[Anime x reader] ความฝันที่เป็นจริงของชาวอนิเมะ

ตอนที่ 7 : [Midorima x reader] Kid in front of my door

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 ต.ค. 58

โย่วววว ต่อกันที่ มิโดริมะ เลยละกันเน่อ
อ้อจิบอกว่าคำลงท้ายของมิโดริมะถ้าเขียนบ่อยข้าพเจ้ามิมีความผิดนะเอ้อ เพราะเขียนเท่าที่ต้นฉบับเขียนมา
*rattle ในที่นี้น่าจะของเล่นเด็กที่เขย่าแล้วมีเสียงนะค่ะ แต่ว่าไม่รู้จะเรียกมันยังไงเพราะตอนเด็กๆก็ไม่เคยเล่นซะด้วยสิ= =
pov - point of view -มุมมอง
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

คุณเปิดประตูออกมาพบกับ เด็กผู้ชายผมเขียวกับแว่นสีดำที่ดูใหญ่กว่าใบหน้า เด็กคนนั้นถูกชายผมดำหิ้วอยู่ "ทาคาโอะ-คุง?" คุณมองเขางงๆ "เฮ้ (f/n)-จัง โล่งอกไปที ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ชิน-จังเขา...." เอ่อ ทาคาโอะทำท่าเหมือนจะร้องไห้? "เกิดอะไรขึ้นกับมิโดริมะ-คุง? แล้วเด็กคนนั้นเป็นใคร นั่นลูกนายหรอ? เดี๋ยวนะ ทำไมเด็กคนนี้หน้าตาเหมือนมิโดริมะ-คุง ยะ อย่าบอกนะว่าเขาคือมิโดริมะ-คุง--" คุณถูกขัดจังหว่ะขึ้น

"อย่าคิดเองเออเองสิ -นาโนะดาโยะ" เด็กคนนั้นพูด "นาโนะดาโยะ? . . . มิโดริมะ-คุง?!" คุณช็อคเมื่อมันเป็นความจริงที่เขากลายเป็นเด็ก "เธอพูดถูกแล้ว -นาโนะดาโยะ" เขาพูด "เกิดอะไรขึ้น? เข้ามาข้างในก่อนสิ" คุณถามก่อนจะผายใือให้ทั้งสองเดินตามเข้าไปด้านใน

ณ ห้องนั่งเล่น.....

"รกไปหน่อย โทษทีนะ" คุณพูด "ไม่เป็นไร" ทาคาโอะวางมิโดริมะลงบนโซฟา "เอ่อ.. อย่างที่เธอเห็น ฉันกับชิน-จังกำลังตามหาลักกี้ไอเทมของเขาอยู่ เราเข้าไปในร้านขายของเก่า ตอนนั้นฉันกำลังเดินและมองไปรอบๆ ประมาณ หลายนาทีได้ พอหันกลับไปก็เห็นชิน-จังอุ้มลักกี้ไอเทมของเขาอยู่ในสภาพแบบนี้แล้วหล่ะ"เขาพูด

"มันคือของเล่น(rattle*) รายการอรุณสวัสดิ์ยามเช้า บอกว่า ราศีกรกฎ โชคตกต่ำมาก ฉันก็แค่ทำตามที่ในรายการบอกว่าลีกกี้ไอเทมของฉันคือของเล่นเด็ก" เขาเอ่ยขึ้น ทำให้คุณและทาคาโอะเหงื่อตก "งั้นแปลว่าไอของเล่นเด็กนั่นต้องสาป?" คุณถาม "ไม่ใช่มันเป็นลักกี้ไอเทมของฉัน -นาโนะดาโยะ" มิโดริมะมุ่ยหน้า 'เขาน่ารักเป็นบ้า!!' คุณคิด

"โอเค เอาเป็นว่า ลักกี้ ไอเทม ทำให่ มิโดริมะ-คุง กลายเป็นเด็กสินะ?" คุณไม่ค่อยมั่นใจกับบทสรุปของตัวเองเท่าไหร่ "ฉันไม่รู้"ทาคาโอะพูด "แล้ว....พวกนายมาทำอะไรกันที่นี่"

"เอ่อ...ฉันไม่รู้วิธีดูแลเด็กหน่ะ ฉันก็เลยคิดว่า เธอช่วยดูแลชิน-จังให้หน่อยได้ไหม?" เขาเว้นช่วงเพื่อรอคำตอบจากคุณ

"อะไรนะ?!"คุณกับมิโดริมะอุทานขึ้นพร้อมกัน "ใจเย็นๆหน่าแค่คืนเดียวเอง" คุณหันไปมองมิโดริมะที่ตอนนี้แว่นของเขาจะตกจากหน้าอยู่แล้ว "ก็ได้ ถ้านายคัดค้านอะไรนะ มิโดริมะ-คุง"

เขากำลังใช้ความคิด....... "ก็ได้ -นาโนะดาโยะ" เขาพูดขณะที่เบนหน้าไปอีกทาง

"ฉันจะทำเท่าที่ทำได้ละกันนะ" คุณพูด "ขอบคุณมากนะ อ้อ ได้เวลาต้องไปแล้ว เจอกันพรุ่งนี้นะ (f/n)-จัง ชิน-จัง" เขาพูด "โอเค บ๊ายบาย" คุณพูดก่อนจะนำทางเขาไปยังทางออก เมื่อทาคาโอะออกไปจากบ้านแล้ว ก็เหลือแค่คุณกับมิโดริมะ

"ถ้างั้น~ นายอยากทำอะไรหล่ะ" คุณถาม "ฉันอยา-"ก่อนที่จะได้พูดมิโดริมะก็ถูกขัดจังหว่ะโดนทาคาโอะ

"(F/N)-จัง!!!! ฉันลืมไปอย่างแหนะ" ทาคาโอะตะโกน ทำให้คุณวิ่งออกไปข้างนอก เขาถือถุงกระดาษอยู่ในมือ "นั่นอะไรหน่ะ?" คุณถามออกไป "อ้อเสื้อของ ชิน-จังหล่ะ" เขายื่นถุงนั้นให้คุณก่อนจะกล่าวลาและวิ่งกลับไปทางเดิม

"เฮ้ มิโดริมะ-คุง ทาคาโอะเอาชุดของนายมาให้อ่ะ" คุณยื่นให้เขา เขาคว้าเอาถุงไป"ฉันเปลี่ยนชุดได้ที่ไหน -นาโนะดาโยะ" เขาถาม "นายไปเปลี่ยนที่ห้องน้ำก็ได้ สุดทางเดินด้านขวา" เขากระโดดลงจากโซฟาเดินไปตามทางที่คุณถึ่งบอกเมื่อกี้

คุณถอนหายใจก่อนจะกลับไปทำงานที่ค้างเมื่อกี้ต่อ

---ไม่กี่นาทีต่อมา---

คุณได้ยินเสียงประตูเปิด-ปิด ลง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเล็กๆเดินมาทางคุณ เขาใส่เสื้อสีดำช่วงแขนยาวสีขาว "นายดูดีมีชาติตระกูลขึ้นเยอะ" คุณแสดงความคิดเห็น

"แล้ว นายอยากทำอะไร? บอกไว้ก่อนนะ นายจะทำอะไรก็ได้แต่ฉันขอทำไอ้นี่ให้เสร็จก่อน" คุณชี้ไปที่งานของคุณ "มันคืออะไรหน่ะ?" เขาถาม "ฉันเป็นนักเขียน แล้วพรุ่งนี้ก็ถึงกำหนดการส่งต้นฉบับแล้วด้วย" คุณพูดขณะที่ไม่แม้แต่จะละสายตาจากงานที่กำลังทำแม้แต่น้อย คุณได้ยินเขาส่งเสียงในลำคอเป็นเชิงเข้าใจ

มันเป็นช่วงเวลาที่เงียบมาก จนเหมือนหูตึงไปแล้ว ซักพักใหญ่ๆคุณก็หยุดพิมพ์ก่อนจะหันไปนวดไหล่ที่เมื่อยล้า โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นสีหน้าบูดของเด็กชายผมเขียว

"นายอยากได้อะไรงั้นหรอ มิโดริมะ-คุง" เขาจ้องมาที่คุณ "ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ" เขาตอบ "แน่ใจนะ?" เขาพยักหน้าแทนคำตอบ "อ่า โอเค" คุณยิ้มกว้างให้เขาก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวของเขา "อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กเซ่ -นาโนะดาโยะ" เขาตีมือของคุณ "อ่อย มีโด-จิน เกลียดฉันอ่าTT" คุณปาดน้ำตาปลอมๆ "ชิ" เขาจิปาก "เป็นเด็กขี้หงุดหงิดซะจริง" คุณเดินเข้าไปในห้องครัว โดยไม่ทันสังเกตมิโดริมะ หน้าของเขาเหมือนมะเขือเทศ

"ฉันเกลียดเธอวุ้ย" เขาพึมพำ 'เขาเกลียดเธอจริงๆหรอ? หรือว่ามันกลับกัน'

--ระลึกความหลัง--

มิโดริมะ pov

"ทาคาโอะ-คุง" เสียงของผู้หญิงตะโกนเรียก "โอ้(y/n)-จัง ว่างัย!" ทาคาโอะขานกลับ "โอ้! นายเห็นมั้ย ฉันชนะหล่ะ" เธอกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ "จริงอะ?! อย่างเจ๋ง ฉันดีใจแทนเธอเลย" ทาคาโอะพูด

"ฉันบอกแล้ว ลักกี้ไอเทม ของฉันหน่ะมันมีประโยชน์"

"เธอเนี่ยเหมือนชิน-จังเลยนะ" เขาว่า

"ใครคือ ชิน-จังหรอ?" เธอถาม

"โอ้ เธอยังไม่เคยเจอนี่นะ ผู้ชายตรงนี้คือ ชิน-จัง"
 
"เอ่อ... ฉัน (l/n) (f/n) ยีนดีที่ได้รู้จักนะ ชิน-จัง" เธอยื่นมือออกมา "ฉันชื่อมิโดริมะ ชินทาโร่" ฉันเพียงแค่มองมือของเธอก่อนจะเปลี่ยนไปดันแว่นแทน "อะ ฮะฮะฮะ งั้นก็ ยินดีที่ได้รู้จักนะ มิโดริมะ-คุง" เธอเก็บมือกลับไป "แล้วอะไรหรอที่ฉันกับเขาเหมือนกัน?" เธอถาม

"เขาหมกมุ่นเกี่ยวกับพวกลักกี้ไอเทม เหมือนเธอเลย!" เธอมองไปที่ทาคาโอะก่อนจะมองมาที่ฉัน "เอาจริงดิ?! งั้นแปลว่านายก็ดูรายการอรุณสวัสดิ์ยามเช้าตลอดเลย?" เธอถาม "แน่นอน -นาโนะดาโยะ" ฉันตอบ "ว้าว ฉันคิดว่าฉันเป็นคนเดียวนะเนี่ยที่เชื่อรายการอรุณสวัสดิ์ยามเช้าหน่ะ ฉันดีใจนะที่ได้รู้จักนาย มิโดริมะ-คุง" เธอยิ้มกว้าง ช่างเป็นยิ้มที่แสนหวานและอบอุ่น 'ตึก ตึก' หัวใจของฉันเริ่มเต้นแรงขึ้น

"ยินดีที่ได้รู้จัก และ ทาคาโอะ รีบไปเถอะเดี๋ยวจะไปสายเอานะ" ฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นขึ้นไปที่ใบหน้า และหัวใจของฉันก็รู้สึกเหมือนจะระเบิดออกมา ฉันจึงเดินออกมา

"ซึนเดเระ" เธอว่า "ฉันได้ยินนะ"

เธอขำ เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้หัวใจอบอุ่น "โทษที"

--กลับสู่ปัจจุบัน--

-มุมมองธรรมดา-

"แน่ใจนะว่านายไม่ต้องการอะไร?" คุณถามก่อนจะนั่งลงข้างๆเขา ชายตามองเล็กน้อย 'เขาชั่งน่ารักเเละไม่ประสีประสาอะไรเช่นนี้' คุณคิด "ฉันโอเคดีน่า -นาโนะดาโยะ" เขาพูด

"อ้อ มิโดริมะ-คุง นายรู้มั้ยว่าลักกี้ไอเทมวันนี้ของฉันคืออะไร?ฉันไม่มีเวลาไปดูเองหน่ะ" คุณหยิบขนมใส่ปากเคี้ยว "(ราศีของคุณ) วันนี้ลักกี้ไอเทมคือจี้ห้อยคอสีเขียว" เขาพูด "เอาจริงดิ แย่จังฉันไม่มีจี้สีเขียวเลยนี่นา หวังว่าฉันจะไม่โชคร้ายนะ" คุณถอนหายใจ แต่ตอนนั้นเอง

"อะ....นี่" มิโดริมะยื่นจี้ห้อยคอสีเขียวออกมา"ลักกี้ไอเทมของฉันนี่ นายซื้อนั่นมาให้ฉันหรอ? แน่ใจนะ?" คุณถาม "เอาไปเถอะหน่า" เขาตอบ "ขอบคุณนะ มิโดริมะ-คุง ฉันรู้สึกว่าโชคดีขึ้นเยอะเลย" คุณหยิบจี้มาห้อยไว้ที่คอ

คุณก้มมองจี้แสนสวย ก่อนจะยิ้มออกมา "เฮ้ เธอยิ้มอะไรหน่ะ มันน่ากลัวนะ -นาโนะดาโยะ" เขาพูด "ไม่มีอะไร มิโดริมะ-คุงฉันขอยืมตักนานแปปได้ไหม?" คำถามนั้นเล่นเอามิโดริมะหน้าขึ้นสี "นะ นั่น มัน มะ หมายความว่ายังไง?" เขาพูดติดๆขัดๆ "ฉันเหนื่อยอะแล้วฉันก็อยากนอนด้วย ฉันไม่ได้นอนมาเป็นวันแล้ว คิดว่านะ" คุณเอนหัวไปพักที่ตักของเขาโดยไม่รอคำตอบใดๆ

"(หาว) อุ่นสบายจังเลย" คุณยิ้ม "อะ ออกไป" เขาพูด "ขอโทษนะมิโดริมะ-คุงแต่ว่าฉันเหนื่อยมากเลย จนอยากจะหลับไปตรงนี้นะเวลานี้เลย นะ ได้มั้ย?" คุณถามพร้อมกับหาวอีกรอบ

เขามองหน้าคุณก่อนจะลงความเห็นว่าคุณในตอนนี้สภาพแย่มาก คุณมีขอบดำๆใต้ตาชัดเจน "กะ ก็ได้ ตะ แต่แค่วันนี้เท่านั้นนะ" เขาหันหน้าไปอีกด้านเพื่อซ้อนสีแดงที่ขึ้นบนใบหน้าแต่คุณก็ยังเห็นมัน"(ขำ'ฮิฮิ') ขอบคุณมากนะ มิโดริมะ-คุง" คุณลูบหัวเขาก่อนจะผลอยหลับไปในทันที

"น่ารำคาญซะจริง" เขาพูดก่อนจะใช้มือเขี่ยผมที่ปรกหน้าของคุณเผยให้เห็นถึงใบหน้าที่สวยงาม "เธอมันโง่เง่าสิ้นดี" เขากล้าวก่อนจะได้ยินอะไรบางอย่าง "หึหึ นายมันจอมซึนเดเระ ฮะฮะ" คุณละเมอออกมา "ชิ ฉันไม่ใช่ซะหน่อย" เขาพูดก่อนจะเอนตัวลงนอนเช่นกัน

---ในเวลาต่อมา---

"โอย โอ่ย (l/n)-ซัง ตื่นได้แล้ว" มิโดริมะเขย่า ทำให้คุณต้องจำใจลืมตาขึ้นพบกับดวงตาสีเขียวคู่นั้น"โทษที มิโดริมะ-คุง ฉันหลับนานเกินไปสินะ?" คุณลุกขึ้นนั่งขยี้ตาตัวเอง "ใช่ จนขาฉันเป็นเหน็บชาละเนี่ย" เขาพูด " ขอโทษจริงๆนะ" คุณขอโทษขอโพยเขายกใหญ่ "กี่โมงแล้วอะ?" คุณถาม "นี่พึ่งจะ 5 โมงเอง" เขาตอบ

"ฉันว่าฉันควรจะไปเตรียมอาหารเย็นได้แล้วนะ ขอบคุณที่ให้ยืมตักนะ"

---หลังจากนั้น---

"มิโดริมะ-คุง อาหารเย็นพร้อมแล้วนะ" คุณตะโกน ซักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้น "โทษทีนะ ถ้าอาหารมันจะธรรมดาไปหน่อย อ้อ ฉันได้ยินมาว่านายชอบซุบถั่วแดงอะ ใช่มะ" คุณพูดขึ้นก่อนจะนั่งลง มิโดริมะเดินมานั่งลงตรงข้ามกับคุณ

"ได้ยินมาจากไหน" เขาถาม "ทาคาโอะ-คุง หน่ะ" คุณตอบ

"อ้อ..." เขาเอ่ยพลางพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ "ถ้างั้นก็ มาเริ่มทานกันเถอะ"

"ทานละนะครับ/ค่ะ" 

มิโดริมะซดน้ำซุบไปอึกหนึ่ง "รสชาติเป็นยังไงมั่งอะ?" คุณถาม "ไม่เลว"เขาพูด ที่หูของเขาเริ่มขึ้นสีแดง "ค่อยยังชั่ว-3-" คุณยิ้มออกมาอย่างโล่งอก

--หลังจากนั้น(อีกแล้ว)--

"ขอบคุณสำหรับอาหารครับ/ค่ะ"

"แล้ว มิโดริมะ-คุง นายอยากจะทำอะไรหล่ะ?" คุณถาม "ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ" เขาตอบ "นายแน่ใจนะ? ฉันมีหนังสืออยู่ตรงโน้น ถ้านายอยากอ่านก็หยิบได้เลยนะ" คุณพูด ก่อนจะเดินไปล้างจานตามด้วยกลับไปนั่งทำงานต่อ "ขอบคุณนะ...." เขาพูด "ไม่มีปัญหา อย่าลังเลที่จะบอกฉันว่าอยากได้อะไร โอเคนะ?" คุณพูด

เขาพยักหน้ารับ

มิโดริมะเดินไปที่ชั้นหนังสือ ก่อนจะหยิบออกมาเล่มหนึ่งแล้วเริ่มอ่านมัน มันช่างเป็นช่วงเวลาที่เงียบสงบ หลังจากนั้นไม่นานคุณก็ทำงานเสร็จ คุณลุกขึ้นบิดขี้เกียจด้วยความเมื่อยล้า ก่อนจะสอดส่องสายตาหามิโดริมะ เขากำลังนั่งหลับทั้งที่หนังสือยังคามืออยู่ "เขาน่าจะเบื่อสินะ" คุณเดินไปที่เขาก่อนจะอถ้มเขาขึ้นมา "โว่ว ตัวเบาแฮะ" คุณพึมพำ

เมื่อคุณเดินไปถึงห้องของคุณแล้วจึงวางเขาลงบนเตียงก่อนจะห่มผ้าให้ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงที่หน้าผากของเขาเบาๆแทนการบอกฝันดี แล้วจึงเดินออกจากห้องไป

"ชิ น่ารำคาญเป็นบ้า" คุณไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วมิโดริมะเป็นคนนอนยาก เมื่อกี้เขาก็แค่แกล้งทำเป็นนอนหลับเท่านั้น "เกลียดที่สุด" เขาพูดขึ้น เอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวก่อนจะกำมือแน่น ทาบตรงตำแหน่งของหัวใจของเขาที่ตอนนี้กำลังเต้นอย่างบ้าคลั่ง

คุณโทรหาบรรณาธิการของคุณเพื่อให้มาที่บ้าน

"ในที่สุดเธอก็ทำเสร็จสินะ" เธอพูด "ค่ะ ทำซะเหนื่อยเลย รบกวนเข้ามาดูก่อน" คุณนำทางเธอเข้ามา

ณ ห้องนั่งเล่น

"ต้องการอะไรหน่อยไหม?" คุณเอ่ยถาม "ฉันขอน้ำชา" เธอตอบ "รอแปปนะ" คุณพูดก่อนจะเดินออกไปชงชา แล้วนำกลับมาให้เธอ 

"ได้แล้ว คิดว่ายังไงบ้าง?" คุณถาม "ต้องแก้ตรงนี้นิดหน่อยหน่ะ" เธอตอบ "แห จริงดิ ไหนดูซิ" คุณนั่งลงข้างๆเธอ ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กๆเดินมา

"ได้ละ คิดว่าไงมั่งหล่ะ?" คุณถาม "อืมม มันต้องแก้ตรงนี้หน่อยนะ" เธอตอบ "จริงดิ ไหนดูหน่อย" คุณนั่งลงข้างๆเธอ ซักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กๆเดินมา

"มิโดริมะ-คุง ต้องการอะไรหรอ?" คุณมองไปที่เขา "ฉันหิวน้ำ" เขาขยี้ตาตัวเอง พูดด้วยเสียงงัวเงีย "รอแปปนะ เดี๋ยวไปเอามาให้ " คุณลุกขึ้นก่อนจะเดินไปรินน้ำ ระหว่างนั้น มิโดริมะก็เดินไปนั่งที่โซฟา

บรรณาธิการที่นั่งแก้งานอยู่สงสัยว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร จึงถามไปว่า "เฮ้ นายหน่ะ ชื่ออะไร?" "ฮืมมม" เขามองขึ้นมาแต่ยังไม่ทันจะตอบอะไร "อะนี่ ได้ละ" คุณยื่นแก้วน้ำให้เขา

"โอ้ (f/n)-จัง เด็กคนนั้นชื่ออะไรหรอ?" เธอถาม "อ้อ เขาชื่อ มิโดริมะ ชินทาโร่" เธอถามต่อ "เป็นญาติกันหรอ?" "โน้ป เป็นพี่เลี้ยงเด็ก แค่วันนี้หน่ะ" คุณลูบหัวเขา ทำให้เขาคำรามขู่ในคอเบาๆ "เธอสองคนดูน่ารักดีนะ" เธอบอก "ขอบคุณที่ชมนะ อาคาริ-ซัง... ไหนขอดูอีกรอบหน่อยสิ" อาคาริยื่นกระดาษที่แก้แล้วให้คุณ

"ขอบคุณ" คุณพูดก่อนจะเริ่มต้นอ่านมันอย่างจริงจัง จนคุณไม่ทันสังเกตเห็นมิโดริมะ ที่ตอนนี้เริ่มจะง่วงขึ้นมาอีกครั้งแล้ว "รู้สึกว่ามิโดริมะ-คุงจะง่วงนอนแล้วนะ" อาคาริพูดขึ้น "อ๊ะ จริงด้วย ป๊ะ มิโดริมะ-คุง ไปนอนกันเถอะ" คุณพูดก่อนจะอุ้มเขาขึ้นมา ใจของมิโดริมะอยากจะคัดค้านแต่ในตอนนี้เขาเหนื่อยมากทำให้เขาได้แต่ต้องปล่อยเลยตามเลย

"เธอสองคนสนิทกันดีจังนะ" อาคาริพูด "อืม จะว่าอย่างงั้นก็ได้นะ แต่ว่าฉันก็แค่อยากจะอยู่ใกล้ๆเขา มันก็แค่นั้นแหละ" มิโดริมะฝังหน้าตัวเองกับไหล่ของคุณ "(ขำ'ฮิฮิ') ฉันว่าเขาได้ยินเธอหล่ะ" อาคาริแซว ทำให้หน้าของคุณเริ่มร้อน "เอ่อ ฉัน.... หมายถึง นั่นแหละ!! อะฮะฮะฮะ เดี๋ยวกลับมาละกันนะ" คุณพูดก่อนจะรีบชิ่ง

-ณ ห้องนอน ของคุณ-

"อย่าพูดเรื่องหน้าอายแบบนั้นเซ่ -นาโนะดาโยะ" เขาพูดด้วยหน้าขึ้นสี ขณะที่คุณวางเขาลงที่พื้น "ขอโทษนะ มิโดริมะ-คุง เมื่อนายให้จี้นั่นมา เอ่อ มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่ทำให้ฉันไม่สามารถปิดบังความรู้สึกต่อนายได้ แต่ ณ ตอนนี้ คงต้องรอให้นายกลับมาเป็นปกติก่อน มันออกจะแปลกๆนะที่จะสารภาพรักกับนายในสภาพแบบนั้น ถ้าทำฉันคงรู้สึกเหมือนคนบ้า หรือ อะไรทำนองนั้นเลย เพราะฉะนั้นรอหน่อยนะ ฝันดีนะมิโดริมะ-คุง สำหรับตอนนี้แค่นี้ก็พอ" คุณจูบราตรีสวัสดิ์ให้เขาแล้วเดินออกไป

"บากะ(คนบ้า)" เขาพึมพำเบาๆ

-กลับมาที่ห้องนั่งเล่น-

"ทำไมหน้าเธอแดงหล่ะ?" อาคาริถามด้วยความเป็นห่วง คุณจึงจับแก้มตัวเองสำรวจดู "เอ๊ ฉันว่าฉันคงเป็นไข้หล่ะมั้ง" คุณตอบ "ฉันว่าเธอควรไปนอนพักนะ" เธอเสนอ "ไม่เป็นไรฉันจะต้องทำมันให้เสร็จ" คุณยืนยันหนักแน่น

"โอเค แต่อย่าหักโหมหล่ะ" เธอพูด คุณเพียงแต่พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้

--เวลา 4 โมงเย็น--

"ในที่สุด พวกเราก็ทำเสร็จ" อาคาริบิดขี้เกียจออกมา "ในที่สุด...สินะ" คุณพูดต่อ "ฉันคงต้องไปละ ขอบคุณที่เหนื่อยทำงานนะ" เธอบอก "จ้า เช่นกัน" คุณพูดขณะที่เธอ ออกไป

คุณลากตัวเองไปยังห้องนั่งเล่นก่อนจะฟุบลงบนโซฟา "ในที่สุดก็จะได้นอนอย่างสงบซะที ลาก่อนโลก เราจะได้เจอกันใหม่ แต่สำหรับตอนนี้ ฉันจะหลับตาลงและจมสู่ห่วงนิทราอันยาวนาน" คุณพูดคำพวกนั้นออกมาในอาการละเมอเพราะเหนื่อยมาก

--7 โมงเช้า--

ตะวันยามเช้าขึ้นพ้นขอบฟ้า แต่คุณก็ยังคงนอนอยู่บนโซฟานั้น ไร้ซึ่งผ้าห่ม คุณเลยขดตัวเพื่อทำให้ร่างกายอบอุ่น แล้วจู่ๆความรู้สึกหนาวก็หายไป คุณจึงลืมตาขึ้นมา พบกับ "กระดูกน่ากินหล่ะ..." คุณพึมพำ "อะ โอ่ย พูดอะไรของเธอนะ" คุณสะดุ้งตื่นด้วยเสียงทุ้มที่แสนจะคุ้นหู

คุณลุกขึ้นนั่งมองเด็กน้อยผมเขียว ที่มาอาศัยอยู่กับคุณ ซึ่งตอนนี้เขากลัวเป็นปกติแล้ว "มะ มิ มิโดริมะ-คุง นายกลับเป็นปกติแล้ว" คุณพูดด้วยความยินดี แต่เมื่อคุณสังเกตเห็นว่า ครึ่งบนของเขาเปลือยอยู่ ทำให้คุณหน้าร้อนผ่าว "มะ มิโดริมะ-คุง สะ เสื้อ" คุณเบือนหน้าหนี

"ฉะ ฉันไม่มีเสื้อสำรองอะ -นาโนะดาโยะ" เขาดันแว่น "ฉันจะโทรไปหาทาคาโอะ-คุง ให้เอาเสื้อมาให้นายนะ" หลังจากคุยกับทาคาโอะแล้ว "เขาบอกว่าเขาจะมาประมาณ 9 โมง"

"โทษทีนะ ฉันไม่มีเสื้อให้นายหน่ะ" คุณพูด "มะ ไม่เป็นไร" เขาพูดก่อนที่จะเงียบกันไปนาน

จนคุณตัดสินใจทำลายความเงียบนั้น

"อะ...เอ่อ มิโดริมะ-คุง กะ เกี่ยวกับ ที่บอกไปเมื่อวาน" คุณพูดตะกุกตะกักออกมา "ฉะ ฉัน.. ชอบ--อ๊ากกก!! ทำไมมันถึงได้พูดยากอย่างงี้นะ มันทำให้เสียหมดเลย ฉันไม่่นาบอกนายเมื่อวานนี้เลย" คุณขยี้หัวตัวเอง

"แต่! ในเมื่อฉันพูดออกไปแล้ว ฉันจะพูดอีกรอบ" คุณลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา หน้าของเขาขึ้นสีนิดๆ ถึงแม้ว่าท่าทีเขาจะดูสงบ แต่ในใจของเขานั้นไม่เลย "มิโดริมะ ชินทาโร่ (คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ) ฉันรักนาย!!!" คุณตะโกน "ฉะ ฉันรู้"เขาตอบ "ละ แล้วคำตอบหล่ะ?" คุณถาม

"ฉันเกลียดเธอ"

"เอ๋!!"

"ฉันเกลียดเธอเพราะเธอทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ ฉันนึกว่าฉันป่วยเพราะหัวใจของฉันเต้นเร็วขึ้นทุกครั้งที่ฉันเห็น.. ฉันเห็นเธออยู่กับทาคาโอะ ทั้งพูดคุย และ ขำ นั่นทำให้ฉันเกลียดเธอ" 

คุณรู้สึกโล่งใจ ถึงแม้ว่านั่นจะไม่ใช่คำตอบที่คุณหวังแต่อย่างน้อยคุณก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เขารู้สึกแบบนั้น คุณเดินไปที่เขาก่อนจะจับมือของเขาทั้งสองข้าง "ฉันว่านายควรจะพูดว่า'ฉันรักเธอ'มากกว่าที่จะเป็น'ฉันเกลียดเธอ'นะ ชินทาโร่-คุง" คุณยิ้มบางๆด้วยความผิดหวัง นั่นทำให้มิโดริมะรู้สึกเจ็บปวด

เขาจึงดันแว่นแล้วเบือนหน้าไปอีกทาง

" ฉะ ฉัน กะ ก็ รักเธอ " เขาพึมพำออกมา ทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นก่อนจะโผเข้ากอดเขา "อะ โอ่ย" เขาพูดแต่ก็ไม่ได้ผลักคุณออกไป

"ฉันรักนาย ชินทาโร่" คุณรู้สึกสะดุ้งเมื่อแขนทั้งสองข้างของเขากำลังกอดคุณตอบ แต่ซักพักคุณก็เริ่มผ่อนคลาย

"พูดอีกทีได้ไหม ชินทาโร่-คุง" คุณพูด "พะ พูดอะไร?!" เขาถาม "ว่านายรักฉัน"คุณตอบ

"ฉันจะไม่พูดมันอีกรอบ"

"ฮึ่ม พ่อซึนเดเระ แต่ฉันรู้สึกว่าฉันโชคดีต้องขอบคุณจี้นั่นหล่ะนะ"

คุณและเขายังคงอยู่ในท่าเดิมซักพัก เพราะไม่ต้องการจะห่างไปไหน

---เพิ่มเติม---

"(F/N)-จัง ชิน-จัง..... ฉันเอาเสื้อมา ให้-" ทาคาโอะพุ่งเขามาในบ้านมาเจอเข้ากับคุณสองครกำลังกอดกันอยู่ "เอ๋!!!!!! ทั้งสองคนทำอะไรอยู่หน่ะ!!!!" เขาตะโกนลั่น

มิโดริมะ ผลักคุณออกเบาๆ ทำให้มองเห็นหน้าสีมะเขือเทศสุกของเขา

"เยี่ยมเลย ทาคาโอ-คุง นายบอกเองไม่ใช่หรอว่าจะมา9โมง แล้วนี่อะไร" คุณพูด "เอ๊ แต่ว่าฉันมาเพื่อเอาเสื้อให้ชิน-จัง ฉันเลยคิดว่าควรจะมาก่อนเวลา แล้วก็ที่ฉันพูดไปแบบนั้นเพราะฉันยัง งงๆ อยู่ด้วย แต่ฉันว่าชิน--จัง คงไม่ต้องใช้มันแล้วหล่ะO.<" ทาคาโอะขยิบตาให้มิโดริมะ 

"หมายความว่ายังไงฟะ!! ทาคาโอะ! กลับมานี่เลยนะเฟ้ย!!!" มิโดริมะตะโกนไล่หลังทาคาโอะที่วิ่งหนีเขาไปทั่วบ้าน

คุณได้แต่ถอนหายใจ "เห้อ พ่อซึนเดเระที่แสนจะน่ารักของฉัน" คุณว่า

----END----

โคตรจะเศร้าใจค่ะ เครื่องค้างตอนแปลไปได้ยาวมาก ทำเอาต้องมานั่งแปลใหม่ ข้าพเจ้างี้น้ำตาไหลเลย
แต่เอาเถอะก็จบไปอีกเรื่องละ ค่อยๆออกมาทีละนิด ช้ามากๆเพิ่งรู้ตัวแต่ว่าช่วงนี้ติดเกมช่วยทำใจรอไปก่อนนะค่ะ 555+

Cr.http://pyonpyonchii.deviantart.com/art/Kid-in-front-of-my-door-MidorimaXreader-475755345

Translator : NFateZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

11 ความคิดเห็น