ตอนที่ 22 : Yoo Seonho x Lai Kuanlin | OS - งอนง้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    14 มิ.ย. 61


OS - งอนง้อ
genre: feel good
Note: *ย้ายบทความ*





 














ไม่มีใครเขาชอบเห็นแฟนตัวเองสนิทกับคนอื่นหรอกครับ


โดยเฉพาะกับคนที่เขาน่าทะนุถนอมกว่าเรา ก็มันจะอดเปรียบเทียบไม่ได้ทุกทีไง!

 






ฮึ้ย!


แม่ง แม่ง แม่ง!


คำนี้วนเวียนในหัวของผมมาตั้งแต่เช้า เพราะอะไรน่ะหรอ คุณเคยรู้สึกว่ามีแฟนก็เหมือนไม่มีไหมครับ นั่นล่ะ! ผมกำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์นั้นเลย เนื่องจากบุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็น แฟนของผม เอาแต่ขลุกอยู่กับแก๊งค์เพื่อนจนลืมไปแล้วว่ามีผมนั่งอยู่ตรงนี้!


จะปล่อยเบลอกันขนาดนี้ไม่เลิกไปเลยวะ!


เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก


เมื่อเช้าหลังจากที่ยูซอนโฮขี่จักรยานไปรับผมที่บ้านจนมาถึงโรงเรียน เดินเข้าห้องพร้อมกัน เขาไม่ได้ให้ความสนใจผมเลยแม้แต่น้อย หมอนั่นเอาแต่คุยเรื่องสนุกสนานอยู่กับอีแดฮวีตลอดจนถึงช่วงพักกลางวันกระทั่งเข้าเรียนในช่วงบ่าย ปล่อยให้ผมรู้สึกเหมือนราวกับเป็นอากาศธาตุอยู่ลำพัง ตอนแรกผมก็เฉยๆ นะครับ แต่พักหลังมานี้ซอนโฮดูจะสนิทสนมกับแดฮวีออกหน้าออกตาเกินไปหน่อย คงงี่เง่ามากหากบอกออกมาตรงๆ ว่า หึง ใช่ล่ะ ก็ยอมรับแหละว่าหึง แดฮวีน่ะทั้งตัวเล็ก น่ารัก น่าทะนุถนอมกว่าเป็นไหนๆ พอเทียบกับผมแล้ว...


ให้ตาย! นึกแล้วมันน่าโมโหจนอยากเดินเข้าไปกระชากหัวของยูซอนโฮมาฟาดให้หายประสาทเสีย


เป็นไยอะ ลินลิน หน้าหงุดหงิดเชียวครับแม้จะเป็นเสียงสองแต่ก็ฟังคุ้นหู คนมาใหม่เอ่ยทักทายติดหยอกล้ออยู่หน่อยๆ เมื่อเห็นใบหน้าง่ำงอของผม


ไม่ตลก พี่ซองอู!” กระแทกเสียงไม่พอใจพลางมองค้อนใส่พี่ซองอูที่เรียกผมด้วยสรรพนามระคายหูอย่างกับเด็กผู้หญิงเหมือนอย่างซอนโฮเรียก


ลินลินคือชื่อที่ยูซอนโฮมักใช้กับผมประจำและด้วยเหตุนี้ทำให้เพื่อนหลายคนพลอยเรียกตามไปด้วย น่าหงุดหงิดชะมัด แมนๆ คุยกันอย่างผมไม่ชอบชื่อเล่นบ้าบอแบบนั้นสักนิด


หูย ดุจังอะ รมณ์เสียไรมาครับ


ความจริงผมนับถือพี่ซองอูเหมือนพี่ชายคนหนึ่งเลยนะ สำหรับเวลานี้ยอมรับว่าไมมีอารมณ์จริงๆ ถ้าหงุดหงิดก็พร้อมจะแสดงด้านเสียๆ ออกมาทุกที แต่ดูพี่เขาไม่ได้ถือสาอะไรหรอกครับ ตามฉบับคนไม่ชอบคิดเล็กคิดน้อยของเขาแหละ อันที่จริงพี่ซองอูอยู่ปี 3 และที่มาตึกปี 2 ห้องผมวันนี้ก็คงเพราะ


มินฮยอนไม่อยู่หรอ?


นั่นล่ะคือเหตุผล


พี่ซองอูทำท่าทางสอดส่องหาเจ้าของชื่อก่อนเอ่ยถามเมื่อไม่พบบุคคลที่ถามถึง


วันนี้เขาลาครับ เห็นว่าคุณปู่เข้าโรงบาลกะทันหันผมบอก


อ๋อเขารับรู้ น้ำเสียงนั้นอ่อนลงคล้ายกำลังเป็นห่วงมินฮยอน ช่วงนี้มินฮยอนเองก็ดูเครียดๆ เรื่องอาการป่วยของคุณปู่ของเขา ส่วนพี่ซองอูที่เป็นแฟน สภาพจิตใจจึงพลอยห่อเหี่ยวไปด้วยอีกคน


เป็นห่วงก็ไปหาเขาสิครับ หลังเลิกเรียนน่ะ มินอาจต้องการกำลังใจผมเอ่ย


อ่าๆ ขอบใจนะ งั้นพี่ไปละเขาว่าพลางโบกมือนิดๆ


ผมละความสนใจจากเขา พูดถึงมินฮยอนผมรู้สึกห่วงอีกฝ่ายเหมือนกัน แต่เวลานี้คงทำอะไรไม่ได้มากนักหรอก คิดแล้วก็หันกลับมานั่งเท้าคางตามเดิมอย่างเซ็งๆ คิ้วเรียวขมวดมุ่นขณะสายตายังจดจ้องยูซอนโฮที่หยอกล้อแดฮวีอย่างใกล้ชิดสนิทสนม ความรู้สึกมันบอกว่าเกลียดทุกการกระทำของยูซอนโฮที่มีต่ออีแดฮวี รู้หรอกกว่าสองคนนั้นเป็นแค่เพื่อนกัน ...ย้ำ! ว่า-เป็น-แค่- เพื่อนโอเค๊? แต่สมองของผมกลับสั่งให้ไม่ยอมละสายตาทั้งที่กำลังหงุดหงิด หัวเสีย


ในจังหวะที่สองคนเล่นกัน กอดกัน การสกินชิพแบบนั้นมัน...


ไอ้


มือหงิกไปหมดแล้ว! โมโห!


สมองคอยย้ำเตือนตลอดว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกัน มันสั่งไม่ให้ตัวผมงี่เง่าอย่างที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้


อดไม่ได้ปะล่ะ!


หือ?” จู่ๆ พี่ซองอูก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เสียงครางในลำคอพิลึก ผมสะดุ้งตกใจเพราะคิดว่าเขากลับห้องเรียนไปแล้ว สายตาฉงนสงสัยมองสลับผมกับฝั่งซอนโฮไปมาก่อนจะหรี่ตายิ้มกว้างคล้ายมีบางอย่างแอบแฝง


หึงซอนโฮหรอเรา?”


ผมเลิ่กลั่กทันทีที่เขากล่าวเช่นนั้น


ปึ้ง!


ไม่ใช่นะ! ผมเบิกตากว้าง ลนลานลุกจากเก้าอี้ยืนขึ้นทุบโต๊ะดังลั่น ปฏิเสธเป็นพัลวัน เสียงทุบโต๊ะเรียกความสนใจจากเพื่อนในห้องรวมถึงซอนโฮและกลุ่มของเขาหันมามองทางพวกผมเป็นจุดเดียว ผมรีบนั่งลงตามเดิมเมื่อนึกได้ว่าลืมตัว แต่พี่ซองอูกลับกลั้นขำหัวเราะล้อเลียนผม ผมเหลือบเห็นซอนโฮมองมาทางนี้ด้วยแววตาราวกับจะถามว่ามีเรื่องอะไร แต่ผมเบือนหน้าหนี


ไม่-ได้-หึง-โว้ย! พี่บ้า!” เค้นเสียงกระซิบบอกพี่ซองอู


แล้วทำไมผมต้องหน้าร้อนแปลกๆ ด้วยวะ


พอแอบเหล่ตามองยูซอนโฮอีกรอบ อะไรจะลงล็อคขนาดนั้น เพราะหมอนั่นกำลังมองมาที่ผมเช่นกัน มองแบบไม่วางตาเลย เราสบตากันก่อนริมฝีปากกลีบหยักจะอมยิ้มแหยๆ เหมือนขำอะไรสักอย่างแล้วหันกลับไป


หมายความว่าไง


ไรอะ มันดูไม่สนใจน้องรักเลยนั่น


นี่เรียกว่ากำลังเสี้ยมปะ?


ช่างสิ


ไม่แคร์เลยอ่อ


ไม่กล่าวเสียงหนักแน่น


จริง?” พี่ซองอูขยี้


เออ!น่ารำคาญจริงๆ


พี่ซองอูยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะคิกคักก่อนชี้นิ้วมาทางผม แววตาโคตรเจ้าเล่ห์และมีเลศนัย


โกหกไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่


ผลั๊วะ!


พูดมากปากเหม็น!


หยิบเป้เหวี่ยงใส่สีข้างคนชอบแกล้งเต็มแรง ทว่า ไม่สะเทือนกายหยาบขององซองอูเลยสักนิด เจ้าตัวทำเป็นวิ่งหนีตื่นกลัวมันขัดกับการหัวเราะชอบใจโคตรๆ


ผมมองไปยังซอนโฮรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่จำหรอก เขาเองก็มองผมกับซองอูเล่นกันไม่หยุด ผมถอนหายใจฟึดฟัดแล้วเดินออกจากห้องไปเข้าห้องน้ำด้วยอารมณ์เหวี่ยงสุด ปล่อยยูซอนโฮงงเป็นไก่โดยไม่รอให้เดินมาถามว่าเป็นอะไรเพราะรู้ว่ายังไงก็คงไม่มาถามหรอก





 


ควานลินเป็นไรวะเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ย


ไม่รู้...ยูซอนโฮตอบขณะสายตายังคงจดจ้องตามแผ่นหลังของไล ควานลิน

 






            SEONHO’s Part


หลังเลิกเรียน


ลินลินจ๋า กลับบ้านกันครับผมเบรกจักรยานลงตรงหน้าของควานลินสุดที่เลิฟซึ่งยืนรอผมอยู่หน้าอาคารเรียนก่อนแล้ว ทันทีที่ดวงตากลมๆ คู่นั้นเห็นผม คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันจนยุ่งคล้ายอารมณ์เสียทำให้ผมแปลกใจและก็ต้องแปลกใจมากยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบจากอีกฝ่าย


กลับคนเดียวสิ วันนี้จะกลับกับพวกอึยอุง


อ้าว...ผมงง ในหัวมีแต่เครื่องหมายเควสชั่นมาร์คลอยวนเวียนเต็มไปหมด ปกติควานลินไม่เคยกลับพร้อมใครนอกจากผมที่ขี่จักรไปรับไปส่งทุกวันบวกกับท่าทีที่เหมือนจะโกรธเคืองกันนั่นอีก


เกิดอะไรขึ้นวะ


นายกลับพร้อมพวกแดฮวีเถอะควานลินว่า


ผมโคตรจะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องดึงแดฮวีมาเกี่ยวด้วย สีหน้ากับคำพูดประชดประชันยิ่งทำให้ผมไม่เข้าใจมากกว่าเดิม ตกลงเขาเป็นอะไรกันแน่


ควานลินเป็นอะไรหรอ?


ชักน้อยใจ อือ.. ไม่เข้าใจ คิดให้สมองแตกตายก็ไม่เข้าใจอยู่ดี อยากจะถามว่าที่รักงอนอะไรวะครับก็เกรงว่าจะโดนฝ่ามือเข้าบ้องหูแทน แบบนั้นน่ากลัวเกินไปอะไม่ดี


ถามตัวเองเหอะ


นั่น...


เอ๊า นี่ก็ถามตัวเองแล้วไม่รู้เรื่องเลยต้องถามที่รักตรงๆ ไงล่ะโว้ย!


มีอะไรในใจบอกไม่ได้เลยหรอ?”


แทบจะลงไปกอดขาอ้อนวอน


ไม่ได้!จู่ๆ แม่งหันขวับมาตะคอกใส่จนผมสะดุ้ง นี่ ยูซอนโฮอย่ามาเซ้าซี้นะ รำคาญควานลินเสียงดัง ใบหน้าบึ้งตึงอย่างไม่ทราบหาสาเหตุ อารมณ์แปรปรวนอย่างกับผู้หญิงมีประจำเดือน ควานลินไม่ใช่คนไร้เหตุผล ตั้งแต่คบกันมาไม่ว่ามีเรื่องแคลงใจอะไรเราก็เปิดอกพูดคุยปรับความเข้าใจกันตลอด แต่สำหรับวันนี้ต่างออกไปจากทุกที ควานลินดูหงุดหงิดตั้งแต่ช่วงบ่าย ไม่ดิ ตั้งแต่เช้าเลยมั้ง ผมคิดว่าคงคิดมากเองจนกระทั่งเมื่อกี้นี้ที่รู้สึกว่ามันแปลกๆ


ไม่มีเหตุผลอะ เป็นไรก็บอกดิผมอยากรู้จริงๆ ว่าทำผิดอะไร ถ้าผมรู้ ผมคงง้อเขานานแล้ว ถ้ามันเป็นเรื่องที่สามารถอธิบายให้เข้าใจได้ผมก็จะอธิบายให้เขาเข้าใจเดี๋ยวนี้เลย


อยากรู้มากใช่มะว่าเป็นไรควานลินถามเสียงเย็น ตวัดสายตามองผม


ทำไมมันรู้สึกเสียวหลังวาบๆ อย่างนี้วะ


อือผมพยักหน้าเบาๆ


เลิกกันเหอะ


WTF!!!


นับแต่นาทีนี้เรากับนายเลิกกันแล้ว โอเค๊!


ผมอ้าปากค้าง ควานลินเดินหนี ผมทิ้งจักรยานล้มไว้ก่อนรีบวิ่งไปขวางทาง


ไม่เอางี้ดิครับ งอนไรเราบอกได้ไหมผมจับข้อแขนอีกคนด้วยมือทั้งสองอย่างอ้อนวอนสุดชีวิต ผมแทบคุกเข่าลงไปกอดขาเรียวเอาไว้ด้วยน้ำตา อ่า...ก็ขอเวอร์นิดนึง เผื่อเขาจะเห็นใจกัน


อย่าทำมาพูด!” ควานลินโวยวาย สะบัดออกผมรีบกอดเขาเอาไว้จากทางด้านหลัง


จู่ๆ ลินลินเป็นอะไรครับ ช่วยบอกหน่อยได้ไหม เราไม่รู้จริงๆผมอ้อนเขา อย่างน้อยก็ขอให้ควานลินสงบลง พอมองเสี้ยวหน้าหล่อติดหวานของเขาหัวใจของผมก็กระตุกวูบเมื่อเห็นว่าคนในอ้อมแขนกำลังเบะปากเหมือนจะร้องไห้ เอาตามตรงผมโคตรงงเลยจริงๆ ควานลินอารมณ์แปรปรวนมาก มากจนตามไม่ทัน


แค่ลินลินบอกมา เราพร้อมจะอธิบายทุกอย่างไม่รู้จริงๆ ว่ะว่าผมทำอะไร ตอนแรกก็เห็นเขาเล่นกับพี่ซองอูปกติ ผมคิดว่าเขาแค่โกรธตอนโดนพี่ซองอูแกล้ง แต่ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น ควานลินแสดงท่าทีฟึดฟัดเหมือนไม่พอใจอะไรผมอยู่ตั้งแต่เช้าผมไม่กล้าถามเขา คิดแล้วแม่งผมคงเป็นแฟนที่แย่มากสินะ คบกันมาตั้ง 6 เดือนแล้วแต่แฟนงอนอะไรยังไม่รู้ตัวเลย


หึ...


ควานลินเบะ


เรามันไม่ใช่คนตัวเล็กนี่


“...”


แล้วก็ไม่ได้น่ารักเหมือนเขาด้วย


“...”


แพ้ตั้งแต่เริ่มหายใจแล้ว


“...”


            คำพูดของควานลินที่สารภาพออกมาทำให้ผมถึงกับอ้าปากเหวอ เขางอนเรื่องอะไรเนี่ย อยากถามว่าควานลินไปได้ยินหรือเห็นอะไรมาหรือว่าผมเผลอพูดจาทำให้เขาคิดมากรึเปล่าวะ


            ทำไมจู่ๆ ถึงคิดแบบนั้นล่ะ บอกเราหน่อยได้ไหม ลินลินอ่าผมจับให้อีกฝ่ายหันมาเผชิญหน้า ประคองแก้มเนียนเบาๆ ใช้หัวแม่มือทั้งสองปาดหยดน้ำตาของเขาออก พอเห็นควานลินร้องไห้ ผมก็พลอยใจเสีย เอาจริงผมโคตรรู้สึกผิด ผมแม่งต้องทำอะไรสะเทือนใจเขาโดยไม่รู้ตัวแน่


เราก็ไม่เคยบอกว่าชอบคนตัวเล็กนะ


ควานลินกับผมเราสูงไล่เลี่ยกัน ช่วงขึ้นมอปลายแรกๆ เขาสูงกว่าผมตั้งสามเซ็นแต่เพราะด้วยประการนั้นผมเลยต้องรีบสูงแซงเขาให้ได้ อาจจะฟังดูงุนงง แต่ว่า


ก็วันนี้อะ...”


ครับ?


            นายเอาแต่อยู่กับแดฮวี ไม่สนใจเราเลย


            ผมเลิกคิ้ว ถัดมาจึงเข้าใจได้ในทันที เขางอนผมเรื่องนี้เองหรอ


แล้วที่พูดเมื่อกี้มันเกี่ยวกับแดฮวีด้วยใช่ไหม


            ควานลินเงียบ ยังก้มหน้า ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ผมถอนหายใจไม่ใช่เพราะเหนื่อยหน่ายแต่ผมแค่โล่งอกเพราะมันไม่ใช่เรื่องยากจะอธิบาย คนตรงหน้าผมแค่คิดมากไปเอง อันที่จริงผมพอรู้มาบ้างแหละว่าควานลินแอบคิดว่าเขาไม่ใช่คนในอุดมคติเหมือนอย่างใครๆ


            เราไม่มีวันชอบแดฮวีหรอก


            “...”


            “รู้ไหมเพราะอะไร?


            ควานลินส่ายหัวแต่ก็ยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตาผม


            แดฮวีมีแฟนอยู่แล้ว ลินลินก็เคยเห็นนี่ พี่ดงโฮน่ะ เขาคบกันนะ


            “...” สิ้นสุดคำพูดของผม อีกฝ่ายก็ยอมเงยหน้ามาสบตากันอย่างประหลาดใจ เขาทำท่าเหมือนมีเรื่องต้องการจะพูด แต่ก็ไม่พูดออกมารู้สึกว่าจะยังสับสนอยู่


            ใจเรามีแค่ควานลินคนเดียว


            ประโยคนี้ผมจับมือเขาขึ้นมาวางทาบลงบนตำแหน่งเดียวกันหัวใจ


            “...”


อย่างควานลินน่ะ เป็นแบบไหนเราก็รักหมดแหละ


ผมไม่อยากให้เขามารู้สึกน้อยใจเรื่องนี้ เขาน่ารักมากในสายตาผม น่ารักตั้งแต่วันแรกที่เจอกันจนตอนนี้เขาก็ยังน่ารักเป็นที่หนึ่ง


แต่ซอนโฮชอบทำให้เราหึงอะ ชอบทำเหมือนเราไม่มีตัวตน เหมือนเราไม่ใช่แฟนซอนโฮแล้วควานลินเบะปาก คิ้วเรียวย่นเข้าหากันอย่างน่าชัง


เราทำให้คิดมากขนาดนั้นเลยหรอ?


เออ!” เขากระแทกเสียง


พูดไม่เพราะเลยผมจึงเอ็ด


ก็ไปพูดกับแดฮวีสิ


ไม่เอาดิ พาลทำไมเนี่ย


ซอนโฮว่าเราพาลหรอ? แล้วทีซอนโฮชอบเมินเราไปอยู่กับเพื่อนอ่ะ เราพูดสักคำไหมว่าเราโกรธ เราไม่ชอบ เราหึงมากเวลาที่นายใกล้ชิดแดฮวีเกินไปอ่ะ!” ว่าจบก็เดินหนีเฉยเลย


อ้าว แล้วจะไปไหนเล่า กลับมาก่อนดิที่รักเห็นดังนั้นผมเลยรีบกลับไปเอาจักรยานแล้วตามเขาไป พอผมเอื้อมมือจะจับ เขาก็สะบัดแขนออก


ไม่!! กลับไปคนเดียวเลยวันนี้!” ไม่วายยังวิ่งหนีผมอีก


ได้ ไลควานลิน ได้!


จะไปดักรอหน้าบ้านก่อนเลยคอยดู


กลับถึงบ้านจะฟัดให้แก้มช้ำเลย... โว้ย ลินลินอ่า รอก๊อน!”





 















 


naomi .m




 

M
 

 
 
M
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

363 ความคิดเห็น

  1. #245 ผู้หญิง (@9olfy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 04:13
    น้องลินลินลูก ;-; หนูงอนได้น่ารักที่สุดเลยค่ะ ซอนโฮก็สู้เขานะ รู้ตัวได้แล้วว่าทำอะไรผิด! อย่าปล่อยให้ลูกเรารอนาน ไปง้อซะ!
    #245
    0
  2. #220 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 07:09
    น่ารักๆๆๆ ยัยลินน่ารักจัง
    #220
    0
  3. #218 lvbaek (@natha2001) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 18:41
    ลินลินน้อยใจ น่ารักกกกกกก
    #218
    0
  4. #213 MNT. (@justmind1994) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 23:37
    ง้อเข้าลูก ง้อเข้าา ง้ออีกเยอะๆเลย 55555
    #213
    0