คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 39 : บทที่ 38 ป่วย


     อัพเดท 14 พ.ค. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 44 Overall : 95,365
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 580 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 39 : บทที่ 38 ป่วย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4413 , โพส : 10 , Rating : 67% / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 38 ป่วย
 
 
 
 
 
 
 
“พวกเจ้าเข้ามาเถอะ ข้าไม่ได้โมโหอะไรแล้ว” เซ็นพูดเสียงเรียบท่ามกลางความเงียบ ก่อนจะยืนขึ้นแล้วส่งโซเอ็ทให้ดีเอลที่ทำหน้าแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว
 
 
 
“เอ่อ...เซ็น” ดีเอลที่แทบจะไม่เคยเห็นเซ็นหงุดหงิดมากขนาดนี้เรียกอย่างกล้าๆกลัวๆ ก่อนจะผวาเฮือกเมื่อเซ็นหันมามอง
 
 
 
“อะไร” ดีเอลถึงกลับลอบกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่ ก่อนจะรวบรวมความกล้าอีกครั้ง
 
 
 
“เอ่อ...คือข้า...ขอโทษแทนรุ่นพี่ข้าด้วย...แต่เรื่องโซเอ็ท...เอ่อ...เรื่อง....สัตว์เทพ...” เสียงที่อ่ำๆอึ่งๆอยู่นานแต่ยังไม่สามารถถามออกมาเป็นประโยคได้ ทำเอารุ่นพี่ที่สูงชั้นปีที่สุดในที่แห่งนี้เอ่ยถามขึ้นมาแทน
 
 
 
“เรื่องสัตว์เทพที่เจ้าว่า เจ้าไปเอามาจากไหน ถึงข้าจะเรียนอยู่ทางสายนี้ แต่ข้ากลับเคยได้ยินแต่ในเรื่องของนิยายปรัมปราเท่านั้น”
 
 
 
“ไม่แปลกที่ท่านจะได้ยินแบบนั้น สิ่งใดที่มันไม่ปรากฏออกมาให้เห็น ใช่ว่าไม่มี ดังนั้นมนุษย์เราจึงเรียกมันว่านิยายปรัมปรา มีเพียงเรื่องเล่า ไม่มีสิ่งใดชี้ชัดซึ่งหลักฐาน” เซ็นบอกอีกครั้ง
 
 
 
พลางนึกไปถึงครั้งที่เข้าไปคุยกับเดลินเมื่อก่อนออกเดินทาง สัตว์สีขาว ที่เป็นเจ้าของนัยน์ตาสีทอง ลักษณะเด่นของสัตว์เทพที่ไม่น่าจะออกมาให้เห็นกันง่ายๆ ในดินแดนแห่งนี้ ดื่มกินแต่พลังเวทย์บริสุทธิ์ อย่างเช่นน้ำค้างยอดหญ้าแสงจันทร์ในคืนพระจันทร์เต็มดวง แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเจ้าตัวนี้อาจจะอยู่ได้อีกไม่เกิน 2 อาทิตย์ 
 
 
 
เซ็นเดินไปลากวีเทียร์ กับซีฟาที่ยังคงปักหลักอยู่ตรงหน้าประตูด้วยตัวเอง เมื่อเล็งเห็นแล้วว่าแค่คำพูดคงย้ายที่สองคนนั้นไม่ได้แน่ๆท่ามกลาง ความเงียบที่ยังคงโรยตัว โดยมีพีซัสเดินตามได้ด้วยเมื่อแลๆเห็นว่าทุกคนไปกระจุอยู่ที่เดียวกันหมดที่หน้าต่างอีกฝั่ง
 
 
 
เซ็นเปิดหน้าต่างบานใหญ่ที่ติดกับตัวเองออกมาสุดความกว้าง ทำให้ลมเย็นๆยามค่ำคืนพัดเข้ามาในห้องอย่างแรง แม้ว่าด้านนอกฝนจะหยุดตกไปแล้ว แสดงให้เห็นถึงความสูงของห้อง ว่ามันสูงจากพื้นดินแค่ไหน
 
 
 
“เดี๋ยว แล้วนั้นพวกเจ้าจะไปไหน ข้ายัง...” ชายคนเดิมยังคงถามกลับ แต่ยังไม่ทันจบประโยคเซ็นก็ขัดขึ้นอีกครั้ง
 
 
 
“ข้าจะกลับหอ หวังว่าท่านคงไม่ขัด เพราะข้าเองก็เหนื่อยเกินกว่าที่จะคิดทำอะไรแล้ว” อีกครั้งที่เซ็นเพียงแค่ชายตามองกลุ่มรุ่นพี่ทั้งกลุ่ม โดยมีดีเอลยืนหน้าเสียอยู่ตรงกลาง
 
 
 
แม้เซ็นจะรู้ว่ามันเป็นการเสียมารยาท แต่ว่านั้นก็เป็นการข่มใจอย่างหนึ่ง ไม่อย่างนั้นคงได้มีการสู่กันแน่ๆ ตัวเขาคนเดียวคงไม่เท่าไร พิษซักตัวคงไม่ทำให้ใครบาดเจ็บร้ายแรง แต่เจ้าตัวสีฟ้าที่บินตามอยู่ติดๆนี้ซิ ถ้าเข้าไปผสมโรงด้วยแล้ว คงได้ยกคนทั้งกลุ่มไปหยอดน้ำเกลือที่ห้องพยาบาลแน่ๆ
 
 
 
“แล้วเจ้าจะไปอย่างไร อย่าบอกนะว่าเจ้าจะออกไปทางหน้าต่างนั้น” อีกครั้งที่ชายหนุ่มพูดขึ้น แต่เซ็นก็ได้แต่ยิ้มเหยียด ก่อนจะเรียกเอาเพียสและรัซออกมาจากกำไลข้อมือ
 
 
 
สิงโตสีขาวตลอดทั้งตัว ไม่ได้ต่างอะไรไปกับโซเอ็ทมากนัก ทั้งยังมีนัยน์ตาสีเดียวกันอีก ดวงตาสีทองทั้งสองคู่สบสายตาเจ้ามังกรน้อยที่นอนอ่อนแรงอยู่บนแขนของดีเอล ก่อนจะหันมาหาเซ็นที่ยืนหงุดหงิดอยู่ใกล้ๆ แล้วค่อมตัวลงเป็นการทำความเคารพ
 
 
 
เซ็นขึ้นไปนั่งบนตัวรัซอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งสายตาไปให้อีกสามคนให้สะดุ้งกันไปตามๆกัน จนซีฟากับวีเทียร์ต้องรีบปีนขึ้นไปบนตัวเพียสอย่างรู้งานไม่กล้าที่จะอิดออด จะมีเพียงก็แต่พีซัสที่ยังคงรับกับสถานการณ์ไม่ถูก
 
 
 
“รีบๆขึ้นมา ไม่อย่างนั้นก็เดินกลับลงไปเอง” เสียงว่าเรียบๆจากเซ็น ทำเอาสติของพีซัสที่ลอยละล่องไปไกลกลับเข้ามาที่ตัว ก่อนจะขึ้นหลังรัซไปอีกคนอย่างไม่กล้าค้าน เพราะสายตาคมที่ส่งมาให้ ทั้งๆที่ปรกติจะสดใสอยู่เสมอ พรางมองไปที่เพื่อนทั้ง 2 ที่ตัดช่องน้อยแต่พอตัว กระโดดขึ้นหลังอีกตัวไป โดยที่ในหัวก็มีคำพูดของเพื่อนทั้ง 2 คนดังก้องอยู่
 
 
 
...เซ็นน่ากลัวกว่าที่เจ้าคิด... เสียงเตือนที่ครั้งหนึ่ง พีซัสเคยคิดว่าอย่างไรก็ไม่มีทางเป็นไปได้แน่ๆ
 
 
 
...เซ็นถูกเลี้ยงดูมาโดยพี่คาร์ร่า เพราะฉะนั้นเชื้อย่อมไม่ทิ้งแถวแน่ๆ... อีกครั้งที่ในหัวนึกๆ ไปถึงพี่สาวอีกคนที่ส่งแรงระเบิดชนิดกะดับลมหายใจคนรอบข้างในคราวเดียวผุดขึ้น
 
 
 
ทันทีที่เตรียมตัวเสร็จ เจ้าสองตัวนั้นก็กระโจนฝ่าลมหนาวออกไปทางหน้าต่าง กว่าที่จะมีคนใดในกลุ่มรู้สึกตัว ทั้ง 4 คนก็หายไปกับความมืดแล้ว
 
 
 
“ชาเปล ถ้าเจอเจ้าหนูนั้นครั้งหน้าอย่าลืมขอโทษเขาด้วยที่เสียมารยาท” เสียงกล่าวจากคนที่มีอายุมากที่สุดในกลุ่ม ไปยังรุ่นน้องอีกคนที่กล่าวเหยียดเซ็นด้วยน้ำเสียงเมื่อครู่ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนนี้ โดนมีเจ้าของชื่อยืนหงุดหงิดอยู่พอดู เมื่อนึกถึงว่าอีกฝ่ายนอกจากจะเป็นรุ่นน้องแล้ว ยังเป็นนักเรียนของสายนักปราชญ์ด้วย
 
 
 
แต่นั้นคงจะไม่เท่ากับสีหน้ากระวนกระวายใจของดีเอลที่ยืนอยู่กลางห้องมองโซเอ็ทที่ดูจะเหนื่อยล้าเต็มทน แต่อาการก็ดีกว่าตอนที่เจ้าตัวเล็กนี้กางเกาะอยู่มากโขเช่นเดียวกัน
 
 
 
 
 
 
 
------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
 
 
 
เช้าวันใหม่ไม่ได้มาพร้อมๆกับอารมณ์เบิกบานใจอย่างที่ควรจะเป็น เมื่อละอ่องฝนเมื่อวานดูเหมือนจะทำพิษ แต่เนื่องจากห้องทั้งห้องนี้มีเขาเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว ประกอบกับอาการที่ถูกกวนใจเมื่อวาน จึงไม่มีกล้าเข้ามาปลุก ทำให้ไม่มีคนรู้ว่าเขาป่วย แม้ว่าจะเห็นถึงความผิดปรกติที่ปานนี้แล้วเจ้าตัวยังไม่ลงมาที่ห้องอาหาร จนเวลาล่วงเลยมาจวนเจียนจะเข้าเวลาเรียนมากแล้วก็ตาม
 
 
 
คาบเช้าในวันนั้นเป็นคาบเรียนการเข้าสังคมของสายชั้นนักปราชญ์ น่าแปลกที่คราวนี้กลับเป็นที่สังเกตเห็นของทุกคนในห้องว่าเพื่อนหายไป ทั้งๆที่ปรกติแทบจะมองข้ามตัวบุคคลที่หายไปด้วยซ้ำ และด้วยการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยนี้ ก็ทำเอาอาจารย์ที่คุมคาบอยู่ถึงกับเพิ่มคะแนนในส่วนที่ถูกหักไปของเซ็นครึ่งหนึ่ง ในฐานะที่อย่างน้อยก็ดูเหมือนจะเจาะเข้าไปในสังคมของที่นี้ได้
 
 
 
และแล้วช่วงพักกลางวันที่เข้ามา การหายตัวเงียบไปของเซ็น ทำเอาเป็นหัวข้อที่พูดได้โดยไม่ยาก และนั้นก็ไม่ได้พ้นหูของหญิงสาวที่มักจะเดินมาที่นี้เพื่อพบตัวผู้ตกเป็นหัวข้อสนทนาทุกวัน ไม่ว่าจะยุ่งมากแค่ไหนก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ต้องมาเห็นหน้าให้ได้ โดยที่ตัวเธอเองก็ได้แต่บริภาษเจ้าพวกสภาสูงที่ก่อเรื่องยุ่งจนเธอแทบไม่มีเวลาหายใจอย่างนี้
 
 
 
และเมื่อได้รับฟังเนื้อหาชวนหงุดหงิดนั้น คาร์ร่าจึงตัดใจจากงานที่พากันเทเข้ามาราวกับพายุลูกเมื่อวาน ละตัวไปหากลุ่มเด็กชายหญิงที่นั่งรวมสายอยู่อีกด้านหนึ่งของห้องอาหารแห่งนี้
 
 
 
...ช่างเป็นภาพที่หามองได้ยากจริงๆ...
 
 
 
“สวัสดียามเที่ยง ข้าว่าน่าจะมีคำตอบที่ดี สำหรับการที่ข้าไม่เห็นเซ็นมานั่งที่นี้นะ” เสียงเย็นๆ ทำขวัญของเด็กน้อยทั้ง 4 ที่นั่งปรึกษากันอยู่ถึงกับขวัญกระเจิงบินกันไปคนละทิศละทาง
 
 
 
“พี่คาร์ร่า เรื่องนั้น...” วีเทียร์ที่ถูกดันเป็นทัพหน้ากลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างเสี่ยวๆ โดยไม่ต่างจากที่เหลือนัก แม้ว่าบางคนในกลุ่มนั้นจะยังไม่รู้จักหญิงสาวตรงหน้าด้วยซ้ำ แต่ก็ได้ยินกิตติศัพท์มามากพอควร
 
 
 
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าให้เวลา 5 นาที เล่ามาให้หมด อย่าให้ข้ามารู้ทีหลัง” เสียงเย็นๆ พร้อมๆรอยยิ้มนั้น ทำเอาเด็กทั้งกลุ่มแทบจับไข้แทนเพื่อน แต่...ถ้าไม่ใช่ว่าได้มือใหญ่ช่วยแตะบ่าเอาไว้
 
 
 
“ท่านอาจารย์/ท่านโซล” เสียงประสานกันของคนทั้ง 5 เรียกผู้มาใหม่ด้วยหลายๆอารมณ์ ที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่างานนี้ใครกันที่รอดตัวไปได้อย่างหวุดหวิด
 
 
 
“เซ็นนอนอยู่ที่หอ เมื่อเช้าริชมาเรียกข้าไปดูแล้ว แต่เห็นว่าเจ้ายุ่งๆอยู่ เลยไม่ได้บอก ส่วนเรื่องอื่น ถ้าอยากรู้ไปถามอุสราได้” จบคำเอาไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินออกไป ตัดโอกาสซักถามของทั้ง 5 คนอย่างรวดเร็ว โดยก่อนจากไปยังไม่ลืมโยนระเบิดอีกลูกไปให้เพื่อนรัก ในโทษฐานที่กล้าก่อเรื่องเมื่อวาน จนเป็นส่วนหนึ่งให้เซ็นจับไข้วันนี้
 
 
 
“ซีฟา ฝากบอกพ่อเจ้าด้วย วันนี้อย่างเพิ่งกลับ ข้าคิดว่าคงมีเรื่องต้องคุยกันยาว แล้วอย่าได้พยายามหนี ถ้าไม่อยากให้ข้าตามถึงบ้าน แล้วพ่อของเจ้าก็คงจะรู้ว่าผลลัพธ์มันจะแย่ขนาดไหน ถ้าไปจบลงที่หน้าท่านน้า” จบคำคาร์ร่าก็เดินจากไปอีกคน ทิ้งเอาไว้แต่ความสยองให้พวกเด็กๆแทบกระโดดเข้ามาเกาะกัน
 
 
 
“นั้นใช่ไหม เหตุผลที่เจ้าบอกข้าว่าอย่าไปขัดใจเซ็น” พีซัสที่เงียบไปนาน หลังจากตั้งสติได้ ก็ออกปากถามเพื่อนทันที ซึ่งคำตอบที่ได้ก็มาจากการพยักหน้าตอบของซีฟา กับวีเทียร์
 
 
 
“อีกอย่างที่พวกเจ้าควรรู้ไว้ เรื่องเดียวที่อย่าได้ไปทำ เวลาอยู่ต่อหน้าเซ็น คือทำไม่ดีต่อเดลิน ไม่ว่าจะทางวาจา ท่าทาง หรืองความคิด แม้นิดเดียวก็ไม่ได้” วีเทียร์เตือนเสียงเครียด ทำให้ดีเอลหน้าเสียทันที เมื่อนึกถึงเจ้าโซเอ็ทที่ยังนอนซมอยู่ที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน แต่จนป่านนี้อาการยังไม่ดีขึ้น
 
 
 
อย่างที่เห็นจากเมื่อวาน จากเพื่อนที่อารมณ์ดีและใจเย็นมาตลอด กลับปล่อยรังสีทะมึนๆ ออกมาได้อย่างไม่เกลงกลัวว่าคนในห้องนั้นที่เหลืออีก 4 จะเข้ามารุม แถมยังทำให้เพื่อนทั้งสองคนผวาไปไกล ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยด้วยซ้ำ
 
 
 
“สมแล้วที่เป็นพี่น้องกัน น่ากลัวทั้งพี่คาร์ร่า ทั้งเซ็น” พีซัสถอนหายใจเฮือก เมื่อนึกถึงเมื่อวานที่เซ็นปล่อยรังสีฆ่าฟันออกมาอย่าไม่เกรงใจใคร
 
 
 
“เอ๋~” เสียงจากดีเอลที่นั่งฟังอยู่ถึงกลับงง ไม่เห็นเคยรู้ว่าเซ็นมีพี่สาวกับเขาด้วย ถึงทั้งคู่จะดูรู้จักกันมาก่อนก็เถอะ แต่เพราะทั้งคู่ก็ไม่ได้ใช่นามสกุลเดียวกัน หน้าตาก็ไม่เหมือนกัน อย่าว่าเป็นพี่น้องเลย แค่เป็นญาติยังดูไม่เหมือน ที่สำคัญ สวยสุดๆ อีกต่างหาก (เอ่อ...อันหลังนี้ท่าจะไม่เกี่ยวนะดีเอล)
 
 
 
และก็เพราะสิ่งที่เผลอหลุดออกไปนั้นแหละ ไอคนที่พูดเมื่อกี้จึงโดนทั้งศอกจากซีฟา และเท้าเล็กๆจากวีเทียร์เข้าไปเต็มรัก ทั้งสีข้าง และที่เท้า เจ็บจนเกือบๆจุกอยู่กับโต๊ะอาหาร
 
 
 
“ลืมมันไปซะดีเอล ข้าเตือนด้วยความหวังดี” ซีฟาว่าเสียงจริงจัง ก่อนที่ทุกคนจะวกกลับเข้าเรื่องที่จะไปหาเซ็นอย่างไร เพราะดูจากคำพูดของโซลเมื่อครู่แล้ว ดูท่าว่าเซ็นจะไม่ได้อยู่ห้องพยาบาล และการจะบุกเข้าหอคงจะไม่ใช่ง่ายๆอย่างเมื่อวานแน่ๆ แต่ก่อนที่จะได้กล่าวอะไรต่อ วีเทียร์ก็สังเกตเห็นอะไรบ้างอย่างเข้ามาในระยะสายตา
 
 
 
“ข้าว่าข้าเห็นแซนซัสเดินมาทางนี้” วีเทียร์บอกคำเตือนที่แทบจะเป็นจังหวะเดียวกับคนที่ได้รับคำเตือนมุดหายลงไปหลบอยู่ได้โต๊ะ ชนิดที่เรียกว่าหมดมาดเจ้าชายเลยทีเดียว
 
 
 
“เจ้าเห็นพีซัสบ้างหรือเปล่า เมื่อกี้ข้าว่าข้าเห็นเขาอยู่ที่นี้นะ” ท่าทาง และหน้าตาที่หน้ารัก พร้อมๆกับเสียงหวานที่ยังไม่แตกหนุ่มนั้น อาจทำให้ใครหลายคนหลงผิด คิดจะเข้ามาทำความรู้จัก แต่ว่าก็ขอเว้นเอาไว้ซักคนเถอะ
 
 
 
“อ่า...เมื่อกี้เจ้านั้นเพิ่งนึกได้ว่าลืมหนังสือไว้ที่หอสมุด เลยวิ่งออกไปแล้ว” วีเทียร์โกหกคำโต พร้อมๆกับที่ซีฟาที่นั่งอยู่ด้วยกันพยักหน้าสนับสนุนเต็มที่ เลยทำให้เจ้าตัวตัดใจเดินจากไปแต่โดยดี
 
 
 
“ถ้าข้าไม่รู้ คงดีใจน่าดูที่มีคนน่ารักขนาดนั้นมาตาม” เสียงจากดีเอลเอ่ยขึ้น อย่างไม่ชินกับสถานการณ์แบบนี้ แม้ว่านี้จะไม่ใช่ครั้งแรกก็ตามที่เกิดขึ้น แต่เรื่องน่าแปลกอย่างหนึ่งที่มักเกิดขึ้นเสมอๆ คือทุกครั้งที่แซนซัสเข้ามา ตอนนั้น เซ็นมักจะไม่ได้อยู่ด้วยทุกที
 
 
 
“ข้ายกให้” พีซัสที่ยกตัวขึ้นมาจากใต้โต๊ะพูดหน้าซีดๆ ไม่ได้ต่างอะไรจากคนจับไข้ที่นอนอยู่บนหอนอน ก่อนจะส่งสายตาสยองไปให้ดีเอลที่ยังคงนั่งหัวเราะอยู่ข้างๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่โซเอ็ทเริ่มป่วย แม้มันจะไม่เต็มที่นัก เพราะตอนนี้ช่างมีเรื่องมากมายให้กังวลเหลือเกิน
 
 
 
“อย่ามั่วแต่พูดเล่นอยู่เลย ตกลงว่าเรื่องเซ็นจะเอาอย่างไร ไหนจะเรื่องของโซเอ็ทอีก” วีเทียร์ว่าเสียงหน่ายดูเหมือนว่าสองวันนี้อะไรๆ ก็ดูจะรวดเร็วไปหมด
 
 
 
 
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ดีค้าทุกคน ใต้ปีกฯ เอาตอนต่อไปมาลงแล้ว เย้~

มีหลายคนบ่นว่าค้าง แสดงว่าผลแห่งการแก้ไขของใต้ปีกเป็นผลแล้ว สำเร็จ (คนเขียนดีใจวิ่งรอบบ้าน 3 รอบ-*-)

เอ่อ...ใต้ปีกฯ ไม่ได้โรคจิตทรมานคนอ่านนะค่ะ ถ้าใครสงสัยไปอ่านความคิดเห็นที่ 1 ได้

แต่ว่าสกิลนี้ช่างเรียกใช้ได้ยากจริงๆ กว่าจะได้ขนาดนี้ ฝึกฝนอยู่นาน 555+ ในที่สุดเราก็สำเร็จ(คลายๆเรียนกำลังภายใน)

(เอ้~ อะไรนะเซ็น มีคนสงสัยอย่างนั้นเหรอ ไหนๆเอามาดู)

อืม...จากหลังม่านค่ะ บอกมาว่ามีคนสงสัยว่า ทำไมเซ็นรู้ว่ามังกรน้อยเป็นสัตว์เทพ แต่ไม่รู้ว่าของตัวเองเป็นตัวอะไร

จากที่อ่านตอนนี้ ก็คงจะรู้ว่าเซ็นรู้ว่าโซเอ็ทเป็นสัตว์เทพได้อย่างไร 

แต่ว่าคูลนี้ซิ ทำไมไม่รู้ (น่านดิเจ้านาย ดูพี่ใต้ปีกฯ ดิลำเอียงชะมัด<=คูล)

ฮ่าๆ ใต้ปีกฯตอบได้เลยว่า เพราะคูลมันไม่ใช้สัตว์เทพยังไงล่ะ (ว้ายๆ เจ้าตัวไม่มีสังกัด 555+<= ใต้ปีกเองฯ แอบหันไปกัดซักเล็กน้อย)

เอ่อ..แต่อย่าเพิ่งไปสนใจเจ้าตัวนั้นเลยนะค่ะ เพราะว่าใต้ปีกฯ กะว่าจะไปเฉลยตอนไกลๆนู้น 

บางทีอาจจะกระโดดไปภาคอื่นเลย ถ้าใต้ปีกฯ มีกำลังพอ (ตอนนี้กำลังภายในช่างอ่อนด๋อย)

สุดท้ายขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะค่ะ แล้วก็เม้นทุกเม้นด้วยค่า เป็นกำลังใจดี

ใครมีอะไรสงสัย หรืออยากถาม ถามมาได้เลยน่าค่า ใต้ปีกจะตอบให้

หรือใครมีคำติชมอะไรก็โพสมาได้ ใต้ปีกฯยินดีนำมาปรับปรุงค่า หรือจะให้กำลังใจเฉยๆก็ได้นะค่า


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 39 : บทที่ 38 ป่วย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4413 , โพส : 10 , Rating : 67% / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1144
อ้าว ปล่อยไว้แล้วโซเอ็ทจะไม่ตายก่อนหรอ
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : Ma-Praw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ma-Praw [ IP : 124.122.2.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2553 / 09:30
# 9 : ความคิดเห็นที่ 810
น่าสงสารโซเอ็ทจังจะเป็นอย่างไรบ้างเนี่ย แต่รู้สึกว่าตอนนี้มันสั้นๆๆยังไงพิกล
อิอิ... โลภมากอยากให้ไรเตอร์ใต้ปีกฯ แต่งยาวๆ และอัพเร็วๆๆ อิอิ... ก็มันสนุกมาก

ส่วนนี้คำผิดนะคะ
1 กระจุ = กระจุก
2 การสู่ = การสู้
3 ละอ่อง = ละออง
4 จึงไม่มีกล้า = จึงไม่มีใครกล้า
5 อย่ามั่ว = อย่ามัว

Name : belljunior < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ belljunior [ IP : 124.120.52.250 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2553 / 22:27
# 8 : ความคิดเห็นที่ 561
เซ็นป่วยอย่างนี้ใครจะเอาเจ้าตัวเล็กเผ่าเทพไปช่วยรักษาล่ะ
Name : Mink_C < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mink_C [ IP : 117.47.64.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2553 / 16:47
# 7 : ความคิดเห็นที่ 112
อับไวไวหน่อยค่ะ

รอนานเหลือเกิน

ค้างด้วย
Name : โฮกกก [ IP : 58.147.59.65 ]

วันที่: 17 พฤษภาคม 2552 / 07:28
# 6 : ความคิดเห็นที่ 111
อัพไวๆนะครับ

รออ่านอยู่

เดียวเปิดเทอมแล้วม่ายได้อ่าน

ไวๆน้า

อิอิ
Name : ~๐_BeEr_๐~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~๐_BeEr_๐~ [ IP : 114.128.41.25 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2552 / 01:35
# 5 : ความคิดเห็นที่ 110
คาร์ร่ากับเซ็น คนละนามสกุล???

เหรอคะ

งง หรืออ่านมะเจอเองล่ะเนี่ยยย


เหอๆ


อัพเร็วๆนะคะ สู้ๆ
Name : ^___________^ [ IP : 124.121.27.118 ]

วันที่: 15 พฤษภาคม 2552 / 13:17
# 4 : ความคิดเห็นที่ 109
หนุกมากเลยคับ

รออ่านอยู่นะ

ใต้ปีกฯสู้ๆ
Name : นักอ่าน(เกือบ)เงา [ IP : 114.128.38.43 ]

วันที่: 15 พฤษภาคม 2552 / 11:19
# 3 : ความคิดเห็นที่ 108
อัพำวๆนะครับสนุกมากเลย
PS.  ดีไม่ดีมันอยู่ที่ใจ เป็นกำลังใจให้กับคนที่สิ้นหวัง
Name : นักปราชญ์จอมราชันย์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักปราชญ์จอมราชันย์ [ IP : 117.47.38.53 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2552 / 10:41
# 2 : ความคิดเห็นที่ 107

รีบมาอัพไวๆๆนะรออ่านอยู่จ้า

Name : devil of love < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ devil of  love [ IP : 222.123.168.228 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2552 / 06:46
# 1 : ความคิดเห็นที่ 106

อ๋อย -*-

ได้อ่านกระจึ๋งเดียวเอง

ยังไม่อิ่มเลยอะ

เอาอีก ๆๆๆๆๆๆ

Name : ดับสูญ < My.iD > [ IP : 58.136.49.149 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2552 / 04:33
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android