ตอนที่ 11 : Kang Daniel x Lai Kuanlin l CIGARETTES 。1st cigarettes

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    14 มิ.ย. 61


CIGARETTES
Kang Daniel x Lai Kuanlin ft. Park Jihoon ( top. )
Genre: sm, rate18+
Note: ต้องโทษ sex appeal ที่โคตรสูงของคังแดเนียลและความบังเอิญที่ว่ามันเข้ากันได้ดีกับไลควานลินในความคิดเรา.







1st cigarettes



...

 


เงินส่วนที่เหลือฉันจะหามาให้เธอแน่นอน เพราะงั้น ได้โปรดอยู่กับฉันคืนนี้ อย่าปล่อยฉันไว้คนเดียวเลยนะ”


อาจเป็นเรื่องบังเอิญหรือเพราะความจงใจหรือไม่ว่าอะไรก็แล้วแต่ ไลควานลินยืนเอาแขนไขว้ไปด้านหลังและจับข้อมืออีกข้างของตนไว้พลางเอนชิดผนัง เขาฟังเสียงของเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตาพอร์ซเลนคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้าผู้ชายอีกคนในชุดวอร์มแบบเดียวกัน เธอกล่าวขอร้องเหมือนจะร้องไห้พร้อมกับมือบางกุมกันแน่น ทว่า ชายคนนั้นหาได้แคร์สักนิด


ซ้ำยัง...


งี่เง่า” เขาว่าก่อนจะเงยหน้าพ่นควันบุหรี่ลอยคลุ้ง


เอ๊ะ?” เด็กสาวลืมตาพร้อมกับหัวใจที่เจ็บแปลบ ความรู้สึกเหมือนจะพังทลายฉายชัดในดวงตาคู่กลมสีเฮเซลนัท มือเล็กๆ ของเธอเคลื่อนมากระชับกระโปรงนักเรียนเมื่อความชาแล่นปราดทั่วกาย


ถ้าเธอไม่มีปัญญาจ่าย ก็ไม่ควรมาอ้อนวอนฉันแต่แรกสิ ไม่รู้เหรอ?”


ป เปล่านะ...”


จะเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ฉันไม่มีเวลามามากพอจะสนทนากับเธอหรอกนะ” เขาตัดบท ทิ้งมวนบุหรี่ลงตรงปลายเท้าแล้วเหยียบขยี้...


ขอร้องล่ะ! บัตรของฉันถูกคุณพ่อระงับทุกใบเลย ช่วยรอหน่อยเถอะนะ ฉันจะรีบหามาให้แน่ๆ” เสียงแหลมเล็กสั่นเครืออ้อนขอสุดชีวิต น้ำใสคลอหน่วงในหน่วยตาช่างน่าเห็นอกเห็นใจ


สุดท้ายอีกคนก็สวนกลับไปว่า: “เพราะเธอใช้เงินฟุ่มเฟือยน่ะสิ ถึงโดนดัดนิสัยแบบนั้น”


“...”


อย่างว่าแหละนะ


เมื่อวานควานลินเพิ่งจะเห็นเธอเดินควงหนุ่มหล่อรูปร่างดีคนหนึ่งในห้างฯ พร้อมกับลากอีกฝ่ายเข้าร้านกระเป๋าแบรนด์เนม คว้าเอาไบรท์เรดแลมบ์สกินคอลเลคชั่นใหม่มาหมาดๆ ไหนจะถุงกระดาษมากมายพิมพ์โลโก้แบรนด์ต่างๆ ในมือนั้นอีก ส่วนหนุ่มที่ควานลินกล่าวถึงก็คนตรงหน้าเธอนั่นไง ทำไมควานลินจะจำไม่ได้ เขาจำผู้ชายคนนั้นได้แม่นเลย


เปล่าสักหน่อย เมื่อวานมันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญอันน่าประหลาดใจ ควานลินแค่ออกไปข้างนอกเป็นเพื่อนคุณแม่ของเขาในช่วงเย็นของวัน พาหล่อนทำธุระเสร็จสรรพก่อนคุณแม่จะเอ่ยปากขอแวะดูเสื้อผ้าสำหรับสุภาพสตรีซึ่งเป็นร้านเดียวกันก็เท่านั้น


โลกมันกลมจะตาย ไม่คิดอย่างนั้นหรอกหรือ?


แต่อย่างไรก็ตาม ถือว่าโชคดีล่ะนะที่ร้านมันค่อนข้างใหญ่โตหรูหรา อีกฝ่ายจึงไม่ทันสังเกตเห็น


ควานลินคิดพลางก้มมองปลายรองเท้าผ้าใบสีขาวขยับเขี่ยก้อนหินก้อนเล็กเบาๆ ขณะยังคงเสียมารยาทแอบตั้งใจฟังบทสนทนาระหว่างคู่ชายหญิงสองคน


แต่ว่า คุณพ่อกับคุณแม่ของฉันไม่อยู่บ้านหลายวัน อย่างน้อยวันนี้–”


บ้านเธอมีสาวรับใช้นี่? ให้พวกหล่อนอยู่เป็นเพื่อนสิ ไม่ก็โทรหาเพื่อนๆ ของเธอ” เขาแทรกด้วยการแนะนำเด็กสาวที่คิดจะหยิบยกเรื่องพ่อแม่ไปทำงานต่างประเทศมาเป็นข้ออ้างเพื่อให้เขาอยู่ด้วยกันคืนนี้ “หรือไม่...ก็ลองยื่นข้อเสนอกับผู้ชายคนอื่นดู เผื่อพวกนั้นจะสนใจไง”


“!?”


นี่เป็นประโยคที่ตั้งใจสบประมาทและตอกหน้าเธอชัดๆ


หมดธุระแล้วใช่ไหม งั้นไปล่ะ” เขาว่า “บาย” ไม่ลืมโบกมือลาแบบขอไปที


เขาทิ้งความเจ็บปวดและเสียหน้าไว้กับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่น่าสงสาร ไหล่เล็กแคบของเธอสั่นสะท้าน ควานลินไม่รู้ว่ามันสั่นด้วยแรงสะอื้นหรือว่าสั่นเพราะความโกรธกันแน่


แดเนียล!” เธอตะโกนเรียกชื่อของเขา


คังแดเนียลแสร้งเมินเฉย ทิ้งเธอร้องไห้เพียงลำพัง และเดินผ่านควานลินซึ่งยืนหลบอยู่ในระยะห่างมากพอที่อีกฝ่ายจะไม่รู้ตัวว่ามีเขาตรงนี้ไป เมื่อแดเนียลเดินออกไปแล้ว ดังนั้น ควานลินจึงตัดสินใจก้าวขาออกมาปรากฏตัวต่อหน้าเด็กสาว เธอรีบยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาทันที ก่อนควานลินจะพูดว่า


โทษที พอดีมาเก็บลูกเบสบอล”






 

 

หายไปตั้งนาน นายมัวทำอะไรกันแน่เนี่ย!”


น้ำเสียงเซ็งๆ คิ้วเรียวย่นเข้าหากันเล็กน้อย รวมถึงกลีบปากบางที่บึนใส่พร้อมการยืนเท้าเอวอย่างขุ่นเคืองหน่อยๆ นั้นเป็นส่วนประกอบอันน่ารักน่าชังของอีแดฮวีที่มีต่อไลควานลินที่กำลังวิ่งตรงมาอย่างเหนื่อยหอบเรียกให้ต้องรีบสำนึกผิด


ขอโทษ ไม่รู้ว่ามันตกอยู่แถวไหน เลยเสียเวลานิดหน่อย” ควานลินกล่าวพลางชูลูกเบสบอลที่เพิ่งไปเก็บกลับมาให้ดู “โหสิน่ะ โหสิ”


อันที่จริงก็ใช้เวลาไม่มากนักกว่าจะหาเจอ เนื่องจากเพราะมัวแอบฟังคนอื่นคุยกันอยู่นานสองนาน เลยกลายเป็นว่าคำอธิบายของไลควานลินเป็นเพียงข้อแก้ตัวที่อ่อนด้อยทางเหตุผลอย่างที่สุดซึ่งอีแดฮวีจะไม่มีทางรู้เด็ดขาด


เข้าใจแล้ว รีบมาเหอะ”


แดฮวีกวักมือเรียก แล้ววิ่งลงสนามไปก่อน


รับทราบ”

 






 

แก๊ง!


เสียงไม้เบสบอลอลูมิเนียมปะทะกับลูกหนังสีขาวก่อนบอลจะลอยไปตกกระทบพื้นและควานลินซึ่งเป็นแบตเตอร์วิ่งไปถึงเบสหนึ่งได้อย่างปลอดภัยนั้นเรียกเสียงกรี๊ดจากกองเชียร์ติดขอบสนามได้อย่างดี กองเชียร์ส่วนใหญ่ของเขาจะเป็นเด็กผู้หญิงวัยเดียวกันในคาบและรุ่นพี่ที่เรียนชั่วโมงตรงกันในสนามใกล้เคียง พวกหล่อนคอยส่งกำลังใจไม่ขาดสาย


ความฮอตโดยปกติของไลควานลิน


กรี๊ด~ น้องไล


ควานลินเท่จังเลย!”


ลินลิน.. นอกจากจะเก่งบาสเกตบอลก็ยังเล่นเบสบอลเก่งอีกด้วย”


เสียงตะโกนชื่อเรียกของไลควานลินถูกเปล่งจากริมฝีปากของเหล่าเด็กสาว คำชม เสียงเชียร์ แม้แต่เพื่อนของคังแดเนียล (นอกเหนือจากพัคจีฮุน) ยังพลอยหลงเสน่ห์เด็กคนนั้นไปด้วย ทำเอาคนที่กำลังวอร์มร่างกายอยู่อีกสนามต้องเบะปากนิดๆ อย่างรู้สึกเอียนหน่อยๆ


เหอะ”


น้องควานลินของพี่จีฮุนเก่งที่สุด~


พัคจีฮุนทึกทักกับตัวเองด้วยดวงตาหวานเยิ้ม เขาทอดสายตามองรอดตาข่ายไปยังเด็กผู้ชายที่เปลี่ยนจากแบตเตอร์เป็นรันเนอร์กำลังตีลูกเบสบอลด้วยท่วงท่าสุดเท่ ต่อให้อีกฝ่ายจะถูกกล่าวขานว่าหล่อเหลาและมาดแมนขนาดไหน แต่สำหรับพัคจีฮุนแล้ว เขายกไลควานลินเป็นขวัญใจสุดน่ารักของเขาเชียวล่ะ


ก็งั้นๆ แหละ” แดเนียลขัด


สาระแน!” จีฮุนหันมาแขวะรวดเร็วและฉับพลัน


เออ! มึงก็ขึ้นเรียนได้แล้ว ฉวยโอกาสมาส่องเด็กอยู่ได้”


เพราะวันนี้ไลควานลินมีคาบพละตอนบ่าย ดังนั้นพัคจีฮุนจึงโกหกอาจารย์เนียนๆ ว่าท้องเสียขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำ แต่สุดท้ายผลลัพธ์ก็อย่างที่เห็นว่าแอบลงมาดูหวานใจ (ฝ่ายเดียว) อยู่ตรงมุมลับตาคนที่มีเพียงคังแดเนียลเป็นผู้รู้เห็น


รู้แล้วน่า! น่ารำคาญชะมัด!”


แม้จะว่าอย่างนั้น แต่ก็ยอมทำตามคำบอกของอีกคน จีฮุนกลับเข้าชั้นเรียนแม้จะมีความอาลัยอาวรณ์ ส่วนแดเนียลเดินลงสนามบาสฯ ไปเพราะวันนี้เขามีสอบเก็บคะแนน


หลังจากนั้นเสียงนกหวีดเริ่มต้นการทดสอบของนักเรียนปี 3 ห้อง B ก็ดังขึ้น

 






 

 

 






จนเวลาล่วงมาหลังเลิกเรียน...


กลับก่อนนะควานลิน เจอกันพรุ่งนี้”


บรรยากาศเงียบเชียบหลังโรงเรียนเลิกยังคงมีเสียงของนักเรียนบางส่วนอยู่ซ้อมตอนเย็นดังอยู่เรื่อยๆ - อีแดฮวีบอกกล่าวคนที่ต้องเอาขยะลงไปทิ้งด้านล่าง เนื่องจากวันนี้เป็นเวรประจำวันของพวกเขาสองคน และส่วนของแดฮวีก็เรียบร้อยหมดแล้ว ดังนั้นควานลินเลยอาสารับหน้าที่นี้คนเดียวก่อนจะบอกให้แดฮวีกลับก่อนได้เลย


อื้ม บาย..”


แดฮวีกลับไปแล้ว ตอนนี้ในห้องเรียนจึงมีแค่ควานลิน


ร่างสูงเดินออกจากห้องเพื่อเอาขยะลงไปเทข้างล่าง ก่อนจะกลับขึ้นมาหวังเก็บของแล้วกลับบ้านตัวเอง ทว่า สายตาดันสะดุดเข้ากับใครอีกคนที่กำลังฟุบกับบนโต๊ะเรียนของเขาอย่างไม่คาดหมาย ส่งผลให้แวบหนึ่งหัวใจของควานลินมันตกไปตาตุ่ม


ไง...”


ต้องกลอกตาหน่ายนิดหน่อยเมื่ออีกฝ่ายชะโงกหัวขึ้นมาเอ่ยทักทายพลางถอดหูฟังออก คังแดเนียลหันมายิ้มให้ในจังหวะเดียวกับที่ควานลินวางถังขยะกลับลงไปที่เดิมของมัน


ฉันมาเอาคำตอบ” แดเนียลชิงเปิดประเด็นก่อนควานลินจะทันถามเสียอีก


คำตอบ?”


อย่ามาเฉไฉน่า ก็เมื่อวาน–”


ผมไม่มีคำตอบให้นายหรอก” ควานลินแทรก จากนั้นเดินกลับมาโต๊ะตัวเอง หยิบของออกจากใต้โต๊ะเก็บลงกระเป๋าโดยไม่สนใจบุคคลตรงหน้า


เมื่อวานจู่ๆ ไลควานลินหนีกลับก่อนเฉย วันนี้แดเนียลเลยมาดักรอนี่ไง ตอนแรกแอบใจหายนิดหน่อยเพราะคิดว่าอีกฝ่ายกลับไปแล้ว โชคดีที่สังเกตเห็นกระเป๋าของเจ้าตัววางอยู่


แค่ตอบตกลง ยากตรงไหน?” ทำเอาควานลินคิ้วขมวดกับความเผด็จการนี้


นี่ไม่ใช่การขอคำตอบ แต่เป็นการบีบบังคับให้พูดอย่างที่ใจของอีกฝ่ายต้องการต่างหาก


ต้องการอะไรกันแน่?” อาจจะดูโง่สักหน่อย ประโยคนี้คงกลายเป็นคำพูดติดปากเขาไปแล้วมั้ง


บอกไปแล้วนี่”


“...”


วันไนท์สแตนด์”


เพื่อแลกกับความลับของควานลิน


เหอะ


ผู้ชายคนนี้...


บ้ารึเปล่า”


ไม่มีหลักประกันสักหน่อยว่าทุกคนจะเชื่อว่าควานลินจะทำผิดกฎโรงเรียน ของกลางที่ได้ไปจะคิดว่ายกมาเพื่อใส่ร้ายเขายังได้เลย หรือแค่เล่นละครนิดหน่อยก็ได้ กับคำพูดของเด็กเกเรตัวแสบที่ใครๆ ต่างรู้จักดีแบบคังแดเนียลที่ไลควานลินไม่เคยให้ความสนใจและมีตัวตนในสายตา


มั่นใจขนาดนั้นเชียวเหรอว่าพวกเขาจะเชื่อ?” ควานลินพูดในสิ่งที่ตัวเองคิด “ตามสบายเลย ถ้าคิดว่ามันได้ผล หนำซ้ำพวกเขาอาจจะบอกว่ามันไร้สาระก็ได้” ระบายรอยยิ้มเพื่อเย้ยหยัน


“...”


ลองทบทวนความเป็นไปได้ดีๆ สิ เพราะผมกับนายน่ะ มันต่างชั้นกันนะ


พยานรู้เห็นมีแค่พัคจีฮุนคนเดียว แล้วมั่นใจระดับไหนว่าผู้ชายคนนั้นจะช่วยได้ หากให้วัดความเป็นไปได้แล้วมันโคตรงี่เง่า สำหรับคนที่พฤติกรรมดีมาตลอดเช่นเขากับคำบอกเล่าของเด็กเกเรและกรรมการรักษาระเบียบที่แทบจะไม่ได้มีบทบาทโดดเด่นเลยน่ะ คิดจริงๆ เหรอว่าอาจารย์หรือผู้อำนวยการจะเชื่อ


ไม่มีทางอยู่แล้ว ไม่มีทางแน่นอน


เหรอ”


แดเนียลตวัดยิ้มหลังเงียบอยู่นาน ดวงตาเรียวรีสบมองไลควานลินด้วยสายตายากต่อการคาดเดา เขารู้หรอกว่าควานลินจงใจตอกหน้าเขาด้วยคำพูดพวกนั้นเพื่อประกาศกร้าวว่าตนกำลังถือไพ่เหนือกว่า


แบบนี้สิ ค่อยน่าตื่นเต้นหน่อย :)


งั้น...นี่คงเป็นหลักฐานชั้นดีเลยเนอะ”


อะไร”


คลิปกับรูปถ่าย” แดเนียลเฉลย เขาหันมือถือมาให้ดู และทันทีที่เห็นมัน ควานลินถึงกับหน้าเสีย


ดวงตากลมเบิกกว้าง “ตั้งแต่เมื่อไหร่!?”


เพียงแวบเดียวควานลินก็จำได้ว่าบุคคลในภาพมันคือเขาที่กำลังเงยหน้าพ่นควันขาวลอยอวล ฉับพลันแขนเรียวพยายามจะเอื้อมไปคว้าเอามือถือเครื่องนั้นของแดเนียลมา แต่อีกฝ่ายไวกว่าแล้วหลบทัน


นั่นสิ เมื่อไหร่กันน้า...” จงใจลากเสียงล้อเลียนและต้องการยั่วโมโห “ฉันมีหลักฐานเพียบเลย ดูสิ ตอนนายสนุกในคลับวันนั้นก็ไม่พลาด” นิ้วเรียวสไลด์หน้าจอให้ดูทีละภาพรวมถึงคลิปที่กดเพลย์


!!!


ภาพเคลื่อนไหวของควานลินที่สนุกสนานภายใต้แสงไฟหลากสีจากสปอตไลท์ส่องสลับกันในความมืด ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เล็กน้อยและยังมีสติดี ร่างสูงโยกกายเบาๆ อย่างไม่ประสีประสาคลอเสียงเพลงบีทหนักท่ามกลางผู้คนล้อมรอบนั่นคือตัวเขาจริงๆ 


จะสร้างแอคมาโมเมยังได้เลย” เขาเว้นจังหวะ “ส่งคลิปนี้ไปทั่วโรงเรียน ให้คนอื่นตัดสินกันดีกว่าว่าใช่นายตัวจริงหรือเปล่า ดีไหม..?” คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ ก่อนแดเนียลจะหยักยิ้มให้ควานลินที่มองด้วยสีหน้าตึงเครียดและพยายามข่มอารมณ์


ผู้ชายคนนี้วางแผนไล่ต้อนควานลินมาตั้งแต่ต้น และเพื่อไม่ให้เข้าตัวเองด้วย


“...”


ว่าไง มาแลกเปลี่ยนกันเหอะ คิดซะว่ามันก็แค่เกมสนุกๆ ล่ะนะ”


ไม่เอาด้วยหรอก” ควานลินเบือนหน้าหนี กระวนกระวายแทบบ้า เขากำหมัดแน่นข่มสติอารมณ์แม้ว่าเม็ดเหงื่อตรงฝ่ามือและหน้าผากชื้นไปหมด


ตอนแรกที่คิดว่าเหนือกว่า แต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เป็นแดเนียลที่นำไปหลายก้าว เพราะความประมาทของควานลิน


แต่ฉันอยากเอา...”


“...”


กับนาย”


แกล้งเน้นคำพูดนั้นให้ได้ยินกันชัดๆ เต็มสองหู


ไปหาผู้หญิงของนายสิ เธอคนนั้นไง ไม่ต้องเล่นตัวคงได้ระบายสมใจ”


แอบฟัง?” แดเนียลเลิกคิ้วฉงน


เปล่า แค่บังเอิญได้ยินเฉยๆ”


คงเชื่อหรอก” ก็ว่าไป ความจริงเขาไม่ได้ใส่ใจนักหรอกว่าใครจะมารู้เห็นว่าเขาทำอะไร


แล้วแต่” ควานลินไหวไหล่ ตัดสินใจเหลือบมองอีกคนเล็กน้อย แล้วเรียก “นี่...” เพื่อจะถามสิ่งที่กำลังคาใจ


ถามจริงนะ”


ว่า”


นายขายเหรอ?”


แล้วคิดยังไง” ความตรงไปตรงมาทำแดเนียลอึ้งนิดๆ แต่สุดท้ายก็ถามกลับเหมือนอยากจะลองเชิงควานลินมากกว่า


เพราะงั้นเลยตอบ: “ขายมั้ง” จะยอมรับหรือไม่ ก็เรื่องของอีกฝ่าย ควานลินคิดว่าแค่พูดออกไปตามความรู้สึกก็พอ


คงงั้นแหละ”


แดเนียลกล่าวพลางเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง เชื่อเขาเลย ในชีวิตนี้เพิ่งเคยพบเจอคนแบบคังแดเนียล ประเภทที่ว่าหาคำไหนมาต่อว่าคงไม่สะใจพอ


ไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือไง” สุดท้ายเป็นควานลินเองที่หลุดลุค


ต้องรู้สึกอะไร?”


ก็...”


ยัยนั่นเสนอเงินมาเอง ฉันแค่สนองให้” เขากล่าวอย่างเย็นชาเล็กน้อย “การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมไง ผู้หญิงคนนั้นได้เสพร่างกายของฉัน ส่วนฉันได้ค่าตอบแทน เงินกับความสุขทางกาย มันก็สมน้ำสมเนื้อกันดีไม่ใช่เหรอ?”


การหลับนอนร่วมกับใครสักคน อาจเป็นความปรารถนาสูงสุดในใจหรืออาจจะไม่มีความหมายอะไรเลย ไม่ใช่ว่ากับใครก็ได้ แต่ต้องเป็นคนที่แดเนียลเลือกและปราศจากพันธะใดๆ ร่วมกัน เพราะนั่นไม่ใช่การถือสิทธิ์ซึ่งจะมีใครสามารถครอบครองมัน เป็นเพียงความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนหรือก็คือ One Night Stand


สำหรับแดเนียลจะเรียกว่าเซ็กส์เพื่อนันทนาการก็ย่อมได้ ทุกครั้งสมองจะหลั่งสารแห่งความสุขที่เรียกว่าเอ็นดอร์ฟินส์ออกมา ร่างกายจะผ่อนคลาย สมองปลอดโปร่งและหายเครียด กลางคืนนอนหลับสนิทหากพบกับความกดดัน แค่เซ็กส์เพื่อการฆ่าเวลาหรือช่วงแกเบื่อที่ต่างฝ่ายต่างมีส่วนได้ส่วนเสียร่วมกัน


อย่างไรก็ตาม ควานลินคงไม่มีทางเข้าใจความคิดของผู้ชายคนนี้ ตรรกะบ้าบออะไรเนี่ย


แล้วไม่พอเหรอถึงมาขอจากคนอื่น”


ผู้ชายคนนี้จะมักมากเกินไปแล้ว


ใช่”


คำตอบของแดเนียลส่งผลให้ควานลินถึงกับเหวออีกครั้ง


เพราะอะไร”


ของที่คนอื่นหยิบยื่นให้ มันไม่น่าเร้าใจเท่ากับได้มาเองหรอก”


ทำไมต้องเป็นผม?”


แย่งเป้าหมายของเพื่อนตัดหน้ามันก็สนุกดี”


ยอมรับกันหน้าด้านๆ โดยไม่ลังเลหรือแม้แต่คิดจะปกปิด แอบตกใจนิดหน่อยที่กล้ามากขนาดนี้ ควานลินไม่คิดหลงตัวเองอยู่แล้ว แต่พอจะเข้าใจคำตอบ


แย่งเขาตัดหน้าพัคจีฮุน


อ้อ ที่แท้ก็แค่เลว”


เจ็บนิดหน่อย แต่ทนได้”


เรียกว่าหน้าด้านต่างหาก”


อาจจะใช่” ควานลินกลอกตากับความไม่แยแสและดูไม่แคร์เลย ยอมรับว่าเกลียดจริงๆ เขาเกลียดท่าทีราวกับผู้ชนะแบบนั้น


“...”


วันนี้พูดเยอะจังนะ ปกติเห็นเงียบๆ” อีกฝ่ายออกความเห็น แต่ควานลินไม่คิดตอบโต้


เพราะไม่สามารถตอบโต้อะไรได้แล้วต่างหาก ควานลินเลยเลือกจะเงียบแม้ใจอยากจะทำอะไรสักอย่าง เขาไม่อยากความอัดอั้น ไม่อยากเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำกับความรู้สึกที่เหมือนพ่ายแพ้ต่อคังแดเนียล


ตัดสินใจเอาแล้วกัน จะให้เวลาถึงพรุ่งนี้ก็ได้”


“...”


จะรอนะ ลินอา.”

 






 

กายแบบบางของไลควานลินยืนนิ่งมาสักพักหลังจากแดเนียลเดินกลับออกไป สมองของเขาแบลงค์ไปหมด จนกระทั่งเสียงมือถือดังขึ้นพร้อมกับการสั่นครืดในกระเป๋ากางเกงช่วยดึงสติให้หลุดจากภวังค์อย่างสมบูรณ์


เขาล้วงมือหยิบมันออกมาเพื่อดูชื่อของเจ้าของเบอร์โทรที่แสดงบนจอ


 

Seongwu

 


ก่อนจะสไลด์หน้าจอเพื่อรับสาย


“ครับ พี่ซองอู”


ควานลินกรอกเสียงตอบรับคนปลายสายผู้ซึ่งมีฐานะเป็น ‘พี่ชายบุญธรรม’ ของเขา


(พี่ถึงหน้าโรงเรียนแล้วนะ น้องลินอยู่ตรงไหนครับ)


“ผมอยู่บนห้องอยู่เลยครับ เพิ่งทำเวรเสร็จ กำลังลงไป” พอนึกขึ้นได้ก็รีบคว้าสายเป้มาสะพายบนบ่า ควานลินเดินออกจากห้องเรียนมาตรงระเบียงทางเดินอย่างเร่งรีบเล็กน้อยขณะคุยโทรศัพท์กับพี่ชายไปด้วย


(เข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวเราไปกินข้าวกันนะ)


“วันนี้ไม่กินที่บ้านเหรอครับ?” เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างนึกแปลกใจ


(คุณพ่อติดประชุมครับ แล้วก็มีคุยงานกับลูกค้าต่อ ส่วนคุณแม่ออกไปข้างนอกกับคุณน้ายองแอ กว่าจะกลับคงดึกๆ คุณพ่อเลยบอกให้พี่พาน้องลินกินข้าวก่อนได้)


คำตอบของซองอูส่งผลให้ควานลินพยักหน้ารับอัตโนมัติ


“เหรอครับ แล้วพี่ซองอูจอดรถตรงไหนครับ ผมกำลังเดินลงบันได”


(ที่เดิมครับ)


“โอเค งั้น...วางสายนะ เดี๋ยวจะรีบไป”


(ครับผม เจอกันนะ)


“อื้อ”

 

 






7:01 PM


스시코우지 (SUSHI KOUJI)


“ทำไมเอาแต่เขี่ยอาหารแบบนั้นล่ะครับ ไม่อร่อยเหรอ?”


ซองอูหันมาถามเชิงเอ็ดน้องชายที่เอาแต่เขี่ยชิราชิซูชิในถ้วยไปมาขณะเหลือบเห็นว่าควานลินดูเหม่อลอยแปลกๆ จนเขาเริ่มเป็นกังวลนิดหน่อย


“เอ่อ.. เปล่าครับ พอดีแอบคิดอะไรนิดหน่อย” ควานลินปฏิเสธ


“มีเรื่องไม่สบายใจเหรอครับ บอกพี่ได้ไหม?” ซองอูถามพร้อมกับวางตะเกียบลงบนโต๊ะก่อนจะสบตากับน้องชายคนเล็ก


“ไม่มีอะไรหรอกครับ ไร้สาระน่ะ” ควานลินแสร้งยิ้ม อีกฝ่ายอาจจะสบายใจขึ้น “ว่าแต่พี่ซองอูเถอะ ที่มหา'ลัยเป็นไงบ้าง” เขาเปลี่ยนเรื่องเพื่อเบี่ยงประเด็น


“ก็ปกติครับ แต่ช่วงนี้งานเยอะนิดหน่อย”


ซองอูเรียนมหา’ลัยปี 3 แล้ว ควานลินคิดว่าเขาคงยุ่งพอสมควร


“เหรอ เหนื่อยน่าดูเลยนะครับ แต่พี่ซองอูก็ยังอุตส่าห์มารับผมแทนที่จะได้พักผ่อน”


โดยปกติจะเป็นคนขับรถของที่บ้านคอยมารับมาส่งควานลินถึงโรงเรียน เพราะพ่อแม่ต่างก็ทำงาน ส่วนซองอูซึ่งเรียนมหา'ลัยต้องพักอยู่หอกับเพื่อนจะได้สะดวก อย่างไรก็ตาม ซองอูมักจะกลับบ้านมาบ่อยๆ เพราะมหา’ลัยไม่ได้ไกลอย่างที่เข้าใจ พวกเขาเลยไม่รู้สึกว่าห่างเหินกัน


ซองอูเป็นเด็กกำพร้าชาวเกาหลีแท้ที่คุณพ่อของควานลินอุปการะมาเลี้ยงดูตั้งแต่เด็ก ดูแลและเอ็นดูเหมือนลูกอีกคน ดังนั้นควานลินกับพี่ซองอูเลยสนิทกันมาก คงเพราะเป็นผู้ชายเหมือนกันด้วยเลยค่อนข้างจะเข้ากันได้ดีมากกว่าพี่สาวแท้ๆ เสียอีก


“ไม่หรอก อีกอย่างงานที่’จารย์สั่งพี่เคลียร์เกือบหมดแล้ว ได้มากินข้าวกับน้องลินก็เหมือนได้เติมพลังเลย”


“อื้ออ อ” ควานลินพยักเพยิดหน้าใส่ซองอูที่ทำเป็นเบ่งกล้ามโชว์อย่างล้อเลียน


“ฮ่าๆๆ” แต่คนพี่กลับหัวเราะให้กับความน่ารักนั้นแทนจะเคือง


“พี่ซองอูกินต่อเถอะครับ ชืดหมดแล้ว” จากนั้นควานลินก็แกล้งกลบเกลื่อนด้วยการตักชาราชิซูชิห่อสาหร่ายแล้วเอาเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ จนเต็มกระพุ้งแก้มเหมือนกับกระรอกน้อยที่เร่งรีบเก็บอาหารเพื่อเตรียมไว้สำหรับฤดูจำศีล


ไลควานลินหันมายิ้มให้พี่ชายโดยอาหารยังเต็มปากจนเกือบล้น ไลซองอูจึงอดจะเอ็นดูไม่ได้ จึงเอื้อมมือไปลูบศีรษะน้องชายเบาๆ แล้วโยกไปมาเล็กน้อย


“วันนี้การบ้านเยอะไหมครับ”


“หืม ทำไมครับ?”


เด็กหนุ่มเลิกคิ้วสงสัยพลางสบมองพี่ชายที่ระบายรอยยิ้มอบอุ่นก่อนบอกกับเขาว่า


“ไปขับรถเล่นกัน”

 

 






“พี่ซองอูๆ ลดกระจกหน่อย”


“ได้ครับ”


ไม่พูดเปล่า ควานลินโบกมือเร่งเร้าอีกฝ่ายให้รีบลดกระจกเพื่อจะได้มองเห็นวิวทิวทัศน์ของฮันกังชัดๆ ซองอูทำตามพร้อมกับยิ้มเอ็นดู


พอกระจกรถเปิด สายลมเย็นๆ ก็ปะทะกับใบหน้าเนียนขณะรถยังคงแล่นไปบนถนนตอนกลางคืน ความลินไม่แคร์นักว่าอากาศจะเย็นสักเท่าไหร่ เขากำลังตื่นเต้นกับภาพตรงหน้า แม้จะอาศัยอยู่เกาหลีมาหลายปี แต่เขาก็แทบไม่ได้ออกจากบ้านเลย


“โว้ว ว~ โคตรสวยอะ” เขากล่าว


น้ำพุสีรุ้งของสะพานพันโพ แสงไฟบนท้องถนน ตึกสูง อาคารบ้านเรือน แสงสลัวยามค่ำคืนในเมืองหลวง และสายลมปะทะจนจมูกกับพวงแก้มขึ้นสีระเรื่อในตอนที่รถกำลังแล่นอยู่คือสิ่งที่ควานลินเพิ่งเคยได้สัมผัส เพราะงั้นเขาถึงดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ


ควานลินหลับตา ซึบซับบรรยากาศ เส้นผมปลิวไสวตามแรงลมโดยมีซองอูคอยมองดูเขาสลับกับถนนด้านหน้าด้วยรอยยิ้มและแววตาแบบที่ควานลินไม่เคยสังเกตเห็นว่ามันถูกแสดงออกมาในรูปแบบใด


เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ก่อนค่อยๆ ผ่อนออกมา


มันวิเศษมากที่วันนี้พี่ซองอูกลับมาหาเขา และมันก็เป็นเช่นนั้นทุกครั้งที่มีพี่ซองอู เพราะว่ามีพี่ซองอูเขาจึงสามารถไปไหนมาไหนได้โดยไม่ต้องห่วงว่าจะโดนดุ แต่มันก็แค่นานๆ ครั้งล่ะนะ


“น้องลินชอบเหรอครับ”


“ชอบ ชอบมากเลย” ควานลินตอบ เท้าคางกับแขนที่พาดบนขอบกระจก “พี่ขับต่อไปเรื่อยๆ เลยนะ” เขาหันมาบอกพี่ชายพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง


“รับทราบ” ซองอูตอบรับพลางหัวเราะ


เป็นเวลายี่สิบนาทีที่ซองอูพาควานลินขับรถเล่นไปบนถนนยามค่ำคืน เพื่อให้น้องผ่อนคลายจากความเครียดและอัดอั้นภายในใจลงบ้างสักนิดก็ยังดี ควานลินคงจะอึดอัดไม่น้อยกับชีวิตที่กำลังเป็นอยู่ ซองอูเข้าใจดีเพราะตัวเขาเองคงทำอะไรไม่ได้มากนัก อย่างน้อยก็แค่ตอนนี้...


เมื่อเวลาหมดลงเขาจึงพาควานลินกลับบ้าน

 






 

 






 

“ฮ แฮ่ก”


เขากำลังหอบ ลมหายใจติดขัด ร่างกายร้อนผ่าวราวกับจะถูกแผดเผาร่างกายมอดไหม้ ส่งผลให้ต้องเงยหน้ากอบโกยอากาศเข้าปอด


“อะ! อย่า...”


ควานลินร้องห้าม ตัวสั่นเทิ้มราวกับลูกนกตกจากรังนอนในอ้อมแขนแข็งแรงของใครบางคนที่กำลังโอบกอดเขาแนบแน่นจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ระเหยเป็นไอร้อนแผ่มาถึงเขา


“นิดเดียวควานลิน ขอหน่อย”


เสียงแหบต่ำเอ่ยขอ ควานลินหน้าแดง มือซุกซนของคังแดเนียลสอดเข้ามาภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว จากนั้นเริ่มลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียนเหมือนต้องการจะเล้าโลม วินาทีต่อมา กายบางสะดุ้งกลั้นใจเพราะมือหนาจับดันเข่าข้างหนึ่งของเขาขึ้นก่อนแทรกตัวมาตรงหว่างขา


“ไม่ อึก ฮ.หยุด”


อีกคนไม่ฟังและยังคงซุกไซ้ซอกคอของขาว อุณหภูมิร่างกายพวกเขามันร้อน กางเกงของควานลินถูกปลดเปลื้อง และสิ่งที่คังแดเนียลกำลังจะหยิบยื่นให้นั้นคือท่อนเนื้อแข็งเกร็ง ทันทีที่มันถูกยัดเยียดมาโดยไม่ทันตั้งตัว ควานลินก็ได้...


“อา!! ไม่!”


เขาตะโกนลั่นพร้อมกับมือไม้ที่เอื้อมออกมาข้างหน้าราวกับเป็นท่าที่ต้องการจะผลักดันบางสิ่ง ออกไปให้พ้นก่อนดวงตาสีน้ำตาลคู่กลมจะเบิกโพลง และร่างกายดีดตัวขึ้นด้วยแรงสะดุ้ง


เม็ดเหงื่อประปรายทั่วใบหน้าเนียน กำลังหอบหายใจราวกับผ่านการวิ่งมาหลายร้อยไมล์ หลังจากสติสัมปชัญญะกลับมา เขาตื่นจากฝันร้าย ควานลินพ่นลมหายใจพรูอย่างโล่งอก


อย่างน้อยมันก็เป็นเพียงความฝัน...


ไม่ใช่เรื่องจริง


ให้ตายเถอะ เป็นเอามากขนาดนี้เชียวเหรอ ถึงกับฝันแล้วสะดุ้งตื่นมากลางดึก


“แย่ที่สุดเลย”


ควานลินพึมพำ กายบางเอนตัวลงนอน


พลางขบคิดว่าตอนนี้เขายังไม่มีคำตอบให้คังแดเนียล ไม่สิ ควานลินไม่มีช้อยส์เลยแต่แรกต่างหาก ไม่มีสิทธิ์เลือกเลยด้วยซ้ำว่าจะตกลงหรือปฏิเสธ แดเนียลบีบบังคับอย่างเอารัดเอาเปรียบขณะตัวเองไม่ต่างอะไรจากเขาด้วยหลักฐานที่ต้องยอมจำนน


แบบนั้นมันขี้โกงกันชัดๆ เลย








แล้วเขาจะหนีพ้นได้ไง...

 

 

 





 















 


naomi .m

enjoy reading 

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ

#ฟิคควานลิน
 

M
 

 
 
M
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

366 ความคิดเห็น

  1. #352 murry_mb (@murry_mb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 00:35
    อยากอ่าน ตอนที่ 2 จังเลยฮะไรท์ T^T ปลดล็อกให้นุหน่อยได้ม้อยคะ เศร้าจาย
    #352
    0
  2. #181 KatLin (@Sikret_K) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:48
    น้องลินฝันร้ายนี่กลัวใช่มั้ยคะ หรือหลงพี่แดนเข้าบ้างแล้ว หุหุหุ / พี่ซองอูคือดีย์อ่ะ ดูแลน้องด้วยน้า เดี๋ยวน้องได้ช้ำแน่ๆ เบย
    #181
    0
  3. #156 MmN<3 (@hireami) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:10
    อ๊อยยยยยยย พรี่ซองอูวววว ไม่คิดว่าพี่จะปรากฏ&#8203;ตัว ละมุนมากๆๆๆๆ น้องลินครับ งู้นงี้ ใจละลายแย้ว แง้ น้องก็กลายเป็นเด็กน้อยน่ารักไปเลย ฮิ เจ้าหนูเอ้ย อยากจะลูบหัวสักร้อยที สารภาพว่าพี่ซองอูทำใจหวั่นไหวมากๆ ฮือ เขาดีอะ แล้วก็เหมือนโดนแดนกระชากกลับมาในตอนท้าย ถึงจะเป็นแค่ฝันของน้องก็เถอะ แต่แบบ.... -..-
    #156
    0
  4. #154 doldo (@yanyianna) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 19:12
    อ้ากกกก ค้างค้างค้าง จะมีต่อแน่ๆ ฮือ คุณแบดมาก แล้วน้องลินลิน ก็แอบซนเหมือนกันนี่นา พี่องชอบน้องแน่ๆเลยอ่ะ
    #154
    0
  5. #153 vaanthunvarat (@vaanthunvarat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 14:38
    ลูกแม่ ขวัญเอ๊ยขวัญมา
    #153
    0
  6. #152 jsmt2804 (@phonnaree) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 08:30
    มันต้องมีต่ออออ อ๊ากก
    #152
    0
  7. #151 bellnylinny (@bellnylinny) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 08:21
    พี่ซองอูของน้อง ช่วยน้องด้วนนะคะ ใจนึงก็ไม่อยากให้น้องตกลงกะแดเนียลเท่าไหร่ เพราะกลัวว่าถ้ายอมครั้งนี้ มันจะมีครั้งต่อๆไป คือแค่นี้น้องก็เครียดจนเก็บไปฝันอ่ะ น่าสงสาร
    #151
    0
  8. #150 paupu (@paupu18) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 08:16
    สงสารน้องลิน โดนขู่ พี่ซองอูอบอุ่นอ่ะ 
    #150
    0
  9. #149 'ทดลองเป็นโนรา (@noramb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 01:21
    พี่ซองอูจะแอบชอบน้องไรงี้มั้ยเนี่ย อบอุ่นมากกก
    #149
    0
  10. #148 Elllsaaaa (@KookKeng04) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 00:38
    พี่ซองอูดูอบอุ่นดีจัง
    #148
    0
  11. #147 la_aong_mhok (@la_aong_mhok) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 22:55
    ที่จริงพี่ซองอูก็ดีนะคะ5555555
    #147
    0
  12. #146 Monkeynoon (@monkeynoon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 22:28
    น้องน่าจะหนีคุณแดนไม่พ้นนะลูกกก
    #146
    0
  13. #145 ❥rainywinter (@iphonemin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 21:32
    พี่ซองอู.......คงจะไม่ได้แอบชอบน้องใช่มั้ยคะ หรือเราคิดมาก 5555
    #145
    0
  14. #144 neaumn_sm (@neaumn_sm) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 21:21
    ไม่มีทางเลือกจริงๆ แต่เป็นเราก็ยอมโดนคลิปไปเที่ยวไปเสเพลมากกว่าโดนเอาละอาจมีคลิปโป๊นะ งืมมมม
    #144
    0
  15. #143 Elllsaaaa (@KookKeng04) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 16:55
    รอลุ้นคำตอบน้องเหมือนกันนะ แต่ยังไงก็น่าจะตกลงใช่มะ คุณแดนมีคลิปขู่ขนาดนั้น
    #143
    0
  16. #142 jsmt2804 (@phonnaree) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 18:30
    จบแล้วหรอ ต่ออีกน้าา
    #142
    0
  17. #141 cloudyseasky (@nufhazuza102) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 11:12
    ฮือออ มันฮอตมากทุกเรื่องเลยค่ะ เราเข้ามาอ่านเพราะเรื่องนี้ แต่ไปย้อนอ่านมาทุกตอนเลย ติดใจมากๆ ชอบมากๆ5555 บรรยายดีเลยค่ะ อ่านแล้วลื่นมากๆเลย ;-------; มันกร๊าวใจคนคุกแบบเราจริงๆ , _ ,
    #141
    0
  18. #139 ❥rainywinter (@iphonemin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 23:41
    คุณแดนเจ้าเล่ห์มาก ดักทุกทาง หนูจะสู้พี่เค้าไหวมั้ยคะลูก 5555
    #139
    0
  19. #138 'ทดลองเป็นโนรา (@noramb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 23:37
    แดนร้ายกาจจจจจ ถ้าน้องยอมหวังว่าจะไม่มีคลิปอะไรมาแบล็กเมอีกนะ
    #138
    0
  20. #137 Monkeynoon (@monkeynoon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 23:14
    คุณแดนดักทางน้องทุกทางเลย5555
    #137
    0
  21. #136 Kangggg (@Kangggg) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 22:25
    ยอมไปเลยควานลินนน &#128527;
    #136
    0
  22. #135 paupu (@paupu18) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 22:22
    น้องหลินอย่ายอมง่ายๆนะ 
    #135
    0
  23. #134 neaumn_sm (@neaumn_sm) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 21:59
    ลินลินเสียเปรียบจริงๆ นี่ว่าถ้าได้ทำแล้วมันอาจมีคลิปที่แรงกว่าเที่ยวผับนี่สิ ถถถถถ เสี่ยงเหลือเกิน
    #134
    0
  24. #133 Lai_linlin (@iamalone0w0) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 21:54
    อุ้วววววว์
    #133
    0
  25. #132 la_aong_mhok (@la_aong_mhok) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 21:36
    หูยยยยยย เป็น60เปอร์ที่เข้มข้นมากกกก พล็อตน่าอ่านมาก ชอบค่ะรอเลย
    #132
    0