คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 112 : บทที่ 110 ครอบครัวที่แตกร้าว


     อัพเดท 1 ธ.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 50 Overall : 95,371
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 580 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 112 : บทที่ 110 ครอบครัวที่แตกร้าว , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1731 , โพส : 10 , Rating : 75% / 8 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 110 ครอบครัวที่แตกร้าว

 

 

 

 

 

 

“อย่างนั้นหรือครับ เพื่อนรุ่นพี่นี่ดีกับผมดีนะครับ ถ้าไม่บอกผมคงนึกว่าคนนั้นต้องเป็นคนที่มีความสนิทสนมกับผมมาก อย่างเช่นเป็นพี่น้องอะไรแบบนี้ซะอีก”

 

เซ็นหัวเราะเอื่อยๆ เหมือนเรื่องที่กล่าวมาเมื่อรู้เป็นเพียงเรื่องสมมติที่ไม่มีมูลเท่านั้น แต่ก็เรียกเอารูฟสะบักร้อนสะบักหนาวได้ดีทีเดียว

 

 

“เอ่อ...ฮ่ะๆ นั้นซินะ...เอาเป็นว่าข้าไปก่อนดีกว่า เดียวพี่สาวเจ้าเจอหน้าข้าเมื่อไร ข้าเป็นโดนผ่าหัวแน่ ระหว่างนี้ข้าอาจหายไปสักพัก ฝากบอกท่านอาจารย์โซลด้วยละกัน ว่าข้าไม่ทิ้งการประลองแน่”

 

 

กล่าวจบ คนตรงหน้าก็เตรียมลุกขึ้น แต่กลับถูกเซ็นเหนี่ยวเอาชายผ้าคลุมเอาไว้เสียก่อน

 

 

“เอ่อ...จะเป็นไรไหมครับ ถ้าผมจะขอพบเพื่อนของรุ่นพี่คนนั้น”

 

 

รูฟถึงกับเย็นวาบไปทั้งตัว เพราะไม่รู้ว่าเซ็นจะมาแนวไหนอีก

 

 

“อยากขอบคุณเรื่อง ยา กล่องเพลง แล้วยังมีรัดเกล้าอีก ถ้าได้เจอกันดีเอลก็ดีใจด้วยแน่ๆ”

 

 

รูฟถึงกับถอนหายใจในใจ ก่อนจะยิ้มออกมา

 

 

“เรื่องนั้นข้าจะถามให้ละกัน เจ้านี้มันขี้อายน่ะ เจ้าก็อย่าหวังมากละกัน ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อนนะ”

 

 

“เดี๋ยวก่อนครับ” เซ็นยังคงเรียกเอาไว้ เรียกเอารูฟสะดุ้งอีกครั้ง

 

 

“ถ้าอย่างนั้น อย่างน้อยขอผมรู้ชื่อได้ไหมครับ”

 

 

“ชื่อ??”

 

 

“ครับ”

 

 

รูฟถึงกับเหงื่อตก

 

 

แน่นอนว่าเจ้าเพื่อนลึกลับของตนที่อุปโลกน์ขึ้นนั้น คงไม่ยินยอมแน่ๆ ถ้าตนจะเอาชื่อจริงๆ ไปบอก

 

 

แต่ว่าถ้าไม่ให้ชื่อไป มันไม่เป็นที่น่าสงสัยมากกว่าหรือ แค่เอาของจากคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาให้นี้ก็เป็นเรื่องที่แปลกมากที่สุดแล้ว

 

 

“ไนลาด” รูฟบอกเซ็นออกไปอย่างจนใจ

 

 

“ไนลาด”เซ็นทวนชื่อตาม มือเผลอปล่อยชายผมคลุมออก

 

 

และนั้นก็เป็นจังหวะที่รูฟได้โอกาส ร่ายเวทย์เคลื่อนย้าย วาปตัวออกจากห้อง เพื่อป้องกับคำถามที่จะมาจากเด็กชายตรงหน้าอย่างเด็ดขาด

 

 

แต่ว่านั้นก็ไม่สำคัญแล้ว เพราะในตอนนี้เรื่องที่เซ็นอยากรู้ก็รู้มาแล้ว

 

 

อย่างน้อยก็ได้ชื่อของญาติที่ยังเหลืออยู่

 

 

“ไนลาด นั้นคือชื่อของพี่อย่างนั้นหรือ”

 

 

 

 

 

 

----------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

เซ็นพักอยู่ในห้องคาร์ร่าอีกเกือบครึ่งวัน กว่าที่เจ้าตัวจะกล่อมให้คาร์ร่ายอมเชื่อได้ว่าตัวเองไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ

 

 

แต่ทว่า...

 

 

“ต่อจากนี้ ห้ามเข้าไปในมิติการแข่งขันอีกแล้ว ห้ามแม้แต่จะเข้าใกล้ปากประตูในระยะ 10 เมตร เข้าใจไหม”

 

 

คาร์ร่าบอกน้องเสียงเข้ม นั่งลงในระดับสายตาเดียวกับเซ็น

 

 

“ทำไมละครับ เพราะเรื่องที่พลังวิญญาณผมปั่นป่วนอย่างนั้นหรือ พี่ก็รู้นี่ว่าที่จริง ผมไม่ได้ใช้เวทย์ไม่ได้

 

 

ดังนั้นเรื่องพลังวิญญาณปั่นป่วนนั้นก็ต้องไม่ได้เกิดจากพลังในสนามนั้นแน่ๆ แล้วทำไมพี่จะต้องห้ามด้วย”

 

 

คำถามที่ถามคนตรงหน้าไป ทำเอาหญิงสาวต้องหลบสายตาอย่างเผลอตัว และนั้นก็ทำให้เซ็นเห็นถึงสิ่งผิดปรกติ

 

 

“หรือว่ามีเรื่องอะไรที่อย่างนั้นหรือครับ”

 

 

คาร์ร่ามองหน้าน้องอย่างยากที่จะอธิบาย

 

 

ว่าไปแล้วเธอก็เพิ่งรู้เรื่องทั้งหมดเมื่อตอนที่ไปเอาอาหารเช้าจากพ่อและท่านลุงนี่เอง แม้ว่าจะไม่ได้ไปเค้นเอาจากเจ้าตัวการ เพื่อนสนิทของลูกพี่ลูกน้องเธอที่เที่ยวมาทำตัวสนิทสนมแบบแปลกๆ กับเซ็นก็ตาม

 

 

แต่ว่าเรื่องที่ได้รับรู้ก็เกินกว่าที่จะรับได้

 

 

ตอนนั้นเธอทั้งโกรธ ทั้งโมโห ที่ทั้งพ่อและท่านลุง กันเธอออกจากเรื่องนี้

 

 

แต่เมื่อมาคิดดูให้ดีแล้ว การที่เธอไม่รู้เรื่องมาก่อนอาจจะเป็นเรื่องที่ดีกว่าก็ได้ เพราะถึงอย่างไรเรื่องนี้ถึงรู้ไปเธอก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย

 

 

เซ็นเหลือบมองไปยังอีกสองบุคคลที่อยู่ในห้องด้วย

 

 

บัดนี้คนหนึ่งยืนหันหน้าออกนอกหน้าต่าง ทำราวกับตกอยู่ในพะวง

 

 

ส่วนอีกคนก็ยืนอยู่กลางห้องทำหน้าเครียดที่ยากจะได้เห็น ทอดมองมา

 

 

“โซฟีน่า ข้าว่าเรื่องนี้เราต้องบอกเซ็น อย่างน้อยก็เพื่อให้เซ็นรู้ตัว แล้วก็ป้องกันตัวเองได้ ไม่ใช่ปล่อยไปแบบไม่รู้เหนือรู้ใต้แบบนี้”

 

 

อาเทอร์เรียกน้องชายด้วยกระแสเสียงที่จริงจัง จนเซ็นอดจะประหลาดใจไม่ได้กับบุคลิกที่เปลี่ยนไปจนแทบไม่รู้จัก

 

 

แต่ว่าก็อดที่จะตื่นตระนกไม่ได้เช่นกัน ว่ามีเรื่องอะไรที่ทำให้คนตรงหน้าจริงจังได้ถึงเพียงนี้ หรือว่า...

 

 

“ตอนที่ออกจากเมืองหลวง ข้าจำได้ว่าท่านอาจารย์เรียกท่านพ่อไปพบ และตอนนั้นข้ากับท่านอาจารย์ก็กำลังสืบเรื่องบางอย่างอยู่ หรือว่าเป็นเพราะเรื่องนี้”

 

 

เซ็นกล่าวลอยๆ แต่กลับเรียกเสียงตกใจจากอาเทอร์และพี่สาวไปได้ไม่ยาก เพราะไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน

 

 

ต่างจากคนเป็นพ่อที่ค่อยๆ หันกลับมามองลูกชายตัวเอง เพราะรู้ว่าข้อความนั้นถูกส่งถึงเขาโดยเฉพาะ

 

 

“เซ็น เรื่องนี้พ่อ...” โซลมองหน้าลูกชายอย่างกังวล น้ำเสียงกระสับกระสายอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าตนเองควรจะบอกอย่างไรดี เมื่อสบนัยน์ตาสีนิล

 

 

“ท่านอาจารย์สั่งมาใช่ไหมครับ เรื่องที่ไม่ให้บอกผม” ราวกับอ่านใจได้ เซ็นถามผู้เป็นพ่อ ถามด้วยน้ำเสียงที่คนฟังทั้งสามคนรู้สึกใจหาย

 

 

“เรื่องนี้พ่อผิดเอง ทั้งๆ ที่ลูกเป็นคนแรกที่รู้เรื่อง แต่พวกเรากลับกันเจ้าออกไป แล้วสุดท้ายภัยนั่นก็ย้อนกลับมาสู่ตัวเจ้าจนได้”

 

 

น้ำเสียงนุ่มลึกที่ยังคงความอบอุ่นอยู่ตลอดเวลา แต่ว่านั้นไม่ได้ทำให้เซ็นสงบลงได้เลย

 

 

ความรู้สึกที่ปะปนมั่วกันไปหมด

 

 

ไม่ว่าจะตกใจ ตื่นตะลึง หรือว่าคาดไม่ถึง

 

 

แต่ว่าที่เด่นชัดที่สุดดูเหมือนว่าจะเป็นอารมณ์โกรธเคือง

 

 

แต่เขาไม่ได้โกรธที่พ่อปิดบังเรื่องนี้แก่เขา

 

 

ไม่ได้โกรธที่อาจารย์โกหกว่าเรื่องนี้เรียบร้อยแล้วแก่เขา

 

 

และไม่ได้โกรธที่ท่านลุงเองยังทำเป็นนิ่งเฉย ทั้งๆ ที่เรื่องนี้เป็นเรื่องอันตราย

 

 

แต่เคืองที่ทุกคนทำเหมือนเขาเป็นคนนอก

 

 

นี่เพราะเห็นว่าเขาไม่ใช่คนในสายเลือดอย่างนั้นรึ ถึงได้ปิดบังเรื่องนี้แก่เขา

 

 

ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าเรื่องนี้ใครเป็นคนทำ

 

 

ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตนเองเลย

 

 

ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าที่อาจารย์กันตนเองออกไปเพียงเพราะกลัวว่าเขาจะยื่นมือเข้าไป

 

 

ใช่!!! ระหว่างที่ท่านพ่อไปสืบมา ไม่ใช่ว่าเขาอยู่เฉยๆ

 

 

เขาเองก็ให้ริซออกหาข่าวเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นจะยอมทนอยู่เฉยๆ ถึงสามเดือนทำไม

 

 

ดังนั้นเพียงผู้เป็นพ่ออ้าปากบอกเรื่องราวเพียงนิดเดียว ตนเองก็พอจะรู้แล้วว่า สาเหตุที่เป็นอยู่ทั้งหมดนี้มันเกิดจากอะไร

 

 

แต่ว่า...

 

 

ทำไมจนแล้วจนรอด สุดท้ายแล้ว ขนาดพี่คาร์ร่าพ่อยังบอก แล้วกับเขาเล่า...

 

 

ณ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ทุกคนก็ยังคิดที่จะกันเขาออกไป

 

 

เพราะเป็นเด็กอย่างนั้นรึ หรือว่าเพราะอะไรกันแน่

 

 

แต่แล้วในความเงียบที่ลงมาครอบคลุม คาร์ร่าที่ยืนใกล้เด็กชายที่สุดก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจ

 

 

“เซ็น!” 

 

 

นานมากแล้วที่ตนไม่เคยเห็นน้องร้องไห้ มันนานพอๆ กับที่ตนมีเรื่องของครอบครัวเมื่อคราวนั้น

 

 

“ผมรู้แล้วครับ ผมจะไม่เข้าไปในมิตินั้นอีก พี่คาร์ร่า ท่านลุง แล้วก็พ่อ ไม่ต้องเป็นห่วง”

 

 

เซ็นรับคำ ท่ามกลางความตกใจของคนที่เห็น

 

 

และก่อนที่ใครจะได้พูดสิ่งใดๆ ต่อไปแสงสว่างวาบก็คลุมตัวเด็กชาย

 

 

ก่อนที่จะเหลือไว้แต่ความว่างเปล่า!!!

 

 

“เซ็น” คาร์ร่าร้องเรียกน้อง มือบางยื่นออกไปคว้าได้แต่ความว่างเปล่า

 

 

นี่ถือได้ว่าเซ็นขัดคำสั่งเป็นครั้งแรกตั้งแต่ออกจากหมู่บ้านมา

 

 

เป็นการใช้เวทย์ต่อหน้าต่อตาคนทั้งสามให้เห็นกันซึ่งๆ หน้า

 

 

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภายในห้องที่ไม่ได้มีการวางเขตป้องกันเช่นนี้

 

 

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

ความเงียบสงบของป่าไม้ แต่ก็มีทั้งเสียงของน้ำที่กระฉอกเบาๆ และ เสียงของสรรพสัตว์ต่างๆ ที่อาศัยอยู่ ณ พื้นป่าแห่งนี้

 

 

นานเท่าไรแล้วไม่อาจทราบได้ที่เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินนี่ได้มานั่งซ้อนตัวอยู่เงียบๆ หันหน้าไปทางทะเลทราบ ทะเลที่ครั้งหนึ่งเคยมาพักที่นี้เมื่อตอนสอบคราวก่อน

 

 

รอบตัวมีทั้งภูติน้อย สิงห์ขาวทั้งสอง และ คูลที่อยู่ให้เห็นพร้อมกับทุกตน

 

 

“นายท่าน ไม่เป็นไรหรือเจ้าคะ กางเขตแดนไว้อย่างนี้ ทั้งท่านโซล ท่านคาร์ร่าจะเป็นห่วงเอานะเจ้าคะ”

 

 

เสียงหวานจากภูติตัวน้อยกล่าวขึ้นมาถามเจ้านายตัวน้อยที่เห็นว่าตนเขตแดนของตนถูกภูติสองตนที่อาวุฒโสกว่าส่งกระแสจิตมารบกวนมารอบที่เท่าไรแล้วตนเองก็เบื่อที่จะนับ และกะว่าถ้าคราวหน้าส่งมาอีก ตนจะแอบเปิดเส้นทางให้เข้ามา

 

 

แต่ไม่รู้ว่าคนอยากหลบหน้าจะรู้ทัน หรือว่าหวังดี เลยตอบกลับไป ด้วยเสียงเครือๆ

 

 

“เหนื่อยหรือ ถ้าอย่างนั้นให้คูลทำแทนก็ได้นะ”

 

 

และยังไม่ทันที่ริซจะได้ห้ามปราม เซ็นก็พยักหน้าให้เจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนทีหนึ่ง ก่อนที่เขตแดนใหม่ที่แข็งแกร่งกว่าจะปรากฏขึ้นมา

 

 

นั้นทำเอาภูติสาวได้แต่อ้าปากค้าง เพราะไม่รู้ว่าเซ็นเอาเวลาที่ไหนไปสอนคูล

 

 

ยิ่งตั้งแต่ที่เธอสอนเวทย์สุดอันตรายสองบทนั้นให้คูล ดูเหมือนว่าเจ้านายตัวน้อยของเธอจะยิ่งใกล้ชิดคูลเข้าไปให้อีกขั้น

 

 

จนตอนนี้คูลใช้เวทย์อะไรได้บ้างก็ยากที่จะบอก เพราะตนเองก็ไม่เคยเห็นใช้ซักที

 

 

และแน่นอนว่าเมื่อได้เขตป้องกันการรบกวนอันใหม่นี่เข้าไป กระแสจิตใดๆ ก็ดูจะไม่ถูกส่งมาถึงตัวเธออีกเลย

 

 

เซ็นนั่งนิ่ง พิงหนึ่งในสองสิงห์อยู่อีกไม่กี่อึดใจ เสียงแหวกของต้นไหมก็ดังขึ้น

 

 

มันน่าแปลกที่การแหวกครั้งนี้ราวกับว่ามีต้นไม้ไม่ต่ำกว่าสิบต้นขยับพร้อมกัน เหมือนกับการเคลื่อนที่ของต้นไม้ในป่าศิลาอย่างไรอย่างนั้น

 

 

ก่อนที่ความสงสัยใดๆ จะสิ้นสุด สิงห์ขาวที่หมอบว่างอยู่และไม่ได้เป็นเบาะพิงให้แกเซ็นก็ลุกขึ้น หันหน้าไปยังทิศที่เกิดเสียง เมื่อพบว่าเสียงนั้นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

 

 

ในขณะที่เซ็นเองก็ยังคงนั่งอยู่อย่างเดิม จนกระทั้ง

 

 

“ใจคอเจ้าจะไม่ลุกขึ้นมามองข้าอย่างนั้นเชียวรึ”

 

 

กระแสเสียงที่ทรงอำนาจ และแน่นอนว่าเซ็นเองก็จำมันได้ดี

 

 

“เดลิน”

 

 

เด็กชายหันควับไปตามเสียง เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อว่าตันไม้โบราณสีขาวจากป่าทางตอนเหนือจะเดินมายังที่นี่ได้อย่างไร ใจปัดเรื่องขุ่นเคืองออกไปจนหมดสิ้น

 

 

กิ่งก้านสีขาวยื่นลงมารับเด็กชายที่พื้น ทั้งๆ ที่เจ้าตัวยังไม่ทันลุกขึ้นยืนดีด้วยซ้ำ ก่อนจะตวัดตัวเด็กชายขึ้นมา

 

 

เซ็นปล่อยให้คูลไปบินเล่นกับละอองเวทย์ที่เดลินปล่อยออกมา ส่วนตัวอื่นๆ ก็ถูกเดลินไล่ไปพัก

 

 

“ทำไมเดลินถึงอยู่ที่นี่ได้” เซ็นออกปากถาม มองดวงตายักษ์ใหญ่อย่างฉงน

 

 

“ไม่มีป่าที่ไหนที่ข้าไปไม่ได้หรอก เพียงแต่ว่าข้าจะไปหรือไม่ไปเท่านั้นเอง”

 

 

เซ็นฟังคำตอบตาโต ร้องถามอย่างตื่นเต้น “จริงหรือ?”

 

 

ต้นไม้เฒ่าไม่ตอบ มีเพียงดวงตายักษ์ใหญ่ที่กระพริบช้าๆ แทนส่งมาให้

 

 

“แล้วเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ไม่เจอกันพักเดียวดูเจ้าเปลี่ยนไปเยอะ”

 

 

“เปลี่ยน...” เซ็นทวนคำ มองต้นไม้ตรงหน้า ก่อนจะหวนคิดถึงเหตุการณ์ต่างๆ

 

 

ใช่ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป หรือว่าบางที ทุกอย่างไม่ได้เปลี่ยนไป แต่เป็นตัวเขาเองต่างหากที่...

 

 

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นรึ” เสียงอันอบอุ่นดังแทรกเข้ามาในภวังค์ของเด็กชาย ทำให้นัยน์ตาสีดำสนิทหันกลับมาสบนัยน์ตายักษ์ใหญ่ที่จ้องมายังตนอยู่

 

 

“เดลิน จริงๆ แล้ว...ทุกคนยังเห็นข้าเป็นคนในครอบครัวจริงๆ อยู่หรือเปล่า”

 

 

 

 

 

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------- 
มาแล้วค่าอีกตอนหนึ่ง

มาสนทนากันหน่อยดีกว่า หลังจากที่ไม่ได้โม้มานานหลายตอน เนื่องจากความเครียดจากงานสะสม

รู้สึกว่าตอนที่แล้ว ใครหลายๆ คนจะเชียร์ให้เซ็นตอนเอาคำตอบจากรูฟได้สำเร็จ
แต่ก็ไม่รู้ว่าอย่างนี้เรียกว่าสำเร็จหรือเปล่า
เอาเป็นว่า ยังไงตอนนี้ เซ็นก็ได้รู้ชื่อพี่ชายผู้เป็นปริศนามาตลอดทั้งเรื่องแล้ว
ส่วนเรื่องอื่นจะรู้เมื่อไร ต้องคอยติดตามชมกันเอาเองค่า

ส่วนใครเองที่รอติดตามชมผลงานใต้ปีกฯ แล้วพบว่าหายไปบ้าง ก็ต้องขอโทษด้วย
แต่ว่าใต้ปีกฯ จะไม่ทิ้งค้างไว้ เป็นผลงานที่ไม่จบแน่ๆ ดังนั้นไม่ต้องเป็นห่วงคะ

แล้ววันนี้ก็มีเรื่องน่าตกใจมาแจ้ง (เพราะไม่รู้ว่าคราวหน้าจะมีอารมณ์มาโม้ให้เพื่อนๆ ฟังหรือไม่) 
ในภาคนี้ใกล้จะจบแล้วคะ (เอามาแจ้งเร็วไปหรือเปล่าหวา)
แต่ก็คงอีกนาน สำหรับสปีดการแต่งของใต้ปีกฯ (555+)

ส่วนถ้าอยากรู้ว่า ภาคสองจะออกมาไหม เรื่องนี้ก็ตอบยาก
แต่ว่าน่าจะมี เพราะวางโครงเรื่องละเอียดเอาไว้แล้ว
แต่ว่า(แต่อีกแล้ว-*-) ไม่รู้ว่าจะออกมาเมื่อไร
คงต้องเขียนให้ได้อย่างน้อยหนึ่งในสามหรือสี่ของภาคต่อไปก่อน
เพื่อความแน่ใจว่าจะต้องแต่งจนจบ ไม่มีการตับแบบดื้อๆ หรือค้างเอาไว้อย่างนั้น
(มันเสียอารมณ์ใช่ไหมคะ ใต้ปีกฯ ก็เป็น)

(ข้ามเลยก็ได้นะคะ เรื่องนี้เป็นแค่เรื่องบ่นๆ ของใต้ปีกฯเฉยๆ)
ตอนนี้ใต้ปีกฯ เริ่มโครงการนิยายเรื่องใหม่ เป็นนิยายที่แต่งแก้เครียด 
เพราะฉะนั้นในเรื่องใหม่มันจะไม่มีสาระอะไรเลย เรียกได้ว่าแต่งตามใจฉันร้อยเปอร์เซ็น
เนื้อหาก็ดาดๆ ทั่วไป มีตามท้องตลาดให้เกลื่อนไปหมด
แต่เป็นเรื่องที่แต่งออกมาได้คล่องมาก (เพราะถนัดออกอ่าวอยู่แล้ว)
(ยังไม่ได้เอามาลง เพราะรู้สึกมันจะมั่วมากๆ แต่ก็ว่าจะลองเอาไปแปะไว้ที่อื่นดู)

สุดท้าย ใครมีอะไรอยากจะถาม อยากจะคุย อยากจะชม อยากจะติ ก็เม้นเอาไว้นะคะ
ถ้าใต้ปีกฯ มีกำลังจะตอบ ใต้ปีกฯ ก็จะมาบ่นๆ แบบนี้อีกคะ

(อันนี้ไม่ต้องอ่านก็ได้คะ เป็นอีกเรื่องที่มาบ่นๆ ข้ามไปตอนต่อไปได้เลย(ถ้ามีแล้วก็นะ)
 
คือว่าช่วงนี้มีเรื่องให้เครียดเยอะมาก อย่าเพิ่งหวังอะไรมาก 
และใต้ปีกฯ ก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเป็นพวกเครียดไม่ค่อยรู้ตัว มารู้อีกทีก็อาการหนักแล้ว
คือกว่าจะรู้ว่าเครียด ระบบร่างกายร่วนเพราะรับไม่ไหวแล้ว (ช่วงนั้นก็จะนั่งเงียบๆ ไปพักหนึ่ง ไม่ทำอะไรทั้งสิ้น) 
เลยไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองจะอาการสะบัดร้อนหนาวอย่างไร วันนี้อาจดี พรุ่งนี้อาจไม่
ปล.แต่ไม่รู้ว่าทำไมเวลาเครียดถึงไม่ค่อยแสดงออกทางอารมณ์อย่างคนอื่นเขา หรือว่าเราจะเป็นโรคจิตประเภทหนึ่งหวา *.* ??) 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 112 : บทที่ 110 ครอบครัวที่แตกร้าว , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1731 , โพส : 10 , Rating : 75% / 8 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1319
สนุกค่ะ มาต่ออีกน้า
Name : ขวัญ [ IP : 119.42.83.84 ]

วันที่: 7 ธันวาคม 2553 / 11:04
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1317
 หง่ะ!  เซ็นหนีออกมาแบบนี้ คุณพี่ คุณพ่อสุดห่วง และหวง ไม่ระเบิดเถิดเถิงไปแล้วเหรอคะ
น่าสารคนที่ต้องรับเคราะห์แทนจังเลย  เดลินมาแล้ว เหมือนผู้ใหญ่ใจดีเลยค่ะ ชอบ ชอบ

เครียดมาก ทำให้แก่เร็ว และไม่สวยด้วยนะจ๊ะ ฉะนั้น อย่าเครียดค่ะอย่าเครียด

Name : entask < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entask [ IP : 223.206.82.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2553 / 15:37
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1316
คิดมากน่า
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : หลากหลาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หลากหลาย [ IP : 125.25.47.109 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2553 / 12:24
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1313
สนุกมากครับ
Name : lightsnatth < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lightsnatth [ IP : 110.168.91.181 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ธันวาคม 2553 / 00:52
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1311
>0<    ตอนนี้ไม่แน่ใจว่า จะเศร้า หรือ หดหู่ ดีนะ แต่ที่แน่ๆ ถ้าเซ็นเคลียดมากกว่านี้ กลัวว่าจะเป็นไข้ใจแหงๆ  -.-" 

PS.  ~ดั่งแสงอรุณทอในความมืดมิด~
Name : gole < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gole [ IP : 223.207.60.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ธันวาคม 2553 / 10:54
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1310
สู้ๆๆนะค่ะ อย่าเครียดมากล่ะ
Name : น่าสนใจ556 [ IP : 183.89.6.131 ]

วันที่: 2 ธันวาคม 2553 / 19:38
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1309
จะเป็นกำลังใจนะค่ะ สนุกมากๆ ค่ะ
Name : นานะ [ IP : 125.24.19.45 ]

วันที่: 2 ธันวาคม 2553 / 14:02
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1308
ภาคสองก็แต่งต่อเหอะ เขียนได้สนุกดีค่ะ.....
PS.  อัพช้าระวังนะ....เดี๋ยวขโมยไอเดียมาเขียนเองซะหรอก....
Name : Gyaboo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gyaboo [ IP : 110.164.240.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ธันวาคม 2553 / 12:38
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1307
ไม่ค่อยพอใจกับคำตอบ(ที่ได้แค่ชื่อ)ของรูฟซักเท่าไหร่ ดันชิ่งไปซะก่อน ชิ!!

แต่.....อย่างน้อยก็ยังได้ชื่อเนอะ(ตกลงชื่อนี้ชื่อจริง หรือรูฟไปเอาชื่อใครมารึปล่าเนี่ย)  อยากเจอพี่ชายผู้ลึกลับคนนี้จริงๆ

เมื่อไหร่จะโผล่หน้าออกมาเนี่ย ท่าทางจะค่าตัวแพง คนเขียนเลยไม่ค่อยเอาออก ฮะๆๆ

คราวนี้คุณพ่อ คุณพี่และคุณลุงงานเข้าแล้วไง ทำเซ็นร้องไห้ ท่าทางคราวนี้เซ็นเอาจริงด้วย หาไม่เจอแน่ๆ แถมเจอเดลินอีก หวังว่าเจ้าพวกที่ตามหาเซ็นอยู่จะไม่อาละวาดนะ(น่าสงสารคนที่จะรับเคราะห์จากเจ้าสามคนนี้จริงๆ)

แล้วจะรออ่านต่อค่ะ สู้ๆ อัพต่อเร็วๆน๊า

Name : _faie_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _faie_ [ IP : 124.122.241.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ธันวาคม 2553 / 23:41
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1306
ต่อไวไวน้าาาาาาาาา
Name : poachee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ poachee [ IP : 118.173.148.45 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ธันวาคม 2553 / 20:55
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android