คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 33 : บทที่ 32 วันแรกกับการเปิดเรียน


     อัพเดท 1 พ.ค. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 56 Overall : 95,377
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 581 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 33 : บทที่ 32 วันแรกกับการเปิดเรียน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4689 , โพส : 6 , Rating : 60% / 8 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 32 วันแรกกับการเปิดเรียน
 
 
 
 
 
 
เคร้ง ~ ...
 
 
เฮ้ ~ ................
 
 
เสียงชนแก้วพร้อมๆกับเสียงฮ่าเฮหัวเราะของเด็กชายหญิง 4 คนที่นั่งอยู่ในห้องอาหารของโรงแรม เป็นครั้งที่ 3 หลังจากที่มีการสอบเสร็จ
 
 
“ในที่สุดเซ็นก็ผ่านการคัดเลือกมาได้” เจ้าของผมสีน้ำตาลว่า ก่อนจะยกแก้วที่ชนกันเมื่อครู่ดื่มเจ้าน้ำผลไม้เข้าไปอึกใหญ่
 
 
“พูดแปลก ถ้าเซ็นไม่ผ่าน เจ้าก็ไม่แม้แต่จะมีปัญญาก้าวเข้าไปที่นั้นได้แน่” เสียงจากเด็กสาวคนเดียวในกลุ่ม ทำเอาซีฟาถึงกับสำลักน้ำ ก่อนจะหันไปโวยอีกคน
 
 
“หยุดหัวเราะเลยพีซัส เจ้าอย่าลืมว่าเมื่อเช้าเจ้ายังติดหนี้ก้อนโตข้าอยู่” สิ้นเสียงซีฟา ก็เรียกสีหน้าซีดๆจากคู่สนทนาได้เป็นอย่างดีจนเซ็นอดที่จะหันไปมองอย่างสงสัยไม่ได้
 
 
‘ซีฟาไปทำอีท่าไหนหน้อ ถึงกับทำให้องค์ชายเป็นหนี้เขาได้มากมายขนาดไม่กล้าหือได้ขนาดนี้’ เซ็นได้แต่คิดเงียบๆ ก่อนจะออกเสียงถามที่ทำเอาคนทั้งกลุ่มพร้อมใจกันเงียบ
 
 
“เมื่อเช้ารีบไปไหนกันอย่างนั้นหรือ”
 
 
“ไม่มีอะไร แค่เพื่อนเก่าไม่เจอกันนาน เลยออกไปทัก แต่พอดีเจ้าพวกนี้ดันอยากรู้จักด้วยก็เลยตามไป” คำแก้ตัวที่ดูเหมือนจะเนียนนั้น ทำเอาพีซัสถูกซีฟาที่นั่งอยู่ด้านข้างศอกเตือนใต้โต๊ะไปที พร้อมๆกับที่เท้าของเด็กสาวตรงหน้าจะกระทืบลงมาเต็มแรง จนพีซัสอดที่จะสะดุ้งขึ้นมาไม่ได้ ดีที่ยังกลั้นเสียงร้องเอาไว้ได้
 
 
...อย่ามาทำเนียนต่อหน้าเซ็น... ซีฟาอาศัยช่วงที่เซ็นไม่สนใจ หันไปขยับปากบอกอย่างไม่มีเสียงให้พีซัส ที่ยังคงนั่งน้ำตาเล็ดอยู่
 
 
“นั้นแหละ วะ...ว่าแต่ช่วงนี้ดูคูลจะตัวใหญ่ขึ้นนะ” การเปลี่ยนเรื่องจากวีเทียร์ที่ดูจะไม่เนียนนัก แต่ก็ได้ผล เมื่อความสนใจทั้งหมดของเซ็นกลับมาหาเจ้าตัวที่นอนหมอบอยู่บนตัก
 
 
“นั้นซิ เจ้าก็สังเกตเห็นเหมือนกันใช่ไหม เจ้านี้โตเร็วมาเลย เมื่อสองอาทิตย์ยังตัวแค่ฝ่ามือเอง” เซ็นว่าพรางยกเจ้าตัวที่เป็นหัวข้าสนทนาขึ้นมาระดับตา ที่ตอนนี้โตขึ้นมาจากเดิมเกือบ 3 เท่าตัว
 
 
“หึ ถ้ายังโตเร็วแบบนี้ อีกไม่นานข้าว่าคูลคงต้องไปนอนที่โรงฝากเลี้ยงแน่ๆ ไม่มีทางที่เจ้าจะเอาไปนอนด้วยได้หรอก” เสียงว่าประชดๆจากซีฟานั้น ทำเอาคูลหันไปมองอย่างขัดใจ ก่อนจะมาสะดุ้งกับคำของเซ็น
 
 
“อาจจะจริงอย่างที่เจ้าว่า ถ้าตัวโตมากๆ ก็ไม่อาจเอาไปไหนมาไหนได้อย่างสะดวกซะด้วย” เซ็นรับคำ พร้อมกับสีหน้ากังวลเล็กๆ นั้นทำเอาเจ้าตากลมโตสีฟ้าคลอหน่วยเลยทีเดียว ก่อนจะสะบัดตัวเอามาซุกตรงตักตามเดิม
 
 
“ฮ่าๆๆ ได้ยินหรือเปล่า เจ้าตัวแซบ งานนี้โดนทิ้งแน่ๆ” ซีฟาที่พูดทับถมตามทันทีที่มีโอกาส ไม่ว่าจะด้วยการคล้อยตามเหตุผล หรือความแค้นส่วนตัวที่ยังคงฝั่งแน่นไม่หาย แต่นั้นก็ทำให้เจ้าม้าตัวน้อยตัวสินใจอะไรได้บางอย่าง
 
 
ด้วยความที่ยังเด็ก บวกเข้ากับอาการติดเจ้าของเข้าขั้น ทำเอาการเติบโตขึ้นทางกายภาพของคูลดูเหมือนจะหยุดชะงักอยู่เพียงแค่นั้น จนผ่านไปหลายปีกว่าจะสื่อสารกันรู้เรื่อง และยอมโตขึ้นเป็นครั้งเป็นคราว ขอย้ำ! ว่าเป็นครั้งเป็นคราวให้เซ็น แต่มันก็เป็นเรื่องหลังจากนี้
 
 
“โอ๊ย~ วีเทียร์เจ้าทำอะไรน่ะ” เสียงร้องลั่น พร้อมๆกับลูบหัวปอยๆของซีฟา ทำเอาเซ็นกับพีซัสหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้
 
 
“ก็ใครใช้ให้ไปแกล้งคูลกันล่ะ เป็นผู้ชายซะเปล่า คิดเล็กคิดน้อยเป็นผู้หญิงไปได้” เสียงแว้ดดังๆจากสาวเจ้า ก่อนจะตามมาด้วยมะเงกอีกก้อนที่หัวเพื่อเพิ่มความบาราส
 
 
งานฉลองยังมีต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหัวคำที่คนของพีซัสมาตามที่โรงแรม จึงทำให้ปาร์ตี้ต้องจบลงอย่างไม่มีทางเลือก
 
 
 
 
 
 
---------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
 
 
ไวราวกับโกหก เมื่อเวลาผ่านไป 3 วัน ความวุ่นวาย ที่เกือบๆจะเรียกว่าวินาศกรรม เกิดขึ้นอีกครั้ง ณ โรงแรมเก่าๆ แต่คราวนี้ โจทกลับเป็น หนึ่งคน และ หนึ่งสัตว์ ที่ตีกันบนชั้นบน หนึ่งในห้องพักของโรงแรมไม้อายุนับ 200 ปี
 
 
“อึ้ย...เซ็นปล่อยคูลมาเดียวนี้นะ ข้าไม่สนว่าเจ้านี้จะเด็กหรือผู้ใหญ่ วันนี้ยังไงก็ต้องเห็นดีกันไปข้าง” เสียงโวยวายที่เรียกได้ว่านำเอาความสงบสุขสุดท้ายของเช้าวันนี้ไป อย่างไม่มีทางกลับดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสายฟ้าฟาดลงมากลางโรงแรมไม้
 
 
 
 
เปรี้ยง!........
 
 
เปรี้ยง!...........
 
 
เปรี้ยง!........................
 
 
 
 
สายฟ้าสีน้ำเงินฟาดลงมายังผู้พูดที่หลบได้อย่างเฉียดเส้นที่เรียกว่าชีวิตไปอย่างหวาดเสี่ยว แต่ละเส้นที่ฟาดลงมามีพลังอำนาจพอที่จะป่นพื้นไม้แก่ๆ ของโรงแรมเป็นรูใหญ่ จนมองเห็นชั้นล่าง
 
 
“เจ้าเปี้ยก นี้แกกะฆ่ากันจริงๆนี้หว่า” ซีฟาโวยลั่น ทันที่ที่มองเห็นรูที่หว่างขา ถ้าหลบช้ากว่านี้อีกนิด อาจกลายเป็นตัวเอาที่เป็นตะโกแทน
 
 
“ปี้ ปี้” เจ้าตัวต้นเหตุยังร้องอย่างถือดี ก่อนจะบินกลับไปหาเซ็นตามเดิม เมื่อเห็นซีฟาเงื้อมือขึ้นมา
 
 
ผั๊วะ !
 
 
“มันเกิดอะไรขึ้น” วีเทียร์ที่ได้ยินเสียงเมื่อครู่ก็แน่ใจทันทีว่าจะต้องมาจากห้องนี้แน่ๆ ก่อนจะวิ่งขึ้นมาเปิดประตูถามอย่างแรงไม่ได้เกรงใจเจ้าไม้ที่อายุเทียบเท่ารุ่นทวดของทวดเข้าไปแล้ว
 
 
แต่ภาพที่เห็นก็ทำเอาเด็กสาวถึงกับวิ่งไปหลบหลังของโซลที่เพิ่งเดินขึ้นมาถึงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะด่าออกไปอย่างไม่นับหน้าผู้เป็นบิดาของผู้ที่ถูกด่า
 
 
“อีตาบ้า อย่ามาเล่นอะไรวิตถารกันแต่เช้าได้ไหม” เสียงแว้ดดังๆ ที่โผล่มาให้ได้ยินแต่เสียง แต่ว่าตัวคนว่ากลับไปหลบอยู่ด้านหลังของโซลอย่างมิดชิด
 
 
คำว่าที่ทำเอาคนโดนจังๆ อยากจะร้องไห้นั้น พลอยทำให้มือที่คอยดึงห้ามหนึ่งในผู้ที่ก่อคนยุ่งเหยิงตอนเช้านี้หลุดมือไปอย่างไม่ทันระวัง และไม่คิดที่จะตามไปห้ามด้วย
 
 
เปรี้ยง!... คราวนี้ทีเดียวแม่นเหมือนจับวาง สายฟ้าเส้นโตฟาดเข้าให้เปรี้ยงเดียวไปยังเป้าหมายที่นั่งตะลึงกับคำด่าเมื่อครู่นั้น ทำเป็นเจ้าตัวดำไปด้วนเขม่าควัน อยากจะร้องก็ร้องไม่ออก ดีที่คูลเริ่มที่จะเหนื่อยมาจากการสร้างสายฟ้าทั้งสามเส้นแรกแล้ว ทำให้เส้นที่สี่ไม่แรงเท่าที่ควร แต่ว่าก็เจ็บไปไม่น้อยเลยทีเดียว
 
 
“อ้าวเซ็น ทำไมมายืนนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวอยู่อย่างนี้ล่ะ เดียวก็ไปสายกันพอดี รีบไปแต่งตัวซิ แล้วนั้นซีฟาไปทำอะไรมาถึงได้สกปรกขนาดนั้น รีบไปอาบน้ำแล้วตามลงมาได้แล้ว” คาร์ร่าที่เพิ่งเดินเข้ามาถึงสั่งการสีหน้าเรียบ ไม่ได้มองอารมณ์ของแต่ละคนที่กระจัดกระจายกันไปคนละทิศละทาง
 
 
เมื่อความวุ่นวายตอนเช้าจบลงไป ทุกคนจึงลงมาพร้อมกันที่โต๊ะอาหาร โดยที่โซลได้ออกไปก่อนแล้ว เหลือไว้แต่ เซ็น วีเทียร์ ซีฟา แล้วก็คาร์ร่า
 
 
โต๊ะอาหารยามเช้าที่ควรจะวุ่นวาย กลับเป็นการนั่งกินอย่างสงบๆ โดยเจ้าตัวก่อปัญหาทั้งสี่ บรรยากาศที่เกือบๆจะเรียกว่าความอึดอัดทำเอาคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเลี่ยงออกมาอย่างไม่รู้ตัว
 
 
เริ่มจากเซ็นที่นั่งเงียบ ยังปลงไม่ตกกับคำว่าวิตถารที่เพื่อนสาวประกาศลั่นโรงแรมเมื่อเช้า ทำเอาคูลที่ส่วนใหญ่จะคอยร้องหรืออ้อนอยู่ใกล้ๆ พลอยสลด เงียบไปด้วย
 
 
ซีฟาที่ยังนั่งเจ็บแผลจากคูลไม่หาย ยังคงไม่อยากจะขยับตัว แต่ก็ค่อยๆเคี้ยวกินข้าวอย่าช้าๆ จนเรียกได้ว่าผิดวิสัยปรกติอย่างมากมาย ยังไม่รวมไปถึงเรื่องหน้าอายเมื่อเช้าที่ทำเอาเขามองหน้าวีเทียร์กับคาร์ร่าไม่ติดอีก (ถึงคนหลังจะมาแบบหน้าตายก็เถอะ)
 
 
ก่อนจะตามมาด้วยวีเทียร์ที่ยังคงนั่งหน้าแดงราวกับเป็นไข้ เพราะเมื่อเช้าเพียงแค่เซ็นคนเดียวยังไม่เท่าไร เนื่องจากจะนุ่งผ้าเช็ดตัวเอาไว้ ถึงภาพจะเอ่อ... ว่าไงดีล่ะ...มันออกจะหวาบวิวไปนิด สำหรับเด็กสาวตัวน้อย แต่ก็ต้องมาจอดสนิทกับอีกคนในห้องนั้น ที่โดนสายฟ้านั้นฟาดทีเดียว ถึงกับป่นเอาเสื่อผ้าออกหมด ไม่เหลืออะไรซักอย่าง 
 
 
และกว่ายามเช้าที่เต็มไปด้วยเรื่องระทึกขวัญ ที่ชวนติดเรสนิดๆอย่างหน้าติดตามเมื่อตอนโตนั้นจบลง ก็ทำเอาเจ้าของร้านแถบจะปิดร้านฉลอง ที่ในที่สุดแขกกลุ่มนี้ก็ได้ออกไปซะที เพราะวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่พวกเข้าจะใช้บริการ และจะไม่มานอนพักที่นี้เป็นเวลาอย่างน้อยก็สี่เดือน ให้พวกเขาใจหายใจคว่ำเล่น ว่าเมื่อไรร้านจะพังลงมาแบบหาทางซ่อมกลับไม่ได้อีก หรือถ้าจะให้ดี คือไม่กลับมาพักที่นี้อีกเลย
 
 
คาร์ร่าเดินนำเอาทั้ง 3 คนกับอีก 1 ตัวมายังโดมประชุมใหญ่ สถานที่สอบรอบสุดท้านของสายนักปราชญ์ ก่อนจะแยกตัวออกไปทำอย่างอื่นต่อ จากพื้นที่โล่งขนาดใหญ่ บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยเก้าอี้จำนวนมากมาย และเวทียาวที่กินพื้นที่เกือบ 1 ใน 5 ของพื้นที่ทั้งหมด
 
 
เหล่านักเรียนปีหนึ่งร้อยกว่าคนที่เพิ่งเข้ามาถึงสถานที่แห่งนี้ ต่างพูดคุยกันอย่างตื่นเต้นกับการเปิดเรียนวันแรก และแม้จะเป็นการยืนอยู่รวมกันของทั้งสี่สาย แต่ก็ไม่ยากต่อการแบ่งแยกว่าใครอยู่ในสายอาชีพอะไร
 
 
อย่างเช่นถ้าหากมองดีๆแล้ว นักเรียนเกือบ 1 ใน 4 ต่างก็มีสัตว์เลี้ยงเป็นของตัวเอง ซึ่งก็คาดการได้อย่างง่ายๆว่าอยู่สายใด หรือจะเป็นท่าทีที่ถือดี ราวกับลูกของขุนนางชั้นสูงนั้น ก็บอกได้ไม่ยาวว่าคงไม่พ้นสายนักปราชญ์แน่ๆ และเพราะการแบ่งแยกทางกายภาพที่เห็นได้ชัดขนาดนี้ ทำให้การแบ่งกลุ่มยืนคุยนั้นส่วนใหญ่จะเป็นไปในสายเดียวกันจับกลุ่มกันซะมากกว่าอยู่รวมสายกัน
 
 
หลังจากที่ใช้เวลาทั้งเช้าในการทำใจได้แล้ว ทั้งสามคนเดินเข้ามานั่งในส่วนของพื้นที่บริเวณของเด็กปีกหนึ่ง โดยไม่ได้เข้าไปรวมกลุ่มตามสายเดียวกันอย่างเช่นที่คนอื่นๆทำกัน
 
 
“ว่าแต่ยังไม่เห็นพีซัสเลย” เซ็นพูดขึ้น ในขณะที่ตาก็มองหาเป้าหมายที่ถามถึงไปด้วย โดยไม่ทันได้สังเกตอาการของเพื่อนทั้ง 2 ที่แอบสะดุ้งอยู่ข้างๆ
 
 
“เจ้านั้นเหรอ เดียวก็คงมา อย่าไปสนใจเลย” ซีฟาบอกกลับไป ทำให้เซ็นละสายตาลงมาจ้องที่ซีฟา กับวีเทีบร์อย่างจับผิดแทน จนซีฟาแทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองจริงๆ ไม่น่าหาเรื่องเลย พูดอะไรออกไปเลย อยู่เงียบๆก็ดีอยู่แล้ว ลืมเรื่องสัมผัสที่หกของเซ็นไปได้ไง
 
 
“มีอะไรที่พวกเจ้าปิดบังข้าหรือเปล่า” เซ็นหันไปถามเสียงนิ่ม พรางมองทั้งคู่ด้วยประกายตาใสแจ้ว ชนิดที่ว่ามองยังไงก็หาความน่ากลัวในสายตานั้นไม่ได้ซักนิด แต่ทว่ามันกลับทำเอาทั้งคู่ลอบกลืนน้ำลายเลยทีเดียว
 
 
“คิดมากน่า ไม่มีอะไรหรอก” วีเทียร์รีบออกรับ อย่างไม่ค่อยแน่ใจตัวเองเลย ถ้าเซ็นเกิดระแคะระคาย แล้วถามพวกเขามากๆเข้า จะต้องมีคนใดคนหนึ่งหลุดปากบอกออกไปแน่
 
 
ใช่ ! วิธีที่เซ็นใช้ต้องยอมรับละว่าน่ากลัวกว่าพี่คาร์ร่าจริงๆ ถึงแม้ว่ารายนั้นจะใช้กำลังเข้าถาม แต่ก็เห็นว่าเป็นคำถามตรงๆ แต่ว่ารายนี้เล่นใช้วิธีหลอกถาม จนบางทีกว่าจะรู้ตัวเรื่องที่ไม่อยากบอกก็ไปอยู่ในมือเจ้าตัวแล้ว
 
 
“แต่...” และก่อนที่เซ็นจะได้ว่าอะไรมากกว่านั้น เสียงอีกเสียงก็ทักขึ้นมาก่อน
 
 
“ขอโทษที... ตรงนี้มีคนนั่งไหม” เสียงถามจากบุคคลตรงหน้า ทำเอาเซ็นหันไปมอง ก่อนจะสายหน้าเป็นคำตอบ ทำเอาอีกสองคนที่เหลือถอนหายใจอย่างโล่งอกเลยทีเดียว
 
 
‘อย่างน้อยก็รอดไป แม้ว่าจะแค่ตอนนี้ก็ตาม’
 
 
เด็กชายแปลกหน้าหลังจากที่ได้คำตอบ ก็นั่งลงที่ว่างข้างๆเซ็น ก่อนที่ทั้งสามสังเกตเห็นเจ้ามังกรตัวน้อยสีขาวที่มีขนาดแทบจะไม่ต่างไม่จากคูล บินลงมาขดตัวที่ตักของเจ้าของที่ตอนนี้หันมายิ้มให้ทั้งสามคนที่มองมาที่เจ้าตัวเล็กนั้น
 
 
“เจ้านั้นมังกรพันธุ์อะไรน่ะเซ็น” ซีฟาออกปากถามโดยทันทีที่เห็นเจ้าลูกมังกรเต็มตา
 
 
ถึงตัวจะไม่ได้ใหญ่อะไรมากมาย ต้องเรียกว่าเล็กไปด้วยซ้ำสำหรับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามังกร หรือแม้ว่าจะเป็นลูกมังกรด้วยกันก็ตาม แต่ว่าความสง่างาม และความน่าเกรงขามนั้นไม่ได้น้อยหน้าไปกว่ามังกรที่โตเต็มวัยเลยทีเดียว อาจจะเป็นเพราะลำตัวที่เป็นสีขาวตลอดทั้งตัวนั้น หรือบางที อาจจะเป็นที่นัยน์ตาสีทองที่มองสบมาที่พวกเขาก็เป็นได้
 
 
“โซล ไวท์ ดรากูลา” ชื่อพันธุ์ของเจ้าตัวน้อยกลับไม่ได้มาจากผู้ถูกถาม แต่กลับเป็นวีเทียร์ที่มองมาที่เจ้าตัวเล็กตาค้าง “ไม่จริง พันธุ์นี้มันน่าจะสูญพันธุ์ไปหมดแล้วไม่ใช้เหรอ”
 
 
“หือ...สูญพันธุ์ เจ้านี้น่ะเหรอ” เสียงถามอย่างออกแนวฉงน ก่อนจะตามมาด้วยประโยคที่ทำให้สาวเจ้าช็อกอีกรอบ “แล้วเมื่อกี้เจ้าว่าเจ้านี้พันธุ์อะไรนะ” ถามกลับอีกรอบ ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองเสียมารยาทอะไรออกไป
 
 
“โทษทีๆ ข้ายังไม่ได้แนะนำตัวเองเลย” เจ้าตัวว่าขึ้นอีกครั้งพรางหัวเราะหน่อย ก่อนจะรีบแนะนำตัวเอง “ข้า ดีเอล เมลโอโลที ยินดีที่ได้รู้จัก” นัยน์ตาสีทองพราวระยับนั้น ทำเอาหลายคนที่มองสบเข้าไปถึงกับถอนสายตาไม่ออก
 
 
แต่ก็ใช้ได้ในกรณีคนธรรมดาละนะ สำหรับคนที่ถูกสร้างภูมิคุ้มกันให้โดยไม่เต็มใจอย่างวีเทียร์ และ ซีฟา ทำให้ทั้งคู่แทบไม่ได้รู้สึกอะไร จะอะไรซะอีก ก็ไอแววตาแบบนี้แหละที่พวกเขาเจอจากเซ็นบ่อยๆ เวลาที่เจ้าตัวต้องการตึงสายตาของคู่สนทนาไว้ เพื่อใช้ในการค้นหาอะไรบางอย่าง แววตาแบบนี้ ไม่ต้องอธิบายก็รู้ ไม่น่ากลัว ออกจะรู้สึกเป็นมิตรด้วยซ้ำ แต่ว่า...มันก็ไม่สามารถหลุดรอดออกไปได้
 
 
“เซ็น ลีโอเซฟ ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน” เซ็นพูดขึ้นเป็นคนแรก พรางส่งรอยยิ้มผูกมิตรไปให้ ทำเอาอีกหลายคนเหลียวหลังหันมามองตามเลยทีเดียว
 
 
“วีเทียร์ คาเรโอ”
 
 
“ซีฟา มาเรส”
 
 
เมื่อสองคนแรกเริ่มการแนะนำตัวอย่างเป็นทางการไปแล้ว เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ที่จะทำให้อีกสองคนแนะนำตัวตามอย่างเป็นทางการบ้าง
 
 
“เจ้า เอ่อ...วีเทียร์ซินะ เมื่อกี้นี้เจ้าว่า โซเอ็ทเป็นพันธุ์อะไรนะ” เจ้าของชื่อดีเอลกลับเข้ามาเรื่องเดิม ก่อนจะชี้มาที่ตัวที่อยู่บนตักเพื่อเป็นกรยืนยันว่าโซเอ็ทที่ตนว่านั้นหมายถึงเจ้าตัวสีขาวที่นอนขดอยู่บนตัก
 
 
“โซล ไวท์ ดรากูลา” เรียงตอบเรียบๆ มาจากเซ็น แทนที่จะเป็นวีเทียร์อย่างในตอนแรก ก่อนจะเอามือไปเล่นกับส่วนหัว ที่ก้มลงมาคลอเคลียกับกับมือของเซ็น จนเจ้าของอดที่จะแปลกใจกับท่าทีของมันไม่ได้ เพราะปรกติอย่าว่าแต่ให้ใครจับเลย ยังออกจะหยิ่งใส่เสียด้วยซ้ำ
 
 
“ว้าว~ เจ้าต้องได้เป็นสุดยอดมาสเตอร์ของสายมอสเตอร์แน่ๆ ข้าไม่เคยโซเอ็ทจะยอมเล่นกับใครคนอื่นง่ายๆแบบนี้” ดีเอลอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาเบาๆ
 
 
“ข้าไม่ได้อยู่สายมอสเตอร์หรอก ข้าอยู่สายนักปราชญ์” เซ็นตอบกลับไปพรางสายหัวปฏิเสธย้ำอีกที ยิ่งทำให้ผู้ที่รับรู้ความจริงอันใหม่ตลึงเข้าไปอีก เพราะจะมีพวกนักเรียนสายนี้ซักกี่คนกันเชียวที่เลี้ยงสัตว์เลี้ยงและยอมให้ติดตามตัวได้นอกจากจะเป็นภูติเท่านั้น
 
 
“จะตลึงอะไรกันนักกันหนา ข้าว่าไอตัวที่อยู่บนตักเจ้ายังน่าตกใจกว่าอีก ระวังจะโดนพวกล่ามังกรมาจับมันไปเถอะ” เสียงวีเทียร์ดังแทรกขึ้นมาเรียกสติของดีเอลได้อีกครั้ง
 
 
“นั้นซิ ถึงข้าจะไม่ได้ออกไปข้างนอกหมู่บ้านบ่อยเท่าเซ็น แต่ว่าข้าเองก็ไม่เคยเห็นมังกรสีขาวแบบนี้มาก่อนจริงๆ แถมตัวยังเท่านี้อีกต่างหาก ตัวเล็กกว่าลูกมังกรอีกมั่ง” จบเสียงของซีฟาก็ทำให้เจ้าเพื่อนใหม่ของพวกเขาหัวเราะขึ้นมาซะอย่างนั้น
 
 
“ก็เป็นลูกมังกรน่ะซิ เจ้านี้เพิ่งออกจากไข่มายังไม่ทันครบอาทิตย์เลย แถมมันยังไม่ยอมให้คนอื่นนอกจากข้าแตะตัวด้วย ข้าก็เลยต้องดูแลอย่างใกล้ชิดอย่างที่เห็นนี้แหละ” เสียงตอบอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้สำนึกถึงเผ่าพันธุ์ของมันที่จะนำพาความเดือดร้อนอะไรมาบ้างนั้น ทำเอาวีเทียร์ที่ได้ฟังอยากจะเป็นลม แต่ยังไม่ทันจะได้แทรก ซีฟาก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับชี้นิ้วไปใกล้ๆคูล
 
 
“ล้อเล่นน่า ตอนนี้เจ้าตัวแซบนี้เป็นพี่เค้าแล้วหรือนี้” การถูกยกให้เป็นพี่ของสัตว์ต่างสายพันธุ์นี้ทำเอาเซ็นถึงกับปล่อยฮาออกมา
 
 
เจ้าตัวที่ตักของเซ็นดูเหมือนจะไม่ได้สนุกด้วย เมื่อโดนซีฟาเรียกด้วยสรรพนามที่ฟังดูแล้วขัดหูพิกล ฟันขาวที่ยังขึ้นไม่เต็มที่ตามประสาสัตว์ที่ยังอ่อนต่อเวลา จึงงับเข้ากับนิ้วของซีฟาเข้าสุดแรง เรียกเลือดได้ในที่สุด
 
 
“หน่อย... เจ้าเปี้ยก” เกือบเปิดศึกขึ้นกลางโดมประชุมอีกครั้งหากไม่ได้วีเทียร์ตีเข้าไปที่แขนเด็กชายอย่างจัง ก่อนจะส่งสายตาปรามไปให้ ไม่ให้ก่อเรื่อง
 
 
“พวกเจ้านี้ตลกดีจัง ตอนแรกข้านึกว่าพวกเจ้าเรียนสายมอสเตอร์เดียวกันกับข้า จึงเดินเข้ามาทัก แต่พอรู้ว่าเรียนสายนักปราชญ์ข้าก็แอบหวั่นๆไปเหมือนกัน ไม่นึกว่าพวกเจ้าจะแตกต่างจากเจ้าพวกนั้น”
 
 
“พวกข้าไม่ได้เรียนสายเดียวกันกับเซ็นหรอก ข้าอยู่สายนักเวทย์ ส่วนเจ้านี้อยู่สายนักดาบ พวกเรามาจากหมู่บ้านเดียวกัน” วีเทียร์แก้ไขความเข้าใจผิดๆนั้น ก่อนจะมองไปยังเจ้าตัวสีขาวที่ตักของดีเอลอย่างสงสัย
 
 
“ดีเอล เจ้าพอบอกได้ไหม เจ้าได้ไข่ของโซเอ็ทมาจากไหน” เซ็นถามขึ้น พรางจ้องเข้าไปในดวงตาสีทองบนหัวเล็กๆนั้น ที่ตอนนี้ยังคงเล่นกับมือของเขาอยู่
 
 
“ไข่ของเจ้านี้ลอยมาตามลำธารจนมาเจอเข้ากับกองคาราวาลที่ข้าอยู่ เมื่อประมาณ 2 ปีก่อน ตอนนั้นเจ้านี้เกือบถูกกินตั้งหลายรอบ เพราะพวกข้ากำลังถังแตกกันอยู่พอดี ข้าเลยเอาอาหารกลางวันเดือนหนึ่ง กับอาหารเย็นที่ลดปริมาณลงครึ่งหนึ่งแลกกับเจ้านี้มา” ดีเอลตอบอย่างอารมณ์ดี ต่างจากเนื้อความที่ฟังดูออกจะหวาดเสียวกับความอยู่รอดของเจ้ามังกรน้อยนี้
 
 
แต่นั้นก็ไม่เท่ากับการตีค่าของมังกรที่เกือบๆจะเรียกว่าตำนานก็ได้ แต่สิ่งที่ถูกเรียกว่าตำนานตอนนี้กลับมีค่าเพียงแค่อาหารกลางวันของเด็กหนึ่งเดือนกลับครึ่งหนึ่งของอาหารเย็น
 
 
ทั้ง 4 คนยังคงนั่งคุยกันอยู่เรื่อยๆ โดยแทบจะไม่ได้สนใจสายตาคู่หนึ่งที่มองมายังกลุ่มตน จากบริเวณข้างเวทีใหญ่ด้านหน้า
 
 
 
 
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ฮ้า~ หายไปนานเกือบอาทิตย์ ใต้ปีกฯ ต้องขอโทษด้วย

แต่บอกไว้ก่อนว่าไม่ใช้แอบอู้นะ แค่ตอนนี้มันตันจริงๆ (เหมือนได้ยินเสียงไม่ใช้ๆ มาจากพวกเซ็น เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวมีตัดบทกันบ้าง)

ดังนั้น ช่วงนี้ถ้าลงช้าไปบ้าง อย่าว่ากันน่า แต่พรุ่งนี้จะมาลงให้แน่ๆ ใต้ปีกฯ ขอเกี่ยวก้อยสัญญา
 
ส่วนตอนนี้ใต้ปีกฯ ก็อัพแบบยาวสุดๆ ให้เป็นการทดแทน

แล้วก็ขอบคุณที่เข้ามาติดตามอ่าน + เม้น ให้มั๊กๆน่าค่า

มีอะไรจะถาม จะติชม หรือ ให้กำลังใจก็เม้นมาได้น่า


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 33 : บทที่ 32 วันแรกกับการเปิดเรียน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4689 , โพส : 6 , Rating : 60% / 8 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1241
เจ้าตัวแซบ เป็น เจ้าตัวแสบรึเปล่าค่ะ

สนุกมากค่ะ เซ็นแอบน่ากลัวนะเนี่ย

PS.  ...ชีวิตนี้มันสั้นนะ ใช้ให้คุ้ม ถ้ามันไม่เดือดร้อนใคร...
Name : Empyrean < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Empyrean [ IP : 125.27.241.188 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2553 / 20:24
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1137
สุดท้าย ผู้ที่สูญเสียมากี่สุด จากการทะเลาะของซีฟากับคูลคือ เจ้าของโรงแรม               น่าสงสารจริงๆ
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : Ma-Praw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ma-Praw [ IP : 124.122.2.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2553 / 08:30
# 4 : ความคิดเห็นที่ 773
กลุ่มพระเอกเก่งกันทุกคนเลย ไรเตอร์แต่งได้น่าติดตามมากๆๆ คะ
คำผิดของบทนี้นะคะ
1. หัวข้า = หัวข้อ
2. หัวคำ = หัวค่ำ
3. หวาดเสี่ยว = หวาดเสียว
4. เจ้าเปี้ยก = เจ้าเปี๊ยก
5. เสื่อผ้า = เสื้อผ้า
6. แถบจะปิดร้าน = แทบจะปิดร้าน
7. รอบสุดท้าน = รอบสุดท้าย
8. บอกได้ไม่ยาว = บอกได้ไม่ยาก
9. เดียวก็คงมา = เดี๋ยวก็คงมา
10. ข้าไม่เคยโซเอ็ท = ข้าไม่เคยเห็นโซเอ็ท
11. สายมอสเตอร์ = สายมอนเตอร์
12. ตลึงอะไร = ตะลึงอะไร

ไรเตอร์ใต้ปีกสีน้ำเงินสู้ๆๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ แต่รีบมาอัพเร็วๆๆนะเดี๋ยวผู้ที่ติดตาม
อ่านจะลงแดงกันก่อน

Name : belljunior < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ belljunior [ IP : 124.122.106.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2553 / 22:57
# 3 : ความคิดเห็นที่ 556
อ่านะ  ก็กลุ่มพระเอกมันก็ต้องมีเด่นกันบ้าง  มีคนมาแอบมองกันบ้าง
Name : Mink_C < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mink_C [ IP : 117.47.64.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2553 / 15:21
# 2 : ความคิดเห็นที่ 80
หนุกมากมาย อัพบ่อยๆๆนะรออ่านอยู่จ้า อิอิ
Name : devil of love < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ devil of  love [ IP : 222.123.172.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2552 / 19:35
# 1 : ความคิดเห็นที่ 79
เป็นกำลังใจให้นะ  หุหุ

รีบๆมาอัพเน้อ
PS.  ยะฮู้
Name : คกคุง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คกคุง [ IP : 125.24.6.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2552 / 19:20
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android