คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 82 : บทที่ 80 ค่าจ้าง


     อัพเดท 26 เม.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 44 Overall : 95,365
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 580 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 82 : บทที่ 80 ค่าจ้าง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2775 , โพส : 10 , Rating : 67% / 6 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 80 ค่าจ้าง

 

 

 

 

 

 

“นี้ของเจ้า ทั้งหมด 4,956 โซ ว่าแต่เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เอาส่วนแบ่งของวันแรกที่เจ้าทำ วันนั้นเจ้าจะได้เพิ่มอีกเกือบๆ จะ 300 โซ เชียวนะ”

 

เซ็นแบ่งเงินให้หลังจากที่กลับมาถึงห้องแล้ว ก่อนจะทวงถามอีกครั้ง แม้ว่ากำไลในส่วนของวันแรกส่วนใหญ่ที่ได้มาจะเป็นสมุนไพรทั้งหมดก็เถอะ แต่ถ้าตีราคาแล้วก็เกือบพันโซเลยทีเดียว

 

 

 

“อืม ข้าแน่ใจ เงินนี่ยังมากกว่าที่ข้าหามาได้ตลอด 12 ปีที่ผ่านมาเสียอีก” ดีเอลมองเหรียญทองกองใหญ่ที่กองอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

 

 

 

จำได้ดีว่าครั้งที่ตัวเองมีเหรียญทองติดตัวมากสุดก็มีเพียง 4 เหรียญเท่านั้น นี้มีตั้งเกือบ 50 เหรียญทอง ทำเอาเจ้าตัวอดไม่ได้ที่จะหยิกแขนตัวเองแรงๆ ทีหนึ่ง

 

 

 

“นั้นเจ้าทำอะไรน่ะ” เซ็นอดไม่ได้ที่จะสะดุ้งกับพฤติกรรมทำร้ายตัวเองแปลกๆ ของเพื่อน

 

 

 

หวังว่าคงไม่ใช่ถูกใช้งานหนักจนเพี้ยนหรอกนะ

 

 

 

“ข้าแค่พิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้ฝันนะ พูดตามตรง ข้าไม่เคยมีเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน ข้ายังไม่รู้ว่าจะเก็บมันยังไงดีด้วยซ้ำ” ดีเอลพูดจบก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากเซ็น

 

 

 

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็มาเป็นลูกจ้างถาวรให้เซ็นเลยซิ ให้ 8 เหรียญทองต่อเดือนเลยเป็นไง อืม...แต่ถ้าปีไหนที่การค้าไม่ดี เจ้าอาจจะต้องโดนลดค่าแรงไปตามจำนวนด้วยนะ”

 

 

 

เสียงคาร์ร่าที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง เรียกเอาทั้งคู่หันไปมอง ก่อนคนถูกถามจะตาโตกับค่าแรง

 

 

 

‘นั้นนะเกือบจะสองเท่าของค้าจ่างที่ได้ต่อปีเชียวนะ ข้าฟังไม่ผิดใช่ไหม นั้นค่าแรงต่อเดือนเชียวนะ’

 

 

 

ดีเอลคิดอย่างไม่อยากเชื่อ โดยที่เจ้าตัวคงลืมไปอย่างว่างานที่ทำกับเซ็นนั้นไม่เคยง่ายดายเลยสักอย่าง

 

 

 

ขนาดมาช่วยงานแค่สองสามอาทิตย์ ยังเหมือนชีวิตหดสั่นไปหลายปีแล้วเลย

 

 

 

“ไม่ได้หรอกครับ” คำตอบที่ดูจะผิดความคาดหมายไปหน่อย ทำเอาคาร์ร่าขมวดคิ้วสงสัย

 

 

 

“เอ่อ...ข้าเป็นเด็กที่กองคาราวานเก็บมาเลี้ยง และทำสัญญาชีวิตเอาไว้ ถ้าจะออกจากกองคาราวานละก็ ต้องไถ่ตัวเองออกมาครับ

 

 

 

ที่พวกข้าได้เรียน เพราะว่าหลังจากที่เรียนจบแล้วพวกข้าจะต้องทำงานให้กับกองคาราวาน โดยไม่ได้รับค่าแรงไปอีกตามจำนวนปีที่เรียน เพื่อเป็นค่าเล่าเรียนที่จ่ายให้พวกเรา และค่าแรงงานที่ขาดพวกเราไปครับ”

 

 

 

“ข้าไม่เห็นเคยได้ยินเรื่องแบบนี้” เซ็นออกจะตกใจนิดๆ

 

 

 

ถึงจะเคยได้อ่านเจอในหนังสือของเมื่อสี่ห้าร้อยปีก่อนมาบ้าง แต่ไม่คิดว่าสมัยนี้ยังมีอยู่ ที่สำคัญทั้งๆ ที่โดนแบบนั้น ทำไมดีเอลยังทนอยู่ได้

 

 

 

“จะไปยากอะไร เจ้าก็ไถ่ตัวออกมาซิ” คาร์ร่าพูดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนะเดินเข้ามานั่งบนเตียงข้างเซ็น

 

 

 

“เท่าไรละ”

 

 

 

“สะ...สองร้อย....ร้อยห้าสิบ เหรียญทอง” คำตอบที่ยิ่งตอบยิ่งเบา ทำเอาคาร์ร่าต้องถลึงตาใส่อีกรอบ ก่อนจะได้จำนวนที่เสียงดังฟังชัด

 

 

 

“สองร้อยห้าสิบซินะ แล้วเพื่อนเจ้าละ”

 

 

 

อาการไม่ยี่ละกับจำนวน กับคำถามแปลกๆ ที่แม้แต่เซ็นเองก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองพี่สาวอย่างสงสัย

 

 

 

คาร์ร่าจึงลูบหัวเซ็นทีก่อนตอบ “เจ้าคงไม่คิดให้ดีเอลเป็นคนที่เอาตัวรอดคนเดียว ทิ้งเพื่อนหรอกนะ”

 

 

 

“เพื่อนข้ารวมข้าด้วยก็ 4 คนครับ” ดีเอลตอบอย่างหนักใจ

 

 

 

เพราะเงิน 1000 เหรียญทองนั้นไม่ใช่น้อยๆ เลย ไม่รู้ว่าชาตินี้เก็บเงินทั้งชาติจะได้หรือเปล่า แต่ว่าถ้าหลุดจากที่นั้นมาได้ ต้องเป็นเรื่องที่ดีแน่นอน

 

 

 

“ว่าอย่างไรท่านปู่ เงิน 1000 เหรียญทองท่านมีปัญญาจ่ายหรือเปล่า แถมหลังจากนี้ยังต้องรับเลี้ยงเด็กอีก 4 คนเชียวนะ”

 

 

 

คาร์ร่าที่อยู่ๆ ก็หันไปถามบริเวณหน้าประตูที่ว่างเปล่า ทำเอาดีเอลงงไปพักหนึ่ง ก่อนจะเข้าใจเมื่ออากาศที่เหมือนจะว่างเปล่า กลับปรากฏชายที่คุ้นหน้าคุ้นตาขึ้นมา

 

 

 

“นั้นซินะ ไม่ใช่เงินก้อนเล็กๆเลยทีเดียว ถ้าแค่ สองหมื่นห้าพันโซยังพอว่า แต่นี้ หนึ่งแสนโซเลยทีเดียว ข้าจะไปหาจากไหนละ

 

 

 

บางทีถ้าไปขอให้โซเวนจัดการจะดีกว่าไหมนะ อย่างไรการผูกขาดชีวิตคนก็ผิดกฎหมายอยู่แล้ว” เฮเมทพูดจบก็ได้สายตาสามความหมายจากคนรุ่นหลายเลยทันที

 

 

 

หญิงสาวนางเดียวในห้องมองผู้เป็นปู่ด้วยสาตาไม่อยากจะเชื่อ

 

 

 

เงินพันเหรียญทองนี่นะเยอะ ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าธุรกิจที่ท่านแอบทำลับหลังจะทำกำไลได้เท่าไร ดูจากของเล่นอันตรายทั้งหลายแหล่ที่ท่านหามาให้เซ็นได้แล้ว ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเงินพันเหรียญจะเยอะสำหรับท่าน

 

 

 

ส่วนเซ็นนั้นแม้จะไม่รู้ว่าคนตรงหน้ามีธุรกิจอะไรบ้าง แต่ก็ได้แต่ส่งสายตาสงสัยไปให้

 

 

 

เพราะเงินพันเหรียญทองนั้นตนยังสามารถหามาได้ แม้ว่ามันจะเยอะอย่างที่ท่านปู่ว่าจริงๆ ก็ตาม อาจจะต้องใช้การค้าขายประมาณสามสี่ปีกว่าจะเก็บครบ แต่มันก็ดูไม่น่าจะหนักใจอะไรเท่าไรนัก ทำไมต้องไปให้คนอื่นลำบากด้วย

 

 

 

อีกอย่างกองคาราวานอยู่เป็นที่ที่ไหน ถึงท่านโซเวนจะเป็นหัวหนากองชั้นสีทอง ก็ใช่ว่าจะตามจับกันได้ง่ายๆ

 

 

 

ส่วนดีเอล กลับมองด้วยสายตาไม่อยากเชื่อประสมปนเปกับตกใจ

 

 

 

จะให้เชื่อได้อย่างไรว่าตนจะสามารถหลุดจากกองคาราวานนั้นจริง เมื่อตนเองนั้นโดนทำสัญญาแบบผูกขาดไปแล้ว แต่ยังไม่ทันจะได้ดีใจมาก อะไรบางอย่างก็บอกว่านั้นไม่ถูกต้อง

 

 

 

“ไม่ได้นะครับ” ดีเอลแย้งขึ้นมากลางวง เล่นเอาทั้งสามคนหันมามองเป็นตาเดียวกัน จนเจ้าตัวแอบสะอึกไปที

 

 

 

“ก็...ถึงอย่างไร กองคาราวานก็เลี้ยงข้ามาตั้งแต่เด็ก จะให้เป็นเพราะข้า ทำให้หัวหน้าต้องหมดทางทำกิน ข้าว่ามันเป็นเรื่องไม่ถูกต้อง” พูดจบทั้งห้องก็กลับมาสู่ความเงียบอีกครั้ง

 

 

 

แต่ก่อนที่ใครจะได้กล่าวอะไร โซลที่เดินเข้ามาคนสุดท้ายก็กล่าวตัดขึ้นมาเสียก่อน

 

 

 

“จริงเลย ข้าให้คาร์ร่ามาตามพวกเจ้าก็หาย ให้ท่านอามาตามพวกเจ้าก็หาย ตกลงพวกเจ้าทั้งหมดจะกินข้าวกันไหม”

 

 

 

ทั้งหมดจึงได้ฤกษ์ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังโต๊ะอาหารที่มาราโดจัดเตรียม เอาไว้เรียบร้อย

 

 

 

“ท่านอา ข้ารู้ว่าท่านมีวิธีจัดการเรื่องนี้ให้เงียบที่สุด” โซลกล่าวปิดท้ายเมื่อทุกคนออกไปหมด ให้ได้ยินกันสองคน

 

 

 

แน่นอนว่าอาชีพสัตวแพทย์การกุศลคงไม่สามารถเลี้ยงปากท้องครอบครัวได้แน่ ดังนั้น ที่เรียกว่าไม่เคยอดอยาก ก็เพราะท่านอานี่แหละ ที่คอยหางานที่เงินดีบางอย่างมาให้ทำในบางครั้ง

 

 

 

ราโดที่เตรียมการบนโต๊ะอาหาร ก็จัดให้ดีเอลได้นั่งหัวโต๊ะจ้องตากับเฮเมทแทนตนโดยเฉพาะ ก่อนจะแยกเซ็นไปนั่งข้างเฮเมนอีกข้างแทน

 

 

 

ท่ามกลางสายตากึ่งขำกึ่งสงสารของเฮเมทที่เดินมาเห็นการนั่งแบบแปลกๆ นี่หลังจากที่เดินมาเห็น

 

 

 

‘ก็ใครใช้ให้เซ็นบอกว่าจะเอาแบบเดิมละ เจ้าตัวเลยต้องมานั่งร่วมโต๊ะด้วยอย่างกระอักกระอ่วนแบบนี้’

 

 

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่เฮเมทกลับไปแล้ว เซ็นจึงได้ฤกษ์หยิบเอากล่องไม้สีขาวนั้นขึ้นมาดู ลวดลายที่ดูก็รู้แล้วว่าทำขึ้นมาอย่างประณีต

 

 

 

แต่นั้นก็ไม่สำคัญเท่ากับกลิ่นอายชวยคิดถึงที่แผ่ออกมาไม่หยุด ราวกับว่าของสิ่งนี้เคยเป็นของตนเมื่อนานมามากแล้วอย่างนั้นแหละ

 

 

 

“เซ็น เจ้าได้อะไรมาจากรุ่นพี่รูฟอย่างนั้นรึ” ดีเอลถามขึ้นหลังจากที่เพิ่งออกจากห้องน้ำ

 

 

 

 เห็นเพื่อนนั่งพิงหัวเตียงมองกล่องไม้อยู่ตั้งแต่ก่อนที่ตัวเองจะเดินเข้าห้องน้ำ ก็นึกว่าจะสำรวจเรียบร้อยไปแล้วในช่วงที่ตนอาบน้ำ ก่อนจะต้องงงกับคำตอบที่ได้รับ

 

 

 

“ไม่รู้ซิ ข้ายังไม่ได้เปิดดูเลย” เซ็นมองของในมืออย่างชั่งใจอีกรอบ

 

 

 

ใจหนึ่งอยากเปิดให้รู้แล้วรู้รอด แต่อีกใจก็กลัวอย่างไรไม่รู้ ภาพความทรงจำที่ตกเป็นตะกอนเหมือนถูกคนขึ้นมาให้ถึงเรื่องวันที่คุยกับเดลินเมื่อวันที่เข้าไปเพราะของคูล

 

 

 

 

...พ่อแม่ที่แท้จริงของเจ้า เจ้าแน่ใจจริงๆรึ ว่าอยากจะรู้...

 

 

 

เสียงทุ้มกังวานยังดังก้องอยู่ในหัว

 

 

 

...ตัวตนที่แท้จริงของเจ้าก็จะยังคงไม่หายไปไหน มันจะรอคอยเจ้าอยู่ในอนาคตอันไม่ไกลไปจากนี้...

 

 

 

แต่ถึงอย่านั้น น้ำเสียงนั้นยังคงให้ความรู้สึกโหวงแหวงภายในอยู่ด้วย

 

 

 

“เซ็น...เซ็น...เจ้าได้ยินที่ข้าพูดไหม” ดีเอลลงมานั่งเช็ดผมที่เตียงด้านข้าง นั่งพูดอยู่นานสองนาน ก่อนจะสังเกตเห็นว่าเพื่อนตนเริ่มเหม่ออีกแล้ว

 

 

 

“เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม” ดีเอลถามอย่างไม่สู้ดีนัก ภาพของเซ็นตอนที่โซลกับคาร์ร่าหายไป ดูท่าว่าจะยังติดแน่นในความทรงจำของเจ้าตัวอยู่

 

 

 

“อืม...ข้าไม่เป็นอะไร มาเปิดกล่องนี่ดูดีกว่า แล้วจะได้มาดูด้วยว่าเจ้าได้อะไรมา” เซ็นตอบกลับ ก่อนจะปลดสลักสีทองที่ข้างกล่องเพิ่งเปิดออกมา

 

 

 

เสียงเพลงเบาๆ ลอยออกจากกล่อมไม้สีขาว ตามจังหวะดนตรีที่ถูกใส่ไว้

 

 

 

ความรู้สึกสดชื่น สะอาด ไร้เรื่องกดอัดหัวใจเมื่อครู่ราวกับเรื่องโกหก

 

 

 

ใช่!...นี่มันเหมือนกับตอนที่พ่อกับพี่คาร์ร่าทำการชำระล้างให้นี่ ที่สำคัญเพลงนี้มันเพลงที่พ่อมักจะร้องให้ฟังก่อนนอนนี่น่า

 

 

 

แต่จะว่าเป็นเพลงเดียวกันเลยมันก็ไม่ใช่ ว่ายังไงดีละ เพลงนี้มันให้ความรู้สึกที่ต่างกันออกไป

 

 

 

เหมือนเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเพื่อข้าเพียงคนเดียว...

 

 

 

“เพราะชะมัด เพื่อนของรุ่นพี่รูฟต้องเป็นนักดนตรีชื่อดังแน่ๆ ถึงได้สร้างเพลงที่เพราะขนาดนี้ขึ้นมาได้” ดีเอลพูดจบก็หันไปมองเพื่อน ก่อนจะถอนหายใจ เมื่อเพื่อนตัวเองดูท่าจะเหม่ออีกแล้ว

 

 

 

‘แปลกจริงๆ ตอนที่อยู่สำนักหมอหลวงก็เหมือนกัน พอจ้องกล่องนี้ทีไรเป็นต้องเหม่อทุกที’ ดีเอลคิดอย่างปลงๆ

 

 

 

ก่อนจะปล่อยให้เพื่อนจบกับความคิดต่อไป หันมาดูของๆ ตัวเองบ้างดีกว่า ‘ดูท่าว่าเพื่อนของรุ่นพี่จะไม่ใช่แค่เป็นนักดนตรีชื่อดังเสียแล้ว แต่ดูท่าว่าจะรวยมากด้วย’

 

 

 

รัดเกล้าสีทอง ไม่ซิน่าจะเป็นทองคำน่าจะเหมาะกว่า โดยทักทอจากเส้นลวดเส้นสามสี่เส้น ตัวรัดเกล้าประดับด้วยหินใสเม็ดเล็กๆจำนวนนับไม่ถ้วนร้อยเรียงราวกับลูกปัด แทรกอยู่ตามเส้นลวด

 

 

 

ด้านหน้ามีจี้โลหะสีขาวห้อยเล็กๆ สองอันเรียงต่อกันลงมา อันที่ติดกับตัวรัดเกล้าเป็นสัญลักษณ์ที่คุ้นตาดีเลยทีเดียว พระอาทิตย์ที่มีเสี่ยวของพระจันทร์อยู่ด้านข้าง สวนจี้ที่ห้องต่อลงมาก็เป็นจี้คู่รูปขนนกที่ห้องลงมา

 

 

 

ดีเอลมองความไม่เข้ากันของจี้สีขาวนั้นอย่างงุนงง ทั้งๆ ที่ตัวรัดเกล้าทำอย่างประณีตแท้ๆ ทำไมส่วนที่เป็นจี้ถึงได้ทำออกมาได้ราวกับไม่คำนึงถึงความเข้ากันเลยอย่างนั้น

 

 

 

โซเอ็ทมองเจ้านายสลับกับของในมืออย่างงุนงง ก่อนจะหันไปมองพี่ต่างสายพันธ์ที่ตอนนี้ตัวเล็กกว่าตนเสียอีกอย่างขอคำปรึกษา

 

 

 

แต่ก็ต้องแปลกใจเนื่องจากพี่ที่นั่งเล่นด้วยกันอยู่ไม่ห่างเมื่อกี้ ตอนนี้หายไปหาเจ้านายแล้วเรียบร้อย เจ้าตัวจึงต้องเดินเข้าไปอ้อนตามแบบฉบับที่ถูกสอนมาอย่างดี??

 

 

 

“มีอะไร เจ้าเองก็สนใจสิ่งนี้เหมือนกันใช่ไหม น่าเสียดายที่ตอนนี้มันอันใหญ่กว่าหัวเจ้าไปหน่อย รอให้เจ้าโตอีกนิด ข้าจะเอามาสวมให้เจ้า”

 

 

 

ดีเอลถามเจ้าตัวโตที่เอาหัวสีขาวมาพาดบนตักอย่างออดอ้อน ก่อนจะสวมเจ้ารัดเกล้าสีทองให้อย่างเบามือ เพื่อเป็นการลองดูขนาดจากที่กะด้วยตา

 

 

 

ทันทีที่สวมลงไป รัดเกล้าสีทองก็สว่างวาบขึ้นมา

 

 

 

ขนาดของมันลดลงจนพอดีกับขนาดหัวของมังกรสีขาว ส่วนจี้ขนนกสองอันที่เคยห้อยต่อท้ายอยู่ก็หายไป เหลือเพียงจี้พระจันทร์เสี่ยวกับพระอาทิตย์เท่านั้น

 

 

 

“นายท่าน ท่านดูที่ปีกข้าซิ” ดีเอลสะดุ้งกับเสียงเล็กๆ เหมือนเสียงเด็กนั้น ก่อนจะมองไปรอบตัวเมื่อหาที่มาของเสียง

 

 

 

“ว้าว~ สุดยอดเลย พี่คูลดูซิ ปีกข้ามีเกราะแสงหุ้มเหมือนของท่านเลย ต่อไปนี้ข้าต้องบินตามท่านทันแล้วแน่ๆ เลย” คราวนี้มีชื่อที่สุดแสนจะคุ้นหูเข้ามาในประโยคด้วย ทำเอาเจ้าตัวหันไปมองเจ้าของชื่อคอแทบหัก

 

 

 

แต่ภาพที่เห็นดันกลายเป็นภาพของเจ้ามังกรของตน ที่บินไปยังเตียงข้างๆ เพื่ออวดอะไรบางอย่างกับเจ้ามาตัวน้อยนั้นเสียนี่

 

 

 

‘อย่าบอกนะว่า...’ ดีเอลมองภพตรงหน้าตาโต เมื่อหัวสมองเริ่มประมวลผลได้

 

 

 

“นั้นเป็นเจ้ารึโซเอ็ท เป็นเจ้าที่พูดกับข้าเมื่อกี้”

 

 

 

เซ็นหลุดจากพะวงทันที ที่เริ่มรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวแปลกๆ รอบตัว

 

 

 

ก่อนจะปิดกล่องเพลงแล้วหลบวูบพร้อมกับคว้าคูลเข้ามาด้วย

 

 

 

ทันพอดีกับที่ดีเอลจะกระโจนเข้ามาจากเตียงด้านข้าง กวาดเอาทั้งตัวเองและสัตว์เลี้ยงสีขาว ลงไปกองอยู่ด้านข้างเตียงอีกฝั่ง

 

 

 

“เจ้าเป็นคนพูดเมื่อกี้อย่างนั้นรึโซเอ็ท พูดอีกทีซิ พูดอีกที”

 

 

 

การกระโจนเข้ามา และหันมาตะคอกเอากับมังกรน้อย เรียกเอานัยน์ตาสีทองปริบๆ ของเจ้ามังกรน้อยมองอย่างสับสน ก่อนจะหันไปมองคูลที่เซ็นดึงหลบไปเมื่อกี้บนเตียง

 

 

 

“ปี้ ปี้” เสียงร้องของคูลร้องบอกอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครฟังออกนากจากเจ้ามังกรตัวน้อย เจ้าตัวจึงหันกลับมามองเจ้านายอีกที

 

 

 

“เจ้านาย” คราวนี้ชัดเจนเลยว่าเสียงมาจากไหน เสียงร้องที่มันใจแล้วว่าไม่พลาดแน่ๆ จากตัวตรงหน้า

 

 

 

เซ็นมองจี้บนหน้าผากของมังกรขาว ก่อนจะตัดสินใจเรียกเจ้าตัวขาวอีกตัวขึ้นมา

 

 

 

เพราะมั่นใจแน่ๆ ว่า ทั้งสองต้องมีความเกี่ยวข้องกัน “รัซ”

 

 

 

สิงโตขาวเจ้าของชื่อทันทีที่ถูกเรียกก็ปรากฏกายขึ้นมา แต่คราวนี้กลับมาในร่างคน แทนที่จะเป็นมังกรดังครั้งแรก ก่อนจะคุกเข่าลง เอามือขวาทาบอกเป็นการทำความเคารพ

 

 

 

“ขอรับท่านเซ็น”

 

 

 

“นั้นมันเกิดอะไรขึ้น” เซ็นถามคนตรงหน้า

 

 

 

ส่วนรัซที่ปรายตาไปมองแปบเดียวก็เข้าใจความหมายของเครื่องประดับนั้น

 

 

 

“รัดเกล้านั้นก็ทำหน้าที่ไม่ต่างจากที่พวกข้ามี เพียงแต่ว่าจะมีความสามารถมากกว่านิดหน่อย เพราะว่ามังกรขาวยังเล็กนัก จึงจำเป็นต้องมีสื่อนำเวทย์ช่วย

 

 

 

สิ่งแรกที่มันทำได้ น่าจะเรื่องที่สื่อสารกับคนรอบข้างรู้เรื่อง ที่จริง ถ้าเจ้านี้มีอายุครบ 100ปีเต็มเมื่อไร เรื่องพูดก็คงเป็นเรื่องธรรมดา

 

 

 

สิ่งที่สอง การกินที่จะไม่เหมือนเดิม เพราะว่ามังกรขาวจะสามารถกินได้อย่างท่านคูล แม้ว่าจะต้องเป็นน้ำค้างร้อยราตรีในคืนจันทร์เต็มดวงเหมือนเดิมก็ตาม

 

 

 

ส่วนเรื่องที่สาม เรื่องพลังเวทย์ที่จะใช้ได้อย่างคล่องขึ้น อย่างเช่นเกราะแสงที่ปีกมังกรขาว ซึ่งเป็นเรื่องพื้นฐานที่สัตว์เทพสายพันธ์มังกรทุกตัวต้องทำได้เมื่ออายุครบ 1 ขวบปี”

 

 

 

“แล้วสร้อยนั้นของเจ้าละ” เซ็นถามกลับ ด้วยความเหมือนกันของของทั้งสองสิ่ง ทำเอาเซ็นเกือบคาดหวังไปว่าคนที่ให้ของเหล่านี้มาคือเดลิน ต้นไม้เฒ่าที่ยอมเล่นกับเขาบ่อยๆ แต่ว่ารุ่นพี่รูฟจะไปรู้จักได้อย่างไรละ

 

 

 

“แค่ช่วยเรื่องอาหารการกินเท่านั้นแหละขอรับ พวกข้ามีอายุเป็นพันปีกันแล้ว เรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องให้สื่อนำเวทย์ช่วย”

 

 

 

“ขอบใจมาก” เซ็นโบกมือผ่าน ก่อนที่เจ้าตัวจะหายไป กลายมาเป็นกำไลดังเดิม มองหน้าดีเอลที่ยังอึ่งกับสิ่งที่ตนได้ยิน

 

 

 

‘ล้อเล่นน่า ตลอดมาเจ้านี้กินน้ำค้างร้อยราตรีมาตลอดเลยหรอ อย่างนี้อนาคตข้าไม่ต้องขายเนื้อตัวเองเลี้ยงโซเอ็ทรึ’ ดีเอลคิดอย่างตื่นตลึง

 

 

 

เพราะจากการมาช่วงงานเซ็น ทำให้รู้ว่าน้ำค้างร้อยราตรีนั้นราคาพุ่งแพงทะลุเพดานขนาดไหน

 

 

 

แค่ลิตรเดียวราคาก็ปาเข้าไปเกือบ 15 เหรียญทองแล้ว ไม่ต้องบอกถึงว่าถ้าเป็นน้ำค้างร้อยราตรีในคืนเต็มดวงเลย นั้นนะราคาสองเท่าเลยนะ

 

 

 

“ดีไปอย่าง เจ้าจะได้ไม่ต้องออกไปตอนกลางคืนเพื่อพาเจ้าโซเอ็ทไปทุ่งหญ้าแสงจันทร์อีก เพราะรู้สึกช่วงหลังๆ มานี้พวกผู้คุมกฎจะเดินกันให้ว่อนเลย”

 

 

 

“แต่ถึงอย่างไรข้าก็ต้องออกไปเก็บน้ำค้างอยู่ดี ข้าไม่เงินไปซื้อให้โซเอ็ทหรอก” ดีเอลอดที่จะเศร้าไม่ได้

 

 

 

เพราะขนาดมีของดีมาให้ถึงมือแล้ว แต่กลับเหมือนไม่มีอะไรต่างไปจากเดิม

 

 

 

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง แค่มีศิลาจันทรา ต้นหญ้าแสงจันทร์ น้ำบริสุทธิ์ แล้วก็เวลาอีกนิดหน่อย ก็ใช้ได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปซื้อเลยซักนิด” เซ็นหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

 

 

 

“เจ้าคงไม่คิดว่าที่ข้าขายไปนั้น เพราะข้าไปเก็บมาจากต้นมันจริงๆ หรอกนะ ไม่อย่างนั้นกว่าจะได้สักลิตรคงไม่ต้องทำอะไรแน่”

 

 

 

ดีเอลยังคงตีสีหน้ายุ่ง นึกเถียงในใจ เพราะว่าการเก็บมาที่ยากลำบากไม่ใช่เหรอ ถึงทำให้ราคามันพุ่งสูงทะลุยอดขนาดนั้น ราคาคู่คี่มากับผงเงินเลย แถมที่สำคัญการจะได้น้ำที่คุณภาพที่ค่อนข้างสมบูรณ์มานั้นยังยากยิ่งกว่าการไปเก็บเสียอีก

 

 

 

“เอาน่า อย่างไรตอนนี้เจ้าคงยังไม่มีเงินพอซื้อของต้นทุนมาทำ ใช้กับข้าไปก่อนก็ได้ แต่ว่าถ้าลงทุนไปแล้วก็ใช้ได้ระยะยาวละนะ” เซ็นหัวเราะฝืดๆ

 

 

 

คิดแล้วก็นึกถึงวีธีหากินอย่างพอเพียงนี่ของอาจารย์ ก่อนจะอธิบายต่อ

 

 

 

“ที่จริง ต้นทุนอย่างเดียวที่เจ้าต้องลงทุนคือศิลาจันทรา เสียอย่างเดียว ข้าว่าราคามันแพงไปนิด กว่าจะได้เม็ดสองมาดีใจแถบแย่”

 

 

 

“แล้วเม็ดแรกละ เจ้าไม่ได้ซื้อมาเองเหรอ” ดีเอลถามอย่างงง

 

 

 

คงไม่ใช่ว่าวิธีได้มาพิสดารอะไรเทือกๆ นั้นหรอกนะ ‘คงไม่ใช่หรอกก็เจ้าตัวบอกแล้วว่ามันแพง แสดงว่าแค่ใช้เงินก็ซื้อได้แล้วซิ’

 

 

 

“เม็ดแรกท่านปู่ให้เป็นของขวัญวันเกิด แต่ว่ายังไม่ทันจะได้จับเลย ท่านพ่อก็ฉวยออกไปแล้ว บอกว่าอันตราย ข้าก็เลยต้องมาพึงเม็ดที่สองเอง ก่อนจะไปไถของคืนเอาที่หลัง” เซ็นอธิบายง่ายๆ

 

 

 

แล้วเรื่องนี้ดีเอลคงได้เรียนรู้ว่า บางทีของบางอย่างก็ไม่สมควรเป็นเจ้าของอย่างแรง

 

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------------
มาแล้วจ้า วันนี้เอามาลงยาวหน่อย หวังว่าเพื่อนๆ อย่าเพิ่งอ่านเหนื่อยนะ (เพราะตอนรีไรท์จะยาวกว่านี้)

รู้สึกว่าจะมีคนสงสารดีเอลเยอะนะเนี่ย มาตอนนี้เริ่มหลุดภูมิหลังของดีเอลมาอีกหน่อย ในภาคนี้ ตัวละครที่มีความเปลี่ยนแปลงที่สุดก็เห็นจะเป็นตัวนี้แหละคะ แล้วไม่ต้องห่วงเรื่องที่เจ้าตัวจะกลัวเซ็นนะคะ เพราะถ้าจะกลัว ใต้ปีกฯ ว่าวีโอล่าน่ากลัวกว่ากันเยอะ 555+

อืม...ส่วนเรื่องที่ให้เซ็นเป็นผู้หญิง เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงขนาดนั้นหรอกคะ เพราะว่าในโครงเรื่องไม่มีโครงการนี้อยู่แล้ว แต่ที่ใต้ปีกฯ ว่านี้ อาจจะออกมาเป็นตอนพิเศษ ที่ใต้ปีกฯ ก็ยังไม่เห็นเค้าของมันเลย แต่ถ้าเป็นช่วงชีวิตวัยเด็กของโซลกับอาเทอร์ก็ว่าไปอย่างคะ งืมๆ

สุดท้ายขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยใต้ปีกฯ แก้คำผิดนะคะ (ทั้งตอนปัจจุบันและตอนรีไรท์)

อ่า...วันนี้ มาดูประวัติตัวละครกันดีกว่าคะ เอาเป็นฮาโกดีกว่าคะ เพราะหลังจากนี้คงไม่ได้โผล่ออกมาอีกนาน

ฮาโก เมทานิก อายุปัจจุบัน 26 แต่งงานแล้ว ยังไม่มีบุตร
ดำรงตำแหน่ง ทหารระดับ 2 หัวหน้ากองในหน่วยชั้นสีเงิน 
ได้ตำแหน่งหน้าหน้ากองที่มีผลงานมากที่สุดมา 2 ปีติดกันแล้ว 
ความสามารถ ต่อสู่ด้วยอาวุธดาบ การสั่งการลูกน้องในการต่อสู่เป็นกองกำลัง

ปล. ขอให้อ่านให้สนุกทุกคนนะคะ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 82 : บทที่ 80 ค่าจ้าง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2775 , โพส : 10 , Rating : 67% / 6 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1188
มันก็คุ้มไม่ใช่หรอ
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : Ma-Praw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ma-Praw [ IP : 118.172.193.111 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2553 / 19:02
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1022
"เจ้ามาตัวน้อย" พิมผิดค่ะ
ต้องเป็น"เจ้าม้าตัวน้อย"
Name : ใบโพธิ์น้อย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใบโพธิ์น้อย [ IP : 124.157.253.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤษภาคม 2553 / 19:16
# 8 : ความคิดเห็นที่ 645
ยังไงก็ตามอยู่แล้ว

ว่าแต่เซ็นแต่งหญิงจะน่ารักขนาดไหนเนี่ย
PS.  ยอมที่จะเจ็บปวดร่วมกับคนที่รัก แต่ไม่ยอมทนกับคนไม่จริงใจ
Name : ซากุระเลือด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ซากุระเลือด [ IP : 219.89.153.124 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2553 / 14:47
# 7 : ความคิดเห็นที่ 644
ใช้เวลาอ่านตั้ง 3 วันกว่าจะจบนะเนีย (ไล่มาตั้งแต่ตอนที่ 1 ถึงตอนนี้เลย)
Name : แว่นใส [ IP : 202.183.194.2 ]

วันที่: 27 เมษายน 2553 / 14:46
# 6 : ความคิดเห็นที่ 643
หนุกหนานๆรออัพๆๆๆๆอยากอ่านต่อไวๆจังเยย

PS.  บางสิ่งที่เรากำลังค้นหา....หาแทบตายก็ไม่พบ แต่...เมื่อเราหยุดหามัน....มันกลับมาหาเราเอง
Name : LePiS < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LePiS [ IP : 125.26.186.206 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2553 / 10:15
# 5 : ความคิดเห็นที่ 640
ก่อนอื่นต้องบอกว่า ไม่ยาวไปหรอกค่ะ ยิ่งยาวซิยิ่งดี ชอบๆๆๆๆๆมากๆๆๆๆๆๆเลยล่ะ

สำหรับเราไม่ว่ายังไงคนที่น่าสงสารที่สุดคงเป็นราโด แต่เดี่ยวนี้พี่เค้าเริ่มรู้ทางเอาตัวรอด ฮ่าๆๆๆๆๆ

ส่วนคุณปู่น่ะช่างแกล้งจริงๆนะ มีเหรออย่างคุณปู่จะไม่มี เงินแค่นั้นขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก

อยากรู้จริงว่าธุรกิจลับที่คุณปู่ทำอยู่คืออะไรกันนะ ฮะๆๆ
Name : _faie_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _faie_ [ IP : 124.121.135.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2553 / 19:40
# 4 : ความคิดเห็นที่ 639
อัพต่อนะ
สู้ๆๆ
Name : นิยายคือชีวิต < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิยายคือชีวิต [ IP : 222.123.250.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2553 / 19:30
# 3 : ความคิดเห็นที่ 638
ฮาโก   บาดเจ็บหนัก = รักษาตัวยาว = ได้พัก2-3เดือนอย่างที่หวัง = บทหายไปยาว

ดีเอลจะเปลี่ยนแปลงเพราะมาสนิทกับเซ็นมากเกินไป?  
ไม่นะ  เด็กใสซื่อนิสัยดี(จริงๆ ไม่ได้แกล้งแบ๊ว)  ที่แสนจะหายากในนิยายเรื่องนี้จะเปลี่ยนไป  
จะไม่อนุรักษ์เก็บไว้ดูเล่นซักคนหรือท่านใต้ปีก
Name : Mink_C < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mink_C [ IP : 222.123.159.39 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2553 / 19:28
# 2 : ความคิดเห็นที่ 637
ไม่เอาดีเอลเค้าจะเอาเซ็น เซ็นๆๆ เซ็นเท่าน้านนนนนนนนนนน

จะว่าไปช่วงนี้รู้สึกเหมือนดีเอลมีบทเยอะยังไงก็ไม่รู้ เตยไม่ยอมมมมมมมม
Name : toey1405 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ toey1405 [ IP : 117.47.75.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2553 / 18:52
# 1 : ความคิดเห็นที่ 636
มาต่อไวไวนะคะ
ติดตามอยู่อย่างต่อเนื่อง
Name : yulyoon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yulyoon [ IP : 112.142.157.188 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2553 / 18:14
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android