คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 7 : [RW] บทที่ 5 ช่วยเหลือ


     อัพเดท 26 เม.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 55 Overall : 95,376
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 581 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 7 : [RW] บทที่ 5 ช่วยเหลือ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4983 , โพส : 10 , Rating : 59% / 15 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 5 ช่วยเหลือ

 

สิงโตทั้งสองตัวมาหยุดบริเวณด้านหน้าของพวกโมกา พวกมันจ้องมาที่เหยื่อทั้ง 5 อย่างน่ากลัว จนโมกาหน้าซีด ไม่เหลือเคล้าความก้าวร้าวแบบเมื่อกี้

 

“หยุดนะ” เซ็นเดินเข้ามาช้าๆ ขวางสิงโตทั้งสองตัว กับพวกของโมกา ก่อนจะเดินเข้าไปหาพวกมัน แต่ก็โดนเด็กชายผมเขียวจับเอาไว้เสียก่อน

 

“อันตราย นั้นเจ้าคิดจะทำอะไร”

 

“ไม่เป็นไร รีเวท เพียส กับ รัสไม่ทำอะไรข้าหรอก” เซ็นหันไปบอกเด็กชายผมเขียว เจ้าของชื่อรีเวท พร้อมพยักหน้าเพิ่มความมั่นใจให้อีกทีหนึ่ง รีเวทจึงยอมปล่อยมา

 

เซ็นเดินเข้าไปหาเจ้าสิงโตทั้งสองตัวอย่างช้าๆ พร้อมกับคูลที่บินตามไปติดๆ ทันทีที่เซ็นเดินไปถึงก็เกิดสิ่งที่พวกของโมกามองกันตาค้าง สิงโตทั้งสองตัวต่างหมอบลงแทบเท้าของเด็กชาย ราวกับพวกมันเป็นเพียงชั้นทหารต่ำต้อยที่อยู่ต่อหน้าราชา เซ็นเข้าไปลูบหัวพวกมันสองสามที ก่อนจะหันไปหาพวกโมกา

 

“พวกเจ้าทุกคนควรจะออกจากที่นี้ เรื่องสมุนไพรบางชนิดที่หาไม่ได้ ข้ามีอยู่ที่บ้าน เพราะอย่างนั้นภายในเย็นนี้ให้ไปเอา ถ้าไม่อย่างนั้นพวกเจ้าก็คงต้องเลือกกันเอาเองว่าระหว่างตายที่ป่านี้ หรือจะโดนพี่คาร์ร่าฆ่าตาย” เซ็นพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆเพียงเท่านั้น ก็ขึ้นหลังสิงโตไป เนื่องจากอาการปวดแปลบๆที่ข้อเท้าที่ตอนนี้เริ่มจะทวีความรุนแรงขึ้นทำให้เดินไปเองไม่ถนัดนัก

 

แล้วทั้งสามตัว กับอีกหนึ่งคนก็จากไปพร้อมกับต้นไม้ที่แหวกทางออกไปให้เป็นทาง แล้วหายลับไปจากสายตาเมื่อเหล่าต้นไม้ต่างๆ เคลื่อนที่มาอยู่ที่เดิม ก่อนที่ความเงียบจะเข้าครอบคลุม แล้วทุกอย่างก็กลับเป็นปกติราวกับเมื่อกี้ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น มีเพียงอาการเจ็บที่ร่างกายของโมกา กับพวกลูกน้องของโมกาบางคนเท่านั้น ที่ยืนยันว่าเรื่องที่เกิดไม่ใช้ภาพลวงตา

 

“ข้าว่าควรทำตามที่เซ็นพูด” หลังจากที่เงียบกันอยู่นาน รีเวทก็พูดขึ้น

 

“ก็ได้ แต่ข้าจะไม่ไปขอสมุนไพรที่บ้านเจ้าเด็กปีศาจนั้นเป็นอันขาด” โมกาพูดอย่างโมโห ที่ไม่สามารถต่อกรอะไรได้เลยเมื่อกี้

 

“ถ้าอยากจะออกไปจากที่นี้ ข้าว่าท่านไม่ควรจะเรียกเซ็นว่าอย่างนั้น” รีเวทรีบพูดเตือนโมกา เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวแปลกๆของเหล่าต้นไม้ในป่าที่เริ่มขยับบีบวงเข้ามา

 

“เจ้าไปเป็นลูกน้องมันตั้งแต่เมื่อไร รีเวท พ่อข้าต่างหากที่เป็นคนเก็บเจ้ามาเลี้ยงไม่ใช้มัน” โมกาหันไปกระชากคอเสื้อของรีเวทขึ้นมาตะคอกใส่อย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะผลักออกไปอย่างแรงจนรีเวทล้มลงไปกระแทกกับพื้น

 

“จำไว้ ถ้ายังอยากจะมีที่เรียน ที่อยู่ ที่กินล่ะก็ อย่าได้ไปพูดชื่อมันให้ข้าได้ยินอีก” โมกาพูดจบก็เดินข้ามตัวรีเวทไปอย่างเหยียดหยาม ก่อนจะเรียกให้คนอื่นตามไป ทิ้งรีเวทให้นั่งอยู่ที่เดิม

 

รีเวทที่ลุกขึ้นตั้งท่าจะวิ่งตามไปก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองเอาไว้ จากอีกทิศที่พวกโมกาเดินไป “เซ็น เจ้ายังไม่ไป” รีเวทร้องอย่างตกใจที่ยังเห็นเซ็นอยู่ แถมเจ้าตัวยังนั่งอยู่บนตัวสิงโต ที่แม้ว่าจะมาคราวนี้จะมาเพียงตัวเดียว

 

“ข้าเป็นห่วง กลัวพวกเจ้าจะโดนฆ่าอยู่ในป่าซะก่อน เลยให้รัสพาย้อนกลับมาดู แต่ดูเหมือนจะแข็งแรงกันดีคงไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง” เซ็นว่า ก่อนจะมองข้ามรีเวทไปยังทิศที่พวกโมกาเดินไป “แล้วจะออกจากป่านี้ไปเลยรึเปล่า” เซ็นหันกลับมามองที่รีเวทอีกที ก่อนถามออกไป

 

“คิดว่า แต่ว่าคงต้องรีบตามเจ้าพวกนั้นไปให้ทัน ไม่อย่างนั้นอาจโดนทิ้งไว้กลางป่าคนเดียว” รีเวทตอบเรียบๆ พลางเหลือบมองหลังไวๆ ของกลุ่มเพื่อน

 

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องตามไปหรอก ปล่อยให้โลฟดัดนิสัยเจ้าพวกนั้นให้เดินเล่นอยู่ในป่านี้สักครึ่งวัน เดี๋ยวก็หาทางกลับบ้านเจอกันเองแหละ ส่วนเจ้าก็กลับไปนั่งรอที่บ้านข้าก่อนก็ได้ เดินตามแนวป่าไป เดียวก็เจอทางออก” เซ็นพูดจบ ป่าก็เกิดการสั่นไหวอีกครั้ง ก่อนจะแหวกออกเป็นทางเดินเล็กๆ

 

“ขอบใจ” รีเวทพูดเบาๆ แต่มันก็ดังพอที่เซ็นจะได้ยิน ก่อนจะออกวิ่งตามทาง

 

“ท่านมีเพื่อนที่ดีนะขอรับ” สิงโตที่เซ็นนั่งอยู่พูดขึ้นอย่างสุภาพ พลางกลับหลังเดินไปยังจุดมุ่งหมาย บริเวณที่เดลินอยู่

 

“อืม ถ้าในรุ่นเดียวกัน นอกจากซีฟากับวีเทียร์แล้ว ก็มีรีเวทอีกคนที่ยอมเป็นเพื่อนกับข้า แม้จะออกนอกหน้าไม่ได้ก็ตามทีเถอะ” เซ็นตอบกลับไป ก่อนจะซบตัวลงนอนบนหลังของเจ้าสิงโต

 

“อย่าเพิ่งหลับนะขอรับ ข้าจะเร่งความเร็วแล้ว เดี๋ยวจะตกลงไปได้” เจ้าสิงโตว่า ก่อนจะย่อตัวลงแล้วพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว จนเซ็นเริ่มที่มองทิวทัศน์โดยรอบไม่ทัน แต่ก็พอจะเห็นว่าคูลบินตามมาอยู่ข้างๆ

 

และเพียงไม่นาน เซ็นก็มาถึงที่หมายอย่างรวดเร็ว รัสชะลอความเร็วมาแต่ไกล ก่อนจะหยุดอย่างนิ่มๆไม่ให้เซ็นตกลงมา แล้วย่อตัวให้เซ็นลง แล้วก้มหัวให้เซ็นที ก่อนจะหายตัวไปพร้อมๆกับสายลม

 

“ข้ามาแล้ว เดลิน”

 

-------------------------------------------------------------

 

ตะวันที่เคยลอยอยู่เหนือฝากฟ้า บัดนี้เปลี่ยนตำแหน่งมาอยู่บริเวณริมๆขอบฟ้า ทำให้ทั่วทั้งท้องฟ้าเริ่มที่จะระบายด้วยสีส้ม ควันสีขาวขุ่นที่มักลอยออกมาจากบ้านหลังเล็กท้ายหมู่บ้านประจำส่งกลิ่นหอมไปทั่ว

 

โซลออกมานั่งรอเจ้าลูกชายคนเล็กอยู่หน้าบ้าน พร้อมกับภาระชิ้นโตที่เข้ารับฝากเอาไว้ เมื่อช่วงเที่ยงๆของวัน ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบอย่างช่วยไม่ได้ เพราะหนึ่งก็ไม่ใช่คนพูดเก่ง อีกคนก็ติดจะขรึมๆ ไม่ชอบพูด

 

โซลไปเจอรีเวทที่ชายป่า ซึ่งตอนนั้นตัวเองกำลังเอาบรรดาสัตว์ป่าต่างๆที่เจ้าลูกชายตัวดีเพียรเก็บมาไปปล่อย จึงพามาที่บ้านที่มาถึงก็เกือบบ่าย พอมาถึงโซลก็พารีเวทมานั่งที่ม้าหินหลังบ้าน ก่อนจะหาน้ำให้กิน และทั้งคู่ก็นั่งเงียบมาจนถึงปัจจุบัน แต่น่าแปลกที่ทั้งรีเวทและโซลกลับไม่คิดว่าความเงียบนี้คือความอึดอัด

 

และเมื่อดวงอาทิตย์กลมโตนั้นเริ่มที่จะสัมผัสกับเส้นขอบฟ้า ก็เกิดเสียงแหวกพุ่มไม้อย่างรวดเร็ว แนวเสียงที่เกิดขึ้นพุ่งออกมาจากป่า ก่อนที่จะปรากฏตัวของสิงโตสีขาวตัวบริเวณทางด้านชายป่า เมื่อหลุดออกมาจากบริเวณพุ่มไม้ใหญ่ที่ขวางเอาไว้ระหว่างป่ากับหมู่บ้าน มันจึงลดความเร็ว ก่อนจะเดินตรงมาที่โซลและรีเวท

 

โซลจำเจ้าสิงโตนั้นได้ หนึ่งในสองสิงโตตัวโตที่นอนหมอบเฝ้าเด็กทารกที่ตอนนี้โตขึ้นมาแล้วกำลังนั่งอยู่บนหลังมัน และเมื่อมันเดินเข้ามาใกล้โซลและรีเวท ก็ย่อตัวลงเพื่อที่จะให้เด็กชายที่นั่งอยู่บนหลังลง ก่อนจะยืนขึ้นแล้วก้มหัวให้พร้อมๆกับเปล่งแสงสีขาวออกมา ก่อนจะพุ่งตัวมายังข้อมือเซ็นเป็นกำไลสีเงินคลองกับกำไลสีทองอีกอันที่อยู่ตรงข้อมือเซ็นก่อนแล้ว

 

“เกิดอะไรขึ้น” คำถามเรียบๆของโซลเรียกให้เด็กชายหันหน้าไปมอง

 

“หมายถึงอะไรครับ กำไลนี้ หรือ...” เซ็นถามกลับไป พลางชูกำไลขึ้นมาให้ดู แล้วเหลือมองมาทางรีเวท

 

“ก็ทั้งสองอย่าง”

 

“ก็ไปเจอรีเวทที่ป่าเข้า เลยให้มารอที่นี้ดีกว่า แล้วกำไลนี้ เดลินบอกว่าให้เป็นของขวัญ”

 

“อย่างนั้นรึ ถ้าอย่างนั้นก็เข้าบ้านก่อนเถอะ” โซลว่า แต่ก่อนที่จะเดินเข้าบ้านเซ็นก็หันมาที่รีเวทซะก่อน

 

“ข้าว่าคืนนี้เจ้าไปค้างที่บ้านท่านผู้เฒ่าสักคืนดีกว่า ถ้าข้าเดาไม่ผิด พวกโมกาคงจะได้นอนในป่ากันสักคืน แล้วถ้าเจ้าอยู่บ้านข้าก็ต้องเจอกับเจ้าบ้านตระกูลคลาวแน่ แล้วพรุ่งนี้เจ้าค่อยไปรับโมกากลับ ส่วนเรื่องสมุนไพรหาได้ในนั้น ข้าเพิ่งไปเก็บมาไม่นาน คงมีครบ”

 

“อืม ขอบใจ” รีเวทว่าสั้นๆ ก่อนจะขอตัวแยกจากไป

 

เซ็นเดินเข้ามาในบ้าน ก็เจอโซลที่บอกให้ไปอาบน้ำ จะได้กินข้าว เมื่อตะวันลาลับขอบฟ้าไปเพียงไม่นาน เสียงรัวเคาะประตูราวกับจะพังบ้านเข้ามาก็ดังขึ้น

 

…ปัง ปัง ๆ ๆ… เสียงทุบประตูที่ดังอย่างน่ากลัวนั้น บ่งบอกถึงอารมณ์ของผู้มาเยือนว่าเกรี้ยวกราดเพียงใด แต่ก็ไม่ทำให้คนที่อยู่ในบ้านรีบเร่งเดินออกมาเปิดให้อย่างที่ควรจะเป็น

 

การคาดเดาของเซ็นถูกต้อง เมื่อประตูไม้ถูกเปิดออก บุคคลที่มายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับลูกน้องอีกสองคนก็คือเจ้าบ้านตระกูลคลาว ที่ตอนนี้ยืนทำหน้าราวกับจะฆ่าใครสักคน

 

“ลูกข้าอยู่ที่ไหน พวกเจ้าเอาลูกข้าไปไว้ที่ไหน” เสียงเหี้ยมถามหาลูกชาย

 

“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าลูกท่านอยู่ที่ไหน” โซลตอบกลับเสียงเรียบ ไม่หวั่นกับอารมณ์ของฝ่ายตรงข้ามสักนิด

 

“พวกเจ้าต้องรู้ ลูกข้าบอกว่าจะเข้าไปในป่านั้น ไม่มีทางที่จะยังไม่ออกมาถ้าพวกเจ้าไม่กักตัวไว้”

 

“พวกเราไม่ได้โกหก แล้วที่สำคัญพวกเราก็ไม่มีเหตุผลใดจะต้องไปกักตัวโมกา” เซ็นตอบกลับไปบ้าง

 

“ข้าไม่เชื่อ พวกเจ้าค้น” คำสั่งสั้นๆ ถูกยื่นให้กับลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างหลัง แต่เพียงทั้งสองเหยียบเข้ามาในส่วนของตัวบ้านเพียงก้าวเดียวก็ต้องกระเด็นออกไป เป็นจังหวะเดียวกับที่โซลดึงเซ็นเข้ามาหลบข้างหลัง

 

“ข้าขอยืนยันคำเดิมว่าข้าไม่ได้เอาตัวลูกของเจ้าไป และถ้าหากเจ้ายังไม่เกรงใจกันอีกข้าก็คงจะต้องทำอะไรที่รุนแรงกว่านี้” โซลกล่าวเสียงเย็น ก่อนจะส่งสายตาออกมาเชือดเฉือน

 

“มันจะไม่จบเพียงเท่านี้ มันจะไม่จบ เจ้าบ้านตระกูลคลาวบอกกับโซล ก่อนที่จะหันหลังกลับ “ไป กลับ” ลูกน้องทั้งสองที่ตามมาด้วยพยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างลำบากก่อนที่จะเดินตามออกไป

 

 “ไม่เป็นอะไรใช่ไหมเซ็น ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน” โซลหันมาถามลูกชายตัวเอง ที่ถูกดึงมาให้หลบอยู่ข้างหลัง

 

“ครับ ไม่เป็นไร” เซ็นตอบกลับไป ก่อนจะปิดประตู

 

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ขึ้นนอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”

 

------------------------------------------------------------------

 

ภายใต้หมู่ดาวมากมายเต็มท้องนภา ผู้คนต่างพากันหลับใหล แต่ทว่าบนถนนสายเล็กๆ ในหมู่บ้านทางตอนเหนือ กลับมีชายสองคนเดินอยู่ ข้างตัวพวกเขามีนกสีแดงตัวโตเดินตามมา และกำลังมุ่งหน้ามาที่บ้านที่สว่างที่สุดในถนน

 

“ก๊อกๆๆ” เสียงเคาะประตูยามวิกาลดังขึ้น ทำให้เจ้าบ้านต้องรีบลงมาเปิดประตู เกรงว่าจะมีเหตุเร่งด่วนกลางดึก

 

ทันทีที่ประตูไม่ต้องทำหน้าที่ของมัน ชายทั้งสองก็เห็นเจ้าบ้าน ชายผมสีน้ำตาลไหม้ เช่นเดียวกับนัยน์ตาที่จ้องมองมาที่พวกเขาราวกับเหยื่อ จนทั้งคู่อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอึกใหญ่

 

‘ทหารในราชสำนัก มาทำอะไรที่นี้’ เจ้าของบ้านนึก พลางคิดสงสัย ที่สำคัญทั้งคู่ยังดูโทรมมากราวกับเป็นทหารหลงทางมาเจอบ้านเขา

 

“ขอโทษที่มารบกวนกลางดึกครับ ที่หมู่บ้านนี้ มีบ้านของคนที่ชื่อลีโอเซฟบ้างไหมขอรับ” เสียงหนึ่งในนายทหารถามขึ้น มันดูอิดโรย และเหนื่อย แต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงความรีบร้อนในน้ำเสียง

 

“มี พวกเจ้ามีธุระอะไร” เจ้าของบ้านตอบกลับไปสั้นๆ อย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก แต่กลับทำให้สองทหารยิ้มออกมาในที่สุด

 

“หาเจอแล้ว” เสียงพึมพำเบาๆ อย่างโล่งใจ พร้อมกับทรุดตัวนั่งลงตรงหน้าประตูเพราะความหมดแรงของทั้งคู่ ทำเอาเจ้าบ้านต้องตัดใจที่จะไล่ส่ง

 

“ไปนั่งที่ม้าหินนั้นก่อน” ชายหนุ่มพยักหน้าไปทางม้าหินหน้าบ้านทีหนึ่ง ก่อนจะหายเข้าไปในบ้าน

 

เพียงไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมกับแก้วสองใบ และกาน้ำชาที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆออกมา ทันทีที่กลิ่นหอมอ่อนๆ นั้นแตะกับจมูกของนายทหารทั้งสอง เรี่ยวแรงต่างๆ ก็ค่อยๆ กลับมา พร้อมกับอาการผ่อนคลาย

 

เจ้าของบ้านรินน้ำชาลงในแก้ว ก่อนยื่นให้บุคคลทั้งสองจิบ และเพียงน้ำร้อนๆนั้นไหลลงในคอ มันเหมือนกลับโลกทั้งโลกหมุนกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง อาการเหนื่อยหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อนายทหารทั้งสองวางแก้วลง เป็นสัญญาณที่บ่งบอกถึงการพร้อมบอกเหตุผลกับเจ้าของบ้านแล้วว่าทำไมพวกตัวต้องมาบุกบ้านเขาในยามดึก

 

“พวกข้าเป็นทหารมาจากในวัง ออกมาปฏิบัติหน้าที่ ระหว่างทางเจอเข้ากับพายุ จึงทำกระเป๋าการเดินทางที่ใส่ทั้งเสบียง เงิน และอุปกรณ์นำทาง รวมไปถึงที่อยู่กระจายหายไปหมด จะเหลือก็แต่ของที่ข้าต้องนำมาส่ง กับน้ำเพียงสองกระบอกเท่านั้น เป็นเหตุให้พวกข้ามมีสภาพอย่างที่ท่านเห็น อีกอย่างพวกข้าจำได้แต่ชื่อเลยต้องแวะหาทุกหมู่บ้าน จนกระทั้งบินมาถึงหมู่บ้านนี้ พวกข้าก็คิดว่าถ้าไม่เจออีกคงต้องตัดใจ แล้วกลับไปรับอาญาลงโทษ” นายทหารเล่าจบก็จิบชาลงไปอีกอึกใหญ่

 

“ขอบคุณมากสำหรับชา พวกข้าคงต้องขอตัวก่อนเพราะนี้ก็เลยเวลามามากแล้ว” ชายทั้งสองลุกขึ้น เตรียมจะเดินจากไป

 

“เดี๋ยว” เสียงเรียกสั้นๆที่เรียกให้ทั้งคู่หยุด ก่อนจะเดินออกไปจากรั้วบ้าน ทำให้นายทหารทั้งสองมีสีหน้าแปลกใจ

 

“มีอะไรอีกรึท่าน เรากำลังรีบ” หนึ่งในนายทหารเปิดปากถามขึ้นมา

 

“พ่อ” เสียงเรียกขึ้นเบาๆจากข้างหลังเจ้าของบ้านทันทีที่ประโยคคำถามจบลง ชายหนุ่มทั้งสามหันมามองผู้ที่เดินออกมาจากบ้าน ก่อนที่เจ้าบ้านจะเดินเข้าไปหาคนที่เรียกตัวเองว่าพ่อ “พ่อ ดึกป่านนี้ท่านออกมาคุยกับใคร” เด็กชายผมสีฟ้าเข้มเดินอุ้มเจ้าม้าน้อยสีฟ้าอ่อน ขยี้ตาออกมาตามผู้เป็นพ่อ เพราะพอตื่นขึ้นมากลางดึกเห็นคบเพลิงหน้าบ้านสว่างผิดปกรติ แต่พอเดินออกมาดูกลับเห็นผู้เป็นพ่อนั่งคุยกับใครไม่รู้สองคน

 

“แค่มีคนมาถามหาพวกเรา เจ้าเข้าไปนอนก่อนเถอะ พรุ่งนี้คงต้องออกเดินทางมาแต่เช้า” ชายหนุ่มลูบหัวผู้เป็นลูก ก่อนจะส่งยิ้มให้ทีหนึ่ง

 

“เมื่อกี้ท่านพูดว่าพวกเรา ถ้าอย่างนั้นท่านคือท่านโซล ลีโอเซฟ” นายทหารทั้งสองอุทานเสียงดัง แทรกการพูดระหว่างพ่อกับลูก ไม่รู้ว่านั้นเป็นเพราะอาการดีใจ หรือตกใจกันแน่

 

โซลหันหน้ามาพยักตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยผิดกับเวลาพูดกับลูกชาย ก่อนจะหันกลับมาที่เด็กชายอีกครั้ง “เซ็นเจ้าเข้าบ้านไปก่อน พ่อพูดธุระข้างนอกเสร็จแล้วจะตามเข้าไป” โซลยิ้มส่งไปให้เซ็นอีกครั้ง ก่อนจะไล่หลังเบาๆ

 

“ครับ” เซ็นตอบรับสั้นๆ ตามประสาคนง่วงนอน ก่อนเดินเข้าบ้านไป

 

“พวกเจ้ามีธุระอะไรกับข้า” โซลถามกลับ ก่อนจะนั่งลงตรงม้าหินอีกรอบ

 

“ต้องขอโทษด้วยที่พวกข้าไม่รู้ว่าท่านคือใครตั้งแต่แรก ข้าชื่อกราตู ส่วนข้างๆข้าชื่อ แวปา ที่จริงพวกข้าต้องเดินทางมาถึงที่นี้ตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน แต่ว่า อย่างที่ท่านเห็น พวกข้าได้ทำที่อยู่ของท่านหาย” หนึ่งในนายทหารพูดตะกุกตะกัก ขณะที่อีกคนก็ได้แต่หยิบของออกมาให้อย่างรวดเร็ว จนมือไม้แทบจะพันกัน

 

ซองจดหมาย และหอผ้าสีเข้มถูกวางลงตรงหน้าโซลอย่างรวดเร็ว ส่วนนายทหารทั้งสองคนนั้นก็กล่าวคำขอโทษไม่หยุด โซลได้แต่มองทั้งคู่ก่อนจะยกมือขึ้น เป็นสัญญาณบอกให้เงียบ แล้วก้มลงมามองจดหมาย หน้าซองจดหมายเขียนถึงชื่อของโซลอย่างเป็นทางการ มีตราของวังหลวงประทับอย่างชัดเจน แต่จดหมายที่อยู่ภายในกลับเป็นจดหมายธรรมดา ที่ดูยังไงก็ไม่มีเค้าของจดหมายหลวง แม้ว่ากระดาษที่ใช้เขียนมาแม้จะเป็นกระดาษอย่างดี แต่ตัวจดหมายภายในกลับไม่มีรอยของตราประทับ ทั้งยังแบบฟอร์มง่ายๆที่เขียนใส่มาราวกับมันถูกเขียนโดยชาวบ้านธรรมดาส่งถึงชาวบ้านด้วยกันเอง

 

สวัสดีโซลน้องรัก

            เจ้าสบายดีไหม ข้าต้องขอโทษด้วยที่ช่วงนี้ไม่ได้ติดต่อไป ข้าได้ยินมาว่าปีนี้จะมีการแข่งขันไตรภาคี ที่จะจัดขึ้นที่โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ข้าคิดว่าท่านโอวาลคงทาบทามเจ้ามาสอนลูกชายข้าแน่ๆ แม้จากนิสัยของเจ้า ข้าแน่ใจว่าเจ้าจะตอบปฏิเสธแน่ แต่ยังไงข้าจะภาวนาให้เจ้าตอบรับข้อเสนอนั้น 

อีกเรื่องที่เจ้าต้องทำคือพาหลานข้าลงมาภาคกลาง ปีนี้นางก็คงจะอายุได้17 ซึ่งเป็นปีสุดท้ายที่จะสามารถจารึกสายเลือดได้ เจ้าคงไม่อยากให้ความแข็งแกร่งของสายเลือดถูกปิดกันหรอกนะ หวังว่าก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป ข้าจะได้เห็นหน้านางกับเจ้า 

ข้าได้ส่งของมาให้เจ้าสองอย่าง หนึ่งเป็นศิลาเวทย์สามก้อน อีกหนึ่งเป็นนกเกรตเบิร์ต ที่จริงน้องหญิงบอกข้าว่าให้ส่งเจ้าซิบ เกรตเบิร์ตที่ดีที่สุดในวังไปให้ แต่ข้าว่าเจ้าคงไม่ค่อยชอบจึงให้คนไปหาเกรตเบิร์ตป่ามาให้ เจ้าก็เลือกเอาแล้วกัน

สุดท้ายก็ขอให้เจ้าโชคดี มีอะไรให้ช่วยเหลือติดต่อข้าได้ทุกเมื่อ พี่ชายคนนี้ยินดีช่วยเหลือทุกอย่าง

ลงชื่อ

อาเทอร์

ปล.อย่าลืมเรื่องจารึกสายเลือด ตัวเจ้าเองก็คงจะรู้ความสำคัญของมันดี

 

โซลอ่านจดหมายจบก็ตวัดสายตาคมมองหน้านายทหารทั้งสอง จนทั้งคู่อดที่จะสะดุ้งตามได้ด้วยไม่ได้  “เกรตเบิร์ตพวกนั้น...” โซลพูดก่อนที่จะมองไปยังเป้าหมาย

 

“เป็นนกที่จัดเตรียมมาให้ท่าน เชิญทางนี้ขอรับ” แวปาพูดขึ้น ก่อนนายทหารทั้งสองเดินนำโซลไปยังนกยักษ์สองตัว ที่ยืนอยู่บริเวณหน้าบ้าน นกยักษ์ที่สูงเกือบๆ สองเมตร ขนาดตัวมันให้คนสองคนขึ้นไปนั่งได้สบายๆ ลำตัวสีแดงเพลิง ปลายหาง และปีกมีสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาสีทองจับจ้องชายทั้งสามคนที่เดินมาทางพวกมันไม่ละสายตา “ทางด้านซ้ายคือซิบ ส่วนทางด้านขวาคือเกรตเบิร์ตป่าที่เพิ่งจับได้เมื่อไม่กี่วันก่อน” แวปารายงานเสร็จก็ถ่อยอกมาให้โซลเข้าไปดูใกล้ๆ

 

‘เกรตเบิร์ตอย่างนั้นรึ ดีเหมือนกัน พรุ่งนี้ข้าจะได้ไม่ต้องไปเช่ากริฟให้ยุ่งยาก ว่าแต่เจ้านั้นก็รู้ดีเหมือนกันว่าข้าไม่ชอบของในวัง’ โซลคิดพรางลูดแผงคอของเกรตเบิร์ตป่า ที่เพิ่งจับได้ไม่นาน “ข้าขอรับตัวนี้ไว้ล่ะกัน” โซลตอบออกไป

 

“ขอรับ” แต่เมื่อรับคำได้ไม่นาน เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดของทั้งคู่ก็เกิดขึ้น เพราะเมื่อเงยหน้าขึ้นมามอง ทำให้เห็นว่าโซลกำลังที่จะปลดโซ่เส้นโตที่พันธนาการเจ้าเกรตเบิร์ตป่าอยู่ “อย่านะขอรับ เสียงห้ามที่ดูเหมือนว่าจะช้าเกิดไปแล้ว เพราะตอนนี้เจ้านกสีแดงตัวโตได้เป็นอิสระจากเจ้าสายพันธุ์เดียวกันตัวข้างๆเสียแล้ว

 

“แกว้กทันทีที่เกรตเบิร์ตป่าหลุดจากการล่ามก็เตรียมกระพือปีกหนี หนี มือแกร่งกลับดึงโซ่เส้นโตเอาไว้ด้วยแรงมหาศาล อย่างที่หมอสัตว์ธรรมดาไม่น่าจะมี  ก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้เพื่อลูบแผงคอให้มันสงบลง ทำเอานายทหารทั้งสองอดไม่ได้ที่จะเป่าปากอย่างโล่งอก เมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างกลับเป็นปกติโซลจึงหันหน้ามาที่นายทหารทั้งสองคน

 

“เสร็จธุระแล้วพวกข้าคงต้องขอตัว” กราตูว่า พรางทำท่าจะเดินออกไปแล้ว แต่โซลก็สวนขึ้นมาก่อน

 

“นี้ก็ดึกแล้ว คืนนี้พวกเจ้าก็พักที่บ้านข้าก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทาง”

 

“แต่ว่า...”

 

“จะถึงช้าไปอีกซักครึ่งวัน ก็ไม่ได้ทำให้โทษของพวกเจ้าเพิ่มขึ้น หรือลดลงหรอก” คำกล่าวสำทับทำให้นายทหารทั้งสองต้องยอมทำตามแต่โดยดีโซลพาเจ้าเกรตเบิร์ตทั้งสองตัวไปไว้ที่คอกของเจ้ากัส ก่อนที่จะเดินเข้าบ้านไปพร้อมกับนายทหารทั้งสองคน

 

ความมืดในตัวบ้าน ทำให้นายทหารทั้งคู่เดินชนนู้นชนนี้ ตามภาษาคนที่ตายังไม่ชินกลับความมืด ผิดกับเจ้าของบ้านที่ดูจะเดินหลบหลีกสิ่งต่างๆได้อย่างน่าอัศจรรย์

 

“โอ๊ย~ เจ้าเหยียบเท้าข้า” เสียงกระซิบเบาๆจากหนึ่งในนายทหารเอ็ดเพื่อนร่วมอาชีพ

 

“ข้าขอโทษ ก็มองไม่เห็นเหมือนกัน เจ้ายังจะว่าข้าอีก” อีกเสียงตอบมาเบาๆ เช่นกัน

 

โซลที่เดินฟังไปก็ถอนหายใจ ไม่เข้าใจว่าเดี๋ยวนี้ทำไมเกณฑ์การคัดทหารออกปฏิบัติการถึงได้ตกต่ำขนาดนี้ ถ้าเขาเป็นศัตรูของเจ้าพวกนี้ คงได้หมดลมหายใจ ไม่ต้องมายืนทะเลาะกันแล้ว ทันทีที่โซลเดินนำมาถึงห้องนั่งเล่น การโบกมือเพียงครั้งเดียวของเขาก็จุดไฟที่เตาพิงกลางบ้าน ทำให้แสงสว่างเกิดขึ้นอีกครั้ง แสงจากเตาพิงที่ไปกระทบถูกตัวคนทั้งสี่! ที่อยู่ในห้องทำความหนาวจากอากาศยามค่ำคืนถูกสลัดออกไปได้เยอะ

 

“ห้องทางด้านขวานั้น เป็นห้องรับรองแขกที่มาพัก พวกเจ้าเข้าไปนอนในนั้นล่ะกัน” โซลบอกทั้งคู่ ก่อนจะเดินอ้อมมายืนอยู่ที่ระหว่างโซฟา

 

“ขอรับ” ทั้งคู่ตอบสั่นๆ ก่อนจะมองตามโซลไปว่าเจ้าบ้านเดินไปทำอะไรตรงนั้น

 

เด็กชายผมสีน้ำเงินนอนเหยียดไปตามโซฟาตัวยาว สีแดงของเลือดใต้ผิวหนังสีขาวแดงมากกว่าปรกติเพราะอยู่ในที่หนาวนาน ในอ้อมกอดมีเจ้าม้าตัวน้อยสีฟ้านอนซุกอยู่หาไออุ่นจากผู้เป็นนาย รวมทั้งเป็นไออุ่นให้ด้วย

 

โซลปลุกคูลขึ้นมาอย่างเบามือ เพื่อไม่ใช้เซ็นตื่นไปด้วย เจ้าม้าตัวน้อยหันซ้ายหันขวาอยู่สักพัก ก็ขยับตัวออกมาจากแขนเซ็นเบาๆ เมื่อหลุดจากวงแขนมาได้ เจ้าตัวเล็กก็ค่อยๆกระพือปีกบินไปอยู่ข้างๆโซล เจ้าตัวจึงอุ้มเซ็นขึ้นมาจากโซลฟา ก่อนจะหันไปบอกราตรีสวัสดิ์แก่นายทหารทั้งคู่ แล้วขอตัวขึ้นข้างบน โดยมีคูลบินตามมาติดๆ

 

-------------------------------------------------------------------

 

รุ่งเช้าวันใหม่มาเยือนทุกคน เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากที่ดังมาจากนอกหน้าต่างปลุกให้แขกของบ้านตื่นขึ้นมา ผ้าม้านบางสีขาวถูกพัดด้วยลมที่หอบเอากลิ่นหอมเข้ามาด้วย ทำให้นายทหารทั้งสองที่นอนอยู่บนเตียงสองชั้นแทบอยากล้มตัวลงไปนอนต่อ ถ้าหนึ่งในพวกเขาไม่เหลือบไปเห็นเงาสีแดงแวบๆนอกหน้าต่างนั้น

 

“เฮ้ย เสียงอุทานดังลั่นออกมาจากปากผู้เห็นเหตุการณ์ ทันทีที่ตั้งสติคิดได้ว่าเงาสีแดงๆนั้นคืออะไร

 

“อะไรว่ะ โววายแต่เช้าเลยกราตู” แวปาชะโงกหน้าลงมาถามเพื่อนร่วมสายอาชีพที่นอนอยู่ชั้นล่างของเตียงสองชั้น

 

“นั้น หันไปดู” กราตูชี้บอกเพื่อนให้มองออกไปนอกหน้าต่าง ผ่านผ้าม้านผืนบางซึ่งตอนนี้ถูกสายลมพัดจนเปิดขึ้นมา

 

“เฮ้ย~ เกรตเบิร์ตหลุดออกมา” เสียงอุทานดังลั่น พร้อมกับปีนลงมาจากเตียง

 

ทั้งคู่คว้าเสื้อคลุมวิ่งออกไปจากบ้านไป เพื่อที่จะไปดูที่คอกว่าเจ้าเกรตเบิร์ตที่ตัวเองเห็นนั้นใช้เจ้าตัวที่หลุดออกมาจริงรึเปล่า แล้วก็เป็นจริงอย่างที่ทั้งคู่วิตก เมื่อเจ้าเกรตเบิร์ตป่าที่เพิ่งจับมาได้ไม่อยู่ในคอก กลับออกไปบินถลาลมอยู่ข้างนอก

 

“ทำยังไงดี ไปแจ้งให้ท่านโซลรู้ก่อนดีไหม” การตูพูดออกมาอย่างร้อนลน ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับเพื่อนที่ยืนหน้าซีดอยู่

 

“อือ”

 

ทั้งสองคนรีบวิ่งเข้าไปที่ประตูบ้านอย่างรวดเร็ว เป็นจังหวะเดียวกับที่โซลเปิดประตูบ้านออกมา ทั้งคู่จึงพุ่งเข้าหาโซลอย่างหยุดไม่ได้ แต่โซลก็เบี่ยงตัวหลบตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด ทำให้นายทหารทั้งสองพุ่งหลาเข้าไปจูบกับพื้นบ้านแทน

 

…โคร้ม เสียงกระแทกกับพื้นดังสนั่น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโอดครวญของทั้งคู่ตอนยืนขึ้นมา

 

“พวกเจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม” โซลถามขึ้นมาเสียงเรียบ หลังจากที่เห็นทั้งคู่ยืนขึ้นมาแล้ว

 

“ขอรับ พวกข้าไม่เป็นอะไร แต่ว่าเกรตเบิร์ตที่อยู่ข้างนอกนั้น” กราตูชี้ไปที่เจ้านกตัวโตที่กำลังบินถลาลมอยู่ข้างนอก โซลหันไปมองตามที่ๆนายทหารนั้นชี้ ก่อนจะเดินออกไปกลางสนามบ้าน พร้อมกับนายทหารทั้งสองคน

 

“มันหลุดออกมากจากคอกนั้น....” ทั้งคู่รีบรายงานความเป็นมาที่ตนเห็นให้โซลฟัง ซึ่งคนฟังก็ฟังเงียบๆ ไม่พูดอะไร มีเพียงพยักหน้ารับเป็นระยะๆ “เราจะทำอย่างไรดีขอรับ” กราตูถามออกไปเป็นการจบประโยคของทั้งสองคนพร้อมมองไปที่โซลสลับกับเจ้าเกรตเบิตร์ข้างนอกนั้น

 

“ข้าเป็นคนปล่อยมันออกมาเอง” คำตอบสั้นๆที่ดูจะไม่ตรงประเด็นเรียกสีหน้าสงสัยของนายทหารทั้งสองได้เป็นอย่างดี

 

“เอ๋ ทั้งสองร้องขึ้นมาอย่างแปลกใจ แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรมากกว่านี้โซลก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้พูดกับคู่เจรจาทั้งสอง

 

“เซ็น ลงมากินข้าวเช้าได้แล้ว” เสียงทรงพลังนั้นเรียกลูกชายที่นั่งอยู่บนหลังเจ้านกยักษ์ เพียงไม่นาน เจ้าเกรตเบิร์ตตัวโตก็ร่อนลงมาที่พื้นใกล้ๆกับโซล พร้อมกับเจ้าม้าตัวน้อยที่บินถลาเข้ามาชน จนเซถอยไปก้าว เรียกเสียงหัวเราะจากเด็กชายผมสีน้ำเงินบนหลังเกรตเบิร์ตป่าได้เป็นอย่างดี ส่วนกราตูและแวปาก็อึ่งไปแล้วเรียบร้อย ไม่คิดว่าเจ้าเกรตเบิร์ตป่าที่บังคับยากนักหนา จนต้องใช้ซิบช่วยด้วยอีกตัวถึงจะคุมอยู่ กลับถูกเด็กชายตัวเล็กๆที่อยู่ตรงหน้าบังคับจนเชื่องราวกับถูกฝึกมาแล้ว

 

“หัวเราะมากไปแล้วเจ้าตัวแซบ หยุดได้แล้ว แล้วเอาเจ้านี้ไปเก็บที่ ค่อยไปอาบน้ำ ลงมากินข้าว จะได้ออกเดินทางกันซักที” โซลบอกลูกชายตัวเองที่นั่งหัวเราะอยู่บนเจ้านกยักษ์ อย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด

 

“เร็ซครับพ่อ เรียกมันว่าเร็ซ” เซ็นเว้นจังหวะหัวเราะหน่อย ก่อนที่จะหันมาบอกผู้เป็นพ่อ

 

“เร็ซก็เร็ซ แต่ตอนนี้เจ้าควรจะเลิกเล่นได้แล้ว” โซลบอกย้ำอีกที ก่อนที่เซ็นจะพยักหน้ารับ พร้อมกับเรียกคูลให้กลับมา แล้วจึงกระตุกขนบนแผงคอเบาๆ เจ้าเร็ซก็เดินกลับไปที่คอกอย่างว่าง่าย “พวกเจ้าก็เข้าไปล้างหน้าล้างตา แล้วไปกินข้าวเถอะ ต้องรีบกลับวังเหมือนกันไม่ใช้รึ” โซลหันกลับมาบอกนายทหารทั้งสอง ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป

 

เหตุการณ์ช่วงเช้าที่แสนวุ้นวายก็ผ่านพ้นไปด้วยดี อาหารเช้าที่ถูกจัดเตรียมไว้ก็ถูกกวาดเรียบโดยแขกทั้งสอง และลูกชายเจ้าของบ้าน และเมื่อพระอาทิตย์ขึ้นมาสูงจากเส้นขอบฟ้ามากพอสมควร ทั้งหมดก็มาพร้อมกันที่คอกของเจ้ากัส ซึ่งตอนนี้มีเกรตเบิร์พันธุ์ดีสองตัวอยู่ในคอก

 

“พวกเราต้องขอขอบพระคุณมาก ทั้งเรื่องเมื่อคืน และเรื่องเมื่อเช้า” แวปาพูดขึ้นขณะที่จัดข้าวของต่างๆไว้ที่เกรตเบิร์ต

 

“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่พวกพี่ชายชื่ออะไรกันบ้าง ตั้งแต่เช้าข้ายังไม่เห็นพี่แนะนำตัวกันเลย” เซ็นตอบกลับไปแทนโซลที่ตอนนี้กำลังจัดเตรียมข้าวของเครื่องใช้ขึ้นหลังเร็ซอยู่

 

“จริงซิ พวกข้านี้เสียมารยาทจริงๆ ข้าชื่อแวปา ส่วนหมอนี้ชื่อกราตู” แวปาพูดตอบกลับไป พร้อมส่งยิ้มให้

 

“แล้วพวกพี่เป็นทหารจริงๆเหรอ ทำไมจึง...” เซ็นถามค้างได้แค่นั้น เพราะถูกเสียงโซลขัดขึ้นมาเสียก่อน

 

“เซ็น เสียมารยาท” โซลพูดกลบเสียงเซ็น เพราะรู้ว่าคำต่อไปที่เด็กชายจะพูดคืออะไร และมันก็ถือเป็นการหยามเกียรติทหารอย่างมาก

 

“ไม่เป็นไรหรอกขอรับ มันเป็นเรื่องจริงที่พวกเราไม่ได้มีฝีมือเก่งกาจอะไร เพราะพวกข้าเพิ่งเข้ามาในกองทหารได้แค่ 2 เดือน ก็ถูกส่งออกมาปฏิบัติหน้าที่นี้แล้ว” แวปาตอบออกมาตามความเป็นจริง ถึงในรุ่นเดียวกันพวกเขาสองคนจะเก่งที่สุด แต่ถ้านับกันจริงๆ พวกเขาก็เพิ่งที่จะได้เริ่มฝึกขี่เจ้าตัวนี้เพียงครึ่งเดือนเท่านั้น ซึ่งนั้นต้องนับว่าเป็นมือใหม่มากๆ

 

“โถ่ พ่อ ข้าไม่ได้จะถามเรื่องนั้นซะหน่อย ข้าจะถามว่าทำไมพวกพี่ชายถึงหน้าเด็กต่างหาก ดูยังไงก็อายุไม่เกิน 20 ให้บวกลบ 2 เลยด้วย” เซ็นหันไปโวยโซลทันที หลังจากที่ฟังคำตอบจากแวปา ซึ่งคนโดยโวยก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่หันกลับไปทำหน้าที่เหมือนเดิม

 

“ไม่แปลก ก็พวกข้าเพิ่ง 19 กันเอง แล้วก็เจ้า แวปาอย่ามัวแต่คุย มือก็ขยับด้วย” กราตูที่เพิ่งขนเสบียงมาให้ พูดขึ้น ก่อนจะส่งของครึ่งหนึ่งให้เพื่อน อีกครึ่งให้เซ็น ซึ่งเซ็นก็บอกขอบคุณเบาๆ

 

เซ็นส่งเสบียงไปให้พ่อ ก่อนที่เจ้าตัวจะถูกไล่ออกมานั่งไม่ให้ช่วย เนื่องจากขาที่ยังเจ็บจากการตกต้นไม้เมื่อวาน ทันทีที่เด็กชายนั่งลงตรงขอบของกำแพง คูลก็บินลงมานอนอยู่บนตักให้เซ็นลูบหัวให้ การได้นั่งเฉยๆทำให้เซ็นมีเวลาสังเกตแขกทั้งสองได้เป็นอย่างดี

 

แวปาที่มีผมสีน้ำตาลเข้มออกไปทางดำ กับกราตูที่มีผมสีน้ำตาลอ่อนออกไปทางแดง และทรงผมที่ไม่เหมือนกันของทั้งคู่ทำให้เซ็นมองข้ามอะไรไปบางอย่าง โครงหน้าของทั้งสองคนที่เหมือนกันราวกับเป็นคนๆเดียวกัน นัยน์ตาสีส้มเข้มนั้นก็เหมือนกันอย่างกับเป็นเรื่องบังเอิญ จะว่าไปโทนเสียงที่เหมือนกันนั้นอีก ถ้าทั้งคู่บอกว่าเป็นฝาแฝดก็คงจะเชื่อได้ไม่ยาก และเพียงไม่นาน ทั้งหมดก็พร้อมออกเดินทาง ตอนนี้ ซิบและเร็ซอยู่ข้างนอกแล้ว พร้อมกับผู้โดยสารทั้งหมดที่จะต้องเดินทาง

 

“พวกข้าขอขอบคุณอีกสักครั้ง ที่ให้ทั้งอาหารและที่อยู่ ถ้ามีอะไรให้พวกข้าช่วยก็บอกมาได้เลย” กราตูพูดขึ้น

 

“อืม” โซลเพียงแค่พยักหน้าตอบกลับไปเท่านั้น

 

“ข้าต้องขอตัวก่อน เพราะนี้ก็สายมากแล้ว” แวปาพูด แล้วกระโดดขึ้นหลังซิบไปเป็นคนแรก

 

“ข้าด้วยเช่นกัน ขอให้พวกท่านโชคดี” กราตูพูดจบก็กระโดดตามแวปาขึ้นไป

 

“เช่นกันนะครับ” เซ็นตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มกว้าง แล้วเจ้าซิบก็กางปีกกระโจนขึ้นสู่ท้องฟ้าบินหายไปอย่างรวดเร็ว

 

“ทีนี้ก็ถึงเวลาที่พวกเราจะต้องไปบ้าง” โซลหันมาบอกลูกชาย ก่อนที่จะอุ้มเซ็นตัวลอยขึ้นไปนั่งบนหลังเจ้าเร็ซ ตัวเองจึงกระโดดตามขึ้นไป ส่วนคูลบินมุดเข้าไปในเสื่อคลุม แล้วเร็ซก็ทะยานขึ้นไปในฟากฟ้า

 

-----------------------------------------------------------
แก้ไขครั้งแรก 29 มีนาคม 2552



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 7 : [RW] บทที่ 5 ช่วยเหลือ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4983 , โพส : 10 , Rating : 59% / 15 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1481

อยากเลี้ยงคูลอ่ะ

Name : KamiNoDeshi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KamiNoDeshi [ IP : 223.206.137.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มกราคม 2555 / 20:35
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1395
ตัวแสบ สะกดด้วย "ส" นี้นะคะ
ไม่ใช่ "ซ"
PS.   เอาวันหยุดเค้าคืนมาน้า~~~ T T วันหยุดจ๋า~~ รอเค้าก่อนนะ
Name : lilacey < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lilacey [ IP : 115.87.131.46 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มกราคม 2554 / 06:50
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1349
 นุกๆ
PS.  สนุกวุ้ย (อย่างนี้ต้องเม้น)
Name : ฺBlack.She~ep < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฺBlack.She~ep [ IP : 125.26.194.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2554 / 19:41
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1318
 เจ้าตัวแซบ??
Name : รัตติกาลเวลา [ IP : 124.120.190.68 ]

วันที่: 6 ธันวาคม 2553 / 15:57
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1124
โอ้โห น้องราชาเลยอ่ะ ไท่น่าเชื่อ..... (เรื่องไรวะ)
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : Ma-Praw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ma-Praw [ IP : 113.53.213.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กันยายน 2553 / 19:47
# 5 : ความคิดเห็นที่ 820
สนุกมากค่ะ น่ารักดี

เป็นกำลังใจให้นะคะ
Name : sassy girl [ IP : 119.42.101.177 ]

วันที่: 10 พฤษภาคม 2553 / 17:29
# 4 : ความคิดเห็นที่ 749
สนุกมากๆๆเลยคะ แต่ยังมีคำผิดอยู่นะคะ


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 พฤษภาคม 2553 / 17:38
Name : belljunior < My.iD > [ IP : 113.53.212.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2553 / 17:38
# 3 : ความคิดเห็นที่ 332
สนุกมากๆเลย
Name : bam [ IP : 58.9.30.227 ]

วันที่: 29 มีนาคม 2553 / 16:53
# 2 : ความคิดเห็นที่ 319
 สนุกค๊าฟฟฟ
PS.  มาให้ฆ่าซะดีๆ
Name : *JaCKunG* < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ *JaCKunG* [ IP : 125.26.55.74 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2553 / 12:23
# 1 : ความคิดเห็นที่ 234

ว้าวมันส์โคตร


PS.  ฉัรคือฉันมั่นคงไม่หลงผิดฉันคือฉันมั่นจิตไม่หลงใหล ฉันคือฉันมั่นคงไม่หลงไป ฉันคือฉันมั่นใจในตนเอง
Name : ferionajung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ferionajung [ IP : 58.9.7.195 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ธันวาคม 2552 / 21:47
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android