ตอนที่ 21 : Yoo Seonho x Lai Kuanlin l OS - Lost in blue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    8 พ.ค. 62

Lost in Blue
Yoo Seonho x Lai Kuanlin
Genre: drama
Note: มีใครคนนึงเคยกล่าวกับเราลอยๆ (ลอยมากระแทกหน้า) ว่า โอกาสมันอาจจะมีแค่ครั้งเดียวก็ได้







 


 

 













  

Monday, March 9

6:33 PM

ทำอะไรวะ ซอนโฮ กลับบ้านได้แล้วมั้ง

เสียงของคังแดเนียลทักเมื่อเห็นว่าเจ้าของชื่อยังเอาแต่นั่งเล่นเกมอยู่กับโต๊ะ โดยไม่มีทีท่าว่าจะกลับบ้านตัวเองเสียที ในขณะที่แดเนียลเก็บของเรียบร้อย เขาหยิบลูกฟุตบอลมาแนบข้างลำตัว และสะพายเป้บนบ่า

กลับไปดิ กูรอควานลิน

ยูซอนโฮตอบโดยไม่ยอมละสายตาจากเกมมือถือ

“...”

แดเนียลอึ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของอีกฝ่าย คิ้วเรียวขมวดมุ่น ดวงตาเรียวรีฉายแววฉงนเล็กน้อยก่อนจะถูกประท้วงเมื่อเผลอจ้องอีกฝ่าย

มองอะไรของมึง

เปล่า.. รีบๆ กลับแล้วกัน

เด็กหนุ่มกล่าวเพียงเท่านั้น เขาเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกจากห้องเรียน โดยมีพัคจีฮุนยืนรอสักพักแล้ว

และยูซอนโฮได้ยิน...เขาได้ยินเสียงของพัคจีฮุนเอ่ยกับคังแดเนียลราวกับกระซิบว่า

เมื่อกี้พูดถึงควานลิน?”

ช่างเหอะน่า

เพราะอาคารเรียนที่เงียบสงัด หลังจากทุกคนกลับบ้านกันหมด ซอนโฮจึงสามารถได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนชัดเจน

ทำไม...

เพราะอะไรถึงทำเหมือนกับว่ามันแปลก เขารอกลับพร้อมควานลินมันน่าแปลกตรงไหน การรอกลับบ้านพร้อมแฟนตัวเองมันแปลกนักหรือไง ทำไมถึงชอบเอามาเป็นประเด็น

ไม่ใช่แค่คังแดเนียลกับพัคจีฮุน แต่เพื่อนคนอื่น ๆ อย่างพวกเคนเนธหรือโรซี่ก็เหมือนกัน คนพวกนั้นชอบทำเหมือนว่าระหว่างเขากับควานลินมันประหลาด

ทำไมวะ

แม่งเอ๊ย!

โครม!

เด็กหนุ่มสบถลั่น ขายาวถีบโต๊ะอย่างแรงจนมันล้มกระแทกพื้นดังโครมด้วยโทสะไม่มีใครได้ยิน มีเพียงเขาที่ยืนหอบในตอนอารมณ์กำลังเดือด

“Shit!”

กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดนูนบนหลังมือ เขาพยายามระงับความโกรธ ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ จากนั้นก็คว้าเอากระเป๋ามาสะพายบนบ่าแล้วเดินออกจากห้องเรียน ไม่คิดจะยกโต๊ะขึ้นตามเดิม

 






เฮ้! ควานลิน รับ

ยูซอนโฮตรงปรี่มายังสนามบาสเกตบอล เขาเห็นร่างสูงโปร่งของคนรักกำลังตั้งท่าชู้ต เมื่อบอลสีส้มลงห่วงอย่างแม่นยำ ไลควานลินก็หันมาแท็กมือกับแม็กซ์และเพื่อนอีกคน

ทำได้ดีนี่ ไลควานลิน

ด้านซ้ายของซอนโฮกระตุก และไม่สนว่าใครจะมองยังไง เด็กหนุ่มตรงไปคว้าข้อมือของอีกฝ่าย ออกแรงฉุดรั้งให้ตามมาท่ามกลางสีหน้างุนงงของเพื่อนคนอื่น ๆ

!

หงุดหงิด

ในหัวของเขามีแต่คำว่าหงุดหงิด

ไม่ชอบ

โคตรไม่ชอบเวลาเห็นควานลินยิ้มให้คนอื่น

“...”

และเพราะไม่มีเสียงใดเล็ดลอดจากริมฝีปากกลับหยัก ไม่มีแม้แต่การขัดขืน นั่นทำให้ซอนโฮยิ่งหงุดหงิด หัวเสีย

เป็นอะไร ทำไมต้องเงียบ!

“...”

เขากระแทกเสียง ทว่า ควานลินก็ยังเงียบ ซอนโฮโคตรอยากจะเหลืออด ยิ่งควานลินมองมาด้วยสายตาดูแคลนแบบนั้น ซอนโฮก็ยิ่งอยากจะ...

รำคาญฉัน ขนาดไม่อยากพูดด้วยเลยเหรอ

“...”

เออ! ฉันมันงี่เง่า อยากเลิกก็บอกดิ

ประโยคนี้สามารถกระตุ้นปฏิกิริยาของไลควานลินเป็นอย่างดี ส่ายหน้ารัวพลางบีบมือซอนโฮแน่นราวกับจะบอกว่าไม่ใช่ควานลินไม่ได้ต้องการแบบนั้น

แล้วทำไมไม่พูดกับฉัน

ไม่รู้หรือไงว่ามันเจ็บ... เจ็บจนหายใจไม่ออก...

รู้ตัวว่าคนอย่างเขามันแย่ขนาดไหน ซอนโฮรู้ดีว่าเขาทำผิดกับอีกฝ่ายมากเพียงไร เขาไม่อยากให้ควานลินจากไป

ไม่เลย

เขาต้องการควานลิน

ขอโทษ

อ้อมแขนแข็งแรงรั้งกายบางมาสวมกอด ซอนโฮกอดควานลินแน่นราวกับกลัวว่าจะหายไป กอดแน่นราวกับว่าควานลินจะหายไปจากเขา

และมันก็ไม่มีความรู้สึกใดส่งกลับมา

ไม่มีแม้เสี้ยวเดียว...

 






 

หลายเดือนก่อน

สำหรับไลควานลิน เขาเคยคิดว่าตัวเองเข้มแข็ง เคยคิดว่าจะสามารถชนะใจยูซอนโฮ และทำให้อีกฝ่ายหันกลับมามองเขาเหมือนเดิม

แต่สุดท้าย ทุกอย่างมันสูญเปล่า

คืนนี้เขานอนไม่หลับ เพราะใครอีกคนซึ่งเป็นรูมเมทออกไปปาร์ตี้กับเพื่อนตั้งแต่หัวค่ำ จนตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา

ควานลินนั่งจ้องมือถือที่วางอยู่บนพื้นพรมตรงหน้าราวยี่สิบนาทีได้ ดวงตากลมกะพริบตาปริบเพียงครั้ง เขากำลังทะเลาะกับตัวเองว่าควรโทรตามดีหรือเปล่า แต่พอคิดว่าหากทำแบบนั้นอาจจะถูกตวาด ก็ได้แต่พับเก็บมันเอาไว้

เด็กหนุ่มเหลือบมองตัวเลขนาฬิกาดิจิตอลบนหัวเตียง มันบอกเวลาที่ล่วงถึงตีสองสิบเอ็ดนาที ควานลินสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อรวบรวมความกล้า สุดท้ายเขาตัดสินใจคว้ามือถือขึ้นมาปลดล็อกและพิมพ์ข้อความส่งไป

ความอาจหาญของเขา จะถูกตอบกลับมาเช่นไรไม่ใช่สิ่งที่ต้องกังวล เมื่อความห่วงใยทะยานเหนือทุกสิ่ง

lkl: ปาร์ตี้ยังไม่เลิกเหรอ? 02:14 AM

เขารอ

รอกระทั่งยูซอนโฮตอบกลับมา

ysh: ยัง 02:43 AM

ysh: ทำไมไม่นอน 02:43 AM

ควานลินรู้ว่าซอนโฮโกหก เขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่อยากกลับมาที่นี่

ที่ที่มีควานลินรออยู่

 lkl: รอซอนโฮ 02:43 AM

เงียบ...

มีเพียงความเงียบที่มอบให้ เพราะงั้นควานลินจึงเป็นฝ่ายพิมพ์ส่งไปอีกครั้ง

 lkl: รอ 02:45 AM

...

lkl: นายไม่ชอบแม้กระทั่งคำนี้ใช่ไหม? 02:48 AM

ไม่มีคำว่า Read ซอนโฮคงจะวางมือถือไปแล้ว

อึก...

ใบหน้าน่ารักซบลงกับเข่า ปล่อยน้ำตาไหลรินอย่างไม่อาจหักห้าม หัวใจมันเจ็บ เจ็บที่ถูกเพิกเฉย

ซ้ำแล้ว..ซ้ำเล่า

 






หวัดดีควานลิน

เช้าวันจันทร์ที่ต้องฝืนเปลือกตาบวม ๆ มาโรงเรียนมันค่อนข้างลำบากใจหากมีคนเข้ามาทักทาย และเสียงของพัคจีฮุนทำคนที่คอยระแวงรอบข้างแทบตลอดเวลาตั้งแต่ก้าวขาออกจากอพาร์ตเมนต์เป็นต้องสะดุ้งตัวโยน

วะ หวัดดี

จีฮุนวาดยิ้มนิด ๆ ก่อนจะเหลือบเห็นลำคอเรียวเล็กมีพาสเตอร์แปะอยู่พร้อมพันทับด้วยผ้าพันแผล เห็นดังนั้นจึงอดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

คอโดนอะไรมาจีฮุนทำท่าชี้ ๆ คอตัวเองประกอบ

ปะ เปล่า

“?”

ควานลินโพล่งออกมาอย่างลืมตัว จีฮุนงงว่าเป็นอะไร คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย พอควานลินเห็นแบบนั้นเลยพยายามกลบเกลื่อน

เอ่อ คือ..อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ ไม่เป็นอะไรควานลินหลบสายตา น้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนลงสะกิดใจจีฮุนไม่น้อย ควานลินเองก็รู้ตัวว่าเขาหาข้ออ้างได้ห่วยแตกที่สุด แต่ในข้ออ้างห่วย ๆ ของเขาก็มีความจริงอยู่บ้าง

ไม่เป็นไร นั่นแหละความจริง

เจ้าตัวก้มหน้าคางชิดอก หวังเหลือเกินว่าจีฮุนจะไม่คาดคั้น ปกติมันจะเป็นอย่างนั้น จีฮุนจะเค้นเขาจนน่ารำคาญ

แต่ทว่าพัคจีฮุน...

เหรอ ดีแล้ว

 

ซ่า...

น้ำจากก๊อกไหลลงฝ่ามือทั้งสองที่รองรับ มันถูกกวักขึ้นชโลมหน้าขาวของควานลิน เขาทำอย่างนั้นอยู่สองสามหน ก่อนมองภาพสะท้อนบนเงากระจกพลางขบคิดเพียงลำพัง

ขอบดวงตาซึ่งบอบช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ความเจ็บระบบทั่วเรือนกาย และใบหน้าซีดเซียวมันทำให้ควานลินตระหนัก ว่าตัวเขาไม่ใช่แบบที่กำลังเห็นอยู่ เขาเคยสดใสมากกว่านี้ อย่างน้อยก็ในฐานะเด็กผู้ชายคนหนึ่ง แต่ทว่าตอนนี้...

ฮ อึก

เรื่องตอนรุ่งสางวนกลับเข้ามาในหัวสมอง เขาสะอื้นฮัก ความกลัว ความเจ็บปวด เสียงร้องขอของไลควานลินส่งไปไม่ถึง

ผลั่ก!

เรี่ยวแรงทั้งหมดของยูซอนโฮผลักร่างของเขาจนเซกระแทกโต๊ะกินข้าวกลางห้อง ด้วยเหตุผลนั้น ต้นคอของเขาขูดกับเหลี่ยมไม้จนเกิดรอยแผลเป็นทางยาว และล้มไป

เมื่อไหร่จะเลิกวุ่นวายกับฉันสักทีวะ!

ซอนโฮตะคอก อาการสร่างเมาเล็ก ๆ ไม่ได้ช่วยให้มีสติเลยสักนิด การที่เขากลับมาพร้อมกับคนอื่นมันทำร้ายจิตใจควานลินมากพออยู่แล้ว แต่พอถามประโยคเดียว เพียงประโยคเดียวเท่านั้น ยูซอนโฮก็อาละวาด

ใครเหรอ?

หมับ

ซอนโฮ เจ็บ

ต่อให้เป็นผู้ชายด้วยกัน ทว่าแรงบีบมันก็มากพอจะทำให้ควานลินโอดครวญ ซอนโฮกระชากท่อนแขนอีกคนหันมาเผชิญหน้า จากนั้นเขากดควานลินนอนราบกับพื้นเย็นเฉียบ

ลืมแล้วว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ทุกการกระทำของเขามันผิดไปเสียหมด

ซอนโฮ ย.อย่า

เสียงสั่นเครือร้องขอ ซอนโฮเริ่มปลดเข็มขัด และควานลินก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร เขากลัวว่ามันจะเกิดขึ้นในขณะเขาเองไม่พร้อมสักอย่าง

ทำไม จะร้องไห้เพื่ออะไร เราเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ ควานลิน?’

ซอนโฮมองลงมา จดจ้องควานลินด้วยแววตาหยาบโลน รอยยิ้มร้ายกาจแบบนั้นไม่ใช่ยูซอนโฮที่เคยรู้จัก ไม่ใช่ยูซอนโฮที่เคยใจดี สุภาพ และอ่อนโยนคนก่อน

คนคนนี้เป็นใคร...

เราไม่ควรมีความลับต่อกัน นายอยากรู้เหรอว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร ฉันจะบอกก็ได้ แต่ก่อนอื่นขอฉันรู้จักนายก่อน

เสื้อของควานลินค่อย ๆ ถูกเลิกขึ้นจนเผยผิวขาว มือหนาลูบไล้ความเนียนอย่างอุกอาจ กายบางสั่นเทิ้ม หยดน้ำตาและหยาดเหงื่อจากความกดดันไม่สามารถเรียกร้องความเห็นใจจากอีกฝ่าย

พอเถอะ ขอล่ะ

ควานลินดันท่อนแขนแข็งแรงออกไป ทว่าซอนโฮกลับบีบเอวเขาบางแรงขึ้น เล็บจิกลงเนื้อจนเกิดรอย เหมือนสัญญาณเตือนว่าอย่าขัดขืน แต่ด้วยสัญชาตญาณป้องกันตัวควานลินต้องต่อต้าน

นายรักฉันนี่ ฉันเองก็จะรักนาย

ไม่...

นี่ไม่ใช่ความรัก

อย่า!

ควานลินกรีดร้องเมื่อซอนโฮถอดกางเกงเขาออก

เสื้อผ้าทุกชิ้นถูกกระชากให้พ้นทาง ตามด้วยมือหยาบบีบเค้นร่างกายของเขาอย่างไร้ความปรานี มีเพียงความหยาบคายที่ซอนโอยัดเยียดมาให้

เจ็บ ซอนโฮ ไม่.อึก พอ...พอแล้ว

เสียงแหบพร่าเอ่ยขอ แต่ไม่ได้รับความเห็นใจ มันจะเป็นแบบนี้ ซอนโฮมักจะคิดเองฝ่ายเดียวว่าควานลินต้องการ และทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ซอนโฮจะรุนแรงกับเขา

หยุด ดะ ได้โปรด

ความรุนแรงที่อีกฝ่ายมอบให้ ทำร่างกายควานลินเกร็ง มันเกร็งจนแทบคุมสติไม่อยู่ เกร็งจนเกือบจะกัดลิ้นตัวเองและก้าวสู่สภาวะช็อก เจ็บร้าวสุดหัวใจ ทว่ายูซอนโฮกลับไม่แคร์ มีเพียงควานลินคอยประคับประคองสติตัวเองไว้

อยากรู้ใช่มั้ยว่าเขาเป็นใคร

เสียงหอบกระซิบข้างหู เสียงหายใจของซอนโฮค่อย ๆ ฆ่ากันให้ตาย

‘...’

เดวิดไง ฉันรู้สึกดีกับหมอนั่น

หัวใจของไลควานลิน พัง...

ไม่ ฮือ..

มือเรียวยกขึ้นปิดหู พร่ำบอกตัวเองพลางร้องไห้ราวกับคนเสียสติ ไม่อยากได้ยิน ไม่อยากจดจำเสียงของซอนโฮ เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นแค่ความฝัน

แต่ในขณะที่จมอยู่กับภวังค์

ควานลิน

เฮือก!

เด็กหนุ่มสะดุ้งกลั้นใจ ดวงตากลมเบิกกว้าง เขาเห็น.. เห็นคังแดเนียลกำลังเดินเข้ามาใกล้

ขยับปากเปล่งเสียงแผ่วเขาแดน

เป็นอะไร ทำไมมาอยู่ในนี้คนเดียวแดเนียลถามพลางมองหาใครสักคนไม่สบายเหรอ หน้าซีด ๆ ซอนโฮล่ะ

เล่นบาสกับเพื่อนควานลินตอบกำคอเสื้อของตนแน่น

เหรอ แล้ว..ไหวมั้ยเนี่ยแดเนียลสังเกตเห็น พวงแก้มที่เคยแต่งแต้มด้วยสีจางของเลือด ตอนนี้กลับซีดเผือดจนน่าใจหาย

ไม่เป็นอะไรควานลินปฏิเสธ แต่ไม่ยอมสบตา

โกหกไม่เก่งเลยนะเขาว่าก่อนจะล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงหวังใช้มันซับหยดน้ำประปรายบนหน้าอีกคน

แต่

ยุ่งอะไรกับแฟนคนอื่นครับ?”

เสียงทุ้มขัดจังหวะในตอนที่แดเนียลกำลังเอื้อมมือไป เพราะแบบนั้นการกระทำทั้งหมดจึงหยุดชะงัก มือของแดเนียลค้างเติ่งอยู่อย่างนั้นเพียงสองวิ

ซอนโฮควานลินเอ่ย

ร่างสูงของยูซอนโฮยืนกอดอกพิงกรอบประตู เขามองพลางเลิกคิ้วกวนประสาท คังแดเนียลแค่นหัวเราะ ก่อนจะเก็บผ้าเช็ดหน้ากลับที่เดิม

เจอกันนะควานลิน

อือ

เสียงทุ้มตอบรับในลำคอ บรรยากาศตึงเครียดระหว่างซอนโฮกับแดเนียลเกิดขึ้นขนาดย่อม ก่อนแดเนียลจะไปจากตรงนี้ เหลือเพียงซอนโฮกับควานลินสองคน

คุยไรกับมัน

เปล่า

สนใจมันเหรอ

ไม่ใช่แบบนั้น แค่บังเอิญเจอกัน

เชื่อได้เหรอ?” ซอนโฮยังซักจนควานลินเริ่มอึกอัก

ได้สิ เรา เราไม่ได้มีอะไรกับแดนเลยละล่ำละลักบอกออกไป ทั้งหมดของควานลินมีเพื่อซอนโฮคนเดียว และก็หวังว่าซอนโฮจะรับรู้ถึงความจริงใจนี้

“...”

จริง ๆ นะ

ได้ยินเสียงถอนหายใจแทบจะทันทีที่พูดจบ แววตาอ้อนวอนทำซอนโฮไม่อยากจะคาดคั้นต่อเพราะรำคาญเลยบอกปัด

กลับได้แล้ว

 

วันนี้ซอนโฮอยากกินอะไร เดี๋ยวเราทำให้

ระหว่างเดินกลับอพาร์ตเมนต์ เสียงร่าเริงเอ่ยถามคนข้าง ๆ อย่างอารมณ์ดีราวกับเป็นนิสัยปกติของเจ้าตัว

“...”

ข้าวผัดกิมจิ ซุปถั่วงอก หรือจะเป็นออมไรซ์ดี" เด็กหนุ่มเสนอเมนูสองสามอย่าง หากทว่าคำตอบกลับกลายเป็นน้ำเสียงติดรำคาญของอีกฝ่าย

อยากทำอะไรก็ทำเหอะยูซอนโฮว่า ถอนหายใจรอบที่ล้าน

รอยยิ้มของควานลินจางลง แสร้งยิ้มเจื่อนทั้งหน้าชา ซอนโฮรำคาญมากเลยสินะ เขาผิดเองแหละที่วุ่นวายเกินไป มันคงถึงเวลาที่ควรจะลองตัดสินใจเองสักที

สุดท้ายเมนูอาหารของวันนี้ก็จบลงที่ซอนโฮเดินเข้าแมคโดนัลด์ ควานลินเองไม่ใช่คนซื่อ เขารู้ว่าซอนโฮจะกินของพวกนี้แทนอาหารฝีมือเขา

หัวใจเจ็บนิดหน่อย ควานลินหยิบเฟรนช์ฟรายส์มากัด แอบเหลือบมองคนตรงหน้ากินเบอร์เกอร์ขณะสายตาเบนไปทางอื่น บรรยากาศมื้อเย็นช่างน่าอึดอัด จนควานลินเผลอคิดว่าเขาอยากจะหายไปซะเดี๋ยวนี้

หลังจากนั้น พวกเขากลับมาที่ห้อง ต่างคนต่างอยู่ในพื้นที่ของตัวเอง...

“...”

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ระหว่างพวกเขาสองคนมันเริ่มห่างเหิน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ระหว่างพวกเขาสองคนมันไม่เหมือนเดิม

ควานลินจำได้แค่ว่าเราพบกันครั้งแรกหลังเข้าไฮสกูล ควานลินต้องย้ายจากไทเปมาอยู่แอลเอเพราะงานของพ่อ ส่วนซอนโฮ อีกฝ่ายมาที่นี่เพราะครอบครัวส่งมาเรียน

พวกเขาเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ จากเพื่อนร่วมห้องกลายเป็นเพื่อนสนิท และจากเพื่อนสนิทกลายเป็นคนรัก ควานลินลงความเห็นกับซอนโฮว่าจะย้ายมาอยู่อพาร์ตเมนต์ด้วยกัน เหตุผลหลักเพราะใกล้โรงเรียน ส่วนเหตุผลรองน่ะรู้กัน แผนขอพ่อออกมาอยู่ข้างนอกสำเร็จด้วยดี

ควานลินใช้ชีวิตกับซอนโฮในแต่ละวันด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ พวกเขากินข้าวด้วยกัน ทำการบ้านด้วยกัน อ่านหนังสือด้วยกัน รวมถึงติวหนังสือในวิชาที่ต่างคนต่างถนัดให้กันและกัน

มันเป็นเช่นนั้นมาตลอดระยะเวลาเกือบสองปี

ควานลินเคยคิดว่าเขาจะมีซอนโฮอยู่เคียงข้างไปนาน ๆ พอมาวันนี้เขากลับเพิ่งรู้ ว่าทั้งเขาและซอนโฮต่างเด็กเกินกว่าจะรู้จักความรัก ควานลินรู้แค่ว่าทุกวันที่ได้อยู่ด้วยกันมันมีความสุขมากขนาดไหน อาจจะเป็นเรื่องเพ้อเจ้อสำหรับเด็กเช่นเขา เลยลืมซะสนิทว่าบางที เขาอาจไม่ใช่คนที่โชคดีที่สุดที่ได้อยู่กับคนรักตลอดไป

เพราะงั้นความสัมพันธ์ของพวกเขามันเลยค่อย ๆ เกิดรอยร้าวจนควานลินคิดว่าอีกไม่นานคงจะแตกหักในสักวัน

และก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ

วันนี้ เป็นวันที่ควานลินเห็น เขาเห็นซอนโฮยืนจูบกับผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่ง คนนั้นที่ควานลินจำได้ว่าเคยพาซอนโฮมาส่งที่ห้อง และซอนโฮก็บอกว่ารู้สึกดีด้วย...

ผลัวะ!

ไวเท่าความคิด เขาไม่รู้ว่าแดเนียลมาจากไหน อีกฝ่ายกระชากซอนโฮออกจากเดวิด และปล่อยหมดใส่อย่างจังจนล้มตึง ซอนโฮที่แม้จะไม่เข้าใจสถานการณ์ พอตั้งตัวได้ก็ลุกขึ้นจะเอาคืน แต่ยังโชคดีที่ควานลินกับจีฮุนขวางทั้งคู่ทันเสียก่อน

เป็นเหี้ยไรของมึงวะ!ซอนโฮตะคอก

แล้วมึงล่ะ ทำเหี้ยอะไร?!” แดเนียลตะคอกกลับ โดยมีจีฮุนล็อกตัวไว้

ใจเย็นดิวะจีฮุนบอก

คำพูดของแดเนียลทำซอนโฮชะงัก เสียงสะอื้นเล็ก ๆ ของควานลินแทรกเข้ามาในโสตประสาท เขามองดูเดวิดที่ยืนอึ้งชั่วขณะ ก่อนเดินไปจากตรงนี้เมื่อซอนโฮไล่ผ่านสายตา

ควานลินที่จับท่อนแขนของเขาคลายออก เปลี่ยนมายืนเกร็งกำมือแน่นในตอนที่ปล่อยน้ำตาไหลลงข้างแก้ม เสียงสะอื้นของอีกฝ่ายเหมือนคำสาปสะกดร่างทั้งร่าง

“...” ซอนโฮพูดไม่ออก แต่เขาแทบไม่รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ หลังจากเห็นควานลินเดินร้องไห้ออกไป

เขาปล่อยให้ควานลินเดินหนี โดยไม่คิดจะตามไปแก้ตัว

มึงทำแบบนั้นต่อหน้าแฟนตัวเองได้ไงวะแดเนียลว่าหลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ซอนโฮผินกลับมาควานลินยังให้มึงไม่พออีกเหรอ?”

“...”

แค่มึงทำร้ายจิตใจเขา ข่มเหงเขา มันยังไม่สะใจอีกรึไง!" คำพูดนั้นส่งผลให้หัวใจของยูซอนโฮกระตุกวูบ

ไอ้เหี้ยแดนจีฮุนปราม

พูดอะไรของมึงซอนโฮกำหมัดแน่น เขาไม่คิดว่าแดเนียลจะพูดมันออกมา แม้จะรู้ดีแก่ใจ

มึงคิดว่าพวกกูโง่ขนาดมองไม่ออกเหรอ ควานลินก็คนนะเว้ย มึงทำแบบนั้นได้ไง นอกใจไม่พอ มึงยังทำร้ายเขา บังคับ เหมือนเขาเป็นที่รองรับอารมณ์ของมึงอะ!

ไอ้แดน–”

เงียบไปดิ๊ จีฮุนคนตัวเตี้ยกว่าค้านไม่ออก เท่าที่ทำได้คือล็อกตัวไอ้คนหัวร้อนนี่เพื่อไม่ให้มันพุ่งใส่ยูซอนโฮอีก

แดเนียลหันกลับมาจ้องคนตรงหน้าที่เอาแต่เงียบปากพร้อมกล่าวทำไม แทงใจดำ? เพราะเขาไม่ยอม มึงเลยคิดจะทำไงก็ได้รึไง

มันไม่ใช่แค่เพราะเขาไม่ยอม มึงเห็นกูเป็นคนยังไงวะแดนซอนโฮโต้

เห็นเป็นคนเหี้ย ๆ ที่คอยแต่ทำร้ายคนที่รักมึงไง กูถามมึงจริงนะ ตอนนี้รู้สึกยังไงกับควานลินแดเนียลลองใจ

ซอนโฮหลบสายตา หมอนั่นกลืนน้ำลายลงคอแล้วตอบว่า..

ควานลินเหมือนเดิม

เพราะคนเปลี่ยนคือมึงซึ่งมันก็ถูก ซอนโฮคิดอย่างนั้น เพราะงั้นเจ้าตัวเลยไม่คิดปฏิเสธ

มึงอยากได้ควานลินมั้ยแดน กูรู้ว่ามึงชอบเขาแดเนียลต้องมุ่นคิ้วกับคำพูดของซอนโฮ เขาไม่เข้าใจว่ามันกำลังพูดบ้าอะไร

อะไรของมึง?”

ก็ถ้ามึงอยาก...

“...”

กูยกให้

ผลัวะ!

สิ้นประโยคข้างต้น หมัดหนัก ๆ ก็กระแทกหน้ายูซอนโฮอย่างจัง

เวรเอ๊ย! มึงบอกจะยกแฟนตัวเองให้คนอื่นง่ายๆ แบบนี้ได้ไงวะ จิตใจมึงทำด้วยอะไรซอนโฮ!และมันต้องมีครั้งต่อไปแน่หากพัคจีฮุนไม่รั้งคนตัวหนา

แดนหยุดดิเว้ย ค่อย ๆ พูดกันสิวะ!จีฮุนร้องไอ้เหี้ยซอนโฮ มึงเลิกคิดไปเองสักทีเหอะว่ะพร้อมเอ่ยปากเตือน

กูจะบอกมึงเป็นครั้งสุดท้าย ว่ากูไม่เคยรู้สึกอะไรกับควานลินมากกว่าเพื่อน อย่าคิดเองเออเองแล้วยัดเยียดเรื่องชั่ว ๆ ให้เขาอีก เพราะแค่นี้ เขาก็พังมากพอแล้ว

ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครมายืนชี้หน้าด่าเขาฉอด ๆ แบบคังแดเนียลเลยสักคน: ซอนโฮคิด ก่อนตัดสินใจพูดในสิ่งที่ตนรู้สึกอย่างไม่ต้องการจะเก็บอีกต่อไป

ก็มันไม่รักแล้วจะให้ทำไงวะ

เหอะ กะแล้วว่ามึงต้องพูดแบบนี้แดเนียลแค่นหัวเราะถ้ามึงไม่รัก แค่ถอยออกมา ปล่อยเขา ไม่ใช่ทำสารเลว

สำหรับแดเนียลเอง เขาไม่อยากจะคิดหรอก ว่าถ้าควานลินมาได้ยิน อีกฝ่ายจะพังมากขนาดไหน หรือไม่ก็คงจะแตกสลายหายไป เพราะจิตใจคนเรามันไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น ควานลินรักซอนโฮมาก เขาดูออก

แต่ก็พลาดที่เผลอคิดว่าซอนโฮจะรักเท่ากัน

แล้วถ้ามึงอยากเลิก ก็ช่วยเร็ว ๆ กูไม่อยากเห็นเพื่อนต้องมาอมทุกข์เพราะคนอย่างมึงร่างสูงสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของพัคจีฮุน และเตือนครั้งสุดท้าย เขาทำท่าว่าจะเดินหนี

แต่

ผลัวะ!

หมัดหนักตั๊นท์หน้าซอนโฮอย่างแรง ก่อนจากไปด้วยอารมณ์เลือดร้อน

เลือดไหลซิบมุมปาก พร้อมกลิ่นคาวอบอวลในโพรงจมูก ซอนโฮยกหลังมือปาดของเหลวสีข้นลวก ๆ น่าแปลกที่เขาไม่คิดจะตามไปเอาคืน ได้แต่ทำเพียงยืนกำหมัดแน่นอย่างไอ้ขี้แพ้

 






ควานลินกอดเข่า.. นั่งร้องไห้...

ได้ยินทุกอย่าง ทุกประโยค รวมถึงคำสารภาพของซอนโฮ

...ไม่เหลืออะไรแล้ว...

หัวใจของเขา มันแตกสลายไม่มีชิ้นดี

 






ซอนโฮกลับมาอพาร์ตเมนต์ ในห้องมืดสนิทเนื่องจากไฟทุกดวงยังคงปิด เขาเดินตรงมาที่ห้องนอนอย่างชินทาง มือหนาคลำหาสวิตซ์ เมื่อความสว่างมอบดวงตาแก่เขา ซอนโฮเห็นควานลินนอนหันหลังอยู่บนเตียง

“...”

ไม่คิดจะโอบกอดเพื่อขอโทษ ไม่คิดจะกล่าวคำหวานออดอ้อน การกระทำน้ำเน่าแบบนั้นมันไม่จำเป็นสำหรับเขา

เพราะทุกอย่างมันว่างเปล่า

ว่างเปล่า คือความรู้สึกแรกหลังจากเห็นควานลินนอนอยู่ สายตาที่มองดูไลควานลินมันว่างเปล่า เหมือนกับหัวใจที่ไม่มีความรัก เทกแคร์ เขาควรตัดขาดเสียที มันคงถึงเวลา เหมือนกับคังแดเนียลบอกละนะ

ถ้าไม่รักแล้ว

ก็เลิกไปซะ

 






Saturday, June 24

3:11 AM

วันนั้นเราทะเลาะกันนิดหน่อย หลังกลับจากโรงเรียนซอนโฮชวนควานลินแวะทานข้าวที่ร้านอาหารจีน เป็นร้านโปรดของเจ้าตัวเขาแหละ ควานลินมักจะเปรยบ่อย ๆ ว่าคิดถึงอาหารจีน แต่เขาก็ไม่ยอมพาไปเสียที เมื่อวานก็เลยได้ฤกษ์

พนักงานในร้านมองเขาแปลก ๆ แต่ซอนโฮไม่สนใจนักหรอก ที่เขาสนน่ะ มีแค่คนตรงหน้าเท่านั้น

พอท้องอิ่ม ระหว่างเดินกลับ ซอนโฮพาควานลินแวะปาร์คแป๊บเดียว ที่นั่นมีเครื่องเล่นประมาณสามสี่อย่าง ซอนโฮบอกควานลินไปนั่งชิงช้า และเขาเป็นคนแกว่ง กว่าจะถึงอพาร์ตเมนต์ก็ประมาณสองทุ่มเศษ

พวกเขานอนด้วยกันในห้องเดิม ซอนโฮกอดควานลินทั้งคืน แต่สุดท้ายเขาตื่นมาพบว่าควานลินหายไป ซอนโฮตามหาอีกฝ่ายจนวุ่น พยายามโทรหาแต่ควานลินดันลืมมือถือไว้ที่ห้อง

น่าแปลก ที่มือถือของควานลินมันเรียกได้ว่าเกือบจะหมดสภาพ หน้าจอแตกละเอียด แต่เครื่องยังติด ซอนโฮไม่ได้คิดอะไรเพราะควานลินอาจจะทำตก หมอนั่นน่ะซุ่มซ่ามจะตาย

เขาตามหาอีกฝ่าย แต่ไม่เจอ พอลองถามคนรู้จัก คนเหล่านั้นก็เอาแต่พูดจาแปลก ๆ บางคนบอกว่าควานลินอาจจะย้ายกลับไทเปตามครอบครัว เขาไม่มีเบอร์ติดต่อพ่อแม่ของควานลิน ซอนโฮกระวนกระวายจนแทบคลั่ง ทำไมถึงโง่ไม่ยอมขอไว้ เขาชะล่าใจขนาดนั้นได้ไง

แต่ไป ทำไมไม่บอกสักคำ ทำไมจู่ ๆ ถึงทิ้งกันอย่างนี้

เป็นเวลาสามเดือนกว่า ที่พวกเขาขาดการติดต่อกันและกัน

ยูซอนโฮไม่รู้ว่าเขาตื่นมาตอนกี่โมง รู้เพียงว่าท้องฟ้าสว่างจ้า แหงสิ ก็ม่านห้องเขามันออกจะบาง แสงแดดนอกระเบียงสาดเข้ามาจนตาพร่าไปหมด

ซอนโฮกระพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับภาพให้ชัดขึ้น

และเขาก็ได้พบกับ...

ซอนโฮ

น้ำเสียงอบอุ่นเรียกชื่อของเขา ไลควานลินกำลังนอนอยู่ตรงหน้า ซอนโฮแปลกใจและคิดว่ากำลังฝันอยู่หรือเปล่า ภาพมันไม่ค่อยชัด แต่เพื่อความแน่ใจ เขาเลยมองอีกคนนิ่งอยู่อย่างนั้น

สายแล้วนะ รีบตื่นเหอะ

“...”

มีอะไรเหรอ?” ควานลินเลิกคิ้วสงสัย เพราะอีกฝ่ายเอาแต่จ้องไม่วางตา

หายไปไหนมาเสียงทุ้มเอ่ยถาม เสียงที่แฝงความรู้สึกมากมายจนยากจะอธิบาย หัวใจกำลังบีบรัด และดวงตาของเขามันก็เริ่มจะร้อนผ่าว

หืม

ฉันถามว่าไปไหนมาซอนโฮหงุดหงิดว่าควานลินงงอะไร ทำเขาเป็นห่วงแทบบ้า ปล่อยให้เขาคิดว่าถูกทิ้งแล้วยังมาทำหน้าซื่อใส่อีก

เราไม่ได้ไปไหน

โกหก นายหายไป หายไปนานมาก ๆ จนฉันคิดว่านายจะ––” เสียงของเขาขาดห้วงในจังหวะที่น้ำตาหยดลง...

ร้องไห้ทำไมกายบางขยับเข้ามาใกล้ วาดวงแขนโอบกอดรอบลำคอคนขี้แย

นายแม่งร้องไห้ เริ่มเพ้อฮึก จะไม่หนีอีกใช่มั้ย จะไม่หนีฉันอีกแล้วใช่มั้ยอ้อมแขนแข็งแรงกระชับกอดควานลินแน่น กอดแน่นราวกับกลัวว่าจะหายไปอีก ขืนเป็นแบบนั้นคงทนไม่ได้ ทนไม่ได้แล้ว

เราไม่เคยไปจากซอนโฮเลยนะ

อย่าหายไปเลยนะ อึก.. ฉันขอโทษซบหน้ากับอก ร้องไห้เหมือนเด็ก ๆ ควานลินปวดใจ เขาไม่เคยเห็นซอนโฮร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน

อือเด็กหนุ่มรับปากไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะอยู่กับซอนโฮเสมอมือเรียวลูบกลุ่มผมนุ่มเบา ๆ ปลอบประโลมยูซอนโฮ เขาทำอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งอีกคนหลับ...

ยูซอนโฮตื่นขึ้นมาอีกครั้งและพบกับความว่างเปล่า พื้นที่ข้าง ๆ ไม่มีควานลินนอนอยู่อย่างที่ควรจะเป็น

ควานลินอยู่ไหน?

ซอนโฮเริ่มคิด ความกังวลเกาะกินจิตใจ ก่อนจะดีดตัวจากลุกจากเตียง เขาเดินหาควานลินจนทั่ว ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น และห้องครัว

แต่ไม่พบ

อีกแล้ว หายไปอีกแล้ว ควานลินกำลังเล่นตลกอะไรกันแน่

 






มึงคิดดีแล้วเหรอวะ

พัคจีฮุนถามขณะเดินเคียงกายคังแดเนียลที่เร่งฝีเท้าจนเขาตามแทบไม่ทัน ดวงตากลมเหลือบมองคนตัวสูงกว่าอย่างคาดหวังความมั่นใจ จีฮุนถามย้ำสิบกว่ารอบ แดเนียลจำได้

นอนคิดมาทั้งคืนและทุกรอบแดเนียลก็ตอบแบบเดิม

แต่กูว่ามัน...

มึงอยากเห็นเพื่อนจมอยู่กับการหลอกตัวเองตลอดไปเหรอ กูยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้หรอก มันนานเกินจีฮุนคังแดเนียลหยุดฝีเท้า กล่าวกับพัคจีฮุนนานเกินไปที่มันจะจมอยู่กับ...

เข้าใจ มึงแน่ใจขนาดไหนว่าจะช่วยมันได้ความกังวลกัดกินจิตใจของจีฮุนไม่น้อยทีเดียว

“...” แดเนียลให้คำตอบที่หนักแน่นไม่ได้ แต่เขาตัดสินใจแล้ว

วันนี้พวกเขาตกลงกันว่าจะไปหาซอนโฮ เพราะต้องการคุยกันอย่างเปิดอกเพื่อปลดเปลื้องทุกสิ่ง แน่นอนว่าเกี่ยวกับควานลิน

เขาจะไม่ยอมปล่อยทุกอย่างมันแย่ไปมากกว่านี้

และเมื่อพวกเขามาถึงหน้าอพาร์ตเมนต์ของซอนโฮ ก็เจอกับเป้าหมายพอดี

เดี๋ยว ซอนโฮเขากับจีฮุนยืนขวางคนที่ดูร้อนรนเหมือนรีบออกไปไหน

จะไปไหนจีฮุนถาม

ตามหาควานลิน

คำตอบของอีกฝ่ายส่งผลให้ทั้งแดเนียลกับจีฮุนมองหน้ากัน

ไงนะ?” แดเนียลทวน

เขาหายไป กูจะไปตาม

ควานลินไม่กลับมาแล้ว เลิกบ้าสักที––”

มึงหยุดวุ่นวายกับกูได้มั้ยวะ! เขาสัญญาว่าจะกลับมา เขาสัญญาว่าจะไม่ทิ้ง เขาพูดเองว่าเขาจะอยู่กับกู!ทั้งชีวิตซอนโฮไม่เคยอ่อนแอขนาดนี้มาก่อน มันเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ ควานลินก็ทิ้งเขาไป คนรอบข้างก็เอาแต่ทำเหมือนเขาเพ้อเจ้อ

เขาไม่มีทางกลับมา!แดเนียลกระแทกเสียง จับบ่าเพื่อนแน่น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้ม

“...” ซอนโฮหยุดนิ่ง ฟังเขา แม้ใจจะอยากโวยวายแค่ไหนแต่เขาก็เลือกจะรอ

มึงฟังดี ๆ นะ กูรู้ว่ามึงยังทำใจไม่ได้ กูรู้ว่ามึงรู้สึกผิดมาก แต่อยากขอให้มีสติเด็กหนุ่มสูดลมหายใจ พยายามเค้นเสียงบอกความจริงกับคนตรงหน้า

“...”

 






ควานลินตายไปแล้ว

 






มันเหมือนกับแดเนียลปล่อยหินก้อนใหญ่หล่นลงมาทับร่างของเขา หัวใจเหมือนถูกกระชากจากอก สมองตื้อไปหมด

 






ควานลินตายในวันที่ 23 กันยายนปีก่อน

 






แดเนียลกำลังทำให้รู้สึกราวกับถูกปล่อยให้จมน้ำตาย

พูดบ้าอะไรของมึง!

ยูซอนโฮผลักกายหนาออก จนอีกคนเซไปชนกับพัคจีฮุน เขากะแล้วว่าซอนโฮต้องไม่ยอมรับ ไม่อย่างนั้นคงไม่เป็นแบบนี้ วันที่เกิดเรื่องซอนโฮช็อกมาก เอาแต่พร่ำบอกคนที่จากไปว่า

ขอโทษ, ฉันรักนาย

แดเนียลมองเพื่อนตัวเองอย่างปวดใจไม่ต่างกับจีฮุนที่แววตาบ่งความเวทนา ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น ไม่มีใครอยากให้เป็นแบบนี้

หลังจากวันนั้น ซอนโฮก็เอาแต่โกหกตัวเอง เหมือนกับภาพลวงตาที่เจ้าตัวสร้างขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงความจริงว่าไลควานลินไม่ได้อยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว

ยูซอนโฮร้องไห้ ขอบตาและใบหน้าแดงก่ำจนน่าสงสาร ร่างสูงยืนตัวสั่นด้วยความสับสน

แต่ไม่มีทางเลือกสำหรับแดเนียล

มึงลองนึกดูดี ๆ ซอนโฮ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เมื่อแปดเดือนก่อน มันเกิดอะไรขึ้น

8 เดือนก่อน

เราแทบไม่คุยกันเลยหลังจากวันที่ซอนโฮจูบเดวิด ควานลินเอาแต่หุบปากเงียบ และเขาคิดว่าตัวเองชัดเจนพอจะทำให้ควานลินตัดใจ เพราะมันเหลือเพียงสิ่งเดียวคือบอกเลิก

ควานลิน

เสียงทุ้มเรียกชื่อของคนที่กำลังหยิบคาดิแกนจากราวผ้าอย่างลองเชิง เอาเข้าจริง ยูซอนโฮมันก็แค่คนขี้ขลาดคนหนึ่ง เขาไม่กล้าแม้แต่สบตาเมื่ออีกฝ่ายหันมา

วันนี้ว่างหรือเปล่าพยายามคุมโทนเสียงให้เป็นปกติที่สุด

ไม่รู้ว่าทำไม เพียงเสี้ยวเดียวที่ได้สบตา ก่อนอีกฝ่ายจะเบี่ยงหน้าหลบ เขากลับเห็นแววตา

แววตาที่น้ำสีใสเอ่อคล...

ไม่ว่างอะโทษนะ

ควานลินตอบเพียงเท่านั้น เดินออกจากห้อง ซอนโฮไม่เอ่ยถามว่าจะไปไหน เขาปล่อยควานลินไป

หกชั่วโมงกว่าที่ควานลินยังไม่กลับมา

ในคาเฟ่เล็ก ๆ ริมถนนแอลเอ ไลควานลินนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของร้านคนเดียว ตรงหน้ามีเค้กหนึ่งชิ้นปักเทียนเล่มเล็ก ควานลินนั่งมองมันเงียบ ๆ เจ้าตัวจะตัดสินใจคว้ามือถือขึ้นมาต่อสายหาใครสักคน

 






 

PAPA

พ่อครับ

เขากรอกเสียงลงไป

[ไงตัวแสบ กะจะโทรหาลูกพอดี]

มุมปากหยักบิดขึ้นเป็นรอยยิ้ม รอยยิ้มที่ถอดแบบมาจากพ่อของเขา แต่พ่อกลับบอกว่ารอยยิ้มเขาสวยกว่าของพ่อเสียอีก

วันนี้ วันอะไรเหรอ?” ควานลินแสร้งถาม

[วันพฤหัส]

โธ่ พ่อ อย่าแกล้งผมสิ

[ฮ่า ๆ ล้อเล่น ก็วันเกิดลูกไง พ่อไม่ลืมหรอก]

วันที่ 23 กันยายนของทุกปี เป็นวันคล้ายวันเกิดของไลควานลิน

เสียงหัวเราะร่าทำให้ควานลินยิ้มน้อย ๆ นานแค่ไหนนะที่เขาไม่ได้ยิ้มแบบนี้ แต่มันคงไม่นานเกินที่จะลืมตอนนี้อยู่เยอรมันแล้วใช่มั้ยเขาถามขณะจิ้มน้ำจากก้นแก้วมาวาดเล่นบนโต๊ะเป็นคำว่า HB:D

[ตั้งแต่เมื่อวาน]

งานยุ่งมั้ยครับ เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย ผมคิดถึงพ่อนะ

[พ่อก็คิดถึงควานลิน ขอโทษที่ไม่มีเวลาคุยกัน แต่ตอนนี้พ่อกำลังจะกลับห้อง ลูกสบายดีหรือเปล่า แล้วเพื่อนของลูก ซอนโฮน่ะ เขา––]

ผมสบายดี ซอนโฮ..ก็.สบายดี พ่อไม่ต้องห่วงนะครับเสียงของเขาแหบ คล้ายกับมีก้อนสะอึกติดในลำคอ เลยเบี่ยงความสนใจของตนออกไปนอกกระจก การจราจรติดขัด ท้องฟ้ามีเมฆครึ้มเหมือนฝนจะตก ควานลินพยายามหลบ เขาพยายามหลบน้ำตาตัวเอง

[วันเกิดลูกอยากได้อะไรหรือเปล่า?]

พ่อช่วยอวยพรให้ผมได้มั้ย

[แค่นั้นเองเหรอ]

ครับ

ควานลินเม้มปาก เขาพ่นลมหายใจเมื่อน้ำตากำลังเอ่อล้น นั่งฟังคำอวยพรของพ่อ จนหยดน้ำสีใสไหลจากดวงตาตามแรงโน้มถ่วง อย่างน้อยเวลาเจ็บปวดหรือโดดเดี่ยว เขายังมีครอบครัวที่รักและคอยอยู่เคียงข้าง เท่านี้ก็นับว่าโชคดีมากแล้วสำหรับเด็กอย่างเขา

ผมรักพ่อนะครับ แล้วก็รักแม่ด้วย รักมาก ๆ ผมอยากอยู่กับพ่อแม่ตลอดไปเลยควานลินกล่าวขณะที่ใจเขามันคิดถึง คิดถึงพ่อแม่ คิดถึงบ้าน คิดถึงความสุขในทุก ๆ วัน

เขาอยากกลับบ้าน

[เป็นอะไรไป วันนี้วันเกิดลูกไม่ใช่เหรอ หืม? ลูกควรจะยิ้มในวันเกิดของตัวเองสิ พ่อกับแม่ชอบเสียงหัวเราะของควานลินนะ]

พอได้ยินประโยคข้างต้น เขายิ่งร้องไห้ จนพ่อเสนอว่าเราควรจะร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ทเดย์ด้วยกันและเป่าเค้ก ควานลินร้องเพลงทั้งน้ำตา แต่ในหยดน้ำตาเหล่านั้นก็มีรอยยิ้มเจือปนอยู่ สุดท้ายนอกจากคำว่ารักและคิดถึงควานลินก็ไม่ได้เล่าทุก ๆ อย่างให้พ่อฟัง

แล้วเจอกันควานลิน แม่เขาจะโทรหาลูก รอเขาหน่อยนะ

คือประโยคทิ้งท้ายของพ่อ

 






มือถือสั่นครืดในกระเป๋ากางเกง เป็นจังหวะเดียวกับควานลินจ่ายเงินเสร็จสรรพและกำลังก้าวขาออกจากร้าน พอล้วงออกมาดู ก็พบว่าซอนโฮเอง

ysh: ควานลิน 7:51 PM

ysh: ฉันมีเรื่องอยากจะบอกนาย 7:52 PM

นิ้วยาวสไลด์จอปลดล็อก มันคงจะขึ้น Read แล้ว แต่ก็ยังรออีกฝ่ายพิมพ์มาให้จบ

ysh: ฉันย้ายออกแล้ว ขอโทษที่ไม่ได้บอก 7:52 PM

ร่างควานลินชาวาบ หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเจ็บปวด รู้สึกราวกับว่าหายใจไม่ออกเหมือนคนจมน้ำ

ysh: เรา 7:53 PM

หยาดน้ำตาเอ่อล้นจนภาพตรงหน้าพร่าเบลอ

ysh: เลิกกันเถอะ 7:54 PM

และหัวใจของไลควานลิน...มันตาย...

สมองว่างเปล่า ราวกับถูกเหวี่ยงลงใต้ท้องมหาสมุทร ปลายเท้าหยุดเคลื่อนไหว ไลควานลินยืนนิ่ง ไม่รับรู้สิ่งรอบข้าง ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตัวเองหยุดอยู่กลางถนน

ข้อความนั้นวนเวียนในหัว

ซ้ำไป...ซ้ำมา...

แต่กว่าจะรู้ตัว เสียงแตรรถก็ดังทั่วบริเวณ มันช่วยดึงสติของเขากลับมา ทว่าก็เป็นเพียงเสี้ยววินาที

วินาทีที่ร่างของเขาลอยกลางอากาศ

วินาทีที่ร่างของเขาร่วงลงมากระแทกกับพื้นถนน

เสียงจิ้งหรีดนับพันกู่ร้องจนแสบแก้วหู ขยับตัวไม่ได้ ความเจ็บปวดกำลังแล่นไปทุกส่วน สิ่งสุดท้ายที่อยู่ภายในสมองคือคำบอกเลิกมันตัดสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของยูซอนโฮ

สายฝนเทลงมา ละลายหยาดเลือดที่เจิ่งนองรอบกายเขา มันเป็นจังหวะเดียวกับหยาดน้ำตาไหลรินผ่านสันจมูก

หยดลงพร้อมกับเสียงหัวใจที่หยุดเต้น...

มะ ไม่ใช่..

ยูซอนโฮไม่รู้ตัวเลยว่าเสียงของเขามันแหบโหยขนาดไหน เขาส่ายหน้ารัวอย่างไม่อาจยอมรับ สมองพยายามหาคำโกหกและต่อต้าน ทว่าความทรงจำมันชัดเจนเกินไป

ภาพร่างของควานลินถูกเข็นออกจากห้องฉุกเฉิน ภาพร่างของคนไร้ลมหายใจหลับสนิท และเสียงของคุณหมอที่บอกกับเขา...

ฮึก

หากการบอกเลิกในวันนั้น หมายถึงการบอกลาชั่วชีวิต

เขาอยากย้อนเวลากลับไป

ควานลินรักมึงอย่างภักดี และมึงก็ยังรักเขาไม่เปลี่ยน

“...”

แต่ขอร้องละนะซอนโฮ

“...”

ปล่อยเขาไปสักที

ซอนโฮเคยคิดว่าไม่รัก เคยคิดว่าไม่แคร์ ทั้งที่จริงหัวใจของเขายังโหยหาเพียงไลควานลินตลอดเวลา พอวันที่เสียไปกลับเพิ่งรู้ตัวว่ารักมากแค่ไหน รักจนหัวใจของมันแหลกสลาย รักจนคิดว่าไม่มีสิ่งไหนมาทดแทนได้อีกแล้ว

แต่กว่าจะรู้ตัวมันก็สายเกินแก้

ร่างสูงทิ้งตัวคุกเข่าลงช้า ๆ ไหล่สะท้านด้วยแรงสะอื้น

ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีความลินของเขา...อยู่บนโลกใบนี้

อีกต่อไปแล้ว

 

 

 










END.














naomi .m


ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ

#ฟิคควานลิน



 

M
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

366 ความคิดเห็น

  1. #249 냠냠 (@Amonnuttha) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 07:47
    เส้ามาก เส้าทั้งตอนเลย ตอนแรกคิดว่าจะมีพลิกมาดีกันตอนจบ แงงงงงตินจบแบบจี๊ดใจมากสงสารลูก😭😭 น้องหลินเสียใจมาทั้งเรื่องเลยอ่ะ แต่การบรรยายแบบดีมากเหมือนเดิม ยิ่งแต่งเศร้าๆ ยิ่งขยี้ แต่ก็ชอบอ่ะแงงง
    #249
    0
  2. #248 wanna be lin (@bellnylinny) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 22:26
    หน่วงมาก ดิ่งมาก น้ำตาไหลแบบตั้งแต่ต้นๆเรื่องเลย ไม้ได้สงสารซอนโฮนะ แต่สงสารหลิน ฮืออออ ลูกแม่
    #248
    0
  3. #247 bunnn_y (@bunnn_y) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 22:27
    เผื่อใจนิดนึงเพราะเริ่มเรื่องดูโทนครึ้มๆ พออ่านถึงความจริงแล้วรู้สึกกระเทือนมากเลยค่ะ ทำไมความรักถึงทำให้คนนึงแตกสลายได้ขนาดนี้ ซอนโฮใจร้ายมากนะทุกการกระทำ สุดท้ายที่ยึดติดอยู่แบบนั้นในตอนท้ายไม่รู้เลยจริงๆว่าเป็นเพราะเพิ่งรู้ตัวว่ารักหรือจริงๆแล้วรู้สึกผิดกันแน่‬ ใช้ภาษาบรรยายดีมากเลยค่ะ ชอบมาก เป็นกำลังใจให้แต่งเรื่องอื่นออกมาอีกนะคะ
    #247
    0
  4. #244 ผู้หญิง (@9olfy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 04:02
    เราอ่านแต่ละประโยคแต่ละบรรทัดแล้วหน่วงมากเลยค่ะ ปวดใจมาก ;-;
    #244
    0
  5. #242 miso_mmm (@misoyim) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 05:44
    ประสบความสำเร็จมากค่ะ เพราะเราน้ำตาไหล เกลียดมากกับการที่รู้จฝตัวช้า อยากด่าซอนโฮแต่ซอนโฮก็กำลังรับกรรมอยุ่ แต่ควานลินไม่ควรตายเลยจริงๆ น้องเป็นคนดีมาก แงงงงงงงง สนุกมากเลย โทรเรื่องเศร้าสีเทาอินมาดค่ะ ขอบคุณมากค้ะไหล ปล.พิมผิดบ้างเพราะน้ำตามันบังอยู่ค่ะ
    #242
    0
  6. #241 MNT. (@justmind1994) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 22:57
    อ่านไปได้แต่หายใจลึกๆไป ไม่โอเคค น้องงงง แง แบบ แง อ่ะ หมดคำพิมพ์ เศร้าละเกินนน
    #241
    0
  7. #239 เจี๊ยบพลุ้ย (@narm_oon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 21:22
    ฮือ ;-; หัวใจน้องคงจะเจ็บปวดมาก บอกตรงๆว่าโกรธซอนโฮมากกกกกกๆๆๆ คิดได้ก็สายไปแล้วนะซอนโฮ เสียใจแทนพ่อกับแม่น้องควานลิน แงงง ;-; อยากจะกอดปลอบแต่ทำไม่ได้ ฮือ อินมากๆค่ะคุณไรต์ ;-; บีบหัวใจ
    #239
    0
  8. #238 wiwwi🌻 (@spoiita) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 16:24
    ชอบตอนคุยกับพ่อมากเลยค่ะ ประโยค อยากกลับบ้าน มันเรียลมากสื่อออกมาได้ถูกที่ถูกเวลา
    #238
    0
  9. #236 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 19:08
    ซอนโฮทำตัวเองทั้งนั้นอ่ะ พอมีเขาอยู่ก็รักษาเขาไว้ มาเสียใจตอนนี้มันก็ไม่ทันแล้วล่ะ
    #236
    0
  10. #235 hermiony129 (@hermiony129) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 16:42
    เราอ่านแบ้วร้องไห้เลยแงงงงงง้ มันแบบหน่วง ไม่ได้ฟิคหน่วงแบบนี้มานานมากแล้ว ;-;
    #235
    0
  11. #234 wizard001234 (@magician_001234) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 15:00
    ไม่สงสารน้องซอนนะ. น้องเป็นคนที่ไม่รู้ตัวเอง เราสงสารน้องหลิน ทำไมต้องมาฟังคำทำร้ายทั้งที่ภักดีขนาดนี้ ในวันเกิดน้องซอนนอกจากจำไม่ได้ยังทำร้ายอีก
    #234
    0
  12. #233 nantakan0912 (@nantakan0912) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 07:14
    แงงง เศร้าจะร้องไห้เลย แต่ก็สงสารทั้งคู่นะ ฮือออ
    #233
    0
  13. #232 wjs_g7exo (@aomsin_joongki) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 06:28
    แงง เศร้ามากๆๆเลย อ่านแล้วแบบน้ำตาจะไหล สงสารควานลินมาก หนูไม่น่ามาโดนอะไรแบบนี้เลย ㅠㅠ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ไรต์นะคะ สู้ๆค่ะ!!
    #232
    0
  14. #231 1719 (@1719mx) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 02:21

    เห็นไรต์บ่นๆในทวิตว่ากังวล ไม่ต้องกังวลแล้วน้า เขียนออกมาดีมากเลย แต่เราเข้าใจอะเนอะ เรือเรามันไม่ค่อยมีฟิคที่มี sensitive content ละจบแบบ tragedy อะ555555 แต่ทำออกมาได้ดีจริงๆค่ะ ซีนที่รุนแรงก็มาแบบมีเหตุมีผลและส่งผลคสพ.และสภาพจิตใจตัวละคร ไม่ได้ใส่มาส่งๆ อ่านแล้วรู้ว่าคนเขียนคิดมาดีแล้ว ปรบมือออ


    เข้าเรื่องฟิค เราชอบทุกอย่างในเรื่องเลย พอเดาๆได้ว่าเกิดไรขึ้นกับน้องหลินเพราะมีสัญญาณมาตลอด แต่ระหว่างทางมันเจ็บปวดมากกกกกกกก เซ้นสิทีฟกะการเห็นน้องเจ็บอยู่แล้วด้วยอะ นับว่าน้องอดทนมามาก และยังดีที่จุดดิ่งสุดของชีวิตน้องยังนึกถึงคนที่รักน้อง และได้มีเพื่อนดีๆอย่างจีฮุนกับแดเนียล แต่ที่เศร้ามากสำหรับเราคือ น้องจากไปแบบเชื่อว่าคนที่น้องรักมากเค้าไม่รักน้องอะ ทั้งที่จริงๆเค้ารักนะ ถึงคำว่ารักจากเค้ามันทดแทนไรไม่ได้ แต่เออการที่รู้ว่าเค้ารักเราบ้างมันก็คงประโลมจิตใจน้องได้สักนิดนึง แต่อีกแง่แบบนี้ก็คงดีกว่า เพราะการยึดติดกับคนแบบนี้มันไม่ดีเลย ไงก็ตาม น้องจากไปแล้ว หนูอดทนมาตลอด เก่งมากคับ ทำดีที่สุดแล้วนะ ;-; ส่วนซอนโฮเนี่ย เราว่าเพราะยังเด็ก เลยไม่รู้ว่าที่เป็นอยู่อะตัวเองไม่ได้หมดรักนะ แค่เบื่อ เห็นนคิดว่าเค้าก็ของตาย เค้ารักเราเค้าไม่ไปไหนอยู่แล้ว จะมาเอาเมื่อไหร่ก็ได้ เค้าไม่ยอมแล้วไงก็แฟนกันอะต้องทำได้ดิ (ส่วนตัวรู้สึกว่าสะท้อนสังคมแบบ male-dominated society มาก ถึงน้องหลินก็เปนผชเหมือนกันก็เถอะ) อะไรแบบนี้ เป็นตัวอย่างของวัยรุ่นที่ puberty hits too hard อะ เหมือนไปตื่นเต้นกับอะไรใหม่ๆอย่างเดวิดอีก พอถึงวันที่เค้าไม่อยู่ถึงสำนึกว่าขาดเค้าไม่ได้แล้ว เข้าใจนะ แต่ไม่เห็นใจ นายทำพลาดเอง เฮ้อ เม้นยาวยืดเยื้อมาก อินจริงค่ะ ;-;


    ปล. ก่อนหน้านี้เราอ่านงานไรต์แต่ยังไม่ได้อ่านเก็บดีเทลดีๆ(พอดีช่วงนั้นยุ่งๆ)เลยยังไม่ได้เม้น ขอโทษจริงๆค่ะ ;-; แต่เท่าที่เห็นเราว่างานพัฒนาขึ้นเยอะนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ รอติดตามเรื่องอื่นๆต่อ เดี๋ยวจะกลับไปอ่านเรื่องเก่าด้วย สู้นะคะ<3

    #231
    0
  15. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  16. #229 Jang_CH (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 00:48

    แต่งดีมากๆเลยค่ะ ชอบตอนที่น้องคุยกับพ่อมากเลย เข้าใจฟีลที่เวลาที่เราอ่อนแอสุดๆจะคิดถึงครอบครัว คิดถึงบ้าน แต่จุกมากๆตรงที่วันนั้นเป็นวันเกิดน้องด้วย เพิ่มความโหดร้ายมาก???? สำหรับเราตอนจบโอเคนะ คือถ้าน้องยังมีชีวิตอยู่เราคงอยากให้คืนดีกันแน่ๆ แต่เป็นแบบนี้ดีแล้ว อยากให้ซอนโฮจมกับความรู้สึกผิดนี้อย่างสุดๆให้สมกับที่ทำกับควานลินไว้ นี่หดหู่ตอนที่น้องหยดน้ำแฮปตัวเองมากเลย ฮือออ อินมาก????????

    #229
    0
  17. #228 qwertyuiop (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 00:37

    คือ ไม่สงสารซอนโฮเลยอะ 555555555555 แง อยากหอมหัวควานลินแล้วดึงมากอด ตอนคุยกับพ่อคือดีมาก ที่เหลือคือ อึดอัดทั้งเรื่องเลย คุมโทนได้ดีค่ะ ชอบสไตล์การบรรยาย

    #228
    0
  18. #227 MmN<3 (@hireami) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 23:31
    แดเนียลคือแฟนเลาเอง----
    แอบเดาถูกว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้อง เลยพอจะเผื่อใจได้บ้าง แง เข้าใจว่าครสมันเปลี่ยนกันได้ แต่สิ่งที่ซอนโฮทำมันก็คือไม่ดีเลยอะ จนตอนนี้ก็ไม่ค่อยเข้าใจว่ารู้สึกอะไรกันแน่
    ไม่รู้แปลกมั้ย แต่นี่ดีใจมากที่น้องไม่ได้ฆตตแต่โดนรถ เพราะแบบน้องยังมีครอบครัวมีคนที่รักอะ ถ้าน้องไปฆตตอาจจะแอบผิดหวังเร้กๆ;-;
    ชอบโทนเรื่องชอบการบรรยายนะ บทที่อึดอัดก็รสว่าต้องรีบอ่านรีบผ่านจุดนั้นไป ฮรือ 555555
    ปล.แฟนเราหล่อมากจริงๆ ขอบคุณค่ะ
    #227
    0
  19. #226 Pinky Poppy (@kwanchanokpoppy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 23:31
    มันก็ไม่เศร้าเกินไปนะคะ เราว่า ไม่รู้สิ 55 เรารู้สึกว่าอ่านละนึกขึ้นมาว่ามันก็เป็นสัจธรรมของชีวิต มีรักมีเลิก คนเราเกิดแล้วก็ต้องตาย แต่เราชอบตอนที่ควานลินคุยกับพ่อมากเลยนะคะ รู้สึกว่ามันดึงอารมณ์ได้ต่างจากซีนอื่นๆของเรื่องเลย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมักจะมีคนอยู่ข้างๆคนที่ยังรักเราอยู่จริงๆ ตอนนี้อิมแพคมากจริงๆค่ะ // อยากบอกว่าตามอ่านเรื่องของไรท์มาตั้งเเต่เรื่องแดนหลิน Through the night นะคะ รู้สึกว่าไรท์เป็นคนเขียนบรรยายความรู้สึกสื่อออกมาได้ชัดเจนเลย เวลาที่อ่านสามารถนึกภาพของคนๆนั้นได้เลย เราชอบนะคะ ติดตามอยู่นะคะ อยากให้รู้ว่ายังมีคนรออ่านอยู่
    #226
    0
  20. #225 janelle (@janelle) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 23:28
    เอามือปิดหน้าเลย มันแบบ อ่า ฉันว่าแล้ว ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ แต่ทำไมยังจุกอยู่ดี55555555555555

    เฮ้อ เศร้าจัง ทิ้งตะกอนไว้เต็มไปหมด สำหรับเราแม้มันจะน่าเศร้าที่ต้องจ่กไปทั้งๆที่ยังเจ็บปวดแบบนี้ แต่ถ้าควานลินเลือกเราก็ยอมรับมัน เธอทำดีที่สุดแล้ว อดทนมามากพอแล้ว เป็นอิสระจากความเจ็บปวดสักที เก่งมากๆ เลย ;-;

    ส่วนซอนโฮ คงได้แต่บอกว่า คนเราจะรู้ตัวก็ต่อเมื่อมันสายไปแล้ว โอเค ซอนโฮอาจจะแย่มาก แต่เราคิดว่ามันคือความ innocent ของซอนโฮ ความไม่รู้ ความเด็ก ความเอาแต่ตัวเองที่ลืมมองอีกคนไป หวังว่าซอนโฮจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างเข้มแข็งนะ

    พิมพ์ยาวอะไรขนาดนี้ อีกเรื่องนึงที่อยากแซว นี่ฟิคอวยแดเนียลรึเปล่าคะ555555555

    ขอบคุณสำหรับฟิคค่า <3
    #225
    0