คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 45 : บทที่ 44 ดินแดนสีขาว


     อัพเดท 14 มิ.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 44 Overall : 95,365
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 580 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 45 : บทที่ 44 ดินแดนสีขาว , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3763 , โพส : 4 , Rating : 48% / 8 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 44 ดินแดนสีขาว
 
 
 
 
 
 
 
 
สีขาว..................
 
 
 
มองไปทางใดก็พบแต่สีนี้ แม้กระทั้งพื้นที่เหยียบอยู่ จนชักจะไม่แน่ใจแล้วว่า พื้นที่ตนเหยียบอยู่มีจริงหรือไม่ หรือว่าจะแค่ลอยอยู่บนนี้กันแน่ เพราะมันไม่มีแม้แต่เงาของเขาทอดอยู่ จะมีให้แน่ใจก็แต่เสียงฝีเท้าตัวเองเท่านั้น
 
 
 
“คูล” เรียกอีกครั้ง หลังจากครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่ทราบ แต่ก็ยังไร้เสียงตอบกลับจากเจ้าม้าตัวน้อยที่คอยตามต้อยๆ อยู่ไม่เคยห่างกาย มีเพียงความเงียบที่ไร้ที่สิ้นสุดตอบกลับมาเท่านั้น
 
 
 
ราวกับที่ตรงนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่น ไม่ซิ ต้องเรียกว่า ไม่มีสิ่งใดเลยต่างหาก อยู่รอบกายเขา
 
 
 
ไร้ซึ่งสัพเสียงใดๆ...........วังเวงจนน่ากลัว
 
 
 
ไร้ซึ่งเหล่าจิตวิญญาณใดๆ...............อ้างว้างจนโดดเดี่ยว
 
 
 
ไร้ซึ่งกระแสของการมีตัวตนใดๆ...................ว่างเปล่าจนแทบทนไม่ได้
 
 
 
ในที่สุดหลังจากที่พยายามตะโกนเรียกทั้งคูลที่เป็นห่วงที่สุด เพื่อน พ่อ หรือพี่ มาเป็นเวลานาน เซ็นก็หยุดการกระทำเหล่านั้นลง ไม่ใช่เพราะเริ่มเหนื่อย เพราะที่แห่งนี้ไม่มีแม้แต่สิ่งที่เรียกว่าเหนื่อยด้วยซ้ำไป
 
 
 
แต่ที่หยุด เพราะเห็นแล้วว่าความพยายามใดๆ ก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าเป็นคนธรรมดาที่เข้ามาที่นี้คงคลั่งไปแล้ว
 
 
 
มันไม่เพียงแต่จะไม่มีสิ่งใดๆเลย แต่ที่แห่งนี้ยังรวมไปถึงพลังเวทย์ หรือกระแสพลัง ไม่ว่าจะของตน หรือ สิ่งโดยรอบ ไม่มีกระแสของเวลาที่มันจะต้องเดินไปกับทุกสิ่ง ราวกับว่าทุกอย่างถูกหยุดนิ่งไว้อย่างนั้น
 
 
 
แต่แล้วในระหว่างที่ความคิดต่างๆกำลังตีกันยุ่งเหยิง เสียงอันแผ่วเบาจากที่ไกลๆ ก็ดังแทรกความคิดเด็กชายเข้ามา....
 
 
 
“เอ...เดน” เสียงร้องเรียกอย่างแผ่วเบา อย่างยากที่จะจับทิศทาง หรือได้ยิน แต่มันไม่ใช่กับที่แห่งนี้ ที่ๆไร้ซึ่งสัพสิ่งใดๆ
 
 
 
‘นั้นใคร ทำไมต้องเรียกเรา’ ความคิดหนึ่งที่แวบเข้ามาในหัวของเด็กชาย
 
 
 
ความคิดแม้แต่ตัวเองยังตกใจ ในเมื่อชื่อที่เรียกนั้นมันไม่ใช่ชื่อตัวเองซักหน่อย แล้วเหตุใดจึงคิดแบบนั้น
 
 
 
“เอเดน” อีกครั้งที่เสียงเรียกนั้นเด่นชัดขึ้น เมื่อเซ็นตั้งใจที่จะค้นหาที่มาของเสียง ก่อนจะพบว่ามันมาจากทางที่ตนเพิ่งเดินผ่านมา
 
 
 
“นั้นใครน่ะ เจ้าอยู่ตรงไหนกันแน่” เซ็นตะโกนถามกลับไปยังสิ่งนั้น แม้จะไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร มันต้องการสิ่งใด แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้
 
 
 
“ข้า.....ของท่าน โปรด...เรียก.....” เสียงเดิมตอบอย่างแผ่วๆ ทำให้คำหลายคำในประโยคนั้นขาดหายไป แต่ที่ติดใจที่สุดคงจะเป็นคำว่า ‘เรียก’ ที่ยังก้องอยู่ในหู
 
 
 
“ข้าอยู่ตรงนี้” ไม่ว่าจะด้วยความกลัวที่ต้องโดดเดียว หรือว่าเพียงแค่อยากจะช่วยอีกคนให้ไม่ต้องรู้สึกอย่างตนเมื่อครู่ ทำให้เซ็นตะโกนออกไปอย่างนั้น ทั้งๆที่เขาเองก็ไม่แน่ใจด้วยซ้ำ ว่านั้นจะเป็นอันตรายหรือเปล่า
 
 
 
“ข้า...อือ~” เสียงที่คิดว่าจะตะโกนเรียกอีกครั้ง กลับถูกดูดเข้าไปในลำคอด้วยเวทย์? ที่ส่งผ่านเข้ามาทางสัมผัสเย็นๆที่ต้นคอด้านหลังเบาๆ
 
 
 
“อย่าเรียกมัน มันยังไม่ถึงเวลาของเจ้า” เสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยความอบอุ่น หากแต่กลับดูโดดเดียวนั้น ทำเอาเซ็นอยากจะหันกลับไปมอง แต่กลับถูกเวทย์อีกบทจากเจ้าเสียงนั้น ทำให้ตาทั้งสองข้างถูกลิดรอนการมองเห็นไป
 
 
 
น่าแปลก ทั้งๆที่ถูกจู่โจมด้วยเวทย์ถึงสองบทขนาดนี้ เซ็นเองกลับไม่รู้สึกหวาดกลัว หรือจะเป็นเพราะว่าเสียงที่ออกมาจากชายผู้นี้ ไม่มีแววว่าจะทำร้ายตนเลย หรือบางที อาจจะเป็นอะไรที่มากกว่านั้น...
 
 
 
มือเย็นๆนั้น ที่เคยแตะต้นคอ บัดนี้เลื่อนออกมาทำหน้าที่นำพาเด็กชายที่ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใด ให้เดินมาตามทางที่ตนต้องการ ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้มีอาการขัดขืนอย่างที่ควรจะเป็น
 
 
 
กลับกัน!!! เซ็นกลับเดินตามไปอย่างว่าง่าย ราวกับว่าคนตรงหน้านี้เป็นคนที่รู้จักและสามารถไว้ใจได้
 
 
 
“ทำไมข้าถึงมองเห็นท่านไม่ได้” เซ็นถามออกมาทันที เมื่อเห็นแล้วว่า ชายตรงหน้าถอนเวทย์เก็บเสียงของตนออกไปแล้ว
 
 
 
“มันยังไม่ถึงเวลา” เสียงนั้นตอบกลับมาอีกครั้ง แต่ว่าเซ็นกลับรู้สึกได้ทันทีว่าเจ้าของเสียงนั้นกำลังเศร้า ไม่เข้าใจว่าทำไม แต่มันก็ทำให้รู้สึกเศร้าไปกับน้ำเสียงนั้นด้วย ทั้งๆ ที่ประโยคเหล่านั้น ก็ไม่ได้เศร้าอะไรเลย
 
 
 
แล้วอารมณ์ตอนนี้ของตนก็ควรจะเป็นหวาดกลัวถึงจะถูก เมื่อตนเองกำลังถูกใครไม่รู้ ที่มาเอาแสงสว่างจากดวงตาออกไป แถมยังถูกพาตัวไปที่ไหนซักแห่ง จากที่ๆตัวเองยังไม่รู้เลยว่าที่นี้คือที่ไหน
 
 
 
“แล้วเมื่อไรถึงจะถึงเวลานั้น” อีกประโยคที่ถามออกไป พรางดึงคนที่อยู่ด้านข้างให้หยุดเดิน
 
 
 
ไม่รู้ว่าทำไมทั้งๆที่มองไม่เห็น และไม่ได้ยินอีกฝ่ายตอบกลับมา กลับรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังเศร้า และเจ็บปวด จนน้ำตาไหลออกมาจากดวงตากลมนั้นอย่างเงียบๆ
 
 
 
“เจ้าไม่อยากให้ถึงเวลานั้นหรอก แล้วข้าก็ไม่อยากให้ถึงด้วย” อีกครั้งที่เสียงทุ้มนั้นตอบกลับมา แต่ว่าคำพูดนั้นราวกับว่ากำลังบีบหัวใจของทั้งคนฟัง และคนพูดซะเอง มือเย็นนั้นยกขึ้นปาดน้ำตาให้กลับเด็กชายตรงหน้าแผ่วเบา ราวกับของล้ำค้า
 
 
 
“แต่ท่านกำลัง...” เสียงของเซ็นต้องหายไปอีกครั้ง เมื่อชายตรงหน้าตัดสินใจเก็บเสียงของเขาไป ราวกับไม่อาจที่จะได้ยินคำพูดใดๆก็ตามที่กำลังออกมาจากปากนั้น
 
 
 
“อีกนิดเดียวเจ้าก็จะได้เจอกับทุกคนอีกครั้ง มาเถอะ แล้วอย่าสนเรื่องของข้าอีกเลย” เสียงที่ตอบกลับมา กลับทำให้เด็กชายถึงกับใจหาย คว้าหมับเข้าที่คนตรงหน้า หากแต่ก็ว่างเปล่า สองขาวิ่งตามไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ทิศ ไม่รู้แม้กระทั้งว่าทางที่วิ่งไปนั้น จะมีคนที่อยากจะคว้าเอาไว้หรือเปล่า
 
 
 
และเพียงไม่กี่ก้าวจากจุดนั้น แสงสว่างก็พุ่งตรงเข้ามาในดวงตา จนเจ้าตัวต้องหลับตา เพื่อปรับระดับการมองเห็นใหม่อีกครั้ง
 
 
 
ภาพต่างๆที่ดึงเข้าสู่โสตประสาทตาที่ถูกเปิดอีกครั้ง ภาพท้องฟ้าสีครามที่ลอยเด่น กลิ่นดิน หญ้า และน้ำ กระจายอยู่รอบตัว เสียงร้องเบาๆ ที่คุ้นหูทุกครั้งที่ลืมตา กับน้ำหนักที่คุ้นเคยยามเอนตัวลงบนอก
 
 
 
“คูล” เรียกเจ้าตัวน้อยเบาๆ ก่อนที่มันจะกระพือปีกบินลงไปอยู่ข้างตัวอย่างรู้งาน เมื่อเห็นแล้วว่าเจ้านายตัวเองปลอดภัยดี เพื่อเปิดทางให้นายตัวเองสามารถลุกขึ้นนั่งได้อย่างสะดวก
 
 
 
เซ็น ยันตัวขึ้นมานั่งทั้งๆที่ยังคงสภาพความมึนของศีรษะเอาไว้ ในหัวเรียงลำดับเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ แต่ทว่าสิ่งที่หลงเหลืออยู่กลับเป็นเพียงความว่างเปล่า
 
 
 
ทั้งมิติสีขาวนั้น ทั้งน้ำเสียงที่ดูเจ็บปวด และความรู้สึกที่จะปล่อยว่างมันไปไม่ได้ ทุกอย่างเลือนหายไป ราวกับน้ำที่ไหลผ่านมือไปจนหมด เหลือเพียงคราบน้ำตาที่ยังคงมีให้รู้สึกชื้นๆที่หางตา
 
 
 
“ว่าไง ไอตัวแสบ เป็นอย่างไรบ้าง ทำเอาคนอื่นตกอกตกใจกันไปหมด วันหลังคิดจะใช้อักขระเลือดก็หัดบันยะบันยังซะมั่งซิ เรียกเลือดที กะจะให้ตัวเองตามเจ้าพวกวิญญาณนักรบไปด้วยหรือไง” เสียวว่าอย่างล้อๆจากอุสราที่เดินมาพร้อมโซล เรียกเอาสติของเซ็นกลับมาอีกครั้ง
 
 
 
“เซ็น” โซลเองก็ห่วงไม่แพ้กัน เพราะรายนี้ถึงจะพูดออกมาแค่คำเดียวด้วยน้ำเสียงที่ห้วน ติดจะดุนั้น แต่ก็เดินเข้าไปตรวจดูอาการอย่างทีถ้วน เพื่อความแน่ใจอีกครั้ง แม้เซ็นจะเป็นแค่หน้ามืดเพราะเสียเลือดในปริมาณมากเกินไปนิดหน่อยเท่านั้นก็ตาม “แล้วมาหาพ่อมีเรื่องอะไร หรือมีปัญหากับ...”
 
 
 
“เปล่าครับ ไม่ใช่เรื่องนั้น” เซ็นรีบแทรกทันที เพราะดูเหมือนว่าส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่าง ครั้งนี้จะมีตัวการหลักเป็นคนตรงหน้า ไม่รู้ไปเคลื่อนไหวเอาอีท่าไหน แม้ว่าเรื่องจะออกมาแบบสงบๆอย่างผิดปรกติกับฝีมือคนตรงหน้าก็แล้วกัน
 
 
 
...ก็ใครจะรู้ ว่าคนที่เห็นว่าเย็นเป็นเป็นน้ำแข็ง เงียบเป็นอาจินขนาดนี้ จะเลือดร้อนยิ่งกว่าพี่คาร์ร่าซะอีก...
 
 
 
“คือผมแค่จะมาถามเรื่องเกี่ยวกับอาการผิดของพวกสัตว์ซักหน่อย แล้วก็ถ้าจะให้ดี ก็ว่าจะมาถามอะไรบางอย่างกับท่านอาจารย์อุสราด้วย แต่ไม่รู้ว่าจะยอมบอกหรือเปล่า”
 
 
 
เหตุผลแรกที่บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะตามมาด้วยเหตุผลที่สอง ที่ดูจะสลดลงนิดหน่อย ทำเอาคนเป็นพ่อถึงกับแอบตวัดสายตาไปมองเจ้าเพื่อนตัวแสบ ที่ชอบก่อเรื่องเอาไว้ลับหลัง ให้สะดุ้งขึ้นมา
 
 
 
...ก็จะให้ไปเล่นเจ้าเจ้าคนหวงลูกที่ดุ ยิ่งกว่าเสื่อแม่ลูกอ่อนซะอีกได้อย่างไร...
 
 
 
“เฮ้ย! เซ็นเจ้าพูดให้ดีๆ” ร้องอย่างร้อนตัว ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะพูดข่มลงไปเล็กๆ แต่ก็นั้นแหละ กับเรียกเอาสายตาเย็นๆ มาได้เพิ่มเป็นเท่าตัว จนตัวเองอยากจะกัดลิ้นจริงๆ ที่พูดไม่คิด
 
 
 
แต่พอมองไปยังเจ้าตัวต้นเหตุ ไม่รู้ทำไมถึงเห็นหางกับเขาปีศาจโพล่ออกมาราวกับภาพลวงตานั้นไปได้ แถมยังรอยยิ้มนั้นอีก ต้องตาฝาดไปแน่ๆ
 
 
 
“เรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ” โซลถามเซ็นด้วยน้ำเสียงที่อยากรู้ แต่ว่าหน้าที่แสดงให้เจ้าเพื่อนตัวดีเห็นนี้ซิ มันไม่ใช้อย่างนั้นเลย... ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้เจ้าลูกชาย ตามแบบฉบับพ่อที่ดี ชนิดหน้ามือกับหลังฝ่าเท้าเลยทีเดียว
 
 
 
“ก็เมื่อเช้านี้เฟย์” ชื่อเดียวที่เรียกเอาสองอาการเกิดขึ้นพร้อมกัน หนึ่งคือจากโซลที่ขมวดคิ้ว งงกับชื่อที่ไม่ค่อยคุ้นหู กับอีกหนึ่งอุสรา ที่ดูเหมือนจะสะดุ้งโหยงชนิดที่เจ้าปีศาจตาใสนี้ยิ้มกว้างออกมาแล้วทีเดียว
 
 
 
“ใครอย่างนั้นหรือ” โซลยังคงถาม ด้วยสีหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มอบอุ่นมาให้เซ็น แน่นอนว่าสิ่งที่เซ็นเห็น กับอุสราเห็นคงจะเป็นคนละอย่างกันแน่ เมื่ออุสรากับรู้สึกว่านั้นเป็นรอยยิ้มของพวกสัตล่าเนื้อที่เตรียมจะขย้ำเหยื่อมากกว่าเห็นๆ
 
 
 
“เพื่อนใหม่ครับ เป็นเพื่อนในห้องเรียนเดียวกัน ดูเหมือนว่าจะเป็นญาติของท่านอาจารย์อุสราด้วย ถ้าจำไม่ผิด ก่อนที่ผมจะป่วย ท่านอุสรายังขอยื่มริสไปใช้ติดต่อกับท่านพ่อของเฟย์อยู่เลย” เซ็นอธิบายยาวถึงความเป็นมาของเพื่อนเพื่อให้เกิดความชัดเจนจนเห็นภาพ
 
 
 
ซึ่งภาพที่ว่าคงไม่ใช้ภาพความสัมพันธ์ของเฟย์กับอุสราแน่ๆ เมื่อหนึ่งในเจ้าของความสัมพันธ์นั้น เห็นตัวเองลงไปนอนกองเป็นเพื่อนกับเหล่าพื้นหญ้า พร้อมด้วยลายพร้อยสีแดงสวย ที่มีกลิ่นเหมือนเหล็ก
 
 
 
และแล้ว การบอกเล่า ที่บีบหัวใจคนพูดมากกว่าหัวใจคนฟังก็เริ่มขึ้น ก่อนจะจบลงโดยที่ความเงียบต่างๆ เข้าครอบงำ ทำเอาคนเล่าแทบจะประสาทเสียตาม ต่างจากคนที่อยากรู้ความเป็นมาที่แทบจะนั่งฮึมเพลงอยู่ลอมล่อ ส่งยิ้มไปให้อย่างสดใส
 
 
 
“เรื่องก็เป็นอย่างที่ข้าเล่ามานั่นแหละ อีกอย่างเจ้าหนูนั่นก็เป็นอย่างที่เห็น พอข้าแนะนำเจ้าตัวแสบลูกชายข้าให้รู้จัก เพราะอย่างน้อยก็เป็นญาติๆกัน จะได้ไม่เผลอไปเหยียบเส้นกันเข้า ก็ดันเข้ากันได้ดีจนข้าเองยังแปลกใจเลย ทำไมถึงมาอยู่กับพวกจองหองได้ ข้าล่ะงงจริงๆ” ประโยคหลังๆที่เริ่มเข้าขั้นบ่น มากกว่าบอกเหล่านั้น ทำเอาโซลมองเพื่อนแล้วขมวดคิ้วอีกรอบ ก่อนจะพยักหน้ารับเพียงนิด แล้วหันไปหาเซ็นต่อ
 
 
 
“แล้วเรื่องที่อยากจะถามพ่อล่ะ” เมื่อเรื่องถูกเปลี่ยนหัวข้อไปแล้ว อุสราก็ได้แต่ถอนหายใจ ที่อย่างน้อยเจ้าเพื่อนเขามันก็ไม่ได้บ้าเลือดขนาดฟาดไปไม่เลือกอย่างแต่ก่อนที่เห็นเจ้าตัวแสบนี้ต้องบาดเจ็บเพราะคนอื่น
 
 
 
“อ่อ...เรื่องนั้น ท่านพ่อเคยเห็นเจ้ามังกรตัวขาวๆที่เป็นของนักเรียนสายมอสเตอร์...” และแล้วการสารทยายถึงเจ้าโซเอ็ท มังกรน้อยที่ตอนนี้นอนหมดแรงอยู่ในหอพยาบาล ก็ไปสู่โซลอย่างรวดเร็ว จนบางครั้ง เด็กชายยังมีการออกไม้ออกมือประกอบด้วยซ้ำ แล้วจึงมาจบที่ว่า
 
 
 
“...น่าเสียดายที่วันพระจันทร์เต็มดวงเพิ่งผ่านพ้นไป แหล่งอาหารที่โซเอ็ทต้องการจึงจำเป็นต้องรอไปอีกเกือบเดือนทั้งๆที่มีเวลาเพียงอาทิตย์เศษๆเท่านั้น”
 
 
 
น้ำเสียงดูกังวลและเป็นห่วงนั้น ทำเอาโซลตัดสินใจออกปากจะเดินไปดูเจ้ามังกรตัวน้อยด้วยตัวเอง หลังจากไปเคลียเรื่องกับเจ้าพวกวอนดับชีพทั้งหลายที่ยืนคุมเชิงอยู่ไกลๆ พ้นรัศมีการฟังไปได้อยู่มากโข แล้วจึงหันกลับไปจัดการเรื่องที่เหลือทิ้งไว้ต่อ
 
 
 
 
 
 
 
-----------------------------------------------------------------
 
 
 
 
 
 
 
“ไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือพี่ชาย ทั้งๆที่เจ้าตัวก็ออกเป็นห่วงท่านขนาดนั้น แต่ท่านกลับขโมยความทรงจำทั้งหมดนั้นไป ไหนจะเสียง กับหน้าตาท่านอีก” เสียงเอ่ยเรียบๆจากอีกมุมหนึ่ง ที่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะยืนพูดอยู่คนเดียว ถ้าหากว่าไม่มีอีกเสียงที่ตอบกลับมา แม้ว่าจะไม่เห็นตัวก็ตาม
 
 
 
“มันยังไม่ถึงเวลารูฟ ตอนนี้มันยังเร็วเกินไปที่เอเดนจะเรียกพลังของตัวเองกลับคืน มันยังเร็วไปจริงๆ อีกอย่างการที่เอเดนจะเห็นหน้าข้า ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าจะสะกดพลังของเขาได้หรือเปล่า บางทีมันอาจจะเลวร้ายจนไปปลุกความทรงจำเรื่องนั้นขึ้นมาก็ได้” เสียงที่ตอบมานั้นดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด ทั้งการลังเล และเจ็บปวด ต่างจากยามปรกติที่ไม่ว่าจะเวลาไหนก็ดูสงบนิ่ง
 
 
 
ครั้งเมื่อจบประโยค ดูเหมือนว่าความเงียบจะเข้าปกคลุมทั้งคู่อยู่สักพัก ก่อนจะมีสายลมอ่อนๆพัดผ่านตัวของรูฟไป เหมือนกับเป็นการกล่าวคำลา
 
 
 
“ข้าว่าท่านไม่เพียงแต่จะใจร้ายกับเซ็น แม้แต่ตัวท่านเองท่านก็ยังไม่เว้น” รูฟได้พูดกับตัวเองอย่างแผ่วเบา ก่อนจะมองไปยังทิศที่กระแสลมพัดไปเมื่อครู่
 
 
 
 
 
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
แง~ โทษด้วยที่มาอัพช้า ใต้ปีกฯ ขอยอมรับผิด ดังนั้นวันนี้ใต้ปีกฯ ขอแก้ตัว ใต้ปีกฯจะมาอัพ 2 ตอนเลย

แต่อีกตอนคงมาอัพดึกๆหน่อย เพราะยังไม่ได้เช็คภาษาเลย

ว่าแต่ตอนนี้ใครเปิดเรียนแล้วมั่ง ใต้ปีกฯล่ะเศร้าสุดๆ อาทิตย์หนึ่งต้องไปโรงเรียนตั้ง 6 วัน

ไม่ได้เหนื่อยเรียน แต่เหนื่อยเดินทาง ไกลมากจากโรงเรียนถึงบ้าน จากบ้านถึงโรงเรียน

เฮ้อ~ ขอใต้ปีกฯ บ่นอีกเรื่องน่า ช่วงนี้ที่อัพได้ไม่เร็ว เพราะมันตันแบบสุดๆนี้แหละ
ไม่ใช้ว่าไม่ได้วางโครงเรื่อง แต่ว่าแต่งแล้วมันออกอ่าวเรื่อย ตอนนี้ก็เขียนลบเขียนลบอยู่นาน(ตัดใจ)
บวกกับที่ว่าไม่มีเวลาจับคอม อาทิตย์ที่แล้วจับอยู่ 2 วัน (แต่งไม่ทัน)

มาอาทิตย์นี้ (แอบดีใจ) ได้จับตั้ง 3 วัน (เลยมาลงให้ได้)

ส่วนใครที่สงสัยว่าทำไมไม่ลงเท่าที่แต่ได้ เพราะใต้ปีกไม่ชอบลงเป็น % นั้นเอง กลัวใจตัวเองต่อไม่ได้เรื่อง เป็นคงละอารมณ์

ประกอบกับต้องแต่ครบบทจึงเอามาลงได้ (บทหนึ่งเท่ากับสองตอนในเด็กดี)

เอาล่ะ ตอนนี้ใต้ปีกฯก็ขอคุยด้วยเท่านี้ ตอนหน้าจะเป็นการตอบคำถามน่าค่า

ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม และก็ขอโทษด้วยเรื่องอัพช้า


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 45 : บทที่ 44 ดินแดนสีขาว , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3763 , โพส : 4 , Rating : 48% / 8 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1150
ตกลง เธอเป็นใคร?!
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : Ma-Praw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ma-Praw [ IP : 124.122.2.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2553 / 10:49
# 3 : ความคิดเห็นที่ 822
อิอิ... สนุกจ้า ยังไงก็มาอัพเรื่อยๆๆ นะเดี๋ยวคนติดตามอ่านจะลงแดงกันซะก่อน
คำผิดนะคะ
1.โดดเดียว - โดดเดี่ยว
2.ทีถ้วน - ถี่ถ้วน
3.สัตล่าเนื้อ - สัตว์ล่าเนื้อ
4.ยื่ม - ยืม
5.เคลีย - เคลียร์
Name : belljunior < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ belljunior [ IP : 125.27.49.80 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2553 / 17:45
# 2 : ความคิดเห็นที่ 571
แล้วเหล่าอาจารย์สายเวทย์ล่ะ  ทำไมถึงได้นิสัยดีกระทันหัน  ยังไม่ได้เฉลยเลย  
อุสรารอดตัวฉิวเฉียด
รีบไปอ่านต่อ
Name : Mink_C < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mink_C [ IP : 117.47.64.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2553 / 18:08
# 1 : ความคิดเห็นที่ 139

หนุกมากมายจ้า  อิอิ

Name : devil of love < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ devil of  love [ IP : 114.128.2.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มิถุนายน 2552 / 21:09
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android