[Anime x reader] ความฝันที่เป็นจริงของชาวอนิเมะ

ตอนที่ 5 : [Akashi x reader] Kid in front of my door

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    25 ธ.ค. 58

ข้าพเจ้าเพิ่งทราบว่า ถ้าอาคาชิ ตาปกติ จะ แทนตัวเองว่าฉันจะเรียกคนอื่นด้วยนามสกุล
และอาคาชิ เนตร จักรพรรดิ จะแทนตัวเองว่า ผม เรียกคนอื่นด้วยชื่อตัว
เอาเป็นว่านี่จะเป็นสาเหตที่ตอนนี้การแทนตัวของอาคาชิเป็น ผม ก็แล้วกัน ><

------------------------------------------------------

"ใครหรือค่ะ--?" คุณเปิดประตูไปพบกับ ตาคู่หนึ่งที่สีแดงข้างหนึ่ง สีเหลืองข้างหนึ่ง กับปอยผมสีแดงที่ดูยุ่งๆ "นายดูคุ้นๆนะ..." คุณพูด "ผมเอง" เด็กคนนั้นตอบ "ผมเอง? นายจะเป็นใครได้งั้นหรอ?" คุณถาม "อาคาชิ เซย์จูโร่" เขาพูด
"อา-คา-ชิ เซย์-จูโร่ ?" คุณครุ่นคิดไปแปปนึงก่อนที่ข้อมูลจะจะแล่นเข้ามาในหัว

"เอ๋~~~?!  ทะ...ทำไมนายถึงกลายเป็นเด็กได้หล่ะ อาคาชิ-คุง?"o.O คุณชี้ไปที่เขาด้วยอาการช็อคเกินบรรยาย "ให้ผมเข้าไป ผมไม่อยากให้ใครมาเห็นผมในสภาพแบบนี้" อาคาชิพูดด้วยน้ำเสียงดั้งเดิมแต่ต่างไปนิดหน่อยเพราะเขากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง !

"ชะ...เชิญข้างใน" น้ำเสียงของคุณเจือไปด้วยความกังวล อาคาชิตัวน้อยเดินเข้าไปภายในบ้านของคุณ ถึงแม้ว่าเขาจะกลับไปเป็นเด็กแต่การกระทำของเขายังคงเหมือนเดิม 

คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยปากถามเขาออกไป"เอ่อ... อาคาชิ-คุง ขะ...ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?" เขาพยักหน้าแทนคำตอบ "งะ..งั้น นายเป็นแบบนี้ได้ยังไง แล้วทำไมนายถึงเลือกจะมาที่นี่ ?" คุณรู้สึกได้ว่าเหงื่อของคุณค่อยๆผุดขึ้นมา

"ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ผมเกลียดมัน และรู้สึกสยดสยอง" เขาพูด 'อาคาชิ เซย์จูโร่ ผู้นั้นได้ทำผิดพลาด' คุณคิด "และสำหรับคำถาม ที่สอง ผมกำลังจะไปบ้านของเรโอะ แต่ว่าตรงมาที่นี่แทนเพราะไม่อยากให้เรโอะเห็นผมในสภาพแบบนี้" เขาพูด "นะ...นายรู้ที่อยู่บ้านฉันได้ยังไง" คุณถาม "ผมรู้ทุกอย่าง" เขาตอบ

คุณกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะหัวเราะแห้งๆพร้อมลูบต้นคอ "อะ..อืม" คุณกล่าว "ละ...แล้ว นายคิดจะทำยังไงต่อ?" คุณถาม "ผมจะอยู่ที่นี่ จนกว่าผมจะกลับมาเป็นปกติ" เขาพูด "อะไรนะ!!!"OoOคุณเผลอตะโกนออกมา "มีปัญหาอะไรงั้นรึ?" เขาถาม คุณกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อรู้ว่าเผลอทำอะไรลงไป(. .u) "มะ....ไม่"คุณตอบ

"นะ...นายอยากให้ฉันเตรียมห้องอาบน้ำให้ไหม? นายดูเลอะเทอะไปหมด" คุณเสนอ อาคาชิมองตัวของเขา "เอาสิ" เขาตอบ "อะ.... โอเค เดี๋ยวฉันกลับมา" คุณพูดก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ


----ด้านอาคาชิ----

อาคาชินั่งลงบนเตียง ก่อนจะหันไปเห็นงานที่คุณทำทิ้งเอาไว้ เขาเกิดความสงสัยก็เลยลองเอามาอ่าน "น่าสนใจ..."

หลังจากที่คุณเตรียมห้องอาบน้ำให้เขา"อาคาชิ-คุง ห้องอาบน้ำพร้อมละ-- โอ่ย หยุดอ่านมันเลยนะ" คุณวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่นเมื่อคุณเห็นว่าเขากำลังอ่านงานเขียนของคุณอยู่ คุณปิดหน้าจอแล็ปท็อปลงด้วยความอาย

"ยะ..อย่าอ่านงานฉัน ดะ...โดยไม่ได้รับอนุญาติเซ่-3-"คุณพูด "เห~ นี่คิดจะต่อต้า--" คุณตัดบทเขาโดยการดันเขาไปที่ห้องน้ำ โดยที่อาคาชิยังไม่ทันตั้งตัว "มะ...ไม่ ฉันไม่ได้ต่อต้านนาย มันก็แค่งานมันยังไม่เสร็จ เพราะฉะนั้นช่วยรออีกหน่อยนะ สำหรับตอนนี้ช่วยอาบน้ำก่อน"คุณพูด

คุณดันเขาเข้าไปข้างใน"เดี๋ยวฉันจะกลับมา" คุณพูดแล้วปล่อยให้อาคาชิยืนอึนเป็นครั้งแรกในชีวิต"( ;) ) ไม่คิดนะว่ามันจะออกมาแบบนี้..."เขาพูดก่อนจะเดินไปอาบน้ำ 
ขณะที่อาคาชิกำลังอาบน้ำ คุณก็เอาเสื้อตัวเก่าของอาคาชิไปเปลี่ยนแล้วหยิบชุดนอนของคุณสมัยเด็กมาให้แทน มันน่าจะแทนกันได้เน๊อะ ;)  

หลังจากนั้นไม่กี่นาที

"โอ่ย นี่คิดยังไงถึงให้ผมใส่ชุดแบบนี้เนี่ย?" เขาพูดเคืองๆ เมื่อคุณละสายตาจากงานไปมองเขา 'น่ารัก~~>< ฉันไม่คิดว่าเขาจะแต่งออกมาได้น่ารักขนาดนี้' คุณคิดขณะพยายามหยุดตัวเองไม่ให้มโน "เอาเป็นว่า ฉันไม่มีชุดที่จะเข้ากับนาย หรือถ้านายยังไม่ยอม ฉันมีกระโปรงที่น่าจะเข้ากับนายอยู่ จะเอาไหมหล่ะ?" คุณพูด

"ผมเอาชุดนี้ก็ได้" อาคาชิพูดก่อนจะเดินมาทางคุณ "นี่คุณเป็นนักเขียนงั้นหรอ?" เขาถามก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้นวมด้านหลังคุณ "ก็ประมาณนั้น" คุณตอบ "นิยายรักงั้นสิ"เขาว่า "อื้ม---- อ้อต้องขอโทดด้วยถ้าการกระทำเมื่อกี้จะทำให้ตกใจ ฉันไม่ได้ตั้งใจ แต่เพราะว่ามันน่าอายมากๆเลย= =" คุณบอก

"ทำไมจะต้องอาย ถ้ามันเป็นความสามารถที่คุณทำได้ คุณน่าจะภูมิใจนะ" เขาพูด 'ตึก ตัก' "ฉันว่านายพูดถูก"คุณพึมพำกลับไป "แน่นอนว่าผมพูดถูก"อาคาชิพูด 'ฉันไม่แปลกใจเลยจริงๆ' คุณคิด

เมื่อคุณหันหลังกลับไปหาเขา คุณเห็นว่าผมของเขายังไม่แห้งดี ยังมีหยดน้ำเกาะตามปอยผมสีแดงอยู่ "อ่า...ผมนายยังเปียกอยู่เลย รอนี่แปปนะ" คุณพูดก่อนที่จะเดินไปยังห้องของคุณเพื่อหยิบไดร์เป่าผมมา

คุณเสียบปลั๊กเครื่อง"มานี่หน่อยสิ อาคาชิ-คุง ฉันจะเป่าผมให้" คุณกวักมือเรียกเขา"ทำไมผมต้องเชื่อฟังคุณด้วย?" เขาถาม ทำให้คุณเหงื่อตก "เถอะน่า อาคาชิ-คุง เลิกทำตัวว่ายากแล้วมานี่เถอะ ถ้านายไม่เป่าผมเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"คุณพูด

"ผมขอปฏิเสธ" เขาตอบ ทำให้คุณต้องถอนหายใจออกมาอีกคำรบ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วไปหิ้วเขาขึ้นมา"เฮ้ วางผมลง" เขาสั่ง "ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่งั้นนายอาจจะป่วยเอาได้" คุณนั่งลงใกล้ๆไดร์เป่าผมก่อนจะวางอาคาชิไว้บนตัก "นั่งนิ่งๆนะ" คุณพูดก่อนจะเริ่มเป่าผมให้เขา

"นายมีผมที่นุ่มจังเลยนะ อาคาชิ-คุง" คุณพูดขณะหวีผมของเขาไปด้วย"(y/n) รู้ใช่ไหมว่ากำลังต่อกรกับใคร?" เขาถาม "แน่นอน ฉันรู้ตัวดี (ขำเบาๆ) เอาหน่า อาคาชิ-คุง ปล่อยตัวหน่อยเถอะ ทำตัวเหมือนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งได้ตามสบายเลย ถ้านายจะให้ฉันสปอยนายก็ได้" คุณยิ้ม "ผมไม่ต้องการให้คุณมาบอกผมหรอกว่าต้องทำอะไร" เขาทำเสียงขู่

 'ฉันได้ยินมาจากมิบุจิ-คุง ว่าอาคาชิเจอเรื่องหนักหนาสาหัสเมื่อตอนเด็ก' คุณคิด "รู้ไหม อาคาชิ-คุง เมื่อตอนที่ฉันเห็นนายครั้งแรก ฉันบอกกับตัวเองว่า 'โว่ว น่ากลัว' จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังมีความรู้สึกนั้น ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไม แต่นายมักจะแสดงออกเหมือนว่าไม่อยากให้ใครรู้จักนาย ฉันพูดถูกไช่ไหม?" คุณถามแต่เขาไม่ได้ตอบคุณ คุณเลยพูดต่อไป

"ฉันคิดว่า แค่ตอนนี้นะ อาคาชิ-คุง หนีออกมาจากโลกที่แสนโหดร้ายของนาย แล้วทำตัวตามสบายสักพักเถอะนะ" คุณเป่าผมของเขาเสร็จพอดี "เสร็จละ ฉันจะไปหยิบขนมมาให้นะ แล้วหลังจากนั้นจะได้มาทำงานต่อให้เสร็จบ้างซะที" คุณลุกขึ้น ปล่อยอาคาชิให้อยู่ในพวังต่อไป

เมื่อคุณกลับมา ถุงขนมอยู่ในมือ คุณเห็นอาคาชิอยู่หน้าแล็ปท็อปกำลังนั่งอ่านมันอีกครั้ง "อาคาชิ-คุง นายกำลังทำอะไรหน่ะ" คุณรีบหยิบแล็ปท็อปออกมาให้พ้นสายตาของเขา "คุณบอกเองหนิว่าผมจะทำอะไรก็ได้" เขาพูดก่อนที่จะกอดอก "นอกเหนือจากอ่านไอ้นี่สิ" คุณกล่าวก่อนจะนั่งลงข้างๆเขา

"มันจะตีพิมพ์ในไม่ช้า เพราะฉะนั้นมันก็ไม่เป็นปัญหาอะไรที่ผมจะอ่านก่อน" เขาพูด "ที่นายพูดก็ถูกแต่ว่า มันจะไม่ถูกถ้าฉันยังทำมันไม่เสร็จ และถ้าบรรณาธิการไม่ได้ดูมันก่อนเดทไลน์" คุณพูด "ถ้างั้นคุณก็ควรจะทำมันให้เสร็จ"เขาสั่ง

"จ้า จ้า ฉันจะทำมันเดี๋ยวนี้แหละ นายท่าน" คุณพูดพร้อมแสดงความเคารพประชด "นี่คุณกำลังล้อเลียนผมรึไง?" เขาถาม "ฉันเปล่า" คุณเริ่มพิมอีกครั้ง อาคาชิที่เริ่มเบื่อๆก็หันไปเห็นกระดานโชกิ "คุณเล่นโชกิไหม?" เขาถามคุณ

"ฮะ...อ๋อไม่หล่ะ ฉันไม่รู้วิธีเล่นโชกิ" คุณกล่าว "งั้นใครเป็นเจ้าของหล่ะ?" เขาถาม "เป็นของปู่ฉัน ฉันเอามันมาด้วยเมื่อย้ายมา เป็นของที่ระลึกอะนะ"คุณพูด

"ผมใช้มันได้ไหม?" เขาถาม "ได้สิ แต่ว่าระวังๆหน่อยนะ" คุณตอบ เขาพยักหน้าก่อนจะเดินไปหยิบมันมา

 ชั่วโมงต่อมา งานของคุณก็เกือบจะเสร็จแล้ว และ กริ๊ง กริ๊ง คุณลุกขึ้นรับโทรศัพท์

^ฮัลโหล^ คุณพูด

......^ใช่ ฉันใกล้จะเสร็จแล้ว^.........^ได้สิ^.........^แล้วเจอกัน^ แล้วคุณก็วางสาย

"คุยกับใครหน่ะ?" อาคาชิถาม "อ๋อ บรรณาธิการ ของฉันเอง เขาบอกว่าเขาอยากจะเช็คงานของฉันหน่อย เขาบอกว่าจะมาวันนี้"คุณพูด เขาพยักหน้าเชิงเข้าใจ

"ณ ตอนนี้ ฉันจะต้องทำงานนี่ให้เสร็จก่อนหล่ะนะ" คุณนั่งลงอีกครั้งเพื่อทำงานต่อให้เสร็จ ขณะที่คุณกำลังทำงาน อาคาชิก็นั่งพิจารณาเกมของเขาต่อไป อีกไม่กี่นาทีต่อมาคุณก็ทำเสร็จ

"ในที่สุด" คุณบิดขี้เกียจก่อนจะแชทไปหา บรรณาธิการว่าคุณทำเสร็จแล้ว คุณเหลือบไปเห็นอาคาชินั่งเล่นอยู่คนเดียว "ปกตินายเล่นอยู่คนเดียวงั้นหรอ?" คุณถาม "ใช่" เขาตอบ

"อย่างนั้นหรอ.... แล้วนายไม่รู้สึกเงาบ้างรึไง?" เขาหยุดเล่นโชกิก่อนจะหันหน้ากลับมามองคุณ "คุณต้องการอะไรกันแน่?" เขาถาม "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรก็แค่ถาม" คุณพูดขณะที่มองเขา อาคาชิจ้องคุณซักพักก่อนจะหันกลับไปสนใจเกมของเขาต่อโดยไม่ได้ตอบคำถามของคุณ คุณได้แค่ถอนหายใจ "ขอโทษที่ทำให้นายไม่สบายใจ" คุณขยี้ผมของเขา

"(L/N)-ซัง" ใครซักคนตะโกนขึ้น "รอแปปนะ" คุณเดินไปที่ประตู เปิดออก ก่อนจะเชิญคนๆนั้นเขามาข้างใน"ทาเคดะ
-ซัง นายมาไวจิงนะ" คุณพูดก่อนจะนำทางเขาเข้าไปยังห้องนั่งเล่น "แน่นอน ฉันไม่อยากให้เธอต้องรอนะ" เขาขยิบตาให้คุณ "เห้อ.... เลิกทำท่าน่าขยะแขยงนั่นซะทีเถอะ ดูต้นฉบับของฉันได้แล้ว"

"จ้า จ้า" เขาพูดก่อนจะนั่งลงเช็คต้นฉบับ หลังจากนั้นเขาก็สังเกตเห็นอาคาชิ "เด็กนั่นใครหน่ะ? ฉันไม่เคยรู้เลยนะว่าเธอมีลูกด้วย" คุณวางแก้วลงข้างๆแล็บท็อป "ฮ๊ะ? เขาไม่ใช่ลูกของฉันหรอก อีกอย่างฉันยังอายุน้อยเกินไปด้วย" อาคาชิมองมาที่คุณทั้ง2คน "ถ้าไม่แล้วเด็กนั่นใครหล่ะ?" เขาถามคุณอีกครั้ง

'ฉันบอกเขาไม่ได้ว่านั่นคือ 'อาคาชิ' ใช่มะ? คิดสิทำยังไงดี' " เอ่อ...เขาเป็น ลูกพี่ลูกน้องของฉัน... ใช่!ลูกพี่ลูกน้อง เขาจะอยู่ที่นี่คืนหนึ่ง" คุณอายกับข้ออ้างที่คุณเพิ่งพูดออกไป "โอ้ งั้นฉันคิดว่าฉันคงไม่ได้อยู่ตามลำพังกับเธอแล้วสินะ" คำพูดนั้นทำเอาอาคาชิจ้องเขม็ง "หยุดพูดอะไรไร้สาระได้แล้ว หลังจากนี้ฉันจะไปหาบรรณาธิการคนใหม่ละ"

"อย่าใจร้ายเซ่ (l/n)-จัง ก็น่าจะรู้เกี่ยวกับความรู้สึกของผมดีนี่นา" เขาพูด " ใช่ แต่จะให้ฉันบอกกี่ครั้งว่า ฉันไม่สนใจคุณ" คุณพูดก่อนจะนั่งลงตรงข้ามอาคาชิ มองไปยังเกมของเขา

ดูเหมือนบทสนธนาระหว่างคุณและทาเคดะจะทำให้อาคาชิสนใจขึ้นมาเล็กน้อย ทาเคดะไม่ได้ตอบคุณเขาหันกลับไปทำงานต่อ

หลังจากเขาครวจสอบเสร็จ "มันพร้อมแล้ว" คุณลุกขึ้น "ขอบคุณนะทาเคดะ-ซัง" คุณพูด แล้วจู่ๆเขาก็จับมือของคุณขึ้นมา "(f/n) ช่วยรับรักผมด้วย" เขาพูด " สำหรับร้อยที่ร้อย ทาเคดะ-ซัง ฉันขอโทษแต่ฉันรับรักนายไม่ได้ และขอร้องอย่าเรียกฉันด้วยชื่อจริง" 

"เธอยังรักเจ้า อาคาชิ นั่นใช่ไหมหล่ะ"

คุณและอาคาชิ มองเขา ช็อค ก่อนที่คุณจะได้สติกลับมา "ยะ...หยุดเลยนะ" คุณพูดขึ้น "ฉันพูดถูกใช่ไหมหล่ะ เธอยังรักหมอนั่นอยู่ แต่ก็ยังไม่ยอมไปสารภาพรักซะที" เขาตะโกนออกมา ทำให้คุณตกใจ จะไม่ให้ตกใจได้ไงก็คนๆนั้น นั่งอยู่ข้างๆคุณเนี่ย!

คุณมองทาเคดะ-ซัง หันไปมองอาคาชิ ก่อนจะเอามือปิดหูอาคาชิ "ดะ...ได้โปรด ยะ....หยุดเถอะ ฉันรู้ว่ามันยากที่จะสารภาพรักกับคนที่ฉัน....." คุณเอามือออกจากหูของอาคาชิ "นับถือ" คุณพูดคำสุดท้ายด้วยเสียงต่ำ

"ถ้างั้นทำไม ไม่ลองมารักฉันบ้างหล่ะ" เขาดึงคุณเข้าไปในอ้อมกอด แต่อาคาชิถลึงตาใส่ก่อนจะไปชกเท้าของเขา "โอ้ย" เขาพูด "เขาเป็นเด็กที่แข็งแรงหน่ะ" คุณพูด "ฉันขอโทษนะทาเคดะ-ซัง" คุณอุ้มอาคาชิขึ้นมา "ฉันชอบเขามากจริงๆ ถึงแม้ว่าเขาจะน่ากลัว ทื่อ แถมยังเหมือนจักรพรรดิ" คุณชายตามองอาคาชิเล็กน้อย "แต่ว่าฉันก็ยังชอบเขาด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี" คุณกระชับแขนให้แน่นขึ้น

"อย่างงั้นหรอ เอาเถอะ อย่างน้อยฉันก็ได้พยายาม ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ลาล่ะ" เขาพูดก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับต้นฉบับของคุณ  หลังจากที่เขาไป คุณก็นั่งลงแล้ววางอาคาชิไว้บนตักของคุณ

คุณถอนหายใจเฮือกใหญ่ อาคาชิมองคุณและคุณก็มองเขา คุณหน้าแดงขึ้นมาทันทีเมื่อรู้สึกตัวว่าพึ่งสารภาพรักเขาไป คุณจึงเบือนหน้าหนี

หลังจากนั้นคุณก็รู้สึกได้ถึงผ่ามือคู่หนึ่งจับหน้าของคุณ บังคับให้คุณหันไปมองตาสองสีของเขา คุณหน้าขึ้นสีเล็กน้อย "บอกผมมาเมื่อกี้มันเรื่องอะไร?" เขาถาม "บะ...บอกอะไรเล่า..." คุณถามตอบ "เลิกเล่นซะทีเถอะ (f/n) แล้วบอกผมมา คุณมีความสัมพันธ์อะไรกับหมอนั่น" เขาพูด "เขาก็แค่บรรณาธิการของฉัน ก็แค่นั้น" 

"งั้นหรอ ผมยังมีข้อสงสัยอีกข้อ" เขาพูดก่อนจะบีบหน้าคุณ "อะไรงั้นหรอ?" คุณถามออกไป "เรื่องจริงงั้นหรอที่คุณชอบผม?" คุณหน้าขึ้นสีชมพูจางๆอีกครั้ง "ฮะ ฮะ ฮะ ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้น" คุณวางเขาลงข้างๆก่อนจะลุกขึ้น "นายหิวไหม?" คุณถาม แต่เขาจ้องมองคุณกลับมาด้วยสายตาอาฆาตเพราะคุณไม่ได้ตอบคำถามของเขา และนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเชื่อฟังที่เขาพูด

ขณะที่คุณกำลังเดินออกไปคุณรู้สึกเหมือนมีอะไรลอยมาโดนหัวเมื่อคุณก้มดูวัตถุที่บินมา โชกิ "อะไรหน่ะ" คุณพยายามมองหาว่ามันมาจากไหน เมื่อคุณมองไปรอบๆก็เห็นอาคาชิถืออีกชิ้นขึ้นมาพร้อมจะเควี่ยงแล้ว "อย่าปาสะ-" 'โอ้ย' มันโดนหัวคุณเต็มๆ

"ได้ อยากเล่นแบบนี้ใช่ไหม" คุณปาโชกิชิ้นนั้นไปแต่เขาก็หลบได้อย่างง่ายดาย "ขี้โกงนี่นา" คุณพูด หลังจากนั้นคุณและเขาก็สนุกกับสงครามขนาดย่อม ที่ต้องวิ่งไล่กันไปทั่วบ้าน จนตอนนี้คุณรู้สึกเหนื่อยมาก ตอนนี้คุณกำลังนอนอยู่ที่พื้นหอบหายใจอย่างหนัก "ฉัน.. ยอม... แพ้.." คุณพูดทั้งๆที่ยังหอบอยู่

"สรุปคุณจะบอกผมไหม? แต่ผมแนะนำว่าคุณควรจะบอกผม" เขาพูดขณะที่ยืนกอดอกค้ำหัวคุณอยู่ "ก็ได้-3-" คุณลุกขึ้นนั่งก่อนจะหมุนตัวเพื่อประจันหน้ากับเขา

"(ขำเบาๆ) นายดูสนุกนะ ที่วิ่งไล่และปาสิ่งของใส่ฉันหน่ะ" อาคาชิแค่ยักไหล่ "บอกผมมาได้แล้ว" คุณขยี้ผมเขาก่อนจะเลื่อนหน้าผากเข้าไปชนกับของเขา "ฉันดีใจที่นายดูมีความสุขขึ้นนะ อาคาชิ-คุง มันดีใช่ไหมหล่ะได้กลับไปเป็นเด็กหน่ะ" คุณถอยกลับมา ทันเห็นสีหน้าช็อคเล็กน้อยของเขา

"มันง่ายสำหรับฉันในตอนนี้ที่จะพูดเรื่องนี้กับนาย แต่ว่ามันค่อนข้างจะแปลกถ้าสารภาพรัก ในตอนที่นายอยู่ในร่างนี้" คุณพูด "ที่คุณพูดก็ถูก แต่ว่าหมอนั่นพูดเรื่องจริงงั้นหรอ?" คุณหยักหน้า "ฉันคิดว่าควรจะรอให้นายกลับไปเป็นปกติก่อนแล้วฉันจะสารภาพกับนายในตอนนั้นอีกที ให้ตายเถอะทาเคดะ-ซัง นายทำให้การสารภาพของฉันมันยุ่งยากนะ" ประโยคสุดท้ายคุณพูดเบาๆ กับตัวเอง

"มะกี้ว่างัยนะ?" เขาถาม "อ๋อ เปล่า ไม่มีอะไร นายหิวรึยังฉันจะได้ไปเตรียมอาหารเย็น" คุณลุกขึ้นก่อนจะเดินไปที่ห้องครัว

"ผมคิดว่ามันก็สนุกดีจริงๆนั้นแหละที่ได้กลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง" อาคาชิพูด

-เวลาผ่านไป-

ณ ห้องของคุณ

"ฝันดีนะ อาคาชิ-คุง" คุณห่มผ้าให้เขา "แล้วคุณจะนอนที่ไหน?" เขาถาม "ฉันจะนอนที่โซฟาในห้องนั่งเล่นหน่ะ อีกห้องมันรกจนอยู่ได้ได้เลย" คุณพูดก่อนจะเดินไปที่ประตู "ทำไมคุณไม่นอนที่นี่?" เขาถาม "เอ๊... มะ...มันคงจะพิลึกน่าดูนะ แหะๆ งั้นก็ฝันดีนะ อาคาชิ-คุง"  คุณออกไป

ณ ห้องนั่งเล่น
"แค่นี้คงจะพอแล้วหล่ะ" คุณพูดขณะที่เอนตัวลงนอนลงบนโซฟา แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว 'หลังจากวันนี้เป็นต้นไปมันจะไม่ใช่วันธรรมดาอีกแล้ว" คุณถอนหายใจก่อนจะจมลงสู่พวังแห่งการหลับไหล

เวลา เที่ยงของอีกวัน 

คุณตื่นขึ้นมา

"หิวน้ำ........." คุณสลึมสลือเดือนไปยังห้องครัว "ฉันควรจะไปดูอาคาชิ-คุงหน่อย" คุณพูดก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องนอนของคุณ คุณไม่ได้เปิดไฟเพราะคุณไม่อยากปลุกให้เขาตื่น คุณเดินไปยังข้างๆเตียง ก่อนจะมองลงมา 

"อะ....?" คุณรู้สึกมึนงงเล็กน้อยที่ทำไมคุณถึงเจอกับแผ่นหลังกว้างแทนที่จะเป็นร่างของเด็กน้อย

.

.

.

.

"เขากลับมาเป็นปกติแล้ว" คุณพูดเบาๆก่อนจะหันหลังเดินกลับออกมา แต่ว่า...

*แกร๊ก* 'ชิบละ' คุณคิดก่อนที่จะเดินไปอีกก้าว

"กรี๊ดดดดด" คุณกรีดร้องขึ้น เมื่อมีมือหนึ่งดึงเสื้อคุณทำให้คุณลงไปนอนอยู่บนเตียง 
แขนของชายผมแดงกำลังโอบรอบตัวของคุณ พร้อมทั้งตาสีแดงและเหลืองกำลังจ้องมองมาที่คุณ "คุณกำลังจะทำอะไร?" เสียงของเขาดูแหบพร่า มันทำให้เสียววาบไปถึงกระดูกสันหลัง "อา... เอ่อ... อืมม ฉันก็แค่มาดูว่านายนอนหลับสบายรึเปล่า" คุณกล่าว

"อ้อ จริงหรอ" เขาพูดก่อนจะเชยคางของคุณขึ้น "คุณมีอะไรจะพูดไม่ใช่หรอ" ณ เวลานั้นหัวใจของคุณเต้นเร็วมาก หน้าของคุณเริ่มขึ้นสีแดงเข้ม ถึงขนาดที่ถ้าคุณระเบิดได้คงระเบิดไปนานแล้ว "หืม...?" เขามองเข้าไปในตาของคุณ 
คุณกลืนน้ำลายอึกนึง " ฉะ...ฉัน ชอบนาย อาคาชิ-คุง" คุณสารภาพรักกับเขา "ดีที่ได้ยินแบบนั้น" เขาจุมพิตคุณด้วยความรักที่หวานฉ่ำ 

หลังจากที่คุณทั้งสองคนผละออกจากกัน (ไรต์: ทำไมประโยคมันดูส่อ = =)

"ผมดีใจนะที่คุณรักผม" เขาพูดขณะที่ยังกอดคุณเอาไว้แน่น "ผมรักคุณ" เขาพูดอีกครั้ง "ฉันก็รักนาย เซย์จูโร่" คุณพูด หลังจากนั้นทั้งคุณและเขาก็ผลอยหลับ แต่ก่อนที่จะหลับนั้น อาคาชิพูดว่า"ผมชอบเสียงของคุณที่เรียกชื่อผมจัง"

--Extend ending (เพิ่มเติม)--

วันต่อมา

แสงแดดสาดส่องเข้ามาทำให้คุณตื่นขึ้นมาพบกับตาสีแดงและเหลืองคู่นั้น

"อรุณสวัสดิ์" คุณถึงกับช็อค "กรี๊-----อัก" คุณตกจากเตียง อาคาชิมองคุณด้วยความตลกขบขัน "คุณโอเคไหม?" เขาถาม "อื้ม อ้อ อรุณสวัสดิ์" คุณยิ้มให้อาคาชิ

"มันช่างเป็นเช้าที่แสนวิเศษ" เขาพูดก่อนจะดึงคุณขึ้นมาจุมพิตอีกครั้ง


------END------

-------------------------------------------------------

จบกันไปอีกตอนละน่อ ช่วงนี้จิดองนิดหน่อย รู้สึกปวดหัวกับสอบจิงๆ= =
ดีใจจังมีคนสนใจ>< ถึงจะแปลช้าหน่อยข้าพเจ้าก็ต้องขออภัยมานะที่นี้ด้วยY^Y

Cr.http://pyonpyonchii.deviantart.com/art/Kid-in-front-of-my-door-AkashiXreader-479095676

Translator : NFateZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

11 ความคิดเห็น