(wanna one) serenity | sf, os all x kuanlin

ตอนที่ 6 : Kang Daniel x Lai Kuanlin l OS - i wanna be yours♡ ( 50% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    3 พ.ย. 61


i wanna be yours
Kang Daniel x Lai Kuanlin ft. 2Park (jihoon;top)
Genre: feel good
Note: Inspiration by Wanna – Wanna One มีบางส่วนอ้างอิงมาจาก MV Beautiful ด้วยค่ะ

คังแดเนียล: คุโจ ไดสุเกะ
ไลควานลิน: ซึรุงิ คาโอรุ
พัคจีฮุน: โทบิตะ จุน

พัคอูจิน: ชิโมโตะ เคน 

 




 

 

 

 

 

 

โตเกียว เดือนเมษายน


ซากุระโปรยปรายราวกับเริงระบำ กลีบดอกสีชมพูคล้ายรูปหัวใจกำลังบานสะพรั่ง


ตรงไปยังถนนเงียบสงัด เด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินกำลังย่ำบนพื้นนุ่ม ๆ ซึ่งมีกลีบซากุระร่วงเกลื่อน สายลมหอบเอากลีบดอกจากต้นซากุระที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมทางเดินร่วงโรยครั้งแล้วครั้งเล่า – ซึรุงิ คาโอรุกำลังเฝ้ามองซากุระเหล่านั้นท่ามกลางสายลมและท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆหมอก


เมื่อลองยื่นมือออกไป กลีบหนึ่งก็ลอยลงมาอยู่ในอุ้งมือราวกับถูกร่ายมนต์ เขาคลายมือออก เพื่อนัยน์ตาสีน้ำตาลจะจดจ้องซากุระกลีบนั้นเพียงเสี้ยวนาทีก่อนสะดุ้งหลังจากเสียงหนึ่งดังขึ้นทางด้านหลัง


สวยจังนะ


!


กลีบซากุระถูกลมยื้อแย่งไปต่อหน้าต่อตา มือเรียวนำมากำแนบอก เสียงแหบต่ำแสนคุ้นหูส่งผลให้คาโอรุต้องหันกลับมามอง ดวงตากลมเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเขาพบกับ...


พี่ไดสุเกะ


คุโจ ไดสุเกะเด็กหนุ่มผู้มีส่วนสูงพอ ๆ กับคาโอรุหยุดยืนห่างกันไม่มากนัก กระเป๋าใบโปรดสะพายพาดไปด้านหลัง เขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางสุดเท่พลางเงยหน้ามองกลีบซากุระปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า ดวงตาเรียวรียิบหยีลงเพียงนิดเมื่อริมฝีปากกลีบบางคลี่ยิ้มน้อย ๆ อย่างอ่อนโยน


รอยยิ้มที่คาโอรุตกหลุมรัก...


ทำไมวันนี้เดินล่ะครับ


คาโอรุถาม เพราะปกติแล้วไดสุเกะจะปั่นจักรยานคู่ใจไปโรงเรียนทุกวัน แต่เนื่องจากวันนี้มันต่างจากทุกที คาโอรุเลยสงสัย


โซ่ขาดน่ะ เลยกะจะมาพร้อมเด็กแถวนี้ซะหน่อยตอบขณะเหลือบมองอีกฝ่ายคล้ายลองเชิง ดังนั้นคาโอรุจึงเลือกจะเอ่ยอีกสองคำถาม


ฟิกเกียร์คันนั้นอะเหรอ?”


อื้อ


เรื่องซ่อมล่ะ


ฝากป๊ะป๋าเอาไปร้านซ่อมแล้ว


จักรยานคันนั้นมันก็ค่อนข้างเก่าพอสมควรแล้วล่ะนะ ถูกใช้งานบ่อยเลยนี่นา ส่วนคาโอรุ เขามักจะเห็นพี่ชายข้างบ้านคนนี้พามันไปไหนมาไหนด้วยตลอดประหนึ่งว่าเป็นลูกรักที่ขาดไม่ได้เชียว


แล้วพี่ไม่บอกก่อนว่าจะมาด้วยกันน่ะคาโอรุมุ่นคิ้วนิด ๆ ย้อนกลับมาตอบประโยคแรก เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าไดสุเกะจะมาด้วย บ้านเราอยู่ติดกันเพียงรั้วกั้นก็จริง แต่ก็แยกกันไปโรงเรียน แม้จะเรียนที่เดียวกันก็เถอะ ดูจะงง ๆ แต่ก็ตามนั้นแหละ


เมื่อเช้าตะโกนแล้วว่าคาโอรุ! วันนี้เดินไปโรงเรียนด้วยกันนะ!อย่างนี้ไม่พูดเปล่ายังยกมือป้องปาก ทำท่าประกอบอีก


ตรงหน้าต่างเนี่ยนะ?”


ไดสุเกะพยักหน้า


นอกจากบ้านพวกเขาจะอยู่ติดกันแล้ว ห้องนอนของทั้งคู่ยังอยู่ตรงข้ามกันพอดิบพอดีอีกต่างหาก และไดสุเกะก็มักจะพูดคุยกับคาโอรุผ่านหน้าต่างบานนั้นเป็นประจำ...


ส่วนตัวแล้ว คาโอรุเองก็ไม่มั่นใจนักหรอกว่าไดสุเกะสรรหาเรื่องราวต่าง ๆ นานาจากไหนมาพูดกับเขามากมาย หากไม่ใช่เรื่องจิปาถะก็มักจะเป็นมุกตลกอันไร้แก่นสารชวนโมโหเสมอ หรือบางทีก็ชวนเล่นอะไรแบบเด็ก ๆ


ยกตัวอย่าง เช่น ตอนประถม ไดสุเกะมักจะประดิษฐ์ของเล่นเอง ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์จากแก้วกระดาษที่แทนสายสัญญาณเป็นเชือกยาวขนาดพอดีกับระยะห่างของหน้าต่างห้องนอนพวกเขา หรือตอนมัธยมต้น ไดสุเกะจะเขียนข้อความบางอย่างลงกระดาษสี พับเป็นจรวดร่อนเข้ามาให้ห้องนอนคาโอรุ และพอมัธยมปลาย ไดสุเกะมักร้องเพลงจีบเขาเสมอ...


ใช่แล้ว ได้สุเกะน่ะแค่ต้องการจะแกล้งเท่านั้นแหละ


ใช่ไดสุเกะกล่าวหนักแน่น


เอาจริงผมได้ยินแว่ว ๆ แต่นึกว่าตัวเองหูฝาด


เขาเองก็จำไม่ค่อยได้ซะด้วย ที่จำได้มันก็ราง ๆ ว่าเหมือนมีคนเรียก แต่เพราะง่วงมากเลยคิดว่าหูฝาด หลังจากนั้นก็ลุกไปล้างหน้าแต่งตัวลงมาทานข้าวเช้าตามปกติ


อา..จะโดนโกรธมั้ยเนี่ย


หลับค้างเหรอ แบบเดิน ๆ อยู่ก็หลับเหรอคนเราไดสุเกะว่าอย่างต้องการจะแหย่เล่น เขาชอบแกล้งหยอกล้อคาโอรุแบบนี้ตลอด


เพราะตอนคาโอรุทำหน้าหงุดหงิดน่ะ มัน...


ไม่ใช่ซะหน่อย!คนเด็กกว่าเถียงสุดฤทธิ์ พองลมจนแก้มป่อง


เหอะ


ไดสุเกะแค่นหัวเราะ นึกหมั่นไส้ ก่อนจะดีดหน้าผากอีกคนดัง เป๊าะ! แน่นอนว่าคาโอรุสะดุ้งโหยง รีบยกมือกุมเหม่งตัวเองทันที ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ


เจ็บนะ!โวยวายจนน่าตีปาก คิ้วขมวดเกือบจะพันกันอยู่รอมร่อ


หมั่นไส้


ฝ่ายไดสุเกะ เจ้าตัวเบะปากพร้อมบอกตรง ๆ ได้ยินดังนั้นคาโอรุถึงกับหัวร้อน


นิสัยไม่ดี


ไม่สนใจหรอก


เด็กหนุ่มบอกปัดแล้วก้าวไปข้างหน้าเพียงสองสามก้าว จากนั้นเอื้อมแขนไปยังกิ่งก้านของต้นซากุระซึ่งมีดอกสีชมพูเบ่งบานเป็นกระจุก คาโอรุเห็นดังนั้นจึงรีบปรามด้วยความตกใจเล็กน้อย


เดี๋ยว พี่! อย่าเด็ด—


ทว่า...


เสียงของเขากลับส่งไปไม่ถึง ไดสุเกะเด็ดเอาซากุระดอกหนึ่งติดมือมาด้วย จากนั้นก็หมุนตัวมาทางเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งที่กำลังยืนหน้าเหวอ


ไม่เห็นเป็นไรเลย ไม่มีใครเห็นหรอกน่ะ


สิ้นสุดประโยคข้างต้น ไดสุเกะเหน็บซากุระดอกนั้นบนเส้นผมของคาโอรุ แล้วเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยร้อยยิ้มพร้อมกับคำพูดชวนใจเต้นแรง


น่ารักดี


“...”


คาโอรุ น่ารัก


อ อะไรเล่า...


พวงแก้มแดงเรื่อด้วยความเขินอาย คาโอรุหลบสายตาของไดสุเกะที่เอาแต่มองมา สายตาทอประกายอบอุ่นที่ทำหัวใจเขาสั่นไหว


มันสั่นไหวจนหูอื้อไปหมด

 

 



 

 

 



 

คาโอรุจ๊า ช่วยรับออเดอร์โต๊ะคุณทานากะทีจ้ะ


คร้าบ


น้ำเสียงอ่อนหวานเรียกลูกชายที่กำลังง่วนอยู่กับการล้างถ้วยชามอยู่หลังร้าน ส่งผลให้เด็กหนุ่มต้องรีบถอดผ้ากันเปื้อน เช็ดไม้เช็ดมือก่อนออกมารับออเดอร์ลูกค้าตามคำสั่งของคุณแม่


สวัสดีครับคุณทานากะ


คาโอรุโค้งตัวลงทักทาย


สวัสดี คาโอรุคุง


ชายวัยกลางคนแย้มยิ้มจนตาปิด บุคลิกแสนใจดีที่คาโอรุคุ้นเคยมาแต่เด็กของคุณลุงขาประจำ


ไม่ทราบว่า จะรับอะไรดีครับ


ขอซาชิมิกับสาเกขวดแล้วกันนะ


เด็กหนุ่มตอบ:ครับผมก่อนจะหันไปบอกกับคุณพ่อซึ่งกำลังแล่เนื้อปลาอยู่ที่บาร์ซาชิมิกับสาเกหนึ่งที่ครับ


ได้เลยคุณพ่อยังหนุ่มขานรับด้วยรอยยิ้ม


ซาชิมิเป็นหน้าที่ของคุณพ่อต้องจัดการ ส่วนเขาเดินไปหยิบสาเกเตรียมเสิร์ฟ


เพราะบ้านเปิดกิจการร้านซูชิมาก่อนคาโอรุจะเกิด เนื่องจากเป็นมรดกตกทอดจากรุ่นคุณปู่ ดังนั้นการช่วยงานที่ร้านจึงกลายเป็นเรื่องปกติของทุกวัน ในวันหยุดคาโอรุจะสามารถช่วยงานได้เต็มที่ แต่ถ้าเป็นวันธรรมดาเขาจะกลับมาช่วยหลังเลิกเรียนจนกว่าร้านจะปิด แม้ว่าจะเป็นร้านเล็ก ๆ แต่ลูกค้ากลับแน่นทุกวัน บางรายก็เป็นลูกค้าเก่าซึ่งยังคอยแวะเวียนมาอยู่เสมอ


แม้จะไม่ค่อยได้เที่ยวเล่นเหมือนเพื่อน ๆ คนอื่น คาโอรุก็ไม่เคยรู้สึกน้อยใจเลย กลับกันเขารู้สึกสนุกกับงานที่ร้านมากกว่า อาจจะเป็นความเคยชินหรือเพราะเข้าสังคมไม่เก่ง เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน


หรืออาจจะเป็นเพราะ…


สวัสดีครับ คุณน้านาเดชิโกะ


มาแล้ว


อ้าว สวัสดีจ้ะไดสุเกะคุง วันนี้ก็มาอีกเหรอเนี่ยคุณแม่ของคาโอรุทักทายบุคคลมาใหม่


ครับ ผมอยากช่วยน่ะ วันนี้ไม่มีการบ้าน แล้วผมก็ว่างพอดีไดสุเกะกล่าวขณะมองคาโอรุซึ่งยืนถือถาดเครื่องดื่ม ออเดอร์ของคุณทานากะ ดวงตาคู่กลมสบมองอีกฝ่ายเพียงครู่เดียว


แหม มาช่วยบ่อยขนาดนี้ น้าเกรงใจนะเธอบอกตามความรู้สึก


ไดสุเกะมักจะมาช่วยงานร้านประจำ และมันเป็นความเกรงใจของครอบครัวซึรุงิมาก ๆ เพราะไดสุเกะคอยแต่ปฏิเสธเงินค่าตอบแทนอยู่บ่อยครั้ง ถึงแม้ว่าบ้านคุโจจะสนิทกับบ้านซึรุงิก็ตามที ยิ่งพักหลัง ๆ ไดสุเกะจะมาช่วยบ่อยเกินไป ดังนั้น การมีความเกรงอกเกรงใจต่ออีกฝ่ายเลยถือว่าเป็นเรื่องธรรมดาล่ะนะ


ไม่เป็นไรหรอกครับ


พี่ไม่ซ้อมมวยเหรอ?” คาโอรุถามเมื่อเห็นว่ามีจังหวะแทรก


วันนี้งดตอบตามความจริง


อ้าว แล้วงานพิเศษ


คุณผู้จัดการเขาต้องรีบไปเฝ้าภรรยาที่เพิ่งคลอดลูก วันนี้เลยปิดร้านเร็ว


ปกติไดสุเกะจะซ้อมมวยที่ยิมจนดึก แต่ถ้าวันไหนงดซ้อม ก็จะทำพาร์ทไทม์ที่ร้านเบเกอรี่ของคุณอูเอดะจนถึงเวลาร้านปิดซึ่งก็คือไดสุเกะจะเลิกงานตอนสองทุ่มเศษ ๆ กว่าจะเก็บของเรียบร้อย


แบบนี้ก็แย่สิ พอมีไดสุเกะมาอยู่ใกล้ ๆ อย่างนี้ คาโอรุจะมีสมาธิได้ไง...


มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?” มือหนาจัดการพับแขนเสื้อทั้งสองข้าง เตรียมพร้อม


ถ้างั้นช่วยไปส่งข้าวกล่องที่ออฟฟิศคุณยามาดะให้ทีนะเพราะความดื้อรั้นทำให้คุณนายซึรุงิจำต้องยอมจำนนต่อเด็กหนุ่มคนนี้


ได้เลยครับ


ออเดอร์ทางนี้เลย โอเบนโตะยี่สิบชุด ฝากด้วยนะเธอบอก


วันนี้หัวหน้าแผนกของออฟฟิศบริษัทใกล้ ๆ เงินเดือนออก เขาเลยสั่งข้าวกล่องเลี้ยงลูกน้อง และเดิมทีตอนแรกมันเป็นหน้าที่ของคาโอรุอยู่แล้วด้วย แต่ไหงต้องมาแบ่งกับไดสุเกะล่ะ


แต่ว่า...คาโอรุกล่าวเหมือนต้องการจะพูดอะไร ทว่านาเดชิโกเอ่ยกับลูกชายเสียก่อน


คาโอรุไปเป็นเพื่อนพี่เขาหน่อยสิ


อ เอ่อ..ได้ครับ แต่รถมีคันเดียวจะไปไงก็เวสป้าสำหรับเดลิเวอรี่ของร้านมันมีอยู่คันเดียวจริง ๆ จะให้ซ้อนสองคนคงลำบากแย่


นายก็ซ้อนพี่สิ


บ้าเหรอ มันแคบจะนั่งไงเล่าคาโอรุว่า – นอกจากวางกล่องสำหรับขนส่งอาหารแล้ว พื้นที่ที่เหลือมันไม่พอสำหรับสองคนซะหน่อย


งั้นก็เดิน โอเคตามนี้


โว้ย!


คาโอรุโวยวายในใจ: ยังไม่ทันตอบตกลงเลยนะ ชอบพูดเองเออเองอยู่เรื่อย!


ความจริงข้าวกล่องจำนวนแค่นี้ ขนไปคนเดียวยังได้ ไม่เห็นจำเป็นต้องพึ่งไดสุเกะเลยสักนิด ถ้าอยากช่วยขนาดนั้นแค่ทำหน้าที่ประจำอยู่ร้านก็พอ หรือไม่พวกเราคนใดคนหนึ่งก็ควรจะสลับกัน


เอาจริงดิ


ไม่ไกลหรอก คาโอรุช่วยพี่เขาหน่อยนะลูก ส่วนนี่คือบิลนะจ๊ะคุณแม่ของคาโอรุยื่นกระดาษมาให้ เด็กหนุ่มจึงรับมันไว้อย่างช่วยไม่ได้


ครับแม่


ก็ไม่อะไรหรอกนะ แต่จะให้เดินกับพี่ไดสุเกะสองคนมัน... บ้าน่า ไม่ได้ตื่นเต้นหรือกลัวการจะเดินใกล้กับไดสุเกะสักหน่อย


มัวยืนทำไมครับ ช่วยกันหน่อยเร็วไดสุเกะว่า


รู้แล้ว!


ความตึงเล็ก ๆ ของเด็ก ๆ อยู่ในสายตาผู้ใหญ่สองคนที่มองดูพวกเขาอย่างเอ็นดู ตั้งแต่เล็กจนโต ไดสุเกะและคาโอรุจะสนิทสนมกันอย่างนี้เสมอ ใช่, พวกเขามองว่าทั้งคู่สนิทกันมาก เพราะการโต้เถียงกันแบบเด็ก ๆ นั่นล่ะคือความสนิทสนม

 

 



 

หลังจากส่งของเสร็จเรียบร้อย พวกเขาเดินกลับมาทางเดิม ไฟแถวนี้ไม่ค่อยสว่างเท่าไหร่ และบังเอิญสายตาของไดสุเกะเหลือบเห็นตู้ไอติมหน้าร้านของชำเล็ก ๆ ดังนั้น เขาเลยพูดกับเด็กอีกคนว่า


แวะกินไอติมกันก่อนมะ


ต้องรีบกลับไปช่วยที่ร้าน อ้าว ด.เดี๋ยวสิ!ยังไม่ทันจะค้าน อีกคนก็วิ่งตรงไปยังตู้แช่ไอติม


สองครับ


ไดสุเกะหยิบไอติมออกจากตู้สองอัน ก่อนเดินเข้าไปจ่ายตังค์กับคุณยาย


สองร้อยแปดสิบเยนจ้าพ่อหนุ่มไดสุเกะหยิบเงินของตัวเองจากกระเป๋ากางเกงยีนส์จ่ายให้คุณยาย โดยมีคาโอรุคอยมองอยู่นอกร้าน เมื่อจ่ายเงินแล้วไดสุเกะก็ตรงมาหาเขาด้วยใบหน้าร่าเริงแบบหมาซามอยด์


อ้ะ


มือหนายื่นไอติมมาให้ คาโอรุรับไว้อย่างช่วยไม่ได้พลางถอนหายใจเสียงดัง


เฮ้อ


ถอนหายใจ เป็นเด็กเป็นเล็กยังเอื้อมมายีหัวเขาอีก


ยุ่งน่า


ทั้งสองเดินมาบนเนินเล็ก ๆ และนั่งพักบนรั้วกั้นข้างถนนซึ่งไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่าน แถมด้านหลังยังติดกับซากุระต้นใหญ่อีกด้วย พวกเขานั่งอยู่ใต้ต้นซากุระ และเพราะว่าเป็นที่มืด ปราศจากแสงไฟของเมืองเลยสามารถมองเห็นดาวชัดเจน


คาโอรุกัดไอติมหนึ่งคำ ความเย็นจี๊ดขึ้นสมองจนใบหน้าบิดเบี้ยว ส่วนไดสุเกะนั่งอยู่ข้าง ๆ เขากำลังเงยหน้ามองดวงดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้าโดยมีซากุระโรยราจากต้นทุกครั้งที่สายลมพัดผ่าน


ดาวสวยดีนะ ไม่คิดว่าจะชัดขนาดนี้ไดสุเกะกล่าวกับคนข้างกาย ได้ยินแบบนั้นคาโอรุจึงมองไปบนฟ้าบ้าง แล้วก็ต้องตลึงนิดหน่อย เนื่องจากเห็นดาวชัดมากอย่างที่ไดสุเกะบอกเลย


สวยจังคาโอรุพึมพำ


และไม่ทันรู้ตัวว่าอีกคนแอบเหลือบมองคาโอรุแทนดาวบนฟ้าด้วยแววตาอบอุ่นอย่างที่เจ้าตัวไม่เคยสังเกตมาก่อน แววตากับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มซึ่งแฝงด้วยความขวยเขินนิดหน่อยเมื่อสามารถจดจ้องรายละเอียดบนดวงหน้าน่ารักของซึรุงิ คาโอรุ


ใช่ สวยมากเลย


“...”


เพราะรู้สึกว่ากำลังถูกจ้องอยู่ คนน่ารักจึงละความสนใจจากดาวบนฟ้า หันกลับมาสบตาไดสุเกะเล็กน้อย ก่อนอีกฝ่ายจะตีเนียนเบี่ยงกลับไปดูดาวต่อพร้อมกัดกินไอติมที่เริ่มจะละลาย


อีกแล้ว...


หัวใจของคาโอรุ มันกำลังเต้นแรงอีกแล้ว...

 

 



 

กลับมาแล้วครับ


คาโอรุกล่าวขณะเดินเข้ามาในร้าน เพราะมัวแต่เอ้อระเหย พวกเขาเลยกลับมาช้าเกือบชั่วโมง ตอนนี้ยังมีลูกค้าหลงเหลือบางส่วน แต่โชคดีที่ดูเหมือนจะไม่วุ่นวาย


กลับมากันแล้วเหรอนาเดชิโกะตอบ และวานลูกชายคาโอรุ รับออเดอร์โต๊ะสามหน่อยจ้ะ ส่วนไดสุเกะคุง เอานี่ไปเสิร์ฟโต๊ะห้าทีนะ


ครับ คุณน้า


เวลาล่วงไปจวนจะสามทุ่ม เหล่าลูกค้าทยอยจางลง พวกเขารอส่งลูกค้าคนสุดท้ายพร้อมกับโค้งขอบคุณก่อนจะเตรียมตัวเก็บร้าน


วันนี้ขอบคุณมากเลยนะที่มาช่วยนาเดชิโกะกล่าวกับไดสุเกะพลางยื่นซองสีขาวตรงหน้าเขาแล้วก็ค่าตอบแทนสำหรับค่าแรง ถึงจะปฏิเสธ แต่น้าอยากให้เธอรับมันไว้จริง ๆ นะเพราะเห็นว่าเด็กหนุ่มจะบ่ายเบี่ยงอีก เธอเลยดักทาง


รับไว้เถอะนะไดคุงคุณพ่อของคาโอรุขอร้องบ้าง


ขอบคุณครับไดสุเกะยอมรับเงินจากทั้งสองคนพร้อมกับโค้งตัวลง


วันนี้อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนสิจ๊ะ


จะดีเหรอครับไดสุเกะลูบท้ายทอยขณะยิ้มเจื่อนอย่างรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ แบบว่าเกรงใจน่ะ ต่อให้สนิทกับครอบครัวคาโอรุแค่ไหนก็เหอะ


อย่าเล่นตัวเลยน่า ผมรู้หรอกว่าพี่ดีใจจนหางกระดิกแล้ว อ.โอ๊ย แม่! ผมเจ็บนะครับโอดครวญเมื่อถูกแม่หยิกหลังแรง ๆ เชิงตำหนิลูกชายที่พูดจาไม่สุภาพต่อพี่ชายข้างบ้าน


ว่าพี่เขาทำไมล่ะ!เธอเอ็ด


ผมพูดความจริงต่างหาก


เดี๋ยวเถอะ! ไปล้างถ้วยชามเลย แม่จะเตรียมข้าวเย็น


คาโอรุผินมองไดสุเกะก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังแอบหัวเราะเขาอยู่ในตอนพ่อกับแม่ต่างแยกย้ายทำหน้าที่ของตัวเอง มือหนายกขึ้นปิดปากแกล้งขำคิกคักใส่ คนอายุน้อยกว่าถึงกับหน้าแดงด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว


คราวหลังจะไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกหัวเราะเยาะหรอก!


อาหารมือค่ำจบลงด้วยความอิ่มหนำ คาโอรุเดินออกมาส่งไดสุเกะหน้าบ้าน เขายืนอยู่ข้างประตูรั้วรอไดสุเกะออกไปแล้วค่อยปิด พอเดินพ้นประตูหน่อยเดียว จู่ ๆ อีกฝ่ายก็หยุดฝีเท้าและหันมาพูดกับเขา


พรุ่งนี้พี่มีซ้อมที่ยิม...”


ครับ


คาโอรุตอบรับอย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะคิดว่านั่นเป็นเพียงประโยคบอกเล่าธรรมดา จนกระทั่งประโยคถัดมาส่งผลให้ต้องฉงนเล็กน้อย


พี่อยากให้นายไปดู


คาโอรุเลิกคิ้วสงสัย เพราะงั้น ไดสุเกะเลยแสดงท่าทีเลิ่กลั่กออกมา


ปะ เปล่า คือ..อยากให้ช่วยเอาข้าวกล่องไปส่งให้หน่อยอะ ตอนเย็น


อ้อ ครับเด็กหนุ่มรับคำพลางพยักหน้านิดหน่อย และไม่กล้าสบตากับอีกคน บางทีไดสุเกะก็ชอบทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก พอได้ยินแบบนั้นมันจั๊กจี้ยังไงก็ไม่รู้


พอรู้ตัวหรอกว่าเขาชอบพี่ไดสุเกะ แต่ว่า...


พรุ่งนี้เจอกันนะ


“...”


คนตัวสูงวาดรอยยิ้มสบมองดวงหน้าน่ารัก และเว้นช่องว่างเพื่อจะเอื้อนเอ่ย


คาโอรุ


อื้ม



 

 

 

 

 



 

เสียงรองเท้าเสียดสีไปมาบนพื้นสังเวียนพร้อมกับเสียงหมัดหนัก ๆ กระแทกเป้าล่อชกดังแต่ไกล คาโอรุเดินตามเสียงนั้นมาเรื่อย ๆ จนพบกับไดสุเกะและโทบิตะ จุนกำลังฝึกซ้อมด้วยกันอย่างแข็งขัน ขาเรียวยาวเดินเข้าใกล้สังเวียนขณะทิ้งสายตาไปยังผู้ชายร่างหนาซึ่งจดจ่อสมาธิกับการซ้อม


ไดสุเกะฮุคหมัดซ้ายขวาโดยมีจุนคอยถือเป้าล่อให้ เสียงหมัดกับท่วงท่าการหลบหลีกที่ดูชำนิชำนาญทำคนเพิ่งมาใหม่ต้องวางห่อผ้าข้าวกล่องลงข้าง ๆ แล้วยืนเท้าขอบสังเวียนมองตามไม่วาง


ปลายผมเปียกเหงื่อสะบัดไปพร้อม ๆ กับการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วของไดสุเกะ สีหน้าจริงจังแฝงความตั้งใจเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่คาโอรุหลงใหลในตัวไดสุเกะนอกจากรอยยิ้มของอีกฝ่าย


เด็กหนุ่มผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว


จนกระทั่ง...


อ้าว คาโอรุ มานานหรือยัง?”


เสียงของโค้ชทักทายเอ่ยเขา ทำเอาเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งไปเล็กน้อย


เมื่อกี้เองครับ สวัสดีครับโค้ชเด็กหนุ่มก้มศีรษะเล็กน้อย


มาหาเจ้าไดมันเหรอ


ครับ


เฮ้! ไดสุเกะ มีคนมาหาแน่ะส่งผลให้คนบนสังเวียนต้องหยุดกิจกรรมของตัวเองพร้อมกัน แล้วละความสนใจมาที่คนทั้งสอง


คาโอรุ มาเมื่อไหร่ทำไมไม่เรียกไดสุเกะกล่าว


ก็เห็นว่าซ้อมอยู่ เอ่อ..ผมเอาข้าวมาให้มองไปยังข้าวกล่องด้านข้าง


มึงพักก่อนก็ได้ ค่อยมาต่อ เดี๋ยวกูจะซ้อมกับโค้ชอีกสักพักจุนบอกเพียงเท่านั้น เขาใส่นวมก่อนตั้งการ์ด และปล่อยหมัดใส่เป้าล่อที่โค้ชเพิ่งขึ้นไปเป็นคู่ซ้อมให้


ได้


เด็กหนุ่มทั้งสองออกมานั่งตรงเก้าอี้ซึ่งอยู่ห่างจากสังเวียนไม่มากนัก คาโอรุเปิดกล่องข้าวรอ ส่วนไดสุเกะหักตะเกียบแยกจากกัน ข้าวกล่องหน้าตาน่าทานสมกับเป็นร้านซึรุงิ และไดสุเกะไม่รอช้าอีกต่อไป เขายกมันขึ้นมาระดับคาง ก่อนจะคีบเนื้อปลาย่างกับข้าวเข้าปากพร้อมกัน


น้ำซุปมือเรียวเลื่อนถ้วยพลาสติกใส่ซุปมิโซะมาตรงหน้า


แอ๊งอิ้วไดสุเกะบอกในลำคอ


วันนี้ ซ้อมเป็นไงบ้างคำถามเบสิคเหมือนคนไม่รู้จะถามอะไร ไดสุเกะเลิกคิ้ว กลืนข้าวลงคอจนหมดก่อนตอบ


เดิม ๆ แต่หลังจากนี้ก็หนักหน่อย ต้องอยู่เป็นคู่ซ้อมให้จุนมันน่ะ


ใกล้จะแข่งแล้วเหรอ?”


อื้ม อีกเดือนเศษก็เข้าฤดูร้อนแล้วนี่นา


คาโอรุพยักหน้า รุ่นพี่จุนเป็นตัวเต็งของปีนี้ซะด้วย การแข่งขันมวยเยาวชนภาคฤดูร้อน รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี คงไม่ต้องห่วงหรอกมั้ง ก็พี่จุนเขาเก่งจะตาย ชนะคู่แข่งมานักต่อนักแล้ว แต่ดูเหมือนว่าก่อนจะถึงตอนนั้นยังมีการแข่งระดับโรงเรียนในเขตด้วยนี่นะ


จะว่าไป...


แล้วพี่ไม่คิดจะขึ้นชกจริง ๆ บ้างเหรอคาโอรุถาม


ไดสุเกะชะงักก็…เขาเว้นจังหวะโค้ชบอกว่าฝีมือยังไม่ถึงระดับที่จะลงแข่งได้น่ะสีหน้าที่ดูผิดหวังนั้นทำให้คาโอรุรู้สึกผิด เพิ่งจะมารู้ตัวว่าเขาเผลอถามคำถามไม่สมควร


บ้าเอ๊ย


แต่ผมว่า โค้ชเขาแค่กั๊กพี่เฉย ๆ หรอก ไม่ใช่ว่าฝีมือไม่ดีหรืออะไรหรอกน่าไม่แน่ใจว่ามันช่วยปลอบใจได้หรือเปล่า แต่สำหรับไดสุเกะน่ะ...


เหรอ ขอบใจนะ


รอยยิ้มฝืน ๆ แบบนั้นทำเอาปวดใจเลยแฮะ


หลังจากนั้นคาโอรุอยู่รอไดสุเกะซ้อมสักพัก เพราะอีกฝ่ายเป็นคนขอมา บวกกับความรู้สึกผิดของเขาก่อนหน้านี้ เด็กหนุ่มจึงยอมตามคำขออย่างว่าง่าย


สำหรับคาโอรุแล้ว เขาไม่เห็นว่าไดสุเกะจะบกพร่องตรงไหน ขยันฝึกซ้อมทุกวัน แม้กระทั่งตอนอยู่บ้านคาโอรุก็เห็นไดสุเกะซ้อมอยู่คนเดียวเสมอ ตอนเช้าก็ออกไปวิ่งก่อนกลับมาแต่งตัวไปโรงเรียน ถึงมันจะไม่ใช่ธุระที่เขาจะตัดสินใจแทนโค้ช


แต่คาโอรุเองก็อยากเห็นพี่ไดสุเกะลงแข่งสักครั้ง...

 

 

 

 

 

 



 

 

 

50%

naomi .m

หายไปนาน กลับมาก็เพิ่มแค่ 10% แง555
เดี๋ยวมาต่อจนจบทีเดียวนะคะ

#ฟิคควานลิน

 



 

? cactus

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

367 ความคิดเห็น

  1. #280 __paploy (@__paploy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 22:12
    ละมุนมากกกอ่านไปยิ้มไป เมื่อไหร่ไดคุงจะบอกชอบน้องสักทีรอลุ้นอยู่นะคะ ชอบการบรรยายมาก ภาษาสวย 10 10 ไปเลยค่าาาา ยังรออีก 50% อยู่นะคะไรต์
    #280
    0
  2. #170 MmN<3 (@hireami) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:12
    ไดคุงงงงงง ชั้นรักคุณค่ะ มาเป็นแฟนกัน---/คาโอรุตบ ฮืออออ ดีงามพระรามแปดมากจีๆ อ่านแล้วยิ้มเป็นบ้าทั้งเรื่องเลย ชอบตั้งแต่เปิดมาด้วยบรรยากาศของซากุระและเด็กผู้ชายเดินไปรรด้วยกันสองคน ฮือๆๆๆไดคุงมีความหล่อทะลุผ่านตัวอักษรเลยนะคะ ทำไมคาโอรุคุงถึงไม่คิดเข้าข้างตัวเองบ้างน้าาา คนพี่ก็หยอดน้องขนาดนั้นแล้ว อะไรทำให้หนูไม่มั่นใจ หื้มมม พี่ไดบอกน้องชัดๆไปเลยค่าาา โอ้ยยยแต่ฉากดาวสวยที่รุนแรงต่อจัยมาก ตอนชมว่าน่ารักก็เช่นกัน สรุปคือ พี่ไดสุเกะรุนแรงต่อจัยเลา 5555555555
    #170
    0
  3. #169 la_aong_mhok (@la_aong_mhok) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:57
    ฟิลกู๊ดมากกกกก ชอบๆ ภาษาก็สวยอ่านไปยิ้มแก้วแตก เป็น40%ที่แฮปปี้มาก ปล.ไม่ใสก็ได้เราชอบ55555
    #169
    0
  4. #168 paupu (@paupu18) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:05
    น่ารักกกกม มาแนวญี่ปุ่น ละมุนมากกก
    #168
    0