Please

ตอนที่ 12 : Please 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    29 มิ.ย. 62

Please 11


 

                “อื้อ! เจ็บ” เสียงฉันเริ่มสั่นพร่าเมื่อพี่วันก้มหน้าจูบที่ซอกคอแรงๆจากนั้นค่อยๆเลื่อนมาจูบที่ริมฝีปาก ฝ่ามือร้อนวูบที่สะโพกสลับกับนวดเฟ้นไปมา

                “พี่วัน”

                “หือ?” ร่างสูงครางตอบ ผละออกห่างยืดตัวถอดชุดที่ฉันสวมอยู่ออกจนกระทั่งตอนนี้ร่างกายแทบจะเปล่าเปลือย

                “อะ อาย”

                “เดี๋ยวปิดไฟให้ แล้วมองแค่พี่ก็พอ” พี่วันกระซิบบอกเสียงนุ่ม ฝ่ามือร้อนกดแนบที่ซอกขาก่อนจะขยับไปมาเบาๆ อันเดอร์แวร์สีสวยถูกเบี่ยงเล็กน้อยก่อนที่นิ้วร้อนจะกดแทรกเข้ามาความคับแน่นบวกกับความตึงเจ็บทำให้ฉันสะดุ้งพร้อมกับจิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้าง

                “อื้อ!

                “อดทนหน่อยนะครับ” เสียงนุ่มกระซิบก่อนจะรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ระหว่างขาข่มบังคับไม่ให้ตัวเองก้มมองแต่ก็ไม่ได้ผล นิ้วเรียวร้อนสองนิ้วของร่างสูงกำลังขยับเข้าออกระหว่างขาฉันอย่างเชื่องช้าหยดเหงื่อร้อนๆของเราทั้งสองโอบชะโลมไปทั่วทั้งร่าง

                “เจ็บ” ฉันบอกอีกครั้ง หยดน้ำอุ่นๆไหลผ่านหางตาและแน่นอนว่าคนตาเร็วมองเห็น เขาใช้มือข้างที่จับสะโพกฉันอยู่ยกขึ้นเกลี่ยน้ำตาออกให้

                “ทนหน่อยนะ ถ้าพี่เข้าไปเลยหนูจะเจ็บกว่านี้” พี่วันกระซิบเสียงสั่น ชุดชั้นในสีหวานถูกปลดออกจากร่าง หน้าอกยังกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ดวงตาที่ระยิบระยับของพี่วันจับจ้องที่หน้าอกฉันไม่ละสายตาไปไหน อาจเป็นเพราะในร่างกายยังมีฤทธิ์ของแอลกอฮอล์อยู่ลยทำให้ฉันกล้าทำเรื่องแบบนี้รวมถึงพูดจะโยคชวนยิ้มสำหรับพี่วันออกไป

                “เขิน”

                “หึหึ น่ารักเก่งเกินไปแล้วนะ” พี่วันขยับนิ้วเข้าออกเร็วขึ้นจนช่องท้องเริ่มบิดมวนด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่ ในหัวขาวโพลนไปหมดนึกอะไรไม่ออกทำได้เพียงแค่จิกเล็บลงบนต้นแขนอุ่นเพื่อระบายความรู้สึกแปลกใหม่นี้

                “อ๊ะ อิ๊ พะ พี่วัน”

                “ครับ พี่อยู่นี่” ร่างสูงขานรับก่อนจะก้มจูบลงบนริมฝีปากฉันอย่างนุ่มนวล

                “อื้อ!” ร่างกระตุกเกร็งน้อยๆ พร้อมกับเหมือนมีอะไรบางอย่างที่แตกพล่านอยู่ในร่างกาย พี่วันยิ้มให้ด้วยความเอ็นดูมือข้างที่ถอดถอนออกจากระหว่างขาฉันจับขาข้างหนึ่งให้ชันขึ้นเหยียบกับเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ใบหน้าหล่อโน้มเข้ามาจูบมือหนากำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ที่ระหว่างเราทั้งสอง

                “อื้อ!” ความอุ่นร้อนถูกแทรกเข้ามาในระหว่างกายทันทีครั้งนี้มันคับแน่นและรู้สึกอึดอัดจนพูดไม่ถูก พี่วันขยับเบียดเข้ามาจนชิดพร้อมกับแช่ไว้อย่างนั้นเกือบนาทีถึงช้อนขาฉันขึ้นเดินไปยังเตียงนอนทั้งที่ร่างของเราทั้งสองยังสอดประสานกันอยู่ แรงขยับที่สัมผัสได้ทำให้หลายต่อหลายครั้งที่กลั้นเสียงครางตัวเองเอาไว้

                “พี่ อ๊ะ พี่วัน”

                “ครับ?” พี่วันขานรับพร้อมๆกับที่เขาวางร่างฉันให้นอนลงบนเตียงนอนโดยที่ยังทาบทับตามเข้ามา ฝ่ามือร้อนนวดเฟ้นหน้าอกสลับข้างไปมา มือข้างที่ว่างของเขาอีกข้างยึดสะโพกฉันไว้พร้อมกับขยับกระแทกสะโพกหนาเข้าหาถี่กระชั้นสลับกับเนิบช้า

                “อ๊ะ!” พี่วันกดสะโพกเข้าหาช้าๆอย่างต้องการจะแกล้ง กลายเป็นฉันเสียเองที่ต้องการให้เขาสัมผัสตัวเองมากขึ้น

                “ชอบไหม ชอบแบบไหน” พี่วันก้มลงจูบอย่างอ่อนหวาน

                “หือ? ว่าไงครับชอบแบบไหนบอกพี่ได้นะ”

                “ชอบ ชอบแบบพี่”

                “อ่า พูดแบบนี้คืนนี้คงให้นอนไม่ได้แล้วล่ะ”

                ตลอดทั้งคืน คำว่าเขาให้ฉันนอนไม่ได้เขาทำมันได้จริงๆ พี่วันแกล้งเอาแต่ใจกับฉันตลอดทั้งคืน ฉันเผลอหลับไปพอรู้สึกตัวตื่นคนขี้แกล้งก็แกล้งต่อแม้จะร้องอ้อนวอนแค่ไหนเขาก็บอกแค่ว่าขอหนึ่งรอบ แต่หนึ่งรอบเขามันตลอดทั้งคืนเลยนี่สิ

                “อื้อ! พอแล้วนะไม่เอาแล้ว” ครางห้ามคนตัวโตอย่างหงุดหงิด ไม่นานก็ตกอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรงของคนขี้แกล้ง

                “รักเรานะ” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูแบบนี้ ทำให้นึกถึงค่ำคืนที่ผ่านมาที่ร่างกำลังส่ายไหวภายใต้ร่างหนาของพี่วัน เสียงครางหวานดังตลอดคืนจนตอนนี้ยังรู้สึกเจ็บคออยู่เลย เมื่อคืนจำได้ว่าฉันร้องไห้ด้วยแต่พี่วันก็เป็นฝ่ายเช็ดน้ำตาให้และร่ายมนต์ตราให้ฉันลืมเรื่องราวความเจ็บปวดและจดจำได้เพียงสัมผัสที่หอมหวานจากเขา

               

                10.02 น.

                “ไม่เข้าครับ ลา ถ้ามีอะไรด่วนประสานคุณพ่อได้เลย”

                “ครับ ขอบคุณครับ”

                เสียงคุยโทรศัพท์ในห้องปลุกฉันให้รู้สึกตัวตื่น ร่างสูงเปลือยท่อนบนยืนคุยโทรศัพท์อยู่ประตูระเบียงห้อง แผ่นหลังเขามีรอยเล็บรอยข่วนเต็มไปหมดเลยคงไม่ต้องถามหรอกว่าใครเป็นคนทำ ฮื่อ พอแล้วแค่นี้ฉันก็อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว

                “อ้าว ตื่นแล้วเหรอ” พี่วันหันกลับมาเจอพอดี ขาเรียวยาวก้าวเข้ามาจนชิดเตียงนอนก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้างๆ ฝ่ามือร้อนวางทาบที่หน้าผากเบาๆ

                “มีไข้นะครับ เดี๋ยวพี่จะออกไปทำอาหารให้หนูอาบน้ำเองไหวไหม” พี่วันถามอย่างเป็นห่วง ฉันพยักหน้าเบาๆทั้งยังหลบสายตาอบอุ่นนั่นด้วย ก็มันเขินนี่

                “หึหึ เดี๋ยวพี่พาไปอาบน้ำครับ” แน่นอนว่าเขาไม่ยอมฟังความเห็นฉันหรอกเพราะพอจบประโยคเขาก็ช้อนตัวฉันจากที่นอนพาเดินไปห้องน้ำทันทีและยังใจดีบริการอาบน้ำแต่งตัวให้ ยามที่ปลายนิ้วร้อนแตะลงบนผิวหนังเล่นเอาฉันสั่นสะท้านไปทั้งร่างเลยล่ะ

                “เจ็บมากไหม” พี่วันกระซิบถาม

                “ค่ะ”

                “ขอโทษนะ ครั้งหน้าจะไม่ทำให้เจ็บแล้วครับ” ยังจะมีครั้งหน้าอีกหรือไง!

                “เดี๋ยวนั่งรอหน่อยนะ พี่จะทำกับข้าวให้จะได้ทานยา”

                ฉันนั่งบีบมือตัวเองอยู่ที่ห้องครัวโดยมีพี่วันเดินไปมุมนั้นมุมนี้เพื่อทำอาหาร ฉันนั่งมองแผ่นหลังกว้างอยู่นานก่อนจะก้มมองชุดที่สวมก็เกิดอาการใจเต้นแรงตึกตักเสื้อเชิ้ตสีฟ้าถูกสวมบนร่างโดยที่ด้านในมีเพียงชุดชั้นในเท่านั้น ใครไม่เขินฉันเขิน! ตลอดทั้งวันพี่วันไม่ยอมให้ฉันทำอะไรเลยสักอย่าง ไม่ยอมให้ห่างจากเขาด้วยแล้วยังใจดีโทรไปบอกพนักงานที่ร้านให้ขายดอกไม้ตามปกติอีกด้วย

                “พี่วัน”

                “ครับ”

                “หนูจะไปเที่ยวนะ ไปสัตหีบกับเพื่อน”

                “กี่คนครับ” พี่วันถามกลับมา ฉันเองเมื่อถูกถามมาแบบนั้นก็ยกนิ้วขึ้นมานับ ก่อนจะโชว์ให้พี่วันดู

                “สามค่ะ สามคนค่ะ”

                “นับซะเหมือนเยอะเลย แล้วจะไปวันไหนไปกันยังไง”

                “ไปสัปดาห์หน้าค่ะ ขับรถไปกันจองห้องพักไว้แล้วด้วยไม่ได้จองเผื่อพี่ด้วยนะ”

                “ดักไว้ตลอด จะแอบไปซนใช่ไหมพี่รู้หรอก” พี่วันยีผมเบาๆ รอยยิ้มมุมปากของเขาทำให้ฉันยิ้มตามอย่างเอาใจ ก็กลัวเขาจะโกรธนี่นาที่ไม่ได้จองห้องพักเผื่อเขาไหนจะพูดออกแนวกักกันไม่ให้เขาตามไป ยิ้มอ้อนเอาใจแบบนี้แหละดีที่สุดเผื่อความโกรธของเขาจะลดลงได้บ้าง

                “พี่ไม่โกรธนะ”

                “ไม่โกรธครับ ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย”

                “เดี๋ยวจะซื้อขนมมาฝากนะคะ”

                “พี่อายุเท่าไหร่กันหืม? ถึงต้องซื้อขนมมาฝาก” ทั้งแววตาการกระทำคำพูดหรือแม้แต่น้ำเสียงที่เขาใช้พูดกับฉันมันช่างเต็มไปด้วยความเอ็นดูเหลือเกิน พอจะเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมสาวๆถึงอยากได้พี่วันเป็นแฟน เพราะเขาน่ารักและอบอุ่นแบบนี้ยังไงล่ะ

                “ก็เผื่อพี่ชอบไงเล่า” ทำแก้มป่องใส่ อีกฝ่ายหัวเราะเบาๆก่อนจะเดินมากดริมฝีปากลงบนหน้าผากแล้วผละออกห่าง

                “แค่หนูตั้งใจให้พี่เองก็จะชอบทุกอย่างครับ”

 

                ความอยากเที่ยวทะเลของฉันกับเพื่อนนั้นถึงจุดที่ว่าหนึ่งวันต้องเปลี่ยนชุดอย่างน้อยสองชุดเครื่องประดับไม่นับรวม เราเลือกที่จะพักกันคนละห้องที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ด้วยความที่ขับรถมาเองทำให้เวลาจะไปเที่ยวไหนก็สะดวกและแน่นอนว่าที่แรกที่เราไปกันคือเกาะขาม การนั่งเรือข้ามฝั่งของเราไม่ได้ลำบากเท่าไหร่นักนอกเสียจากเรื่องอากาศที่ร้อนอบอ้าว รูปสวยๆจากเกาะขามยังสามารถอัพลงโซเชียลได้เรื่อยๆสำหรับเพื่อนฉันแต่กับฉัน ไม่รู้สิฉันไม่ค่อยถนัดน่ะ

                “รูปน่ะ สวยๆทั้งนั้นอัพลงโซเชียลบ้างเถอะ” หลินดุเสียงเข้มเมื่อเราข้ามเกาะขึ้นฝั่งมากันแล้วและกำลังนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟที่ท่าเรือ

                “ก็ไม่รู้ว่าจะอัพให้ใครดูนี่นา” ฉันบอกไปตามตรง

                “อัพให้แฟนแกดูก็ได้ไป มาจะอัพให้” หลินยื่นมือมารับโทรศัพท์ไป ฉันเองก็ยื่นให้ไปโดยไม่เกี่ยงงอนปกติก็มีเพื่อนนี่แหละที่อัพให้

                “เสร็จนี่กลับที่พักกันเลยไหม ตอนเย็นค่อยออกไปหาอะไรทานกัน” อรเสนอ ซึ่งฉันเองก็เห็นด้วย เหนียวตัวมากจริงๆอยากจะกลับไปอาบน้ำแล้วล่ะ

                “งั้นไป เรากลับที่พักกัน”

                จากนั้นเราทั้งสามก็เดินไปที่รถเพื่อกลับที่พัก เมื่อแยกจากเพื่อนฉันก็เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด เหลือเวลาอีกตั้งสามชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัด ฉันควรจะทำอะไรดีล่ะ เมื่อไม่รู้จะทำอะไรเลยเลือกที่จะหยิบหนังสือนิยายที่พกติดกระเป๋ามาด้วยขึ้นมาอ่านเกือบสิบห้านาทีโทรศัพท์เครื่องแพงที่วางนิ่งบนโซฟาก็ส่งเสียงดังพร้อมกับชื่อของอีกคนที่คิดว่ากำลังพักจากงาน

                “ค่ะ”

                (คิดถึงจัง)

                “หือ? อารมณ์ไหนคะเนี่ย” ฉันแกล้งถามกลับ จริงๆก็เขินนั่นแหละ

                (อารมณ์คิดถึงไงครับ แล้วนี่ทำอะไรอยู่ทานมื้อเที่ยงหรือยัง) พี่วันถามมา

                “ทานแล้วค่ะ กลับห้องพักมาแล้วด้วยตอนเย็นค่อยจะออกไปหาอะไรทานกัน”

                (แล้วจะกลับวันไหน)

                “มะรืนไงคะ”

                (แล้ววันนี้ไปเที่ยวไหนกันบ้าง) เหมือนผู้ปกครองกำลังสอบสวนพฤติกรรมเลยล่ะ น่าแปลกที่ใจฉันเองก็ชอบที่เขาถามไถ่

                “ไปแค่เกาะขามค่ะ สนุกอยู่ ถ่ายรูปมาเยอะมากๆเลย”

                (แต่ไม่ส่งให้พี่ดูเลย) ปลายสายบอกอย่างน้อยใจ

                “เขินไง แล้วพี่เป็นยังไงบ้างคะวันนี้คนไข้เยอะไหม” ฉันเองก็รีบถามกลับอย่างรวดเร็ว กลัวเขาจะหาเรื่องมางอนฉันอีกน่ะสิ

                (ก็เยอะครับ ตอนนี้เคลียหมดแล้วล่ะ กำลังจะเดินไปทานข้าวแล้ว)

                “งั้นเหรอ? งั้นหนูวางไหมพี่จะได้ทานข้าวสะดวกๆ”

                (ไม่ครับ ง่วงหรือเปล่าจะนอนพักไหมพี่จะชวนคุยด้วยจะได้หลับ)

                “ไม่เป็นไรค่ะ ยังไม่อยากจะนอนตอนนี้ เดี๋ยวหนูส่งรูปให้ดูด้วยนะ ชุดหนูไม่โป๊หรอกนะคะ”

                (ดีแล้วครับ ไม่ต้องแต่งตัวโป๊ก็สวยได้)

                “พี่ทำงานเป็นยังไงบ้าง” ฉันเอ่ยถามกลับ เพราะฟังดูจากน้ำเสียงเขาดูเพลียๆยังไงชอบกล

                (ปกติครับ แต่หนักหน่อยคงเป็นเอกสารที่ต้องรีบเคลีย)

                “พักผ่อนด้วยนะ เดี๋ยวคุณหมอจะกลายเป็นคนป่วยนะ”

                (หึหึ ครับ พี่ต้องวางแล้วนะ) ปลายสายบอกอย่างเสียดาย

                “ค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะโทรหานะ”

                (ครับ)


=======================================================================

มาก่อนเวลา วันที่ 30 มิถุนายน 2562 แล้ว 1 กรกฏาคม 262 ไม่ว่างนะคะ เลนมาอัพให้ก่อนเพราะบอกว่าหลังวันที่ 30 จะมาอัพ แต่ไม่ว่างเน้อ ถ้ากลับมาแล้วจะอัพให้อ่านต่อนะคะ ขอบคุณค่ะ

ปล.ยังไม่ตรวจคำผิดนะคะ  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #26 เอ็นโออีวาย (@nuey_127) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 14:31

    รอเสมอค่ะ
    #26
    0