คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 111 : บทที่ 109 ตื่น


     อัพเดท 29 พ.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 49 Overall : 95,370
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 580 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 111 : บทที่ 109 ตื่น , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1617 , โพส : 13 , Rating : 71% / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 109 ตื่น

 

 

 

 

 

 

ภาพที่เคยสว่างไสวจู่ๆ ก็มืดดับลง ราวกับตกลงไปในอุโมงค์ที่มืดมิด

 

 

เสียงโหวเหวกที่ดังอยู่ไกลๆ แว่วเสียงเรียกชื่อมาให้ได้ยินอย่างจับสัญญาณไม่ค่อยชัดนัก และยังลอยไกลออกไปเรื่อยๆ

 

 

แต่น่าแปลกที่ว่าในเสียงเรียกเหล่านั้นกลับมีชื่อที่เรียกว่า ‘เอเดน’ ผสมอยู่ด้วย เสียงเรียกที่ดูเหมือนจะเป็นเสียงเรียกเดียวที่เด่นชัดเข้ามา ต่างจากเสียงเรียกอื่นๆ

 

 

เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินนิ่งฟังอย่างไม่แน่ใจว่านั้นใช่ชื่อของตนหรือไม่

 

 

แต่อะไรบางอย่างกระซิบบอกให้ตอบรับเสียงเรียกนั้นอยู่ที่ข้างหู

 

 

แต่แล้วยังไม่ทันได้เรียก โลกแห่งความมืดมิดนั้นก็ถล่มลง ก่อนจะรู้สึกถึงแสงน้อยๆ ที่แยงเข้ามาในตา

 

 

ภาพพลางมัวตรงหน้าค่อยๆปรากฏชัดขึ้นมาลำดับ ก่อนจะปรากฏหน้าที่คุ้นเคยดีอยู่ไม่ห่างนัก

 

“เซ็น นั้นเจ้าไม่เป็นอะไรนะ”

 

 

เสียงหวานร้องถามน้องชาย มือเรียวลูบใบหน้าที่เย็นชื้นจากละอองน้ำค้างยามค้ำคืน

 

 

“คาร์ร่าใจเย็นๆ เซ็นเพิ่งฟื้นขึ้นมา เจ้าอย่างเพิ่งถามอะไรเลย อีกอย่างดูเหมือนน้องจะยังไม่รู้สึกตัวดีเท่าไรนักด้วย” เสียงทุ้มนุ่มที่ฟังกี่ครั้งก็อบอุ่นรังไหล่ลูกสาวเอาไว้

 

 

“พ่อ แต่...” คาร์ร่าอยากจะแยงอะไรบางอย่าง แต่ก็เห็นสมควรตามที่ผู้เป็นบิดาว่า จึงไม่ได้ขัดอะไรออกไป มองหน้าน้องที่บัดนี้ยังอยู่ในอาการสะลึมสะลือไม่หาย

 

 

“กลับหอพักก่อนเถอะ ที่นี่อากาศเย็นมาก อีกอย่าง เจ้าสามคนที่นั่งรอที่หอพักปานนี้นั่งกันไม่ติดแล้วมั่ง”

 

 

โซลออกความคิดเห็นด้วยความเป็นห่วงที่จะไม่มีวันได้ยินต่อหน้าของผู้ที่ ‘นั่งรอที่หอพัก’ แน่ๆ ก่อนจะเข้าไปอุ้มเด็กชายตรงหน้าที่ทำท่าจะผล็อยหลับไปอีกรอบอย่างไม่ค่อยจะได้สตินัก

 

 

“แล้วเจ้าสองตัวนี้ละ จะเอาอย่างไรดี เร็ซไม่มีกำลังพอจะเอากลับไปด้วยแน่ๆ”

 

 

คาร์ร่ามองหน้าสองสิงห์ ก่อนจะหยิบเอาศิลาเวทย์ที่เป็นหินวาป เรียกเอามังกรดินออกมา

 

 

“ขากลับคงต้องใช้กัสแล้วละ”

 

 

โซลพยักหน้าเห็นด้วยกับลูกสาว ก่อนจะพากันเคลื่อนย้ายจากจุดนั้นมุ่งตรงหลับโรงเรียน

 

 

“พ่อ...กลับไปคราวนี้ ท่านคงต้องไปเค้นคอถามเจ้าลูกศิษย์ตัวดีนั้นแล้วละ ข้าไม่ได้รู้สึกไปเอง แต่...

 

 

เหตุการณ์หลายครั้งแล้วที่เจ้านั้นเข้ามายุ่งวุ้นวายกับเซ็น และจะต้องเป็นตอนที่เซ็นกำลังเจ็บหรือป่วยหนักทุกทีไป”

 

 

 

 

 

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

แดดยามเช้าที่ส่งเข้ามายังหอนักปราชญ์ช่วยปลุกเด็กชายให้ตื่นขึ้น อากาศร้อนๆ ที่มากับแสงแดด

 

 

สิ่งแรกที่รู้สึกคืออาการปวดร้าวระบบไปทั่วทั้งร่างกายราวกับว่าตนไปแบกของหนักมาทั้งวัน

 

 

อาการชาที่ปลายนิ้วเท้าและนิ้วมือ ทำเอาเจ้าของร่างกายต้องพยายามขยับปลายนิ้วเท้าและนิ้วมือ พร้อมๆ กับไล่กระพริบตาเบาๆ อย่างรู้สึกยากลำบาก

 

 

“เซ็น รู้สึกตัวแล้วเหรอ”

 

 

เสียงเรียกเบาๆ จากข้างตัว ทำเอาเจ้าของชื่อที่เพิ่งลืมตาขึ้นมาได้ มองหน้าพี่สาว ที่บัดนี้เต็มไปด้วยความกังวล

 

 

“พี่คาร์ร่า”

 

 

น้ำเสียงแรกที่ออกมาจากลำคอ ทำเอาเซ็นต้องลอบขมวดคิ้ว เมื่อพบว่ามันช่างแหบแห่งเสียเหลือเกิน

 

 

แต่ว่านั้นกลับเรียกเอาสีหน้าสบายใจจากคนตรงหน้ามาได้

 

 

“ใช่ พี่เอง รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บหรือปวดตรงไหนหรือเปล่า” เสียงหวานยังคงถาม พร้อมชะโงกหน้าเข้ามาจนชิด

 

 

ดูเหมือนว่ายามนี้น้องชายของเธอจะอ่อนแรง ชนิดที่ว่าเรียวแรงจะพูดยังไม่มี

 

 

เซ็นกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ก่อนจะพยายามรวบรวมแรงพูดขึ้นมาใหม่

 

 

“ขอน้ำก่อนได้ไหมครับ”

 

 

คาร์ร่าพยักหน้า ก่อนจะพยุงเอาตัวคนเจ็บขึ้นมาพิงหัวเตียง แล้วส่งน้ำไปให้อย่างรวดเร็ว ชนิดถึงปาก

 

 

เมื่อได้น้ำ ดูเหมือนว่าสีหน้าของเด็กชายจะดีขึ้นหน่อย เซ็นยกมือตัวเองที่ยังรู้สึกชาๆ อยู่ตามปลายนิ้วขึ้นมากำๆ แบบๆ จนคาร์ร่าอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามน้องชายอีกรอบ

 

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

 

 

เซ็นสายหน้าเชิงเป็นคำตอบ แล้วก็มองไปรอบห้อง ที่ตอนนี้เซ็นค้นพบแล้วว่า นี่ไม่ใช่ห้อนของตนเอง

 

 

“ที่นี่ห้องพี่คาร์ร่าหรือครับ เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น” เซ็นถามพอพร้อมกับที่มือกวาดลงข้างตัว

 

 

กวาดตามองเพื่อค้นหาเจ้าตัวน้อยที่มักคอยส่งเสียงอยู่ข้างๆ ก่อนจะเย็นใจเมื่อเจอเจ้าตัวนอนอยู่ไม่ไกลจากกันเท่าไร

 

 

คาร์ร่าที่เห็นอาการก็ยิ้มออก ถ้าถึงขนาดสามารถมีอารมณ์มาห่วงสัตว์เลี้ยงแสนรักได้ ก็แสดงว่าอาการของคนตรงหน้าไม่ได้หนักเท่าไรแล้ว พลางกล่าวตอบน้อง

 

“ใช่ เมื่อวานนี้ เจ้าไข้ขึ้นสูง ตอนแรกพี่จะพาไปไว้ที่ห้องพยาบาลอยู่ แต่ติดตรงที่ว่ามีนักเรียนจากที่อื่นเดินเข้าออกกันเยอะ พี่ก็เลยให้มาพักที่นี่แทน”

 

 

นึกไปแล้ว เมื่อวานทั้งท่านพ่อ ท่านลุง ตนเอง หรือ ท่านอาจารย์ที่ประจำห้องพยาบาลช่วยกันทุกวิธีทางแล้ว แต่ก็ไม่อาจจะทำให้ไข้ของคนตรงหน้าลดลงมาได้ จนต้องถอดใจกันไปตามๆ กัน

 

 

ได้แต่เอาผ้าที่เย็นจัดเช็ดตามตัว เพื่อไม่ให้อุณหภูมิสูงไปกว่าที่เป็นอยู่นี้เท่านั้น

 

 

และกว่าไข้จะลดก็ย้ำรุ่งเข้าไปแล้ว ทั้งท่านอาจารย์ และ ท่านพ่อ ท่านลุง จึงได้ยอมจากไป ทิ้งให้คาร์ร่าเฝ้า

 

 

คาร์ร่าช่วยน้องชายอุ้มคูลขึ้นมาวางไว้ที่ตักให้ เมื่อเห็นเซ็นดูเหมือนว่ากำลังต่างๆ ยังไม่คืนมาดี อุ้มเจ้าตัวเล็กนั้นอย่างลำบาก ก่อนจะก้มลงมาเอาหน้าผากทาบเพื่อวัดไข้อีกครั้ง

 

 

เซ็นมองพี่สาวที่ผละออกไปจากการวัดไข้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดูแล้วคาดได้ว่าคงจะพอใจกับอาการของตนเองอยู่ไม่น้อย

 

 

แล้วก็ต้องสะดุ้งขึ้นมาอีกครั้ง ขณะที่ตนเองกำลังจะลูบลงไปบนตัวคูล

 

 

บางสิ่งบางอย่างมันแปลกไป

 

 

ใช่แล้ว...กำไลข้อมือ

 

 

กำไลข้อมือที่เป็นร่างจำแลงของเพียสกับรัสหายไป

 

 

“พี่ครับ” เซ็นเรียกพี่สาวที่กำลังจะผละออกไปจากห้อง เพื่อไปเอาอาหารเช้า

 

 

“เพียสกับรัสไปไหน พวกเขาเป็นอะไรหรือครับ” เซ็นถามเสียงแกว่ง

 

 

อยากจะวิ่งออกไปหา แต่ร่างกายกว่าครึ่งยังปวดราว และรู้สึกชาในบางส่วนอยู่ จึงได้แต่ออกปากถามพี่สาวที่ยืนตรงหน้าประตู

 

 

แต่คนถูกถามยังไม่ทันได้ตอบ คนถูกถามหากลับเป็นคนตอบเสียเอง

 

 

“พวกข้าอยู่นี่ขอรับ”

 

 

เซ็นหันไปมองตามเสียง เห็นรัซยืนอยู่ข้างเตียงอีกฝั่งในร่างของมนุษย์

 

 

อาการไปเร็วมาเรียกของเจ้าสิงห์ขาว ทำเอาคาร์ร่าเห็นแล้วขัดใจอยู่ไม่น้อย

 

 

ขัดใจตั้งแต่ที่พวกมันอยู่ป่าศิลา จนอยากจะเผาป่านั้นให้รู้แล้วรู้รอด

 

 

ถ้าไม่ติดที่ว่านั้นเคยทำให้เซ็นร้องไห้ปานจะขาดใจให้ได้ละก็นะ...

 

 

คาร์ร่าปั้นรอยยิ้มสวยส่งมาให้เซ็น ก่อนเดินกลับเข้ามาลูบหัว

 

 

“นั้นไง เจ้าองครักษ์หน้าขนมาแล้ว เซ็นก็อยู่กับพวกนี้ไปก่อน แล้วพี่จะรีบกลับมา พี่ไปเอาอาหารเช้ามาแปบเดียวเท่านั้น”

 

 

“ครับ”

 

 

เซ็นหันไปตอบรับ ส่งยิ้มให้พี่สาว จนเจ้าตัวอดไม่ได้ที่จะจูบลงมาที่หน้าผากเบาๆ ทีหนึ่งอย่างเอ็นดู

 

 

แต่สำหรับเจ้าสิงห์ในร่างมนุษย์นี้ นั้นกลับเป็นเหมือนคำอาญาสิทธิ์

 

 

คำว่าเจ้าองครักษ์หน้าขน นั้นก็มีความหมายเพียงพอแล้วว่าระหว่างที่หญิงสาวหน้าสวยนี่ไม่อยู่ ถึงต้องแลกด้วยชีวิต ก็จะต้องไม่ให้เกิดเรื่องขึ้นอย่างเมื่อวานเด็ดขาด

 

 

เมื่อลับหลังคาร์ร่าไปเพียงหน่อยเดียว เซ็นก็มองหน้ารัสอย่างต่อ

 

 

“แล้วเพียสละ ไปไหน ไม่ได้อยู่ด้วยหรือ หรือว่าเป็นอะไร”

 

 

รัสได้แต่ส่งรอบยิ้มละมุนให้แก่เจ้านายตัวน้อย

 

 

เมื่อวานนี้ตัวเองก็แทบเอาตัวไม่รอด ยังไม่วายห่วงคนรอบข้างอีก แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่รู้ตัวก็เถอะ

 

 

“เพียสอยู่นี่ขอรับ เมื่อวานนี้หนักไปหน่อย วันนี้เลยตื่นสาย ท่านเซ็นอย่าได้เป็นห่วงไปเลยขอรับ”

 

 

รัสแบบมือ บนมือนั้นมีเจ้าสิงห์ขาวขนาดหัวแม่มือนอนอยู่จริงอย่างที่เจ้าตัวว่า                                                                                    

 

 

“หนัก??” ทวนหางเสียงขึ้นสูง เชิงไม่เข้าใจ มือที่ลูบอยู่ที่คูลก็พลันหยุดชะงักไปด้วย

 

 

“เอ่อ...” เจ้าสิงห์ขาวสะดุ้งเหมือนรู้ว่าตัวเองเผลอพูดอะไรออกไป ก่อนจะต้องถอนหายใจเฮือกเมื่อเจ้าสิ่งมีชีวิตเล็กๆ บนตักเจ้านายตัวน้อยนั้นตื่นขึ้นมาพอดี

 

 

เป็นจังหวะของการช่วยชีวิตจริงๆ

 

 

“ปี้~”

 

 

เสียงร้องยาวเรียกความสนใจ ทั้งๆ ที่ตาตัวเองยังไม่ยอมเปิดด้วยซ้ำ ทำเอาเซ็นต้องก้มลงมองอย่างขำๆ

 

 

เหลือบตาขึ้นมามองสิงโตขาวในร่างมนุษย์ที่บัดนี้อันตรธานหายไปแล้ว

 

 

เหลือก็แต่รุ่นพี่ต่างชั้นปีที่ชอบโผล่มาแบบเงียบๆ ทำเอาเซ็นถึงกับตกใจเมื่อไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเข้ามาเมื่อไร และทางไหน

 

 

“รุ่นพี่รูฟเข้ามาได้อย่างไร ทางไหน แล้วก็ตอนไหนครับ ทำไมไม่เห็นได้ยินเสียงเลย”

 

 

คนโดนทักได้แต่ส่งรอยยิ้มไปให้ ไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับส่งคำถามกลับไปให้แทน

 

 

“รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง” พร้อมกันนั้นเจ้าตัวก็ลงนั่งที่ริมเตียง เพื่อที่จะได้คุยกันถนัดๆ

 

 

“ก็สบายดีแล้วครับ” เซ็นตอบกลับไปตามมารยาท แต่กลับทำให้คนฟังต้องลอบถอนหายใจออกมายาวๆ

 

 

“เอาให้จริงนะ ว่าตอนนี้เจ้ารู้สึกสบายดี”

 

 

รูฟกดเสียงให้ต่ำลง ถามคนตรงหน้าที่ยังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

 

 

เซ็นมองหน้าคนถาม ก่อนจะต้องหลบสายตาเมื่อเจอเข้ากับแววตาที่ออกแนวดุๆ ก่อนจะตอบออกมาด้วยเสียงอ่อมแอ้ม

 

 

“ก็ปวดตามตัวเหมือนกล้ามเนื้อทุกส่วนมันล้า ส่วนแขนขารู้สึกชา ขยับตัวไม่ค่อยถนัดนัก”

 

 

คำตอบที่เรียกเอากระแสความพอใจ ทำให้เจ้าตัวต้องเงยขึ้นมามองคนตรงหน้า

 

 

“ตอบให้ตรงคำถามอย่างนี้ค่อยว่าง่ายหน่อย อย่าได้ทำตัวเหมือนเจ้านั้นเชียว ดื้อนัก เมื่อเช้านี้ก็บอกว่าจะมาเยี่ยมเจ้าให้ได้”

 

 

เสียงบ่นออกแนวไม่จริงจังนัก แต่ก็เรียกเอาความสนใจจากเด็กชายได้เป็นอย่างดี

 

 

“ใครหรือครับ”

 

 

“ก็...”

 

 

แต่แล้วคนตอบก็เงียบเสียงไป ก่อนจะควักเอายาที่บรรจุอยู่ในขวดแก้วขนาดฝ่ามือยื่นให้แทนคล้ายๆ กับการบอกให้เปลี่ยนเรื่อง

 

 

“ดื่มนี่ซะ ให้หมดเลยนะ”

 

 

เซ็นรับขวดแก้วมาไว้ในมือ ถือเอาไว้อย่างนั้นแทนที่จะยกดื่มตามที่รุ่นพี่ตรงหน้าว่า

 

 

ตากลมมองไปยังรุ่นพี่อย่างค้นหาคำตอบ จนรูฟต้องหลบตาออกไป

 

 

“คนที่ให้กล่องเพลงผมมาหรือครับ” เซ็นร้องถาม

 

 

เรื่องราวที่เคยคุยกับไลฟ์ เพื่อนยามวิกาลยังคงก้องไปมาอยู่ในหัว

 

 

‘บทเพลงนี้เป็นบทเพลงวิญญาณ คนที่สร้างจะต้องมีจิตวิญญาณแบบเดียวกันเท่านั้น ว่าง่ายๆ ก็คือต้องเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด’

 

 

ส่วนคนโดนถามอดไม่ได้ที่จะสะดุ้งเมื่อได้ยิน นึกสาปแช่งตัวเองในความปากพร่อยให้เซ็นจับพิรุธจนเอามาต้อนเขาจนจนมุมขนาดนี้ได้

 

 

ก่อนจะลอบปลอบใจตัวเองว่าเซ็นคงสงสัยไปตามเรื่อง ตามประสานิสัยของเด็กวัยกำลังสงสัย

 

 

“อืม...เจ้านั้นแหละ”

 

 

“อย่างนั้นหรือครับ”

 

 

เสียงตอบออกแนวเลื่อนลอย จนรูฟจับอาการผิดสังเกตได้อีกครั้ง

 

 

แต่ยังไม่ทันได้สะกิดใจอะไรได้มากกว่านั้น เซ็นก็ส่งยิ้มหันมาให้ซะก่อน

 

 

“แล้วนี่คืออะไรหรือครับ”

 

 

แม้ปากจะถามออกไป แต่มือก็เปิดฝา ก่อนจะยกสดอย่างว่าง่าย

 

 

ความรู้สึกเย็นสบายไหลผ่านลำคอ ก่อนจะกระจายออกไปทั้งร่ายกาย แล้วไล่ไปยังปลายมือปลายเท้า

 

 

“ยานะ เมื่อว่านี้เจ้าเป็นไข้ เจ้านั้นก็เลยปรุงยาตัวนี้มาให้ข้าหลังจากที่รู้ความ เป็นยังไง อาการดีขึ้นไหม” รูฟออกปากถาม

 

 

“ครับ”

 

 

เซ็นตอบรับ ก่อนจะก้มลงมามองคูลที่เงยหน้ามองเจ้านายตาแป้ว แล้วพึมพันต่อในลำคอ

 

 

“ว่าแต่เพื่อนรุ่นพี่คนนี้ทำได้หลายอย่างดีจังนะครับ ทั้งเป็นช่างฝีมือทำรัดเกล้าให้โซเอ็ท เป็นนักดนตรี ทำบทเพลงวิญญาณให้ผม แล้วนี่ยังเป็นนักปรุงยาอีก”

 

 

“เจ้าว่าอย่างไรนะ” รูฟถามซ้ำเพราะเสียงที่ออกมาเมื่อครู่นั้นแทบจะกลืนเข้าไปในลำคอ

 

 

เซ็นสั่นหน้า ก่อนจะส่งยิ้มขึ้นมา “แค่สงสัยน่ะครับ ว่าทำไมเพื่อนรุ่นพี่ถึงเก่งจัง เขาทำงานอะไร เพราะยาที่ให้กินเมื่อครู่ราวกับเวทย์มนตร์รักษา ตอนนี้ผมรู้สึกว่าไม่เหลืออาการปวดเมื่อยเอาไว้เลย”

 

 

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว เจ้านั้นคงสบายใจขึ้นเยอะ ถ้ารู้ว่าเจ้าอาการดีขึ้น” รูฟส่งยิ้มกลับมา แล้วก็แถบอยากจะตบปากตัวเองเมื่อเจอคำถามต่อมา

 

 

“อย่างนั้นหรือครับ เพื่อนรุ่นพี่นี่ดีกับผมดีนะครับ ถ้าไม่บอกผมคงนึกว่าคนนั้นต้องเป็นคนที่มีความสนิทสนมกับผมมาก อย่างเช่นเป็นพี่น้องอะไรแบบนี้ซะอีก”

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------------
มาแล้วค่า~ อีกตอน



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 111 : บทที่ 109 ตื่น , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1617 , โพส : 13 , Rating : 71% / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1315
รูฟคงสะดุ้งไปหลายรอบเลยเน๊อะ
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : หลากหลาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หลากหลาย [ IP : 125.25.47.109 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2553 / 12:12
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1305
ว้าวๆ  อยากอ่านตอนต่อไปแล้วอ่ะคะ มาอัพเร็วๆนะค่ะ
Name : noona_หนูนาจ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ noona_หนูนาจ้า [ IP : 61.7.182.171 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ธันวาคม 2553 / 19:12
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1303
แล้วอีกตอนจะมาอัพเมื่อไหร่ค๊า รออยู่นะ กำลังลุ้นอยู่เชียว
Name : 6892 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 6892 [ IP : 203.147.0.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ธันวาคม 2553 / 18:03
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1302
โดนเซ็น ต้อนซะแล้ว หวังว่าคาร์ร่าจะไม่เข้ามาขัดจังหวะน้า....
Name : Foll วูฟ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Foll วูฟ [ IP : 124.121.2.51 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 พฤศจิกายน 2553 / 01:06
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1300
ค้าง ค้าง! อย่างแรง!!
จะขาดใจก็เพราะมันค้าง!!
Name : pachon [ IP : 115.87.45.20 ]

วันที่: 29 พฤศจิกายน 2553 / 20:46
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1299
อ่าในที่สุดไรเตอร์ก็มาอัพแล้ว
เย้ๆดีใจที่สุดเลย

แล้วมาอัพต่อเร็วๆน๊า
Name : satanlast < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ satanlast [ IP : 125.24.2.76 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤศจิกายน 2553 / 19:11
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1298
 ิัพต่อด้วยน้า
Name : -.*_M@m0Ri_*.- < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ -.*_M@m0Ri_*.- [ IP : 117.47.96.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤศจิกายน 2553 / 17:26
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1297
ไรท์เตอร์น่ารักที่สุดเลย มาสองตอนติดอย่างนี้ คนอ่านรักตายเลย

งานนี้รัซรอดไปแล้ว แล้วรูฟ...งานนี้จะรอดมั๊ยเนี่ย

เอาใจช่วยเซ็นให้คั้นคำตอบจากรูฟให้ได้ สู้ๆ ฮะๆๆๆๆ

แล้วจะรออ่านต่อค่ะ สู้ต่อไป
Name : _faie_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _faie_ [ IP : 110.164.187.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤศจิกายน 2553 / 14:22
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1296
มาต่อเร็วๆน้า
สนุกมักๆเลย

PS.  เพื่อน...ก็เหมือนดาวบนท้องฟ้า ถึงมองไม่เห็นทุกเวลา ก็ยังรู้ว่าฟ้ามีดาว
Name : sweetrainbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweetrainbow [ IP : 183.89.203.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤศจิกายน 2553 / 13:49
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1295
สมกับที่รอมานาน 2 ตอนรวดเลย ตอนต่อไปก็ขอทีละ 2 ตอนช่นกันนะคะ 555
Name : ขวัญ [ IP : 119.42.112.105 ]

วันที่: 29 พฤศจิกายน 2553 / 12:52
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1294
มาต่อเร็วๆน้า
Name : annaaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ annaaa [ IP : 58.8.218.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤศจิกายน 2553 / 11:57
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1293
ฮ่าๆๆๆ  โดนเซ็น ต้อนๆๆ   ^0^   กลืนน้ำลายกันใหญ่ๆๆ

PS.  ~ดั่งแสงอรุณทอในความมืดมิด~
Name : gole < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gole [ IP : 223.206.227.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤศจิกายน 2553 / 11:33
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1292
กว่าจะมาได้น่ะครับ เล่นเอาตัวกระผมแทบลงแดง
แต่ก้อขอบคุณหลายๆน่ะครับ
ต่อชีวิตได้อีดพักนึง
Name : poachee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ poachee [ IP : 182.53.177.219 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤศจิกายน 2553 / 11:32
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android