คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 47 : บทที่ 46 เหล่าสภาสูง (พิเศษ)


     อัพเดท 21 พ.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 45 Overall : 95,366
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 580 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 47 : บทที่ 46 เหล่าสภาสูง (พิเศษ) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3261 , โพส : 8 , Rating : 69% / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 46 เหล่าสภาสูง

 

 

 

 

 

 

ข่าวเรื่องพระจันทร์เต็มดวงในคืนแรม 4 ค่ำ เป็นที่ดังกระช่อนไปทั่วทั้งเมืองเรียไลทซ์ แม้ว่าคนที่เห็นเหตุการณ์จริงๆจะมีเพียงแค่นักเรียนและเหล่าอาจารย์ที่อยู่ในโรงเรียนมหาเวทย์ฯ เท่านั้น แต่เสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่เกิดขึ้นกลับไม่ได้อยู่อยู่ที่แค่ภายในโรงเรียนอย่างที่ควรจะเป็น

 

 

 

แต่ทว่า...จากเรื่องที่ดูไม่น่าจะมีพิษ มีภัยอะไร จากคำวิพากษ์วิจารณ์ถึงเหตุการณ์ประหลาดนั้น ถ้ามันอยู่ในวงของผู้มีความรู้เรื่องของศาสตร์แห่งการอัญเชิญ แม้มีเพียงน้อยนิด แต่ถ้าพบเห็นก็จะรู้ได้โดยทันที ว่านั้นเป็นเพียงเหตุการณ์ที่เกิดจากอัญเชิญวิญญาณทั้ง 3 แห่งอาเทมิส

 

 

 

แต่เมื่อมันได้กระจายลงไปสู่รากหญ้า อย่างเช่นนอกกำแพงของโรงเรียนแล้ว เรื่องราวจากปากต่อปาก ความน่าจะเป็น สู่ความน่าจะเป็น กลับก่อให้เกิดเรื่องใหญ่ได้โดยที่ไม่รู้ตัว

 

 

 

เมื่อเริ่มแรกเพียงแต่พูดกันในรั้วโรงเรียนว่า

 

 

 

...ใครเป็นผู้ที่ทำให้เกิดเหตุการณ์นี้...

 

 

 

แน่นอนว่า เหล่านักเรียนที่เรียนอยู่ภายในโรงเรียนเพียงแค่มองแววเดียวก็รู้แล้วว่าเหตุการณ์นั้นเกิดจากการอันเชิญดวงวิญญาณแห่งอาเทมิสลงมา ดังนั้น คำถามที่ว่าใครเป็นคนเชิญจึงปรากฏขึ้นในหัวทุกคน ‘ท่านอาจารย์โรเซท นักเวทย์แห่งวิญญาณ’

 

 

 

เพราะทั้งไอเวทย์ที่ความคุมได้อย่างดีเยี่ยม จนไม่มีการบีบอัดของไอวิญญาณแผ่ออกมาให้รู้สึกแม้แต่น้อย ถ้าไม่ใช้เพราะมีเรียนเรื่องดาราศาสตร์ของชั้นปีที่ 4 แล้วละก็ เหตุการณ์เมื่อคืนคงได้นอนนิ่งไม่ถูกคนพบเป็นที่แน่นอน

 

 

 

ดังนั้นเมื่อรู้แน่ๆอยู่แล้วว่าใครเป็นคนทำ นักเรียนภายในโรงเรียนจะถกกันถึงเรื่องนี้ทำไม

 

 

 

เพราะฉะนั้นสิ่งที่ส่งกันไปปากต่อปากจึงเป็นเหตุผลที่ทำมากกว่า และกว่าเรื่องราวจะกระเดนออกไปนอกรั้วโรงเรียน ชื่อของคนที่ทำจึงได้จากหายไปจากบทสนทนาอย่างไม่รู้ตัว

 

 

 

จากการอัญเชิญ กลายเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติ ที่มนุษย์มิได้เป็นคนสร้างขึ้น และเป็นรางบางบอกเหตุร้ายบางอย่างที่กำลังมาเยือนเมืองเรียไลทซ์ในไม่ช้า ตามความรู้อย่างงูๆปลาๆของชาวเมือง

 

 

 

และเพียงแค่ 3 วันเท่านั้น จากการเกิดเหตุการณ์ประหลาดและคำบอกต่อนั้น ชาวเมืองที่ปกติอยู่อย่างสงบ และแทบจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับโรงเรียน ได้ส่งใบคำร้องใดเข้ามาเรียนเป็นตั้งวางไว้บนโต๊ะ และได้รามเลียไปจนถึงพื้นที่ข้างของโต๊ะที่มีวางตั้งอยู่สูงไม่แพ้กันอีกหลายกอง จนผู้ที่เป็นเจ้าห้องของได้แต่นั่งปวดหัวหาทางแก้กับเรื่องไม่มีมูลความจริงในใบคำร้องต่างๆนั้น

 

 

 

“ท่านอาจารย์โรเซท ท่านบอกข้าทีซิ ว่าเหตุการณ์เมื่อ 3 วันก่อนไม่ใช่ฝีมือของท่าน” เสียงถามจากผู้แทนของสภาสูง ที่ดูจะแกลงไปอีกหลายปี หลังจากที่กลับเข้ามาจากการที่ต้องไปอธิบายเหตุการณ์ต่างๆให้ท่านเจ้าเมืองฟัง เกี่ยวกับเรื่องพระจันทร์เต็มดวงเมื่อ 3 วันก่อน พร้อมกับแจ้งให้ท่านเจ้าเมืองช่วยบอกแก่ชาวบ้านว่าจะไม่มี ‘เหตุร้าย’ ใดๆเกิดขึ้นเด็ดขาด

 

 

 

และแม้จะรู้อยู่แกใจดีกว่า ทั้งโรงเรียนตอนนี้คนที่พอจะอันเชิญเทพแห่งอาเทมิสลงมาได้ คงมีแต่ชายหนุ่มตรงหน้านี้เท่านั้น แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะถาม แต่แน่นอนว่าสิ่งที่อยากรู้ที่สุดคงเป็นเหตุผลของการกระทำนั้นมากกว่า

 

 

 

“ขอรับ ข้าเป็นคนทำเอง” เสียงตอบที่ติดจะเย็นนิดๆ แต่กลับมั่นคงและดูสงบนั้น ใครจะรู้บ้างว่าภายใต้สีหน้าที่เรียบเฉยของผู้ตอบนั้น มันจะเดือดพล่านขนาดไหน

 

 

 

ในหัวตีกันยุ่งกับคำถามที่ปรากฏขึ้นพร้อมๆกับปริศนามากมาย และเขายังจำได้ดีถึงคำกล่าวที่โซลกล่าวเอาไว้ ก่อนจะจากไปพร้อมกับอุ้มเด็กชายเจ้าของมังกรนั้นไปส่งที่หอนอนภายใต้การสลบไสลของฤทธิ์ยา

 

 

 

‘เหตุการณ์ในคืนนี้ ท่านจะแก้ตัวอย่างไร ปั้นแต่งเรื่องอะไร ต่อหน้าใครก็ได้ แต่อย่าให้เรื่องราวกระทบมาถึงเด็กสองคนนี้ ไม่ว่าเรื่องราวนั้นจะมีผลดีหรือผลเสียอย่างไรก็ตาม’

 

 

 

คำกล่าวนิ่งๆ ที่กลายๆจะเป็นคำสั่งอย่างถือดีนั้น ทำเอาโรเซทโต้กลับไปด้วยอารมณ์ที่ค้อนข้างฉุนขาด

 

 

 

เมื่ออีกฝ่ายที่เป็นเพียงอดีตของนักเรียนโรงเรียนที่ไม่แม้แต่จะจบออกไปอย่างพร้อมด้วยเกรียติ แต่กลับหนีออกไปกลางคันก่อนเรียนจบ

 

 

 

ส่วนตัวเขาที่เคยเป็นถึงหนึ่งในชั้นอัศวินในสมัยนั้น แม้จะไม่ได้ถือว่าเป็นยุคเฟื่องฟูดังรุ่นพี่ที่ตนนับถือ แต่ทั้งยศ และศักดิ์ศรีก็มีมากพอจะไม่ก้มหัวทำตามคำสั่งแก่ผู้ที่ไม่แม้จะจบออกไปอย่างภาคภูมิ

 

 

 

‘เหตุใดข้าต้องทำตามคำสั่งท่านด้วย’ เสียงที่ถามกลับเมื่อตอนนั้นแทบคุมอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่ คลื่นอารมณ์ที่ถาโถมข้างในไม่รู้ว่าสาดกระทบใจเขากี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ววันนั้น

 

 

 

แต่นอกจากจะไม่ได้ทำให้ชายตรงหน้ากลัว แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับเป็นรอยยิ้มเยาะ ร้อยยิ้มที่เหมือนกับผู้ที่มีอำนาจและศักดิ์สูงกว่า ส่งให้แก่คนที่ด้อยค่ากว่า

 

 

 

‘นี่มิใช่คำสั่งโรเซท ท่านคงเข้าใจอะไรผิดไปบางอย่าง ข้าเพียงไม่อยากยื่นมือเข้าไปยุ่งในสภาสูงตราบเท่าที่พวกนั้นยังไม่ก้าวกายกับชีวิตข้า แต่ถ้าเมื่อถึงเวลานั้นจริง ตัวข้าเองก็จะไม่เกี่ยงเลยที่จะใช้อำนาจแห่งเกรียตินั้น’

 

 

 

สิ้นคำเนิบๆ และการกระทำนั้น ราวกับว่าตนเองๆได้ถูกสาดด้วยน้ำที่เย็น ใบหน้าชาไปทั้งหน้า ก่อนจะเกิดทำถามขึ้นในใจด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

 

...หรือตำแหน่งแห่งเกรียติที่ว่าคือราชา เหตุใดชายตรงหน้าถึงได้ดูหยิ่งผยองในศักดิ์ขนาดนี้...

 

 

 

เพราะจะว่าไปแล้ว ตำแหน่งเดียวที่สูงกว่าชั้นอัศวินอย่างเขาคงไม่พ้นตำแหน่งราชา แล้วก็ต้องเปลี่ยนใจกับคำตอบนั้น เมื่อโรเซทแน่ใจว่าตนเองจำบุคคลต่างๆที่เคยขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งนั้นได้ทุกคน

 

 

 

และเมื่อคิดให้ดีเกี่ยวกับชายตรงหน้าแล้วยิ่งแล้วใหญ่ เมื่อโซลถือได้ว่าเป็นนักเรียนรุ่นเดียวกันกับที่รุ่นพี่ที่ตนเคารพแล้ว ในสมัยนั้นบุคคลที่ได้ขึ้นเป็นราชา ณ ปัจจุบัน ก็ได้นั่งอยู่บัลลังก์ทองเฉกเช่นเดียวกับอดีต จะต่างก็ตรงที่ว่า นั้นเป็นตำแหน่งราชาแห่งแผ่นดินเท่านั้น

 

 

 

ดังนั้นไม่มีทางเลยที่ชายตรงหน้าจะเอาอำนาจใดไปค้านกับพวกสภาสูงได้ แม้แต่เขาซึ่งเป็นชั้นอัศวิน ยังคงต้องฟังคำตัดสินจากที่นั้น

 

 

 

แต่ยังไม่ทันที่จะได้ถามเพื่อแก้ความข้องใจใดๆ โซลก็ขอตัวออกไปก่อน เพราะว่าเวลาที่ได้ล่วงเลยมาจนเกือบๆจะเที่ยงคืนแล้ว แล้วมันคงไม่ดีนัก ถ้ายังมีนักเรียนเดินเพ่นพ่านอยู่ด้านนอกเวลานี้

 

 

 

หลังจากคืนนั้น ทำให้เขาได้แต่นิ่งเงียบ ไม่ได้เข้าไปซักถามเจ้าตัวต่ออยู่สามวัน เพราะถูกเพ่งเล็งจากพวกสภาสูง

 

 

 

และจากการกระทำที่เหมือนมัดมือชกนั้น ทำให้ได้มีเวลานั่งพิจารณาเหตุการณ์ที่คุยกันในคืนนั้นอีกหลายรอบ จนนอกไม่อาจหาคำตอบได้แล้ว ยังเจอแต่ข้อน่าสงสัยเกี่ยวกับท่านอาจารย์เข้าใหม่ท่านนี้อีกหลายข้อ จนต้องหันมามองใหม่อีกครั้ง

 

 

 

...มิใช่เพื่อชื่นชม แต่เพื่อระแวดระวังตัว อย่ามองผ่านคนคนนี้ไปอย่างง่ายๆ...

 

 

 

และสิ่งสำคัญที่ทำให้เขาต้องตัดสินใจมายืนที่นี้เพียงคนเดียว ไม่ลากโซลลงมาด้วยนั้น เพราะคำขอร้องจากอุสรา ที่ยกเหตุผลอ้างที่ว่าทำเพื่อเด็กสองคน อย่างที่โซลเคยกล่าวไว้ แม้ว่าบ้างอย่างในแววตาของรุ่นพี่ที่เขาเคารพ กลับบอกว่ามันมีมากกว่านั้น

 

 

 

“ท่านอาจารย์โรเซท ข้าหวังเหลือเกินว่าสิ่งที่ท่านทำ จะมีเหตุผลที่ดีเพียงพอ ทั้งที่ท่านเองก็ทราบดีว่าผลแห่งการกระทำนั้นคืออะไร” เสียงเหนื่อยๆ ของท่านผู้แทนสภาฯ ยังคงความกดดันไว้แน่น ถามขึ้นเป็นการเรียกสติกลับมาจากห้วงความคิดของโรเซท แต่สิ่งที่ได้กับมาจากเจ้าตัวกลับเป็นความเงียบ ในหัวมีความคิดหลายอย่างปะทะกันอย่างรุนแรง

 

 

 

“ว่าเช่นไรเล่า ท่านอาจารย์” เสียงเร่งรัดจากเหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายที่นั่งฟังอยู่ด้วยอย่างใจร้อน ก็ยังไม่อาจทำให้มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง นอกจากความเงียบที่ยังเข้าคลอบคลุมเหมือนเดิม จนกระทั้ง

 

 

 

“นั้นเป็นคำสั่งของข้าเอง” เสียงว่าเรียบๆ จากมุมหนึ่งของโต๊ะกล่าวขึ้นมา ทั้งๆที่เมื่อก่อนเริ่มการประชุมครั้งนี้ ที่นั่งตรงนั้นยังว่าง

 

 

 

ทุกสายตาหันมามองทางต้นเสียงที่อาจหาญกล่าวตัดคนในสภาฯขึ้นมา ก่อนจะเบิกตากว่างเมื่อเห็นว่าผู้ที่นั่งอยู่เป็นใคร และผู้ที่ได้สติก่อนใครกลับเป็นท่านอาจารย์ผู้ที่ถูกสอบอยู่กลางห้อง ที่หันไปก้มทำความเคารพ

 

 

 

อาการเลิกคิ้วอย่างแปลกใจของบุคคลเข้าใหม่ไม่อาจไม่อาจหลุดลอกสายตาของโรเซทไปได้ จึงทำให้เจ้าตัวกล่าวทักทายออก

 

 

 

“สวัสดี ท่านอัศวิน” การทักทายด้วยตำแหน่งแทนที่จะเป็นชื่อ เรียกเอาสีหน้าที่แปลกใจของโซล กลับมาเป็นพึงพอใจ ก่อนจะเปิดรอยยิ้มแจกให้ทุกคน ณ ที่ประชุม

 

 

 

“สวัสดีเช่นกันท่านอาจารย์โรเซท ข้างคงต้องขอโทษด้วย ถ้าสองสามวันที่ผ่านมานี้ทำให้ท่านลำบาก” เสียงตอบที่มาพร้อมกับท่าทีที่ดูจะสุภาพและรอยยิ้มอบอุ่นนั้น ทำเอาเจ้าตัวงงไปไม่น้อยกับบุคลิกที่ดูจะเปลี่ยนไป

 

 

 

ตั้งแต่ครั้งแรกทีเจอกัน สิ่งที่เขาเจอมีแต่ความเฉยชา และความเงียบ ยิ่งได้ทำงานร่วมกัน ยิ่งทำให้รู้ว่า ความเย็นชานั้น ดูจะเหมือนว่าจะไม่ได้แสดงออกมาเพราะไม่พอใจใคร แต่เป็นส่วนหนึ่งในนิสัยนั้นต่างหาก

 

 

 

“ถ้าอย่างนั้นท่านอาจารย์โซล ช่วยตอบข้าทีว่าเหตุใดจึงสั่งให้กระทำเช่นนั้น” เสียงจากท่านผู้แทนสภาสูงถามขัดขึ้น เมื่อดูๆแล้วว่า พวกตนกำลังจะถูกละเลยจากบุคคลทั้งสอง

 

 

 

“เรื่องนั้นข้าเองคงต้องบกวนให้ท่านอ่านจดหมายฉบับนี้เอง เพราะข้าเริ่มรู้สึกว่าตัวเองได้พูดมากไปแล้ว”

 

 

 

ว่าจบ โซลก็สั่งหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่มีตราประทับของพระราชวังอยู่ด้านหน้า ก่อนจะร่ายเวทย์ให้ตัวมันร่อนลงไปว่าอยู่ตรงโต๊ะด้านหน้าของท่านผู้แทนสภาสูง

 

 

 

อีกครั้งที่ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ทุกสายตาจับจองไปสีหน้าของผู้ที่กำลังอ่านจดหมายฉบับนั้นอยู่อย่างสงสัยในเนื้อความ

 

 

 

แรกที่อ่านคิ้วทั้งสองข้าได้ขมวดเท่ากัน ก่อนจะคลายออกพรางพยักหน้าเหมือนเข้าใจอะไรบ้างอย่าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าตกใจ แล้วค่อยๆซีดลงมาเรื่อยๆ เมื่ออ่านจบสายตาที่เคยจับจ้องบนกระดาษก็ตวัดขึ้นมาที่โซลเหมือนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง แต่ก็ฉายแววแห่งความไม่แน่ใจด้วย

 

 

 

“ว่าเช่นไร โทษของพวกข้าที่ทำการอันเชิญวิญญาณแห่งธรรมชาติออกมาโดยพละการยังคงมีอยู่หรือไม่ ถ้าไม่แล้วพวกข้าคงต้องขอตัว” โซลกล่าวด้วยรอยยิ้มที่พยายามจะกลั้นหัวเราะนั้น ก่อนจะโค้งตัวอย่างสุภาพ เพื่อข้อตัวออกไป

 

 

 

“เดี๋ยว...” เสียงเรียกจากบุคคลอื่นๆในห้องนั้น ที่ขัดใจกับความสุภาพแต่ไร้มารยาทนั้น ทำให้ท่านผู้แทนฯ ต้องยกมือขึ้นมาห้าม

 

 

 

“ปล่อยพวกเขาไป เรื่องที่เหลือข้าจะจัดการเอง ฝากบอกองค์ราชาด้วยว่า พวกข้าจะปฏิบัติตามพระบัญชาอย่างเคร่งครัด” สีหน้าที่ดูจะปลาขาดอากาศนั้น ทำเอาโซลยิ้มรับอย่างยินดี ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูจะสนุกเต็มที

 

 

 

“ข้าจะนำคำนั้นไปทูลฯ ต่อองค์ราชาให้ เพื่อว่าพระองค์จะได้วางใจในอะไรหลายๆ อย่าง”

 

 

 

เมื่อหมดธุระอะไรในห้องนี้แล้ว ทั้งคู่จึงเดินออกไปจากสถานที่ประชุมอย่างรวดเร็ว และทันทีที่ออกจากห้อง โซลก็ตบหลังโรเซทเข้าให้สองสามทีอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเอ่ยอะไรบางอย่างที่ปรกติจะไม่มีวันได้ยินจากปากนี้เป็นแน่

 

 

 

“ป่ะ งานนี้เราต้องฉลอง ดูหน้าเจ้าพวกตาแก่นั้นซิ ข้าละอยากจะให้โซลมาเห็นจริงๆ เสียดายที่เจ้าตัวไม่อยากลงมาเหยียบในที่แบบนี้สักเท่าไร” เสียงว่ากลั้วหัวเราะที่ทำเอาคนได้ยินยิ่งขมวดคิ้ว

 

 

 

‘ราวกับตัวคนพูดไม่ใช่โซล’ ความคิดเงียบๆที่ออกมาทางสีหน้าที่ชัดเจนนั้น ทำเอาคนที่โดนสงสัยหันมามองอย่างจริง เมื่อดูแล้วว่าคู่สนทนาจะเงียบไปอย่างผิดปรกติ

 

 

 

“นี้ อยู่กับเจ้าโซลคืนเดียว ไปเอานิสัยมันมาด้วยหรือไร ข้าขอร้องละ แค่โซลคนเดียวก็พอแล้วที่มีนิสัยอย่างนั้น” เสียงว่าอย่างจริงจัง ก่อนจะยกมือขึ้นตีหลังอีกสองที ก่อนจะเดินนำลิ่วไปข้างหน้าอย่างที่ไม่คิดอยากจะรอ

 

 

 

“แล้วท่านจะไม่คิดอธิบายให้ข้าฟังหน่อยหรือไง รุ่นพี่อุสรา” เรียกกลับเสียงดัง เมื่อแน่ใจแล้วว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

 

 

 

“เฮ้ย!!!” สองขาที่นำไปไกลลิ่วหยุดชะงัก ก่อนจะเขกหัวตัวเองอย่างแรงที แล้วหันหน้ามาหารุ่นน้องอย่างช้าที่ยืนตีสีหน้ายิ้มอย่างเหนือกว่าชนิดที่เจ้าตัวไม่ได้เห็นมานาน

 

 

 

“อะแฮ้ม เอ่อ...คือว่าเรื่องนี้เจ้าอย่าบอกให้โซลรู้ได้ไหม” อุสราพูดกลับอย่างหวาดๆ จนยิ่งขยับรอยยิ้มบนใบหน้าโรเซทได้อีกขั้น

 

 

 

“คงไม่ทันแล้วละรุ่นพี่”

 

 

 

“หมายความว่าไง”

 

 

 

“เอ่อ...” แทนคำพูด โรเซทกลับส่งสายตาไปทางด้านหลังอุสราแทน ภาพที่เห็นแทบจะทำให้ตัวใช้หินวาบส่งตัวเองกลับบ้านไปอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

 

 

สุดทางออกจากชั้นใต้ดิน มีเหล่าตัวแสบทั้ง 6 ตัวยืนอยู่ โดยมีลูกชายตนคอยโบกไม้โบกมือ ราวกับเป็นการเรียกไปสู่มือมัจจุราชอย่างไรอย่างนั้น ส่วนด้านหลัง คือมัจจุราชและลูกสาวมัจจุราชที่ยืนซ้อนรอยยิ้มเย็นจากเจ้าพวกตัวแสบด้านหน้าอย่างมิดชิด แต่พวกเขานี้ซิที่โดนรอยยิ้มดับลมหายใจนั้นเข้าไปเต็มๆ

 

 

 

“เจ้าว่างานนี้ข้าจะรอดหรือเปล่า” เสียงถามแผ่วๆ ที่เหมือนกับเส้นชีวิตตนในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ทำเอาโรเซทที่ต้องเก็บอาการต่อหน้านักเรียนทั้งหลายได้แต่สายหน้ากับการเล่นๆได้ทุกเวลาของรุ่นพี่ ก่อนจะเดินนำออกไป

 

 

 

“คงไม่เป็นไรหรอกครับ อีกอย่างที่ท่านทำไปก็เพื่อมาช่วยข้าไม่ใช่หรือ”

 

 

 

“ฮ่ะๆ” เสียงหัวเราะเจือๆ ทำเอาโรเซทหันมามอง

 

 

 

“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าแค่เอาของมาส่งเท่านั้น ส่วนจดหมายนั้นของโซล แล้วก็ถ้าจะขอบใจ เจ้าคงต้องไปขอบใจเซ็น เพราะถ้าไม่ได้เจ้าหนูนั้น ต่อให้เจ้าพวกสภาสูงถล่มโรงเรียน โซลก็คงมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยหางตาแน่ๆ”

 

 

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

แง้~ ไม่ได้เข้ามาอัพนาน ไม่รู้ว่าจะคนอ่านจะหายหมดหรือเปล่า

แต่ใต้ปีกฯ ไม่ว่างจริงๆ (ปิดเทอมก็ด้วย ไม่ได้อยู่บ้านเลย) เพิ่งมาเริ่มๆ ว่างตอนเปิดเทอมนี่แหละ

ต้องขอโทษทุกคนที่ติดตามอ่านด้วยน่าค่า ที่ช้าเพราะนอกจากจะไม่ว่างแล้ว

ยังต้องไปขุดตอนเก่าๆมาอ่าน + เค้าโครงเรื่องทั้งหมด เพราะกลัวว่าคาแรกเตอร์ตัวละครจะเปลี่ยนไป

เนื่องจากไม่ได้จับนาน ถ้ามีอะไรผิดพราดก็บอกมาด้วยน่าค่า

อย่าโกรธเค้านะ ตัวเอง T^T



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 47 : บทที่ 46 เหล่าสภาสูง (พิเศษ) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3261 , โพส : 8 , Rating : 69% / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1152
ยังไง(ฟะ) อธิบายๆ
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : Ma-Praw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ma-Praw [ IP : 124.122.2.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2553 / 12:40
# 7 : ความคิดเห็นที่ 833
555+ อุสราจะโดนอะไรอีกไหมเนี่ย สนุกมากๆ อ่านแล้วหยุดไม่ได้เลย
คำผิดนะคะ
กระช่อน = กระฉ่อน
แกใจดีกว่า = แก่ใจดีว่า
ก้าวกาย = ก้าวก่าย
จนกระทั้ง = จนกระทั่ง
ไม่อาจไม่อาจหลุดลอก = ไม่อาจหลุดลอด
ต้องบกวน = ต้องรบกวน
จับจอง = จับจ้อง
ทั้งสองข้าได้ = ทั้งสองข้างได้
สีหน้าที่ดูปลาขาดอากาศ = สีหน้าที่ดูเหมือนปลาขาดอากาศ
สายหน้า = ส่ายหน้า
Name : belljunior < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ belljunior [ IP : 124.120.47.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2553 / 07:37
# 6 : ความคิดเห็นที่ 574
ก็คนที่อยู่เบื้องหลังราชาก็คือคนๆนี้ล่ะ  (โซล)
แต่ก็นะคนอยู่เบื้องหลังก็มีคนเห็นน้อยรู้จักน้อยไปด้วย
นี่คือข้อเสียของคนที่ไม่ชอบออกหน้า แสดงฝีมือ
Name : Mink_C < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mink_C [ IP : 117.47.64.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2553 / 19:23
# 5 : ความคิดเห็นที่ 188
สนุกมากครับ....สนุกทุกตอนเลย...เสียดายอย่างเดียวตัวหนังสืออ่านยากไปหน่อย
PS.  "Memories Keep Those We Love Close to Us Forever"
Name : Dexsar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dexsar [ IP : 125.25.19.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤศจิกายน 2552 / 21:03
# 4 : ความคิดเห็นที่ 187
รีบอัพต่อเน้อ(โทษทีหายไปนานนนนนน~)
PS.  อัพตอนต่อไปอย่างด่วนมิเช่นนั้นผู้อ่านนิยายของท่านจะหายตัวไปอย่าไรร่องรอย!!!
Name : รัตติกาลเงา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลเงา [ IP : 61.19.65.211 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤศจิกายน 2552 / 18:36
# 3 : ความคิดเห็นที่ 185

รออ่านอยู่เสมอค่ะ

อัพตอนต่อไปไวๆๆน้าาาาาาาาาาาาาา

Name : devil of love < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ devil of  love [ IP : 117.47.0.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤศจิกายน 2552 / 14:37
# 2 : ความคิดเห็นที่ 184
รออ่านอยู่ ยังไงอย่าลืมมาลงต่อนะ
Name : คนรออ่าน [ IP : 111.84.46.203 ]

วันที่: 21 พฤศจิกายน 2552 / 10:37
# 1 : ความคิดเห็นที่ 183
ยังอยู่จ้า (แต่ก็คงต้องอ่านย้อนก่อนเพราะลืมไปแล้วล่ะ เหอๆๆ)

พยายามเข้านะ ไม่ว่างจริงๆ ก็ไม่เป็นไรหรอกค่า ^^
PS.  ~ดั่งแสงอรุณทอในความมืดมิด~
Name : gole < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gole [ IP : 61.91.94.155 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤศจิกายน 2552 / 09:53
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android