่ชาย เมื่อถูกตราหน้าว่ายังหน้ากลัวกว่าสัตว์ปีศาจ

 

 

 

จบคำสาวเจ้าก็กระโดดขึ้นไปตามตัว ก่อนจะเอามือบางฟาดกลับไปที่บริเวณสันคอทีเดียวสัตว์ปีศาจตรงหน้าถึงกับจอด ล้มตึงอยู่ใต้เท้าของผู้กระทำ

 

 

 

ส่วนอีกคนที่เหลือก็ไม่ได้ต่างกันนัก แม้ว่าจะตกใจไปบ้างเพราะเจอสิ่งที่ไม่คาดฝันแต่ว่าก็กลับมาตั้งตัวได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะร่ายเวทย์กระแทกตัวตรงหน้าจอดในทันที

 

 

 

“ดูท่าว่าของเล่นของเจ้าของอ่อนไปหน่อยนะ” เสียงร้องอย่าดูถูกของอาเทอร์ทำเอาคนโดนว่าถึงกับเดือด

 

 

 

“ค่อยดูต่อไปเถอะ ในนั้นไม่ได้มีแค่นี้หรอก อีกอย่างใครให้โซลน่ากลัวขนาดนั้นเล่า พวกตัวแทนก็เลยพอมีภูมิต้านทานน่ะซิ”

 

 

 

อุสราตอบกลับ ก่อนจะหลบศอกของเจ้าลูกพี่ลูกน้องที่ซัดเข้ามา “ครั้งนี้เจ้าไม่ได้กินข้าหรอก”

 

 

 

“มันก็ไม่แน่นัก” จบคำศอกที่วืดจาดตำแหน่งเดิมก็กางออก ก่อนจะฟาดกลับเข้ามาโดนที่เดิมก่อนหน้าจนคนโดนต้องลงไปจุกกับพื้นอีกรอบ

 

 

 

เซ็นละสายตาจากตัวตลกที่ไม่ตลกด้วยอย่างอุสรา พลางหันมามองผู้เป็นพ่อที่ตายังคงจ้องอยู่ที่ภาพมายาเบื้องหน้าไม่ได้ละไป ในสมองพลันคิดถึงเรื่องที่ก่อนหน้านี้โซลออกจากโรงเรียนไปโดยไม่ยอมบอกอะไรตัวเองเลย ไม่ยอมบอกแม้กระทั้งพี่คาร์ร่า

 

 

 

“พ่อครับ” เซ็นเรียกผู้เป็นพ่อทั้งๆ ที่ในใจยังลังเล

 

 

 

เรื่องราวมากมายที่ผ่านเข้ามาในช่วงนี้ หรือจะบรรยากาศที่อึดอัดที่ยังคงไม่จางไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ดูอยากถามเหตุผลกับคนตรงหน้าไปเสียหมด

 

 

 

“มีอะไรรึ” น้ำเสียงที่ยังคงความอ่อนโยนเอาไว้ทุกครั้งที่เดินเข้าไปหา

 

 

 

และนั้นทำเอาเซ็นต้องยั้งคำถามเอาไว้ในใจ เสียงสะท้อนของถ้อยคำบางดังก้องอยู่ในหัวเมื่อคิดจะเอ่ยปากถาม

 

 

 

‘ค่อยๆเรียนรู้ ค่อยๆพัฒนา ค่อยๆที่จะเติบโต . . . . เพราะเมื่อยามที่โชคชะตามาเยือน แม้แต่กระแสธารแห่งกาลเวลาอันยิ่งใหญ่ก็ช่วยเราไม่ได้’

 

 

 

“ไม่มีครับ ข้าขอตัวออกไปทำงานต่อ” เซ็นตัดสินใจหลบตัวเองออกมา ก่อนที่ความอยากรู้จะยับยั้งเอาไว้ไม่อยู่

 

 

 

ส่วนคนโดนเรียกก็ได้แต่มองตามลูกชายไป ในใจแม้ไม่ต้องรอให้เซ็นถามก็รู้ว่าคนตรงหน้าต้องการรู้อะไรกันแน่

 

 

 

แต่ว่าเรื่องนี้มันยังเร็วเกินไปที่เด็กชายจะเข้ามารับรู้

 

 

 

“โซฟีน่า” เสียงเรียกจากผู้เป็นพี่ชายฝาแฝด ก่อนจะรับรู้ถึงน้ำหนักที่กดทับลงมาบนบ่า ทำเอาโซลได้แต่ดึงสายตากลับมา

 

 

 

“มันยังไม่ถึงเวลาอาเทอร์ ตอนนี้เรื่องทุกอย่างมันยังเร็วเกินไปสำหรับเซ็น”

 

 

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่เซ็นแยกตัวออกมาได้ไม่นาน เจ้าตัวก็เดินละออกจากสนามมายังทางเดินด้านนอกมิติที่บัดนี้ช่างร้างผู้คน

 

 

 

สายตาทอดมองไปที่ทางเดินโล่ง ก่อนเรียกเอาคูลที่บินตามอยู่ห่างๆ เข้ามาหา อ้อมแขนโอบเอาเจ้าตัวน้อยเข้ามาอย่างเป็นนิสัยส่วนตัวยามเมื่อมีเรื่องไม่สบายใจ กระซิบเบาๆ กับเจ้าลูกม้า

 

 

 

“ข้าทำถูกแล้วใช่ไหม”

 

 

 

แต่ยังไม่ทันที่จะได้เย็นใจ ความรู้สึกที่โดนใครสักคนจับตามองก็เข้ามาคุกคามเจ้าตัวอีกครั้ง

 

 

 

เซ็นมองรอบตัวอย่างหวาดระแวง จนทำให้เจ้าตัวไม่ทันได้สังเกตว่าเวลานี้ที่บริเวณเท้าของตนมีไอสีดำจำนวนหนึ่งแผ่เข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจางหายไปราวกับว่าโดนตัวเด็กชายดูดเข้าไป พร้อมๆ กับจิตคุกคามที่จางหายไป

 

 

 

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------
สวัสดีค่า~ มาอีกตอนแล้ว
ไม่รู้จะทักทายอะไร ไปก่อนดีกว่า

ช่วงนี้มีงานหนังสือใครได้ไปบ้างยกมือขึ้น



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 107 : บทที่ 105 ภัยร้ายที่เริ่มคุกคาม (ตอนแรก) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1711 , โพส : 3 , Rating : 67% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1276
เซ็นเป็นอะไรกันแน่เนี่ย?
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : หลากหลาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หลากหลาย [ IP : 125.25.229.0 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2553 / 19:53
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1249
^0^ เย้ๆ ตอนใหม่เอี่ยมอ่อง หุหุหุ สนุกจ้าไม่ว่าตอนไหนๆ ก็สนุก ^0^ ช่วงนี้ฝนตกบ่อย รักษาตัวดีๆนะ ท่านใต้ปีก เดี๋ยวมาเขียนนิยายไม่หวายๆ อิอิอิ
PS.  ~ดั่งแสงอรุณทอในความมืดมิด~
Name : gole < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gole [ IP : 222.123.129.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2553 / 23:20
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1248
เฮ่อ!! ในที่สุดเซ็นก็ไม่ได้ถามโซล.....จนได้ อุตส่ารอลุ้น

"ไว้รอให้เจ้าน่ากลัวกว่าท่านอาจารย์โซลเมื่อไหร่ค่อยมาทำให้ข้าตกใจละกัน" ฮ่าๆๆๆ ประโยคนี้ช่างโดนใจจริงๆ จะว่าไปบ้านนี้ก็น่ากลัวกันทั้งบ้าน ไม่ว่าจะเป็นตัวพ่อ(โซล) ตัวพี่(คาร์ร่า) หรือตัวน้อง(เซ็น)ที่ถึงแม้จะออกแนวใสซื่อออกแววเท่าพ่อและพี่ แต่พอโกรธทีก็น่ากลัวใช่ย่อย เฮอะๆ

แต่ก็น่าเสียดายนิดหน่อยที่คาร์ร่าไม่ได้เข้าร่วมเป็นตัวแทน ไม่งั้นคงมันส์น่าดู แต่ถ้าคาร์ร่าเข้าร่วมคงน่าสงสารตัวแทนจากโรงเรียนอื่น ฮะๆ

แล้วจะรออ่านต่อค่ะ สู้ๆ อัพต่อเร็วๆน๊า

ปล.ตอนนี้ก็เปิดเทอมแล้ว ช่างน่าเศร้าใจยิ่งนัก มีเวลาปิดเทอมแค่อาทิตย์เดียวเอง ยังรู้สึกเหมือนไม่ได้ปิดเทอมเลยอ่ะ ฮือๆ
Name : _faie_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _faie_ [ IP : 124.121.140.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2553 / 22:56
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android