FIC YAOI TWINS JIHAN Ft.SEVENTEEN

ตอนที่ 1 : jihan01 แก้ไขแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    14 ก.พ. 62





ตึก ตึก ตึก



“ จองฮัน    ฮึก จองฮันได้ยินฉันไหม  อย่าเป็นอะไรนะ ทำใจดีๆไว้ ฮึก ฮึก นะ นาย นายต้องไม่เป็นอะไร ฮึก “

 


เสียงล้อรถนอนถูกเข็นไปตามทางเดินของโรงพยาบาล   บนเตียงนั้นมีร่างโปร่งบางที่เนื้อตัวเปอะเปื้อนไปด้วยเลือดจำนวนมาก

 


ชายร่างผอมเรือนผมสีน้ำตาลเข้มออกแดงที่ถูกเซ็ตจัดทรงมาอย่างดี    กำลังวิ่งมือข้างนึงก็เกาะราวของเตียงอีกข้างก็กอบกุมมือเรียวของคนเจ็บไว้แน่น

 


“ จอช “ เสียงเรียกแผ่วเบาจากปากที่ถูกครอบด้วยเครื่องช่วยหายใจเอ่ยเรียกอีกคนอย่างอ่อนล้า  แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อเตียงก็ถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉินไป

 


“ จองฮั-

 


“ ญาติเข้าไม่ได้นะคะเชิญรอด้านนอกด้วยค่ะ “ พยาบาลสองสามคนวิ่งมายื้อชายร่างผอมเอาไว้ไม่ให้บุ่มบ่ามวิ่งเข้ามาในห้องฉุกเฉิน  ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่คุณหมอในชุดการ์ววิ่งมาถึงหน้าห้องพอดีจึงรีบเข้ามาไกล่เกลี่ยเหตุการณ์ที่กำลังชุลมุน

 


“ รอข้างนอกก่อนนะคะเราสัญญาว่าจะช่วยอย่างเต็มที่ “ แพทย์หญิงที่รีบวิ่งออกจากห้องพักมาทันทีที่ได้รับแจ้งว่ามีเคสด่วน   เอ่ยบอกกับคนที่พยายามจะเข้าไปหาคนข้างในให้ใจเย็นลงและนั่งรอด้านนอก



“ ขอร้องล่ะครับช่วยเขาที “ โจชัวร์จับมือคุณหมอผู้หญิงอย่างอย่างอ้อนวอนซึ่งเธอก็ยิ้มรับและสัญญาว่าจะพยายามให้ถึงที่สุด


 

ปัง

 



ประตูปิดลงแล้วร่างของโจชัวร์ทิ้งตัวลงที่เก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินอย่างไร้เรี่ยวแรง  เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไปมือขาวที่เปื้อนเลือดของอีกคนยกขึ้นกุมหัวอย่างคนเครียดจัด  และไม่มีกี่นาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงฝีเทาจำนวนมากวิ่งมาทางเขา

 


“ โจชัวร์ฮยอง “ เป็นดีเคหรือโดคยอมที่ส่งเสียงเรียกร่างผอมอย่างดัง   เมื่อโจชัวร์เงยหน้าขึ้นมาก็พบกับเหล่าพี่น้องสมาชิกเซเว่นทีน   ที่ยังคงอยู่ในชุดที่ใส่ขึ้นคอนเสิร์ตยืนหอบแฮกกันอยู่



 “ จองฮันฮยองล่ะครับ “ มินกยูถามพี่ชายตัวผอมที่นั่งหน้าเสียอยู่หน้าห้องฉุกเฉินร่างสูงผิวสีแทนพูดรัวเร็วและหอบเสียจนน่าเป็นน่าเป็นห่วง



 " เข้าไปข้างในแล้ว " โจชัวร์ตอบเสียงแผ่วในหัวตีกันรวนไปหมดตกตะลึงกับเหตุการณ์ก่อนหน้า   และไม่รู้ว่าจะรับมือกับเหตุการณ์ตรงหน้าและต่อจากนี้อย่างไรดี



“ พวกนายใจเย็นก่อนตอนนี้จองฮันถึงมือหมอแล้วเขาต้องไม่เป็นอะไร “ เอสคุปส์หรือชเวชึงซอลลีดเดอร์ของวง   พยายามที่จะพูดปลอบใจเด็กๆในวงที่ใจเสียกันไปเป็นแถบๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 


“ จองฮันเข้มแข็งกว่าที่คิดนะเพราะงั้นฉันเชื่อว่าเขาต้องไม่เป็นอะไร “ คุปส์ตบบ่าของโจชัวร์และบีบเบาๆอย่างให้กำลังใจใน   ขณะที่โจชัวร์เผลอกำไม้กางเขนอันเล็กไว้แน่นพลางอ้อนวอนต่อสิ่งที่ตนยึดเป็นที่พึงทางใจมาตั้งแต่วัยเยาว์



 พระผู้เป็นเจ้าขอให้จองฮันปลอดภัยด้วยเถอะ



 ผลัก

 


พยาบาลร่างท้วมวิ่งผลักประตูห้องออกมาอย่างแรงเจ้าหล่อนรีบพูดผ่านประชาสัมพันธ์อย่างเร่งร้อน



" ญาติคุณยุนจองฮัน เชิญติดต่อพยาบาลด่วนค่ะ ย้ำอีกครั้ง .... " เมื่อโจชัวร์ได้ยินดังนั้นจึงรีบวิ่งไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลทันที



 “ จองฮันเป็นยังไงบ้างครับ “ 



 “ ญาติคุณยุน จองฮัน ใช่ไหมคะ “ พยาบาลถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ



 

“ พวกเราอยู่วงเดียวกันครับผมเป็นหัวหน้าวงชื่อซึงซอล “ เป็นคุปส์ที่ตามมาติดๆพูดแทรกขึ้นมาแทนโจชัวร์



“ ขออภัยด้วยค่ะ เราแจ้งข้อมูลสำคัญของคนป่วยได้แค่กับญาติเท่านั้นค่ะ “ พยาบาลยืนยันเสียงหนักแน่นทำเอาโจชัวร์อยากโวยวายกลับแทบขาดใจเรื่องที่เกิดกับจองฮันพวกเขายังไม่ได้โทรบอกครอบครัวอีกฝ่ายด้วยซ้ำ



“ เราต้องให้ญาติเซ็นเอกสารสำคัญค่ะ “ 



" ให้ผมเซ็นสิผมเป็นคนรักของเขา " โจชัวร์กระแทกเสียงตอบกลับไปห้วนๆแต่พยาบาลก็ยังคงยืนยันคำเดิมทำให้ร่างผอมหัวเสียหนักกว่าเก่า



" โจชัวร์ฮยองใจเย็นก่อนนะครับ มาช่วยกันค่อยๆหาทางแก้ปัญหาเถอะ " จุนเอาน้ำเย็นเข้าลูบหวังให้เขาใจเย็นลง



" ฉันโทรบอกที่บ้านจองฮัน "  เมเนเจอร์ฮยองบอกกับสมาชิกทุกคนเป็นอูจีที่ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน


" จะมาถึงเร็วสุดตอนไหนครับ " เมเนเจอร์ฮยองทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกก่อนจะตอบคำถามของอูจี



" ไม่รู้สิตอนนี้คุณพ่อจองฮันไปดูงานที่ต่างประเทศแล้วติดต่อไม่ได้ส่วนคุณแม่ก็บอกว่าต้องรอน้องสาว กลับมาจากออกค่ายก่อน



เป็นคำตอบที่เล่นเอาสมาชิกทั้งวงต้องช็อก  นี่พี่จองฮันเจ็บขนาดนี้แถมต้องรอให้ครอบครัวมาเซนอนุมัติการรักษาแต่กลับไม่มีใครกระตือรือร้นจะมาสักคน



ถ้าให้รอจนกว่าครอบครัวจะนั่งเครื่องจากญี่ปุ่นมาจองฮันไม่ตายก่อนหรือไง!!!




คุปส์หันมาปรึกษากับเมเนเจอร์ฮยองอีกคนที่เพิ่งวางสายจากบริษัทไป   ซึ่งเมเนเจอร์ฮยองก็ขอคุยกับแพทย์เพื่อหาทางแก้ไขที่ดีที่สุดอีกที

 



“ ผมจัดการเอง “ โจชัวร์ว่าก็จะยกโทรศัพย์มือถือเครื่องบางมาต่อสายหาคนที่จะสามารถช่วยเขาได้

 



“ นายจะทำอะไรโจชัวร์ “ เมเนเจอร์ฮยองหันมาถามโจชัวร์



“ ผมจะไม่ยอมให้จองฮันต้องทนทรมาณนานไปมากกว่านี้แค่เพราะกระดาษไม่กี่แผ่น “ โจชัวร์พูดเสียงเครียดด้วยสีหน้าที่นิ่ง   จนสมาชิกเซเว่นทีนและเมเนเจอร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ

 


“ ฮัลโหลแด๊ดผมมีเรื่องให้ช่วย “ โจชัวร์พูดกับปลายสายที่ทุกคนจับใจความได้ว่าคุยกับพ่อตัวเอง



“ ครับขอบคุณครับแด๊ด “ โจชัวร์เก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกงและอีกไม่กี่นาทีต่อมา   ชายวัยกลางคนหน้าตาดีเดินตรงมาที่พวกเขาพร้อมกับยื่นเอกสารให้กับพยาบาลที่คุยอยู่กับพวกเขา

 


“ พยาบาลคิมคุณไปจัดการเดินเรื่องคุณยุนได้เลย “



“ ค่ะผู้อำนวยการ “ แม้จะมีข้อสงสัยแต่พยาบาลสาวก็เลือกที่จะทำตามโดยดีการที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลลงมาที่ห้องฉุกเฉินด้วยตัวเองไม่ใช่เรื่องปกติ

 


“ มิสเตอร์ฮงบอกกับผมแล้วครับเรื่องทุกอย่างผมจะดูแลเองคุณชายไม่ต้องเป็นห่วง  ผมปาร์ค จินเฮ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลนี้ครับ “ ผู้อำนวยการแนะนำตัวเองกับพวกเขาก่อนที่จะขอตัวไปจัดการเรื่องอื่นต่อ

 


“ โจชัวร์ฮยองทำไมถึง เอ่อ  “ โฮชิถามขึ้นทันทีที่ผู้อำนวยการเดินจากไป

 



“ พ่อฉันเป็นผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลฮงจีซูในอเมริกาและเป็นผู้อำนวยการด้วยเขามีเส้นสายหุ้นส่วนกับคนรู้จักเยอะโรงพยาบาลนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น “

 


โจชัวร์อธิบายกับทุกคนแล้วนั่งประสานมือไว้หลวมๆ  เป็นครั้งแรกที่โจชัวร์รู้สึกขอบคุณครอบครัวอุปถัมท์ของตนเองยิ่งนัก การที่เขาใช้เส้นสายพ่อครั้งแรกในชีวิตมันจะช่วยชีวิตคนที่เขารักได้เขาก็ถือว่ามันคุ้มที่ยอมโดนข้อครหาว่าอื่นๆที่จะตามมา






ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก




เมเนเจอร์ฮยองขอตัวกลับไปก่อนเพราะมีอีกหลายเรื่องที่ต้องเคลียร์เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น   ซึ่งก่อนกลับซึงซอลก็ได้กำชับว่าเพิ่งพูดอะไรมากเดี๊ยวพวกเขาจะอธิบายให้ฟังทีหลังเองซึ่งเมเนเจอร์ฮยองก็รับปาก



 

ตอนนี้เหล่าสมาชิกเซเว่นทีนไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกเลย   ทุกคนนั่งรอฟังข่าวคนข้างในอย่างใจจดใจจ่อแม้เหนื่อยและง่วงขนาดไหน   ก็ไม่มีใครบ่นซึ่งตอนนี้ทุกอย่างเงียบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินไปเรื่อยๆ

 




05.42 .



 

โจชัวร์เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาอีกเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจรู้ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วที่ร่างบางเข้าไปในนั้น



พรึบ



" ดื่มสักหน่อยนะครับฮยอง " ดิเอทส่งน้ำผลไม้รวมมาให้เขาหนึ่งกล่องแล้วกำชับว่าให้ดื่มเสียหน่อยจะได้ไม่เป็นลม และหอบอีกหลายกล่องไปให้เมมเบอร์ทุกคน

 



ผลัก

 


ราวกับช่วงเวลาแห่งการรอคอยอย่างอดทนได้สิ้นสุดลง   แพทย์หญิงเจ้าของไข้เดินออกมาพร้อมๆกับที่โจชัวร์และสมาชิกคนอื่นๆพุ่งเข้าไปหาตัวแพทย์หญิงและรัวคำถามใส่ทันที

 


“ อ่าใจเย็นก่อนนะคะก่อนอื่นเรานั่งคุยกันในห้องรับแขกดีกว่าเชิญค่ะ “



ทุกคนย้ายมาที่ห้องรับแขกก็จับจองที่นั่งกันเรียบร้อย   ทุกคนมองหน้าแพทย์หญิงด้วยความอยากทราบอาการของพี่ชายของพวกเขา




“ ค่ะงั้นเริ่มเลยนะคะ ก่อนอื่นดิฉันอยากทราบว่าคุณยุนจองฮันและทุกคนเป็นสมาชิกวงบอยแบรนด์ชื่อวงเซเว่นทีน ถูกต้องนะคะ “ ทุกคนพยักหน้า



 

“ จองฮันฮยองเป็นยังไงบ้างครับ “ ซึงกวานที่ทนนั่งเงียบมานานเอ่ยถามสิ่งที่อยากรู้มากที่สุด

 



“ ค่ะเดี๊ยวจะอธิบายตามขั้นตอนนะคะ “

 



“ ก่อนอื่นขออนุญาตถามนะคะไม่ทราบว่าพวกคุณทราบไหมคะว่าคุณยุนเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใครมาก่อนไหมคะ แบบคุณยุนเป็นฝ่ายโดนกระทำน่ะค่ะ “ สิ้นเสียงคุณหมอทุกคนหันมามองที่คนคนเดียวและเป็นจังหวะเดียวกันกับที่โจชัวร์พูดสวนขึ้นมา

 



“ ผมครับเขาเป็นคนรักของผม “ แพทย์หญิงพยักหน้าและจดข้อมูลลงแผ่นกระดาษ

 



“ ค่ะก่อนอื่นดิฉันขอแสดงความยินดีด้วยนะคะคุณยุนตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์แล้วค่ะ “

 



เหมือนเวลาหยุดหมุนทุกอย่างนิ่งสนิทแต่นั่นก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น



 

“ แล้ว แล้วเออ คือ “ โจชัวร์ที่ตอนนี้เรียงคำพูดไม่ถูกเอ่ยคำแบบขาดๆหาย  




“ ตอนนี้คุณยุนตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์แล้วค่ะ ส่วนอาการของคุณยุนนั้นยังไม่ถือว่าพ้นขีดอันตรายแต่ก็ไม่ถึงกับกับขั้นโคม่าค่ะ “

 



“ แล้วลูก “



 

“ เด็กยังปลอดภัยค่ะแต่ช่วงนี้ยังต้องให้นอนโรงพยาบาลไปก่อนนะคะทางเราจะย้ายคุณยุนไปที่ห้องพิเศษเพื่อดูอาการต่อไปค่ะ “

 



“ ขอบคุณมากครับ “ เหล่าเซเว่นทีนโค้งให้คุณหมอแล้วเดินมาที่ห้องพิเศษ   ที่ตอนนี้มีบุรุษพยาบาลย้ายจองฮันจากห้องฉุกเฉินมากำลังจะออกจากห้องพอดี

 



โจชัวร์จับมือจองฮันแล้วลูบผมอย่างเบามือจ้องมองใบหน้าขาวที่ตอนนี้ซีดเซียวและดูอ่อนล้า   มืออีกข้างลูบเบาที่หน้าท้องบางที่กำลังจะมีอีกหนึ่งชีวิตกำเนิดขึ้นมา



 

ลูกของเขากับจองฮัน


 


“ นายจะทำยังไงต่อ “ ลีดเดอร์ของวงถามเสียงเครียดและแน่นอนว่าสมาชิกคนอื่นก็ไม่ต่างกัน



 

“ เรื่องนี้มันไม่ใช่ปัญหาเล็กๆนะครับโจชัวร์ฮยอง “ อูจีพูดเสียงเครียดเพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย




“ ตอนนี้ปัญญามันไม่ได้อยู่เรื่องนั้นเรื่องเดียวแล้วแต่มีเรื่องนี้เข้ามาเกี่ยวด้วย “




อูจียังคงพูดเสียงเครียดสมาชิกทุกคนก็ไม่ต่างกัน  ทุกคนรับรู้ทุกปัญหาของพี่ชายทั้งสองคนและไม่เคยนึกรังเกียจ   เพราะพวกเขารักพี่โจชัวร์กับพี่จองฮันมากทุกคนอยากให้พี่ทั้งสองคนมีความสุข   แต่มันติดตรงที่ว่ามีเรื่องนั้นเข้ามาเกี่ยวเรื่องมันก็เลยไม่ง่าย

 



“ นายจะทำยังไงโจชัวร์ “ เอสคุปส์ถามย้ำอีกครั้ง



 

“ ฉันเปลี่ยนความจริงไม่ได้นี่คุปส์ “ โจชัวร์พูดเสียงแผ่วจนคนที่ฟังพากันก้มหน้าถอนหายใจอย่างนึกสงสารในความรักของพี่ชายทั้งสองคน



" งั้นพวกฉันจะกลับไปตั้งรับกับพวกนักข่าวแล้วก็บริษัทก่อนระหว่างนี้นายก็ค่อยๆคิดและตัดสินใจนะ " เอสคุปส์พูดแล้วก็ดันหลังน้องๆให้ออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงรางผอมให้อยู่ในห้องกับคนสำคัญที่ต้องดูแล



" ทำไมเราต้องเกิดมาเป็นแฝดกันด้วย " คล้อยหลังเมมเบอร์ไปแล้วโจชัวร์ก็กุมมือที่ซีดเซียวไว้แนบแก้มพูดเสียงแผ่วราวกับเสียงกระซิบ  ราวกับเจ้าตัวจะพึมพลัมกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมาราวกับวิดิโอที่ถูกตั้งให้เล่นซ้ำ

 




 ใช่เราคือฝาแฝดกันและตอนนี้เราก็กำลังจะมีลูกด้วยกัน

 



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #3 sirilaknaksuk321 (@sirilaknaksuk321) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:12
    งงอะค่ะ
    #3
    0
  2. #1 Moga_Yume (@Moga_Yume) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 12:36

    กรีดร้อง ความเป็นเรือบาปกำลังจะแล่นใช่มั้ยคะ แต่ว่าทำไมครอบครัวพี่จองกับพี่ชัวถึงไม่ใช่ครอบเดียวกันอ่ะ งง หรือเราอ่านไม่รู้เรื่องเอง
    #1
    0