Please

ตอนที่ 18 : Please 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    18 ก.ค. 62


Please 17




                “จะไปไหนครับ” น้ำเสียงงัวเงียดังขึ้นเมื่อฉันขยับท่อนแขนที่โอบเอวอยู่ออกเบาๆ ในช่วงเช้าของหลายสัปดาห์ถัดมาตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลพี่วันไม่ยอมห่างไปไหนเลยหลังเลิกงานเขาก็จะทำตัวติดกับฉันเวลาไม่ต้องขึ้นเวรเช้าเขาก็จะเอาแต่วอแวไม่ห่างยิ่งวันไหนมีทั้งเวรเช้าและเวรบ่ายนะหนักฉันบอกแค่นี้แหละเขาเอาแต่งอแงจะให้ไปด้วย แต่อย่าลืมนะว่าเขาทำงานอะไรจะให้ไปนั่งเฝ้ามันก็ไม่ใช่แล้วอีกอย่างฉันไม่อยากไปโรงพยาบาลเลยสักนิดฉันไม่ชอบ

                “เข้าห้องน้ำค่ะ”

                “ค่อยๆเดิน” พี่วันประคองให้ลุกนั่งทั้งยังพยุงเข้าห้องน้ำอีกด้วย ฉันทำธุระส่วนตัวเสร็จตั้งใจจะออกจากห้องน้ำแต่ต้องชะงักไปเมื่อรู้สึกขมปร่าไปทั้งปากไม่นานก็ต้องพุ่งกลับไปที่ชักโครกและอาเจียนออกมาอย่างหนักทั้งที่มันก็ไม่มีอะไรนอกจากน้ำขมๆ เสียงเคาะประตูตะโกนถามไม่สามารถเรียกฉันจากชักโครกได้เพราะอาการวิงเวียนในหัวไหนจะน้ำขมๆที่ยังตีขึ้นมาที่คอไม่หยุด ฉันโก่งคออาเจียนนานร่วมสิบนาทีเมื่อรู้สึกว่าไม่มีอาการนั้นแล้วถึงได้บ้วนปากและเดินไปเปิดประตูห้องน้ำอย่างอ่อนแรง

                “วิว! เป็นยังไงบ้างเมื่อกี้ล้มไหมหรืออาเจียนเฉยๆ” พี่วันถามอย่างร้อนรนมือและสายตาเขาแตะนู่นมองนี่อย่างเป็นห่วง

                “ไม่ล้มค่ะ แค่อาเจียนหนูขอนอนต่อได้ไหม”

                “ได้ครับ นอนพักเถอะ” พี่วันจูบลงบนหน้าผากก่อนจะประคองให้กลับไปขึ้นเตียงนอน พี่วันมองอย่างชั่งใจก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวของเขาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป อ้อ ตอนนี้เขาน่ะแทบจะย้ายมาอยู่กับฉันแบบถาวรแล้วล่ะเพราะห้องฉันมีของใช้มีเสื้อผ้าเขาแทบจะครึ่งหนึ่ง ส่วนที่พักเขาทั้งสองห้องก็มีของใช้ฉันปะปนอยู่ด้วยเช่นกัน อาการอาเจียนของฉันเพิ่งจะมีวันนี้วันแรกนี่แหละส่วนพี่วันเขาเองไม่รู้สิ เหมือนเขาเองก็สังเกตฉันตลอดเวลาเลยไม่ค่อยตกใจที่ฉันอาเจียนแต่เขาจะห่วงกลัวล้มตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลเขาก็เอาแต่ประคองไม่ให้ห่างจนคนอื่นแซวให้เขินอายแต่พี่วันเองก็ไม่ได้สนใจอะไรสักนิด

                ฉันกะจะนอนพักต่อแต่จนแล้วจนเล่าก็นอนไม่หลับเลยได้นอนดูพี่วันแต่งตัวอยู่มุมห้องและเหมือนเขาจะรู้ว่าถูกมองเลยหันมายิ้มและขำใส่ขายาวก้าวมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง ผิวขาวแสบตาของเขาไม่ได้ทำให้เขินเท่ากับกล้ามหน้าท้องที่จัดเรียงตัวเป็นลอนอย่างลงตัวเขาเอาเวลาไหนไปออกกำลังกายนะ

                “จูบไหม?” พี่วันถาม ทั้งยังโน้มตัวมาคร่อมฉันไว้ ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบพี่วันหัวเราะเบาๆก่อนจะก้มหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากร้อนแนบที่ริมฝีปากฉันก่อนจะขยับอย่างเชื่องช้าเมื่อมอบความอบอุ่นผ่านจูบเสร็จเขาถึงได้ผละออกห่าง

                “สายแล้วรีบแต่งตัว” ฉันบอกอายๆ แต่พี่วันกลับยิ้มขำใส่ซะอย่างงั้น

                “เพิ่งหกโมงเอง ไปนั่งข้างนอกไหมพี่จะลงไปซื้อข้าวต้มมาให้”
                “ไม่เป็นไรเดี๋ยวหนูไปซื้อให้ พี่แต่งตัวเลย”

                “ไม่ดื้อกับพี่ครับ หนูอาบน้ำพี่จะลงไปซื้อเสร็จแล้วจะได้ทานข้าวด้วยกัน อ๊ะ ห้ามปฏิเสธ” พี่วันห้ามเมื่อฉันทำท่าจะพูดใช่สิเขาน่ะรู้ทันฉันหมดทุกอย่างนั่นแหละ

                “ไปครับอาบน้ำพี่ก็จะแต่งตัวด้วย”

                เมื่อจัดแจงเสร็จฉันเข้าห้องน้ำอีกครั้งเพื่ออาบน้ำพอเปิดประตูออกมาพี่วันเองก็แต่งตัวเสร็จพอดี ระหว่างที่ฉันกำลังแต่งตัวพี่วันก็ออกไปซื้อข้าวพอกลับเข้ามาฉันก็แต่งตัวเสร็จ ฮื่อ เหมือนสามีภรรยากันจริงๆนะทำแบบนี้น่ะ

                เมื่อทานข้าวเช้าเสร็จฉันก็ยืนล้างจานโดยมีพี่วันยืนอยู่ข้างๆคอยถามคอยชวนคุยเจ็ดโมงครึ่งพี่วันออกไปทำงานส่วนฉันยังเล่นอยู่บนชั้นสองเมื่อถึงเวลาก็ลงมาเปิดร้านเป็นจังหวะที่พนักงานทั้งสามเข้าร้านมาพอดีขนมและอาหารของทั้งสามคนยังมีอยู่เหมือนก่อนหน้านี้เพราะพี่วันซื้อมาเผื่อทุกวัน รายนั้นเขาสายเปย์ค่ะแม้พนักงานร้านฉันบอกว่าเกรงใจเขาก็ไม่ฟังหรอกซื้อมาเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือมีให้พนักงานที่ร้านเขาด้วยแต่ฝั่งนั้นจะเป็นมื้อกลางวันที่จะมีอาหารให้

                “พี่วิวเย็นนี้ชาบูกันไหมคะ”

                “อารมณ์ไหนเนี่ย” ฉันถามกลับขำ มือก็หยิบดอกไม้มาเตรียมจัดเข้าช่อ ร้านเรามีลูกค้าประจำที่สั่งทุกวันอยู่แล้วล่ะเลยทำให้ร้านไม่เงียบเหงาเท่าไหร่หลังๆมาวัยรุ่นก็จะสั่งกันเข้ามาเยอะทางแฟนเพจฉันเล่นโซเชียลไม่เก่งนับว่าดีที่ทั้งดาวและเฟื่องเล่นเก่งมาจนทำให้ลูกค้าติดใจการตอบกลับของพนักงาน

                “เฟื่องถูกหวยค่ะ ฮาๆๆๆ”

                “ว่าแล้วเชียว จะเลี้ยงพี่ด้วยใช่ไหม” ฉันถามกลับ

                “แน่นอนค่ะ วันนี้เต็มที่เลยไปทานที่ร้านกันนะคะมีร้านเปิดใหม่ด้วย”

                “ได้เลยวันนี้จะทานข้าวเที่ยงน้อยๆนะจะไปถล่มเฟื่อง” ฉันว่าขำๆ เรียกเสียงหัวเราะและเสียงโอดครวญจากทั้งสามได้อย่างดี ที่ไปได้เพราะวันนี้พี่วันบอกว่าอาจจะกลับดึกหน่อยเขาไม่มีเวรบ่ายหรอกแต่เขาต้องจัดการเอกสารสำคัญฉันเลยมีเวลาแอบซนยังไงล่ะแต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องโทรบอกพี่วันอยู่ดี ไม่อยากให้เขาเป็นห่วงถ้าออกไปโดยที่ไม่บอก

                เที่ยงตรงพนักงานที่ร้านพี่วันเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถาดเครื่องดื่ม

                “สวัสดีครับซ้อ เฮียให้เอาเครื่องดื่มมาส่งครับ” จ้า ซ้อก็ซ้อ

                “ขอบใจนะ วางบนโต๊ะเลยแล้วนี่ทานข้าวกันหรือยังเที่ยงแล้วนะ” ฉันถามกลับเครื่องดื่มสามแก้วของพนักงานถูกวางไว้บนโต๊ะส่วนอีกแก้วพนักงานจากร้านถือแยกออกมาส่งให้ฉันถึงโต๊ะมุมร้านที่เอาไว้ให้ลูกค้านั่งรอ

                “โอ๊ะ ขอบใจจ้า”

                “ที่ร้านออกไปซื้อแล้วครับผมจะมาบอกด้วยว่าเที่ยงนี้ไปทานข้าวด้วยกันนะครับซ้อ พี่ๆด้วยนะครับอันนี้เฮียสั่งมา”

                “แหม ชวนทานข้าวแบบนี้มีใจไหมคะน้อง” ดาวแซวเสียงใสจนพนักงานหนุ่มหล่อหลุดขำ

                “ใจเย็นพี่ผมมีแฟนแล้ว”

                “ว้า เสียดายจัง อ้อ ลืมไปพี่ก็มีผัวแล้ว ฮาๆๆๆ” จ้า เล่นอะไรไม่ดูหน้าแฟนเลยดาวเอ้ย

                “งั้นทุกคนไปพร้อมน้องเขาก็ได้ เดี๋ยวพี่ตามไปนะ”

                “ได้ค่ะ นำทัพเลยค่ะคนมีแฟน คนมีผัวกับผัวจะเดินตาม” ดาวแกล้งน้องต่อ ไม่นานทั้งร้านก็ตกอยู่ในความเงียบฉันเช็คบัญชีอีกเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองนาฬิกาพี่วันจะพักหรือยังนะ ขณะที่ลังเลใจอยู่นั้นโทรศัพท์เครื่องสวยที่แทบจะไม่ต่างจากที่ทับกระดาษก็ส่งเสียงเรียกเข้าขึ้นมาชื่อที่ขึ้นโชว์ทำให้ฉันหลุดยิ้มทันที แค่คิดถึงก็โทรมาเลยนะ

                “ค่ะ”

                (เด็กที่ร้านเอาเครื่องดื่มไปให้หรือยังครับ)

                “เอามาให้แล้วค่ะ” ฉันตอบพี่วัน มือก็เก็บของรวมๆกันก่อนจะเดินเอาเข้าไปเก็บที่ลิ้นชักหลังเคาน์เตอร์

                (วันนี้ไปทานข้าวฝั่งนั้นนะ พี่บอกผู้จัดการสั่งอาหาราเผื่อแล้วแต่ลืมบอกหนูเมื่อเช้า)

                “ค่ะ กำลังจะเดินไปพอดี พี่ทานข้าวหรือยัง” มือพลิกป้ายที่แขวนอยู่หน้าร้านว่าพักเที่ยงไม่ลืมล็อคประตูไว้ด้วย ระหว่างร้านฉันกับร้านพี่วันมีกระถางดอกไม้สีสันสวยงามจัดวางอยู่พี่วันเอามาจัดเรียงเองเลยนะ

                (ยังครับ เดี๋ยวต้องดูคนไข้อีกสองสามรายนัดไว้น่ะแต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา)

                “อ้อ พี่คะ”

                (ครับ) ฉันยิ้มให้พนักงานที่ยืนอยู่เคาน์เตอร์เมื่อทั้งสองเห็นฉันก็ยกมือไหว้พร้อมกับยิ้มกว้างมาให้ ฉันพยักหน้ารับก่อนจะขยับปากบอกให้ไปทานข้าวด้วยกัน ทั้งสองทำนิ้วโอเคมาให้ฉันเลยยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะเดินเลยไปที่หลังร้านที่มีห้องทานอาหารของพนักงานอยู่

                “เย็นนี้หนูไปทานชาบูข้างนอกกับดาวเฟื่องแล้วก็พี่โพสนะคะ”

                (หือ? อ่า ก็ได้ครับเสร็จแล้วก็โทรมานะพี่จะไปรับ ชวนเด็กที่ร้านกาแฟไปด้วยไหมพี่ยังไม่เคยพาไปเลี้ยงเลยพาไปเลี้ยงแทนหน่อยสิเดี๋ยวเลี้ยงทั้งสองร้านเลย) พี่วันเสนอเสียงสดใส

                “ถ้าไปสองร้านแบบนี้เลี้ยงหมดไหมคะ” ฉันแกล้งถาม ขาขยับไปนั่งเก้าอี้ที่ว่างข้างผู้จัดการร้านกาแฟ

                (เลี้ยงสิครับ ไปร้านไหนโทรมาบอกพี่นะ)

                “ค่ะ เดี๋ยวโทรหาอีกทีนะ”

                (ครับทานข้าวเยอะๆ) พี่วันวางสายไปแล้วอาหารน่าทานถูกจัดอยู่บนโต๊ะห้องทานอาหารตรงนี้ก็กว้างมากเลยล่ะ ร้านพี่วันเป็นตึกใหญ่กว่าตึกฉันเกือบเท่าตัว เขาเลยมีห้องพักของพนักงานที่กว้างแล้วก็ใหญ่ชั้นสองของเขาก็กว้างขวางเช่นเดียวกัน

                “อ้อ พี่จ๋าคะ” ฉันเอ่ยเรียกผู้จัดการร้านกาแฟ เขาหันมามองอย่างสงสัยทันที

                “คะคุณวิว”

                “พี่วันบอกให้ชวนพนักงานที่ร้านไปร้านชาบูด้วยกันอ่ะค่ะ ที่ร้านหนูจะไปฝั่งพี่ว่าไงว่างกันหรือเปล่า”

                “ว่างครับซ้อ!/ว่างค่ะพี่วิว” เสียงพนักงานร้านกาแฟดังขึ้นพร้อมกันจนฉันกับผู้จัดการร้านหลุดขำ

                “ตามนั้นเลยค่ะคุณวิว” พี่จ่ายังหัวเราะกับท่าทางของพนักงาน

                “อ้อเฟื่อง ไม่ต้องเลี้ยงแล้วนะวันนี้น่ะมีคนเลี้ยงเราแล้ว” ฉันหันไปยิ้มแล้วขยิบตาให้เฟื่อง รายนั้นเล่นใหญ่ทำหน้าตกใจยกมือทาบหน้าอกท่องอะไรมุบมิบจนดาวหัวเราะลั่น

                “ต้องจองโต๊ะไหมคนเราเยอะอยู่นะ”

                “เดี๋ยวพี่แว้นไปจองให้ครับ” พี่โพสพอกพร้อมกับอาสา

                “ฮาๆๆ ขอบคุณค่ะ ฝากพี่จ๋าบอกพนักงานคนอื่นๆด้วยนะคะคนที่หยุดด้วยเห็นพี่วันบอกว่ายังไม่เคยพาไปเลี้ยงเลย วันนี้ป๋าเขาอารมณ์ดีค่ะ เอาให้ขนหน้าแข้งล่วงเลยนะคะ” ท้ายประโยคฉันกระซิบพี่จ๋ากวนๆจนอีกฝ่ายหัวเราะพี่จ๋ามีอายุแล้วล่ะแต่ยังอารมณ์ดีและสวยอยู่เลย หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จเราก็กลับร้านดอกไม้เร่งทำงานส่งลูกค้าเพื่อที่ตอนเย็นจะได้ปิดร้านเร็ว ห้าโมงเย็นเราทั้งสองร้านปิดร้านเร็วกว่าทุกวันเมื่อจัดแจงกันเรียบร้อยเราก็นัดเจอกันอยู่ที่ร้านชาบูเปิดใหม่ทันทีฉันนั่งรถไปกับพนักงานของร้านมือก็กำลังกดโทรหาพี่วัน ช่วงเวลานี้เขาบอกว่าจะทำส่วนที่เป็นเอกสารฉันเลยกล้าที่จะโทรหาเขา

                (ครับวิว) ปลายสายเอ่ยทักพร้อมกับได้ยินเสียงกุกกักอะไรสักอย่าง

                “ที่ร้านพี่ก็ไปด้วยนะคะ ไปหมดเลย”

                (อ้อ ครับ ไปถึงส่งโลเคชันมาให้พี่ด้วยนะสักดึกๆพี่จะไปรับ)

                “ได้ค่ะ พี่อย่าลืมทานข้าวนะ”

                (ตอนนี้ยังไม่หิวเลยครับ เดี๋ยวรอไปทานที่บ้านก็ได้ วันนี้ดื่มเมนูพีทไปกี่แก้วครับ) อ่า ถูกถามแบบนี้ถ้าตอบไปตามจริงจะโดนดุไหมนะ

                “นิดเดียวเอง” ฉันบอกเสียงแผ่วแต่เหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่พอใจเท่าไหร่

                (แล้วนิดเดียวนี่กี่แก้วครับ)

                “สะ สามแก้ว”

                (กลับไปต้องคุยกันหน่อยแล้วนะครับ แล้ววันนี้อย่าทานเยอะเกินไปนะครับเดี๋ยวท้องอืดนะ) พี่วันก็ยังคงเป็นพี่วันที่แสนน่ารัก

                “ค่ะ จะรอพี่มารับนะ”

                (ครับ คิดถึงนะ) ฮื่อ!! ใจฉันสั่นไปหมดเลย

                “ค่ะ คิดถึง”

                (หึหึ พี่เขินล่ะพอแล้ว ขอให้สนุกนะครับแล้วเจอกัน) พี่วันวางสายไปแล้วแต่สายตาล้อเลียนของดาวเฟื่องแล้วก็พี่โพสเนี่ยทำฉันเขินหนักกว่าเดิมอีก นี่เจ้านายนะทำไมถึงยังมองแล้วยังแซวอยู่อีกล่ะ

                “ถ้ายังไม่เลิกแซวนะ หักเงินเดือนนะขู่เลย” ฉันบอกไปอายๆ น้ำเสียงไม่ได้จริงจังเลยสักนิดแต่ทั้งสามก็หัวเราะแล้วยกมือปิดปากขำๆ เดี๋ยวนะ พี่โพสขับรถแล้วยกมือแบบนั้น

                “พี่โพส! ขับรถดีๆสิคะไม่ต้องมาเล่นกับสองคนนี้เลยนะ”



====================================

ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้พูดคำว่าชอบพี่วันไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว แต่ชอบจริงๆอ่ะ อยากได้มาครอบครองกรี๊ด!! 

แต่ก็ยังชอบบความสัมพันธ์ของน้องกับพนักงานที่ร้านอ่ะ เหมือนไม่ใช่แค่เจ้านายกับลูกน้องแต่มันเหมือนเพื่อนเหมือนพี่น้องที่เล่นกันได้ คอยห่วงคอยดูแลกันอ่ะ มันอบอุ่นที่ใจดี

ปล.ใกล้หมดโควต้าอัพแล้วนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #41 อรชุ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 23:42

    จะเาเจ้านายแบบนี้



    #41
    0
  2. #40 rtom711 (@rtom711) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 13:29
    รักพี่วัน // รักไร้ท์ด้วยที่แต่งนิยายดีๆ มาให้อ่าน
    #40
    0