คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 30 : บทที่ 29 ความจริงที่น่าผวา


     อัพเดท 22 เม.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 46 Overall : 95,367
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 580 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 30 : บทที่ 29 ความจริงที่น่าผวา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3967 , โพส : 10 , Rating : 54% / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 29 ความจริงที่น่าผวา
 
 
 
 
หลังจากที่ทั้งคู่ผ่านการทดสอบรอบสุดท้ายมาได้ การต้อนรับน้องใหม่ด้วยคำพูดนั้นทำเอา วีเทียร์ และ พีซัส อึ่งไปได้เกือบนาที พรางมองหน้ารุ่นพี่สาวที่ยืนพูดอยู่ตรงหน้า กว่าจะรู้ตัวอีกที เจ้าสมุดปกดำนั้น ก็ทำการยืนยันตัวบุคคลของทั้งคู่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
 
 
แต่ไม่รู้ว่าทั้งคู่คิดไปเองหรือเปล่า ว่าคนตรงหน้าช่างมีอะไรบางอย่างคลายๆ แซนซัส บุคคลที่ทั้งคู่ต่างก็ขึ้นบัญชีดำเอาไว้อย่างไม่ได้นัดหมาย
 
 
ทั้งคู่คนก็แยกมานั่งพักแถวๆ ก้อนหินริมลำธารข้างๆต้นไม้ใหญ่นั้น สายตากวาดทั่วเพื่อสำรวจบริเวณโดยรอบ ทำให้เห็นว่า นอกจากพวกเขาแล้ว ยังมีคนอื่นอีก 7 คน ที่นั่งพักกันอยู่บริเวณโดยรอบอย่างกระจัดกระจาย
 
 
“คนต่อไป ข้าว่าเป็น ผู้ชาย” เสียงจากรุ่นพี่เซน่าดังขึ้นมาให้ได้ยินเบาๆ เนื่องจากระยะที่ห่างกันพอควร
 
 
“ถ้าอย่างนั้นข้าก็ต้องเลือกผู้หญิงซินะ งั้นรอบนี้ข้าขอของเดิมพันเป็นอาหารกลางวัน 2 วันก็แล้วกัน”
 
 
“ตกลง” จบคำทั้งคู่ก็หันไปมองบริเวณที่ๆวีเทียร์และพีซัสโพล่ออกมา
 
 
“ไม่น่า ข้าถึงว่าตอนที่โพล่ออกมา ทำไมพวกรุ่นพี่พูดกันแปลกๆ ที่แท้ก็เรื่องพนัน” วีเทียร์หันไปบ่นๆ
 
 
“ข้าว่าเรื่องนั้นไว้ก่อน แต่ที่ข้าติดใจอย่างแรงตั้งแต่ที่อยู่ในห้องนั้น ก็คือเจ้าคิดยังไง พลักข้าไปหาแซนซัส” พีซัสว่าออกมาเคืองๆ
 
 
“ก็นางบอกว่าจะบอกวิธีออกจากที่นั้นมานี้ อีกอย่างเจ้าจะกลัวอะไร เจ้าก็ได้กำไรด้วยซ้ำ หรือเจ้าเป็น...”
 
 
“หยุดๆ...หยุดเลย ข้าไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าคิดแน่ๆ เพียงแต่.... จะว่าไงดีล่ะ ข้าเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน เอาเป็นว่าร่างกายข้ามันเตือนว่าทางที่ดีอย่าไปยุ่งกับนาง” พีซัสรีบห้ามไม่ให้วีเทียร์พูดต่อ ก่อนจะทำทางสยองเวลาพูดถึงอีกคน ทำให้เห็นภาพที่แซนซัสอ้าแขนรอกอดเขา ก่อนจะสะบัดหัวสองสามทีเพื่อไรภาพเหล่านั้นออกไป แล้วพูดต่อ
 
 
“แล้วเจ้าแน่ใจได้อย่างไร ว่านางจะรู้คำตอบจริงๆ ของคำตอบนั้น ถ้าเกิดนางตอบมั่วๆล่ะ”
 
 
“ข้าบอกแล้วว่าข้าเชื่อรางสังหรณ์ของเซ็น” สิ้นคำ คิวเรียวของพีซัสก็ขมวดเข้าหากัน ทำให้วีเทียร์ต้องพูดต่อ
 
 
“อย่าบอกนะว่านายลืมไปแล้ว เรื่องเพื่อนใหม่ที่เซ็นบอกน่ะ เพราะอย่างนั้นข้าถึงได้แน่ใจคำตอบจากนางไง ทีนี้เข้าใจยัง” วีเทียร์ว่า ก่อนจะได้ยินเสียงร้องอย่างดีใจดังมาจากทางต้นไม้ที่พวกรุ่นพี่ยืนอยู่
 
 
“เซน่า ดูท่าว่าเจ้าคงจะต้องเลี้ยงอาหารให้ข้าสองมื้อซะแล้ว” เสียงจากคาลนันว่าอย่างดีใจ ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปรับผู้ที่เดินออกมาจากทางออกนั้น
 
 
แม้ไม่ต้องหันไปมอง พวกเขาก็พอจะรู้ได้ว่าคนที่มาใหม่ต้องเป็นผู้หญิงแน่ๆ ไม่อย่างนั้น คงไม่มีเสียงบ่นเสียดายไม่ขาดสายจากเซน่า พร้อมๆ กับการลากเท้าเดินตามเพื่อนอย่างหมดแรงนั้น
 
 
แต่ว่าก็ต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกรอบ เมื่อเซน่าเงยหน้าเห็นผู้ที่มาใหม่ รอยยิ้มกว้างชนิดที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าการพนันคราวนี้ต้องมีการพลิกพลันอีกแน่ ต่างจากพีซัส และวีเทียร์มราเห็นผู้มาใหม่ กลับหน้าซีดลงอย่างห้ามไม่อยู่ โดยเฉพาะพีซัสที่ดูจะอาการหนักกว่าเธอหลายเท่า
 
 
“คาลนัน เจ้าควรรู้ว่าไม่ควรจะตัดสินใครจากภายนอก หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ เด็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้า เป็นเด็กผู้ชาย” เซน่าที่พูดเสียงหวานขึ้นอย่างผิดปกติ ต่างจากคาลนัน แน่นอนว่ารวมไปถึงพีซัสด้วย ที่ทำหน้าราวกับว่าถูกผีหลอก
 
 
“เจ้าอย่ามาล้อข้าเล่น แพ้ยังไงก็ต้องยอมรับว่าแพ้ซิ” คาลนันที่สงบสติได้อย่างรวดเร็ว ว่าขึ้น ก่อนมองหน้าเพื่อนสาวที่ตอนนี้ยังคงยิ้มอย่างเป็นต่ออยู่
 
 
“เจ้าคงรู้ ว่าข้ามีน้องชายอยู่หนึ่งคน” ว่าพรางมองปฏิกิริยาเพื่อนที่พยักหน้ารับ
 
 
“แล้วเจ้าก็คงรู้ว่าน้องข้ากำลังมาเข้าเรียนชั้นปีหนึ่งในปีนี้” อีกครั้งที่คาลนันพยักหน้ารับอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ ก่อนจะตามมาด้วยประโยคที่เหมือนกับฟ้าผ่ากลางแจ้ง
 
 
“ดังนั้นข้าขอแนะนำ นี้ แซนซัส วาโอดา น้องชายเพียงคนเดียวของข้า!!!” 
 
 
“บ้า...ท่านพี่ก็พูดอะไรอย่างนั้น ทำอยากกับว่าหน้าข้าไม่เหมือนผู้ชายอย่างนั้นแหละ” เสียงเล็กๆที่มาพร้อมกับท่าทางน่ารักๆ ทำเอาคาลนันสายหน้าพรือ ก่อนจะมองเด็ก...เอ่อ...หนุ่ม อีกครั้ง
 
 
วีเทียร์เบนสายตากลับมามองพีซัสที่นั่งหน้าซีดอยู่ตรงข้าม ก่อนจะตบบ่าอย่างให้กำลังใจ ก็บอกใคร ใครจะเชื่อว่าเด็กที่น่ารัก ดูบอบบางน่าทะนุกถนอมนั้น จะเป็นเด็กชาย แถมเจ้าตัวดูท่าว่าจะยังไม่รู้ด้วยว่าตัวเองไม่มีเคล้าของความผู้ชายอยู่เลย
 
 
ส่วนพีซัสที่หาคำตอบให้กับตัวเองได้แล้วว่า เหตุใดที่สาวตาวิบวับของอีกฝ่ายแล้วถึงได้ขนลุกซู่อย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งซีดเข้าไปใหญ่ เมื่อภาพที่เขาถูกหมายหัวจากแซนซัสเข้ามาในมโนภาพอีกครั้ง
 
 
“อย่าคิดมากน่า ไม่แน่ว่าตอนนั้นนาง..เอ๊ย..เขา อาจจะไม่ได้หมายตาเจ้าจริงๆก็ได้ อาจจะแค่อยากเป็นเพื่อน” วีเทียร์พูดปลอบ ซึ่งมันคงจะได้ผลมากกว่านี้ ถ้าไม่มีเสียงเล็กๆ นั้นตะโกนขึ้นมา
 
 
“พีซัส” แซนซัสหลังจากที่เห็นรายชื่อในสมุดลงชื่อแล้ว พร้อมกับสอบถามเซน่าเพื่อความแน่ใจ ก็ตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่ายทันที ทำเอาเจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือก เกือบลุกขึ้นวิ่งหนี ถ้าไม่ติดมือของวีเทียร์ที่กดอยู่ที่บ่า
 
 
“ออกมาไม่รอกันเลย ข้าอุตสาวิ่งตามมา แต่ก็ไม่ทันพวกเจ้า ประสาทสัมพัสพวกเจ้านี้ยอดเยี่ยมจริงๆ” เจ้าตัวว่าพรางยิ้มหวานเข้ามา ก่อนจะนั่งลงข้างๆพีซัสที่แทบเด่งตัวหนี ถ้าไม่ติดไอแขนเล็กๆนี้ที่มากอดเขาเอาไว้
 
 
“เอ่อ...แซนซัส ข้าว่าเจ้าเขยิบออกไปหน่อยก็ได้ เป็นผู้ชายเหมือนกันมานั่งกอดกันแบบนี้เจ้าว่าไม่แปลกเหรอ” พีซัสว่าเสียงตะกุกตะกัก พยายามที่จะขืนตัวออกจากแขนเล็กๆที่ดูจะมีพลังมากกว่าที่เห็น
 
 
“ไม่แปลกหรอก พวกพี่ๆข้ายังชอบเลย อีกอย่างพวกพี่ๆของข้าบอกว่าการกอดก็เป็นการแสดงความรักอย่างหนึ่ง” สิ้นเสียงพีซัสแทบจะกระโดดลุกขึ้น แน่นอนว่านั้นมันก็เป็นเพียงแค่ความคิด เพราะไอตัวเล็กที่ดูท่าว่าน่าจะทะนุกถนอม กลับมีเรี่ยวแรงมหาศาลที่ทำเอาเขาไม่สามารถสะบัดหลุดได้
 
 
หลังจากที่พีซัสนั่งช็อกไปเกือบจะ 2 นาที ก็เริ่มรวบรวมสติให้กลับเข้ามา ก่อนจะพยายามคิดในแง่ที่ดีเข้าไว้
 
 
“เอ่อ..แซนซัส แต่ว่าความรักแบบเพื่อน เขาไม่กอดกันหลอกนะ” พีซัสพูดพรางย้ำกับตัวเองว่าคนข้างๆ คงแค่คิดกับแบบเพื่อน และเพราะการสอนแบบผิดๆจากคนที่บ้านทำให้เป็นแบบนี้
 
 
“ใครว่าข้ารักเจ้าแบบเพื่อน ข้ารักเจ้าแบบคนรักเลยต่างหาก เพราะงั้น เรามาเป็นแฟนกันเถอะ” จบคำแซนซัส เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจ วิญญาณแทบออกจากร่าง
 
 
“เจ้าละ...ล้อ..ข้าเล่นใช้ไหม” พีซัสถามกลับ พยายามสุดฤทธิ์ที่จะขืนตัวออกมา แต่ผลก็เป็นเหมือนเดิม
 
 
“ใครว่าข้าล้อเล่น ข้าเอาจริงต่างหาก”
 
 
“แต่ข้าเป็นผู้ชาย เจ้าเข้าใจไหม ผู้ชาย” พีซัสร้องลั่น ก่อนจะเน้นเสียงว่าผู้ชายลงไปหนักๆ แต่ปฏิกิริยาที่ตอบกลับมา กลับเป็นรอยยิ้มกว้าง
 
 
“ข้าไม่สน แค่เจ้าดู ‘สวย’ แค่นั้นก็พอ ข้าชอบของสวยงาม”
 
 
สิ้นคำวีเทียร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ และดูเหมือนว่าคำว่า ‘สวย’ ของแซนซัสจะไปทำให้วิญญาณของพีซัสออกจากร่างไปแล้ว นั่งตัวซีดนิ่งเป็นหินให้แซนซัสซบอย่างอารมณ์ดี แต่จะมีสักกี่คนที่จะรู้ว่าในใจพีซัสตอนนี้กำลังกรีดร้องออกมา
 
 
‘ไอสายเลือดนี้ทำพิษข้าเข้าให้แล้ว’
 
 
 
 
 
 
------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
 
 
 
“ฮ่ะๆๆๆๆ....โอ้ย...จี้ฟ่ะ....ทำไมตอนข้าสอบไม่เห็นมีอะไรจี้ๆแบบนี้มั่ง” เสียงหัวเราะอย่างไม่อายใครจากซีฟาหลังจากที่นั่งฟังเหตุการณ์ทั้งหมดของวันจากวีเทียร์
 
 
“ไม่ใช่เรื่องตลกเลย” พีซัสพูดด้วยอารมณ์ที่ห่อเหี่ยว จนซีฟาต้องเงียบก่อนจะหันมามอง แล้วก็หัวเราะต่ออย่างห้ามไม่ได้ โดยมีวีเทียร์ที่เล่าเสริมเป็นระยะๆ โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่คุณเธออุตสาลอกมาทั้งดุ้นไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่คำเดียว 
 
 
และก็เป็นอีกครั้งที่ซีฟาหันมาพูดกับวีเทียร์ด้วยสีหน้าที่จริงจัง “แต่ข้าเป็นผู้ชาย เจ้าเข้าใจไหม ผู้ชาย”
 
 
“ข้าไม่สน แค่เจ้าดู ‘สวย’ แค่นั้นก็พอ ข้าชอบของสวยงาม” เสียงของวีเทียร์ว่าต่อ ก่อนจะทำตาใสหันไปมองซีฟา ทำเอาพีซัสที่นั่งดูอยู่ แถบอยากจะล้มโต๊ะทันที
 
 
“พวกเจ้า” เสียงกดต่ำอย่างเคืองๆ ซึ่งมันก็ไม่ได้ช่วยปรามเพื่อนทั้งสองลงได้เลยแม้แต่น้อย แต่กลับยิ่งเพิ่มเสียงหัวเราะเข้าไปอีก แต่ก่อนที่จะเกิดการล้มโต๊ะขึ้น อีกเสียงก็เข้ามาหยุดเหตุการณ์ไว้ได้ก่อน
 
 
“แล้วเป็นไงบ้างทุกคน หัวเราะอย่างนี้แสดงว่าพวกเจ้าผ่านการทดสอบซินะ ยินดีด้วย” เซ็นที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก เดินผ่านมาบริเวณห้องอาหารเห็นพวกเพื่อนเขานั่งหัวเราะอยู่พอดี จึงว่าขึ้นอย่างดีใจไปกลับการผ่านการทดสอบของทั้งหมด
 
 
“นี้เซ็น วันนี้เจ้านี่ไปเจอเรื่องสนุกมาด้วย” ได้ทีซีฟาที่นั่งหัวเราะอยู่หันมาหาเซ็น ถือโอกาสแก้แค้นเรื่องที่เอาเขาไปพนันกัน เล่าเรื่องที่พีซัสไปเจอมา ราวกับว่าไปเห็นมาด้วยตาตัวเอง บางขั้นตอนมีการเสริมจากวีเทียร์เป็นพัก
 
 
แต่กลับกลายเป็นว่าเซ็นนั่งนิ่งเงียบไป ไม่ได้หัวเราะตามเพื่อนทั้งสอง ทำเอาทั้งสามคนหันมามองเป็นตาเดียว เพราะสีหน้าที่เรียบนิ่งอย่างใช้ความคิด ปนๆจะเป็นกังวลแทน
 
 
“เป็นอะไรไปเซ็น เจ้าไม่ต้องไปกังวลแทนพีซัสหรอก” ซีฟารีบชิงถามเพื่อนขึ้นมา เพราะทุกครั้งที่เซ็นทำหน้าอย่างนี้มักมีคนเดือดร้อนทุกที และทุกครั้งคนที่เดือดร้อนมักจะไม่ได้มีแค่คนเดียวด้วย
 
 
“เซ็น...เซ็น” วีเทียร์ที่เห็นเซ็นเงียบไปนาน เขย่าเรียกสติเพื่อนเบาๆ แต่เมื่อเห็นประกายตาไหววูบเมื่อเซ็นหันมาสบตาด้วย ทำเอาวีเทียร์ขนลุกซู่อย่างห้ามไม่อยู่เลยทีเดียว
 
 
“เจ้าคงไม่ได้คิดอะไรแผลงๆใช่ไหม” วีเทียร์ถามพยายามไม่ให้เสียงสั่นเป็นที่สุด
 
 
“ไม่มีอะไรนี่ ทำไมมองหน้าข้าอย่างนั้นล่ะ” เซ็นเงยหน้าขึ้นมายิ้มนิดๆ ก่อนจะหันไปตบไหลพีซัสที่นั่งอยู่ข้างๆ เหมือนจะเป็นการปลอบใจ ถ้าไม่มีประโยคต่อไปตามมา
 
 
“ไว้ถ้ามีโอกาส เจ้าก็แนะนำให้ข้ารู้จักกับแซนซัสหน่อยซิ” ร้อยยิ้มใสซื่อที่หลุดออกมาจากปากเซ็น ทำเอาพีซัสรับปากไปอย่างไม่รู้ตัว
 
 
“อะ...อือ...ดะ...ได้ซิ ว่าแต่เจ้าอยากจะรู้จักทำไมหรือ” พีซัสเองก็พอจะสังเกตอาการของพวกซีฟาได้ จึงถามกลับไปอย่างไม่คอยแน่ใจเท่าไรนัก
 
 
“ไม่มีอะไร แค่อยากรู้จักเท่านั้นเอง” เซ็นย้ำด้วยน้ำเสียงซื่อๆ ที่มาพร้อมกับรอยยิ้มนั้น ทำเอาพีซัสปักใจเชื่อไปกว่าครึ่งอย่างไม่รู้ตัว
 
 
“ยังไงก็ต้องขอแสดงความยินดีกับพวกเจ้าด้วย ข้าเองก็ต้องพยายามให้มากว่านี้ซะแล้ว ไม่อย่างนั้นคงถูกทิ้งไว้นอกโรงเรียนแน่ๆ”
 
 
“ไม่มีอะไรที่น้องพี่ทำไม่ได้อยู่แล้ว” เสียงหวานๆของคาร์ร่าที่ดังมาจากข้างหลังของเซ็น ทำเอาทุกคนหันขึ้นไปมองตามเสียง ก่อนจะเป็นเซ็นที่ยิ้มกว้างรับ
 
 
“พี่คาร์ร่ามาแล้ว ข้าคงต้องขอตัวก่อน หวังว่าคงจะตามพวกเจ้าไปได้อย่างที่พี่คาร์ร่าบอก ไม่อย่างนั้นคงไม่สนุกแน่ๆ” เซ็นหันไปบอกกับทุกคน ก่อนจะยืนขึ้นแล้วโบกมือลาอีกครั้ง แล้วจึงเดินตามคาร์ร่าออกไปโดยมีคูลบินตามออกไปด้วย
 
 
ทันทีที่สายตามลาลับกับแผ่นหลังของเซ็นและเคียร์ร่า
 
 
“พีซัส สองเสียงจากเพื่อนอีกสองคนที่อยู่ในโต๊ะก็เรียกอีกบุคคลขึ้นอย่างพร้อมเพียง จนเจ้าของเสียงแอบสะดุ้งเล็กๆ ก่อนจะแอบด่าทั้งคู่อยู่ในใจที่ทำให้ตกใจ
 
 
“เจ้าอย่าให้เซ็นได้รู้จักกับแซนซัสเด็จขาด” ซีฟาว่าขึ้นอย่างจริงจัง พรางจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็งไม่ต่างจากวีเทียร์ซักเท่าไร
 
 
“ใช่ ถ้าจะให้ดีอย่าให้เจอหน้ากันเลย”
 
 
“ทำไม ข้าไม่เข้าใจ” พีซัสมองหน้าทั้งคู่งงๆ เพราะตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว ที่เซ็นบอกว่าอยากจะรู้จักกับแซนซัส เจ้าเพื่อนสองตัวที่ดูจะจ้ออยู่ตลอดเวลากลับเงียบลงอย่างน่าประหลาด ทั้งๆที่ก่อนน่านั้นยังเอาเรื่องของเขามาล้ออยู่เลย
 
 
“เชื่อพวกข้าซิ เซ็นน่ากลัวกว่าที่เจ้าคิด ทางที่ดี เจ้าอย่าไปเชื่อถือรอยยิ้มของเจ้านั้นมากนัก” ซีฟารีบตอบ ก่อนจะหันรีหันขวา เมื่อตัวเองกล่าวร้ายเพื่อนอีกคนที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อกี้
 
 
“ถ้าไม่อยากให้ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นกับตัวในตอนนี้ มีมากกว่าที่เป็นอยู่ กันแซนซัสออกไปให้ห่างจากเซ็นซะ” วีเทียร์พูด พรางทำหน้าเสีย ไม่อยากจะจินตนาการว่าเซ็นกำลังคิดอะไรอยู่ ตอนที่ทำประกายตาแบบนั้น
 
 
“คงไม่มีอะไรหรอกมั่ง พวกเจ้าก็ได้ยิน เซ็นก็บอกเองว่าแค่อยากรู้จัก” พีซัสที่พูดแก้ต่างในเซ็น พรางคิดไปว่าอย่างน้อยเซ็นก็ไม่ได้หัวเราะเขา อย่างที่สองคนนี้ทำ แล้วในเมื่อเซ็นเป็นคนดีขนาดนี้ ทำไมทั้งสองคนยังทำท่าทางแปลกๆอีก
 
 
“บางทีเจ้าคงจะยังไม่รู้ว่า เซ็นถูกเลี้ยงดูมาโดยพี่คาร์ร่า เพราะฉะนั้นเชื้อย่อมไม่ทิ้งแถวแน่ๆ” วีเทียร์ว่า นั้นยิ่งทำเอาพีซัสยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ทำให้วีเทียร์ ถอนหายใจเฮือก ก่อนจะอธิบายต่อ
 
 
“และบางทีเพื่อเจ้าจะยังไม่รู้ว่าพี่คาร์ร่าเป็นคนยังไง ยกตัวอย่างง่ายๆ ว่าพี่คาร์ร่าเป็นคนวางแผนการทดสอบของพวกข้าทั้งหมด เจ้าก็นึกเองละกันว่าจะมีกี่คนที่กล้าเอาหญ้าแสงจันทร์มาเป็นหนึ่งในบททดสอบของนักเวทย์ แถมยังเล่นให้ใช้จิตสัมผัสอีก ถึงมันจะเป็นเรื่องพื้นฐานก็เถอะ แต่ก็โหดไม่ใช่เล่นเลย” วีเทียร์อธิบายยาว ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แม้ว่าจะยังไม่คลายสีหน้ากังวลนัก
 
 
“เพราะฉะนั้น เจ้าควรจะทำตามคำแนะนำของพวกข้า อย่าให้เซ็นรู้จักกับแซนซัสเป็นอันขาด” ซีฟาว่าย้ำเข้าให้อีกที
 
 
“พวกเจ้าก็กังวลเกิดเหตุ อีกอย่างนี้ก็ยังไม่เปิดเรียนเลย ข้าก็เซ็นเองก็เรียนกันคนละสาย ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันเวลาเรียนหรือเปล่า เอาไว้ถึงตอนนั้น ค่อยหาทางแก้ก็ยังไม่สาย” พีซัสปลอบเพื่อนทั้งสองคน ที่ดูจะเป็นกังวลเกินเหตุกับเรื่องที่ยังมาไม่ถึง
 
 
“ข้ากลัวแต่ว่าเมื่อเวลานั้นมาถึงจะสายเกินแก้น่ะซิ” ซีฟาบ่นเบาๆ แต่ก็ได้ยินกันทั่ว
 
 
“นั้นซิ เจ้าอย่าลืม แซนซัสก็ตามติดเจ้าแจ ส่วนเซ็นเองก็ไม่ใช่ธรรมดา ถ้าอยากเจอ ไม่ว่าจะยังไง เจ้านั้นก็ต้องตามหาจนได้แน่ๆ” วีเทียร์ว่าเข้าให้ พรางมีซีฟาที่ฟังอยู่ด้านข้าง พยักหน้าสนับสนุนอย่างเห็นด้วยเต็มที
 
 
ทำเอาพีซัสได้แต่ถอนหายใจ ไม่ค่อยจะเข้าใจว่าพวกนี้กลัวอะไร ทั้งๆที่เซ็นก็ดูออกจะเป็นคนหัวอ่อน เชื่อคนง่ายด้วยซ้ำ ไม่มีแววเจ้าเล่ห์อย่างทั้งสองคนเลยด้วยซ้ำ
 
 
“ได้ๆ ข้าจะระวัง”
 
 
 
 
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
อ่า~ ในที่สุดเซ็นก็กลับมา หลังจากห่างหายไปนาน

แล้วก็มีแซนซัสอีกคน ที่คาดว่า(อันนี้ใต้ปีกฯ เพิ่มเข้าไป หลังจากแต่งตอนของทั้งสาม)น่าจะมีบทสำคัญๆ ในตอนต่อๆไป

ซึ่งตอนที่คิดกะว่าจะเอาไว้แกล้งซีฟา แต่ไหงมากลายเป็นพีซัสไป ใต้ปีกฯ ก็ยังงงๆ ตัวเองอยู่เหมือนกัน

แต่อย่างที่เจ้าตัวเขาบอก ว่าชอบของสวยงาม ดังนั้นจะให้ใต้ปีกฯ ไปขัด ก็ยังไงอยู่ ใต้ปีกฯ ก็เลยปล่อยเลยตามเลย

ส่วนตอนหน้า จะให้ตัวดำเนินเรื่องกลับมาที่เซ็นเหมือนเดิม แบบเต็มรูปแบบ (เกือบถูดคูลอาละวาดใส่เนื่องจากลดบทเซ็น)

สุดท้ายขอบคุณทุกคนที่มาติดตามอ่านน่าค่า รวมถึงเม้นทุกอันด้วย เป็นกำลังใจให้ใต้ปีกฯ

แม้ว่าตอนนี้จะมีหวัดมาเล่นงานอยู่ก็ตาม จนร่างกายแย่ตามไปติดๆ (ติดมาจากพี่ เซ็งอย่างแรง)

ส่วนใครมีอะไรไม่เข้าใจ อยากถามก็เม้นมาน่าค่า จะแนะนำติชมก็ได้ หรือเม้นเป็นกำลังใจเฉยๆใต้ปีกฯก็ยินดีค่า


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 30 : บทที่ 29 ความจริงที่น่าผวา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3967 , โพส : 10 , Rating : 54% / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1341
ในที่สุดเซ็นก็กับมาแล้ว
คิดถึงเซ็นมากๆ
Name : look [ IP : 223.206.33.119 ]

วันที่: 18 ธันวาคม 2553 / 11:42
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1133
555+ เซ็นน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอ
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : Ma-Praw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ma-Praw [ IP : 124.122.2.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2553 / 07:38
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1080
เพิ่งเข้ามาอ่าน สนุกดี แต่ไม่ชอบที่แต่งให้ลูกรังแกพ่อ อ่านแล้วไม่น่ารักอ่ะ
Name : ดูดี [ IP : 113.53.69.12 ]

วันที่: 5 กรกฎาคม 2553 / 10:42
# 7 : ความคิดเห็นที่ 766
เซ็นเราจะแอบร้ายแล้ว... ไรเตอร์สู้ๆๆ

คำผิดนะคะ
1.อึ่งไปเกือบนาที = อึ้งไปเกือบนาที
2. บางอย่างคลายๆ = บางอย่างคล้ายๆ
3. พลักข้า = ผลักข้า
4. ทำทางสยอง = ทำท่าสยอง
5. เพื่อไรภาพ = เพื่อไล่ภาพ
6. วีเทียร์มราเห็น = วีเทียร์หันมมาเห็น หรือ วีเทียร์มาเห็น
7. สายหน้าพรือ  = ส่ายหน้าพรืด
8.เด่งตัว = เด้งตัว
9. อุตสา = อุตส่าห์
10.มากว่า = มากกว่า
11.เด็ขาด = เด็ดขาด
12.ข้าก็เซ็น = ข้ากับเซ็น

Name : belljunior < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ belljunior [ IP : 124.122.223.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2553 / 12:29
# 6 : ความคิดเห็นที่ 552
ไหงเพื่อนๆถึงห่วงเซ็นอย่างนั้นล่ะ  เซ็นออกจะใสซื่อบริสุทธิ
Name : Mink_C < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mink_C [ IP : 117.47.64.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2553 / 14:34
# 5 : ความคิดเห็นที่ 75
มาอัพไวๆ เลยนะ
ทำให้อยาก(รู้)แล้ว จากไป(ไม่มาอัพต่อ)ซะงั้น
เค้าค้างคา(ใจ)นะ
Name : babbo < My.iD > [ IP : 124.120.178.183 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2552 / 22:03
# 4 : ความคิดเห็นที่ 74

หนุกกดีจ้าอัพไวๆๆเน้อ

Name : devil of love < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ devil of  love [ IP : 117.47.1.135 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2552 / 11:35
# 3 : ความคิดเห็นที่ 73
เซ็นคิดจะทำอะไรเน้อ  หุหุ  

รีบๆๆมาอัพนะคะ  ^_____^
PS.  เบื่ออออออออออ !!! วันๆก็เอาแต่เรียน เรียนไปก็เท่านั้น เรียนไปก็ลืม เฮ้อ
Name : คกคุง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คกคุง [ IP : 125.25.204.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2552 / 22:06
# 2 : ความคิดเห็นที่ 72
เซ็นคิดอะไรอยู่เอ่ยยยยย ^W^
Name : Key of life < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Key of life [ IP : 58.8.153.167 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2552 / 08:35
# 1 : ความคิดเห็นที่ 71
เพิ่งมาอ่านครั้งแรก สนุกมากๆเลย ชอบนู๋เซ็นเป็นที่สุด อยากอ่านต่อเร็วๆจังเลย '-'
Name : เงามายาแห่งรัตติกาล < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เงามายาแห่งรัตติกาล [ IP : 124.120.17.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2552 / 02:56
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android