[YAOI]Devil...The heart of mafia ดวงใจมาเฟีย

ตอนที่ 17 : บทที่14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    22 ธ.ค. 58


 บทที่14

 

เช้าวันถัดมาแน่นอนว่าคริสตอฟรีบถ่อไปบริษัทแต่เช้าเพราะความร้อนใจอยากเจอฟรานเชสถึงแม้ว่านี่ยังไม่ถึงเวลาเข้างานก็ตาม โดยปกติแล้วจากสถิติที่เขาดูมาก็พบว่าฟรานเชสมักจะมาก่อนเวลางานเสมอ ดังนั้นเขาจึงหวังว่าจะได้พบอีกฝ่ายก่อนที่จะเริ่มงาน

 

แต่จนแล้วจนเล่าเขาก็ยังไม่ได้รับแม้แต่ข่าวคราวของฟรานเชสว่าอีกฝ่ายมาที่บริษัทแล้วและที่ก็ใกล้เวลาเข้างานมากแล้วด้วย คริสตอฟรู้สึกนับถือฟรานเชสนักที่เจ้าตัวสามารถหลบเส้นสายและลูกน้องในแก๊งของเขาที่มีกระจัดกระจายทั่วเขตเหนือได้ หรือไม่ก็มีอีกกรณีหนึ่งคือฟรานเชสออกไปนอกเขตปกครองของวาเลนติโน่

 

“คุณฟรานเชสยังไม่มาทำงานเลยครับ”แอนโทนินเคาะประตูเดินเข้ามาในห้องแล้วเอ่ยบอกทำให้ร่างสูงรู้สึกร้อนใจกับคำพูดนั้น ฟรานเชสยังไม่มาทำงานทั้งๆที่เหลืออีกแค่ห้านาทีก็จะได้เวลาเข้างานแล้วและสายของแก๊งเขาที่อยู่ภายนอกบริษัทก็ไม่มีใครรายงานเรื่องฟรานเชสเข้ามาด้วย

 

“รอไปก่อน ฉันเชื่อว่าฟรานเชสจะต้องมาทำงาน”คริสตอฟพูด ถึงแม้ว่าในใจของเขาจะรู้สึกห้าสิบห้าสิบอยู่ก็ตาม แอนโทนินเมื่อได้ฟังดังนั้นจึงค้อมหัวแล้วเดินออกไป ร่างสูงตัดสินใจว่าเขาจะนั่งทำงานไปก่อนและเมื่อไหร่ที่ฟรานเชสมาก็ค่อยเรียกมาพบ

 

เวลาผ่านล่วงเลยไปกว่าสามชั่วโมงนับจากเวลาเริ่มงานมาแล้ว ตอนนี้จิตใจของคริสตอฟชักเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทำไมฟรานเชสยังไม่มาทำงานทั้งๆที่เป็นคนมีความรับผิดชอบสูง มันมีเรื่องอะไร หรือมีใครหรือที่ทำให้ฟรานเชสยอมละทิ้งหน้าที่การงานได้ขนาดนี้

 

ร่างสูงปล่อยมือออกจากปากกา เอนหลังพิงพนักอย่างเหนื่อยใจ เขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองให้ความสำคัญกับใครมากเท่าฟรานเชสมาก่อน ทำไมเขาจะต้องเป็นเดือดเป็นร้อนที่อีกฝ่ายไม่กลับบ้านแล้วยังหายตัวไปทั้งคืนด้วย ทั้งๆที่ถ้าเป็นคนอื่นกลับบ้านผิดเวลาเขาก็คงจะสั่งให้คนรับใช้ปิดประตูและไม่ให้อีกฝ่ายเข้ามาเป็นการทำโทษ แต่นี่เขากลับรู้สึกกังวลจนแทบนอนไม่หลับแทน

 

หรืออาจจะเป็นเพราะท่าทางที่ดูซื่อของฟรานเชส และเหตุการณ์ที่ฟรานเชสเคยโดนอดิศวรจับตัวไปและเกือบโดนข่มขืนนั่นก็เป็นได้ที่ทำให้อีกฝ่ายดูน่าเป็นห่วง

 

ก๊อกๆ

 

เสียงเคาะประตูขัดจังหวะความคิดของคริสตอฟ ชายหนุ่มประธานบริษัทเอ่ยอนุญาติแด่คนข้างนอกแล้วก็พบว่าเป็นเลขาของเขาเองที่ก้าวเข้ามา

 

“คุณฟรานเชสเพิ่งมาทำงานครับ”แอนโทนินว่า พร้อมยืนรอรับคำสั่ง และแน่นอนว่าคนที่รอคำพูดนี้มานานแล้วจะพูดอะไรได้นอกจาก

 

“ไปเรียกตัวขึ้นมา”

 

- - - - - - - - -

 

ฟรานเชสเดินเข้ามาในบริษัทด้วยเวลาที่แปลกไปจากปกติ ไม่เคยมีใครเห็นคนอย่างเขามาทำงานสายมาก่อนดังนั้นจึงไม่แปลกที่จะโดนทักตั้งแต่โต๊ะประชาสัมพันธ์ที่ชั้นหนึ่งของบริษัทไปยันเพื่อนร่วมงานในแผนกของตนเอง

 

“ไปไหนมาวะ มาทำงานซะสาย”โจถามขึ้นทันทีเมื่อเพื่อนร่วมงานของเขานั่งลงที่โต๊ะ

 

“ตื่นสายน่ะไม่มีอะไรหรอก”ร่างโปร่งตอบพลางกางโน้ตบุ๊คและกดเปิด โจมองฟรานเชสอย่างไม่เชื่ออีกฝ่ายแต่ฟรานเชสก็ไม่ได้สนใจแม้แต่นิดเดียว ร่างโปร่งเสียบแฟลชไดร์ฟเขาในช่อง เปิดไฟล์งานขึ้นมาแล้วเริ่มลงมือทำ โจมองการกระทำนั้นอย่างรู้สึกแปลกใจน้อยๆ มาสายด้วยสาเหตุที่ไม่น่าจะเป็นฟรานเชสแล้วยังพูดจาห่างเหินอีกด้วย แต่ก็นะ ไม่แน่ว่าฟรานเชสอาจจะมีเรื่องอะไรอยู่ที่เป็นเรื่องส่วนตัวและไม่อยากให้คนอื่นรู้ก็เป็นได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นก็จึงเลิกสนใจเพื่อนร่วมงานของตนแล้วกับไปทำงานของตัวเองต่อ

 

แต่ยังไม่ทันจะได้ทำงานถึงสิบนาทีหนึ่งในเลขาของท่านประธานบริษัทก็เดินเข้ามาในแผนกพร้อมเสียงซุบซิบ เลขาท่านประธานมาทีไรมักจะมีแต่เรื่องโชคร้ายของพวกพนักงานระดับล่างทั้งนั้น ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ว่าเมื่อแอนโทนินเข้ามาจะทำให้เกิดการพูดคุยจอแจและบางคนที่เคยทำอะไรผิดไว้ก็ถึงกับหน้าซีดเผือดเลยทีเดียว แต่แล้วก็ไม่มีคาดคิดว่าเป้าหมายการมาครั้งนี้ของเลขาท่านประธานคือชายหนุ่มตาฟ้าที่เพิ่งนั่งลงทำงานได้แป๊บเดียว

 

“ฟรานเชส”เจ้าของชื่อเงยหน้ามองตามเสียงเรียก ดวงตาสีฟ้าเห็นหน้าแอนโทนินที่ราบเรียบกำลังมองลงมา

 

“มีอะไรหรือครับ”ฟรานเชสถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่จริงๆก็พอรู้อยู่ในใจแล้วว่าต้องโดนท่านประธานเรียกไปพบแน่นอนเพราะเมื่อวานเขาไม่ยอมรับโทรศัพท์ที่อีกฝ่ายสั่งให้แอนโทนินโทรมาเป็นร้อยๆสาย

 

“ท่านประธานเรียกพบครับ”ฟรานเชสสยอมลุกขึ้นไปแต่โดยดีท่ามกลางสายตาสงสัยใคร่รู้ของเพื่อนร่วมงานและความโล่งใจของใครหลายๆคน

 

ระหว่างทางแอนโทนินและฟรานเชสไม่ได้พูดอะไรกันเลย ในใจของแอนโทนินก็ไม่รู้จะพูดกับอีกฝ่ายว่าอะไร เขาไม่รู้ว่าฟรานเชสหายไปไหนมาแถมยังปิดโทรศัพท์ใส่เขาด้วยเมื่อวาน อยากถามแต่ก็ไม่กล้า ไม่รู้ว่าในใจของอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่กันแน่

 

เมื่อมาถึงหน้าห้องประธานบริษัทแอนโทนินก็ผายมือไปยังประตูห้องแล้วยืนทางด้านข้าง ด้วยท่าทางแบบนี้ก็พอรู้เดาได้แล้วล่ะว่าแอนโทนินคงจะไม่ได้เข้าไปด้วย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามอยู่ดี

 

“ไม่เข้าไปหรือครับ”ฝ่ายถูกถามส่ายหน้าน้อยๆ

 

“ไม่ล่ะครับ นายท่านคงอยากจะคุยกับคุณแบบส่วนตัวมากกว่า”ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่คำพูดที่แสนสุภาพของแอนโทนินก็ทำให้ฟรานเชสรู้สึกแปลกๆ แต่ก็เป็นไปได้ว่านี่คือเวลาทำงานและที่นี่คือบริษัทหากมีคนได้ยินว่าคุยกันอย่างสนิทสนมก็ดูจะไม่ค่อยงามเท่าไหร่

 

ฟรานเชสพยักหน้ารับ กล่าวขอบคุณเล็กๆและในระหว่างที่ก้าวเดินในใจก็คิดไปเรียบร้อยแล้วว่าให้เขาเข้าไปอยู่กับท่านประธานสองต่อสองแบบนี้เดี๋ยวก็คงได้ทะเลาะกันห้องแตกอีกแน่นอน มือเรียวเปิดประตูเข้าไปและปิดมันเบาๆ

 

“เมื่อคืนหายไปไหนมา”ยังไม่ทันจะได้หันหน้าออกจากประตูเลยซะด้วยซ้ำเสียงเข้มก็เอ่ยถามขึ้นมา สงสัยว่าจะรอเขาอยู่ตลอดเลยล่ะมั้งถึงได้ดูใจร้อนขนาดนี้

 

"ไปค้างกับเพื่อนมาครับ"ฟรานเชสตอบ หันหน้าไปเผชิญกับท่านประธานบริษัทที่ใบหน้าถมึงทึงไม่รับแขกและพร้อมมีเรื่องแบบสุดๆ

 

"แล้วทำไมไม่โทรมาบอก"คริสตอฟว่า ตาเข้มจ้องกดดันคนตรงหน้าให้ตอบคำถามเร็วๆ

 

"ผมขอโทษครับ"ฟรานเชสตอบ เขาก็รู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน เพราะรู้สึกว่าอย่างน้อยตัวเองก็น่าจะบอกเจ้าของบ้านที่ไปรบกวนอาศัยเขาอยู่บ้าง แต่จะว่าไปในอีกแง่แล้ว เขาก็ไม่ได้เป็นคนที่อยากจะมาอยู่ที่นี่เองเสียหน่อย ไม่บอกก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร

 

"รู้ไหมว่ามันทำให้คนอื่นเขาวุ่นวายขนาดไหน"เสียงเข้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ บรรยากาศแบบนี้ฟรานเชสบอกได้เลยว่าอีกไม่นานจะต้องมีระเบิดลูกใหญ่ตามมาแน่นอน

 

"ผมขอโทษครับ"ร่างโปร่งยังคงตอบคำเดิม ทั้งๆที่ในใจก็รู้ว่าการตอบแบบนี้อาจจะทำให้คริสตอฟฟิวส์ขาดได้แต่มันก็ช่วยไม่ได้ในเมื่อเขาหาคำตอบที่ดีกว่านี้และฟังดูไม่เป็นการยอกย้อนไม่ได้

 

"เอาแต่ขอโทษอยู่นั่นล่ะ! แล้วทำไมตอนทำไม่คิด!!"เสียงตะโกนดังลั่นห้องของคริสตอฟตามมาด้วยการกระแทกมือลงบนโต๊ะจนคนที่ยืนอยู่ในห้องเพียงคนเดียวสะดุ้งเล็กๆ

 

คริสตอฟระเบิดลงตามที่ฟรานเชสคิดไว้ไม่มีผิด ก็แน่ล่ะ เขาทะเลาะกับท่านประธานมาบ่อยขนาดไหนแล้วทำไมเขาจะไม่รู้ ท่านประธานบริษัทที่ดูเหมือนจะนิ่งๆและน่าเกรงขาม อันที่จริงแล้วกลับขี้โมโหแล้วยังใจร้อนมาก

 

"แล้วโทรไปทำไมไม่รับ!"ร่างสูงผุดยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว ความโมโหทำให้เขาเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่

 

“ผมขอโทษครับ”ฟรานเชสยังคงพูดคำเดิม จะให้เขาตอบอะไรไปได้ที่จะทำให้คริสตอฟไม่โมโหไปมากกว่าเดิม หากบอกตามความเป็นจริงว่าไม่รับเพราะยุ่งอยู่กับการทำอย่างอื่นและไม่อยากจะลุกไปรับโทรศัพท์คราวนี้คริสตอฟก็คงจะลุกเป็นไฟมากกว่าเดิมก็เป็นได้ หรือไม่แน่อาจจะเดินเข้ามาตบเขาซักฉาดสองฉาด

 

“จะขอโทษอีกนานมั้ย!!!!!”ร่างสูงเดินออกมาตรงหน้าด้วยความโมโหกระชากคอเสื้อของฟรานเชสขึ้นอย่างแรงจนร่างโปร่งเซถลา มือเรียวกำมือของคริสตอฟไว้ไม่ให้อีกฝ่ายขยำจนแน่นเกินไปเพราะมันทำให้เขาหายใจไม่ออก

 

“ผมขอโทษจริงๆครับท่านที่ไม่ได้บอก”ฟรานเชสพยายามดึงมืออีกฝ่ายออกแต่ก็ไม่เป็นผล

 

“แล้วทำไมเพิ่งมาคิดได้ตอนนี้!!!”มือใหญ่เหวี่ยงคอเสื้อในกำมือออกไปทำให้คนที่ถูกจับอยู่เซไปข้างหลังหลายก้าว

 

“ไปค้างกับเพื่อนทำไมมันจะโทรมาบอกก่อนไม่ได้!!เพื่อนหรือว่าผัวกันแน่ถึงต้องหลบซ่อนๆ!!”คริสตอฟตวาด คำพูดที่ออกมาจากปากร่างสูงนั้นทำเอาฟรานเชสโมโหขึ้นมาทันที ทำไมทะเลาะกันทีไรท่านประธานจะต้องเอาแต่ใช้คำดูถูกอยู่เรื่อย

 

“ทำไมท่านจะต้องพูดจาดูถูกผมแบบนี้อีกแล้ว!!และถ้าต่อให้เป็นผัวจริงๆผมก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องหลบซ่อนหรอกครับ!!!”ฟรานเชสตอกกลับ เขาอดรนทนไม่ไหวกับคำพูดที่ท่านประธานชอบว่าเขาจริงๆ

 

“แสดงว่ามันก็เป็นผัวจริงๆใช่ไหม!!”ไม่รู้ว่าฟังอย่างไรคริสตอฟถึงตีความไปว่าอย่างนั้น แต่ก็อย่างว่าอาการโกรธมันก็ทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว ...ทำให้นักธธุรกิจใหญ่แถมเป็นมาเฟียขาดสติได้ถึงขนาดนี้ด้วย

 

ฟรานเชสยิ่งโมโหขึ้นไปอีก ท่านประธานจ้องแต่จะหาเรื่องเขาตลอดเวลาเห็นๆ ต่อให้เขาทำอะไรก็คงไม่ดีไปหมด ในใจร่างโปร่งคิดว่าถ้าท่านประธานจะไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด เขาก็ทำให้ท่านประธานเชื่อในสิ่งที่ท่านคิดไปเลย

 

“ใช่ครับ!เขาเป็นผัวผมเอง ผมไปนอนค้างกับเขามาแล้วมีอะไรไหมครับ!”ร่างโปร่งตะคอกกลับ คริสตอฟถึงกับชะงักไปกับประโยคนั้น ก่อนจะยิ้มมุมปากขึ้นมาเล็กๆ

 

“กล้ามากนะที่พูดกับฉันแบบนี้ นี่แสดงว่าที่ฉันเห็นนายเป็นคนดีมาตลอดฉันก็คิดผิดน่ะสิ”ฟรานเชสจ้องมองใบหน้าดูถูกเยาะเย้ยของท่านประธานบริษัทอย่างโมโห เขาไม่เคยกลัวท่านประธานอยู่แล้ว ดังนั้นต่อให้ทะเลาะกันจนถึงขั้นโดนไล่ออกเขาก็ไม่แคร์

 

“ครับ ผมไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่ท่านคิด”ฟรานเชสพูดเสียงหนักชัดถ้อยชัดคำจนคริสตอฟเริ่มขมวดคิ้วกลับมาทำหน้าถมึงทึงใส่เหมือนเดิม

 

“ก็คงจะอย่างนั้นแหละ นึกว่าจะใสซื่อ ที่ไหนได้ร่านซะไม่มี”ร่างสูงแดกดัน

 

“ผมไปนอนกับผัวตัวเองมันร่านตรงไหนหรือครับ”ฟรานเชสก็ตอบกลับไม่แพ้กัน

 

“ต่อให้ไม่ใช่ผัว ขอแค่เสนอเงินมาก็คงจะไปอยู่ดีใช่ไหมล่ะ บ้านออกจะเป็นรูหนูเสียขนาดนั้น”คราวนี้ร่างสูงยิ้มเยาะเย้ยมาด้วย แต่ฟรานเชสก็พยายามบังคับตัวเองไม่ให้สติหลุดไปต่อยท่านประธานเข้าก่อนเอ่ย

 

“ก็คงจะอย่างนั้นมั้งครับ ท่านคิดอย่างไรผมก็เป็นอย่างนั้นแหละ”ร่างโปร่งตอบไป ท่านประธานไม่เคยเชื่อที่เขาพูด ต่อให้พูดความจริงก็ไร้ประโยชน์ ในใจฟรานเชสคิดว่าต่อจากนี้เขากับท่านประธานคงจะกลายเป็นศัตรูกันแน่ๆ

 

“ร่าน”คำเดียวสั้นๆ แต่ทำให้ฟรานเชสรู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยแท้ๆแต่ทำไมต้องไปรู้สึกไม่ดีกับคำพูดแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้

 

“ครับ”ร่างโปร่งตอบรับ

 

“หึ รู้อย่างนั้นจะได้ไม่ต้องไปช่วยแกตอนที่โดนไอ้อดิศวรจับไป ที่ทำเป็นสะดีดสะดิ้งนั้นกะจะเพิ่มค่าตัวอยู่ใช่ไหม”ฟรานเชสชะงัก ถึงเขาจะตัดสินใจจะให้คริสตอฟเชื่อผิดๆไปแบบนั้นก็จริง แต่พอโดนพูดจาดูถูกมากๆเข้า ดวงตามันก็รื้นขึ้นมานิดๆ นี่ตลอดเวลาที่ผ่านมาท่านประธานดูเขาเป็นคนแบบนั้นหรือ? เขาไปทำอะไรให้ท่านประธานคิดแบบนั้นกันนะ

 

“ทำไมไม่ตอบล่ะ ยอมรับความจริงไม่ได้?”คริสตอฟยังคงยอกย้อน ร่างโปร่งกำมือแน่น ก้มหน้าลงต่ำเพื่อที่อีกฝ่ายจะได้ไม่เห็นว่าดวงตาเขาคลอไปด้วยน้ำตา

 

“ครับ”ฟรานเชสได้แต่ตอบรับไป หัวสมองมันไม่อยากจะคิดอะไรและไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับท่านประธานแล้ว ยิ่งพูดท่านประธานก็ยิ่งเอาแต่จะทำเขาเจ็บ

 

“แล้วตอนนี้ยังอยากกลับไปหามันอยู่หรือเปล่าล่ะ”คำพูดนั้นเรียกให้ฟรานเชสเงยหน้าขึ้นมา

 

“อดิศวรไง ต้องขอโทษทีที่เกือบจะได้กันอยู่แล้วแต่ฉันก็ไปขวางซะก่อน”คริสตอฟพูดเหมือนไม่ทุกข์ร้อน

 

“ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นคนที่ต่ำช้าได้ถึงขนาดนี้”ร่างโปร่งพูดออกไป หยาดน้ำใสๆมันพร้อมจะหยดออกจากดวงตาสีฟ้านั้นอย่างเต็มที่แล้ว แต่เหมือนว่าคนที่กำลังสนุกกับการดูถูกคนอื่นก็ยังมองไม่เห็นอยู่ดี แถมคำพูดนั้นยังไปสะกิดต่อให้คริสตอฟโมโหมากขึ้นอีกด้วย

 

“คนที่ต่ำช้าน่ะ ควรจะเป็นแกมากกว่านะ!”คริสตอฟชี้ที่ใบหน้าของฟรานเชส

 

“ไม่รู้ว่าฉันรับเด็กขายน้ำเข้ามาในบริษัทได้ยังไง!”สิ้นประโยคน้ำตาเม็ดเล็กๆก็ร่วงหล่นลงมา ใบหน้าของฟรานเชสยังคงนิ่งมีเพียงน้ำตาและสันกรามที่นูนขึ้นมาเท่านั้นที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังพยายามเก็บความรู้สึกจริงๆขนาดไหน

 

“ไม่ต้องมาทำบีบน้ำตาใส่ฉัน!ฉันไม่ใช่ผู้ชายในสต๊อกของแกที่เห็นน้ำตาแกแล้วจะใจอ่อน!!!”ฟรานเชสได้แต่หัวเราะกับตัวเองอยู่ในใจ ตอนนี้เขาทำอะไรมันก็ผิดไปหมดอยู่แล้ว ไอ้น้ำตาเนี่ยก็ไม่ได้อยากให้มันออกมาหรอกนะ ใครจะอยากให้คนอื่นเห็นความอ่อนแอของตัวเองกัน

 

“ผมทำอะไรก็ผิดในสายตาท่านอยู่แล้วนี่ครับ”ฟรานเชสตอบเสียงอ่อน เขาอยากออกไปจากตรงนี้ อยากหนีคนๆนี้ไปให้พ้นแล้ว

 

“ฉันแค่เห็นมารยาของแกก็เท่านั้นเอง!”ท่าทางของคริสตอฟไม่ได้มีความสงสารหรือเห็นอกเห็นใจเลยแม้แต่นิดเดียว

 

“งั้นผมจะกลับไปหาคุณอดิศวรตามที่ท่านอยากให้เป็น”ฟรานเชสพูด

 

“ตามสบาย!สรุปก็อยากไปอ้าขาให้มันเอาต่อแล้วสินะ”วาจาแต่ละคำมันช่างกรีดแทงลงไปในหัวใจของฟรานเชสจริงๆ ไม่เคยเลยที่เกิดมาจะมีคนดูถูกเขาได้ถึงเพียงนี้

 

“ใช่ครับ!แล้วคราวนี้ไม่ต้องตามมาขวางอีกนะครับ!”ฟรานเชสพูดหนักแน่นแล้วรีบเดินไปเปิดประตูออกจากห้องทันที ทิ้งให้คริสตอฟยืนอยู่คนเดียวในนั้น

 

“โว้ย!!!”ร่างสูงะเตะเก้าอี้จนล้มคว่ำ สองเลขาเข้ามาในห้องทันทีที่ฟรานเชสออกไป ตลอดเวลาพวกเขาทั้งสองคนไม่ได้ไปไหนไกลเลย หากแต่ยืนอยู่หน้าห้องเผื่อมีเหตุการณ์ฉุกเฉินอะไรเกิดขึ้น และแน่นอนว่า พวกเขาทั้งสองคนย่อมได้ยินเสียงทั้งหมดที่เกิดขึ้นภายในนั้น เพราะนายท่านของพวกเขากับฟรานเชสทะเลาะกันดังมากจริงๆ

 

“นายท่านครับ...”แอนโทนินเปรย

 

“ทำไมอะไรมันก็ไม่ได้ดั่งใจซักอย่างเลยวะ!!!!”ว่าแล้วก็เตะเก้าอี้อีกตัวล้มตามไป เลโอกับแอนโทนินหันมามองหน้ากันก่อนที่เลโอจะเป็นคนเริ่มพูดก่อน

 

“ใจเย็นๆก่อนนะครับ”และคำที่พูดก็เป็นคำที่แสนจะซิมเปิ้ล

 

“ฉันต้องทำยังไงวะ”ร่างสูงว่าก่อนจะกลับไปทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ของตนเองอย่างเหนื่อยๆ ไม่รู้ว่าคำว่า ฉันต้องทำยังไงวะ นี่หมายถึงเรื่องอะไร แต่เลขาทั้งสองก็เข้าใจว่าไม่หลุดกรอบเรื่องของฟรานเชสอย่างแน่นอน

 

“เอ่อ...ถ้าท่านเป็นห่วงท่านก็น่าจะบอกว่าเป็นห่วงไปตั้งแต่แรกนะครับ”แอนโทนินพูดขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ เขาไม่รู้ว่าตอนนี้อารมณ์ของนายท่านสงบลงหรือยัง

 

“ท่านคงไม่คิดว่าฟรานเชสจะเป็นคนแบบนั้นจริงๆหรอกใช่ไหมครับ”เลโอเสริม ร่างสูงก็รู้อยู่ในใจลึกๆเหมือนกันว่าฟรานเชสไม่ได้เป็นคนอย่างที่เขาว่ากล่าวดูถูกไป แต่อารมณ์ในตอนนั้นมันก็แค่ต้องการจะเอาชนะเท่านั้น เลยพูดออกไปให้ทำยังไงก็ได้ที่เขาจะชนะ และแน่นอนตอนนี้เขาก็ชนะแล้วในเมื่อฟรานเชสเป็นฝ่ายเดินจากไปก่อน แต่ในใจของเขาก็ไม่ได้รู้สึกดีใจอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม มันกลับรู้สึกเจ็บและหน่วงๆอีกต่างหาก

 

“ท่านเห็นน้ำตาของฟรานเชสหรือเปล่าครับ”แอนโทนินถาม

 

...เห็นสิ ทำไมจะไม่เห็น...

 

แต่ความอยากเอาชนะของเขามันมีสูงมากจนเกินไป จนทำให้เขามองข้ามจุดนั้น

 

“ท่านครับ...”

 

“ฉันทำฟรานเชสเสียใจ”คริสตอฟเอ่ยออกมาด้วยท่าทางหมดแรง ตอนแรกเขาแค่อยากจะไถ่ถามอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วงเท่านั้นและไม่อยากให้ฟรานเชสต้องไปเจอเรื่องราวแย่ๆเหมือนตอนที่โดนอดิศวรจับไปอีก แต่เรื่องราวมันดันออกมาตรงกันข้ามเสียหมด กลายเป็นว่าเขาผลักไสไล่ส่งแถมยังผลักไปให้คนที่ทำเรื่องเลวร้ายไว้กับฟรานเชสอีกด้วย

 

มือหนายกขึ้นกุมขมับ

 

“ฉันจะทำยังไงดี”ว่าแล้วก็เอ่ยปากถามสองเลขาไป เลโอกับแอนโทนินถึงกับมองหน้ากันเมื่อเจอคำถามที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอจากนายท่าน ...คนที่แสนเย่อหยิ่งและเก่งกาจไปทุกเรื่องตอนนี้กลับมาขอคำปรึกษาจากลูกน้องอย่างพวกเขาเนี่ยนะ

 

“ผมว่านายท่านน่าจะไปขอโทษฟรานเชสแล้วก็บอกไปว่าจริงๆแล้วท่านเป็นห่วง”เลโอบอก

 

“ฉันต้องไปขอโทษด้วยตัวเองใช่ไหม”สองเลขาพยักหน้าทันที

 

“ฉันจะลองดู”

 

-             - - - - - -- - - - - - - -

 

เมื่อออกมาจากห้องของท่านประธานฟรานเชสก็ไม่มีอารมณ์จะกลับไปทำงานอีก ยังไงต่อจากนี้เขาก็คงต้องโดนไล่ออกอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็ขอโดดงานซักวันก็แล้วกัน

 

“จะไปไหนน่ะ”โจร้องทักเมื่อร่างโปร่งเก็บของทุกอย่างลงกระเป๋าแล้วเดินออกไป แต่ฟรานเชสก็ไมได้สนใจ ในมือถือโทรศัพท์ที่กำลังต่อสายไปหาใครบางคน

 

“อยู่ห้องไหม”ร่างโปร่งกรอกเสียงลงไปทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย

 

อยู่สิ ทำไมเสียงเป็นแบบนั้นล่ะฟรานเชสยิ้มเล็กๆทันที คนๆนี้ แค่ความผิดปกตินิดเดียวของเขาก็รู้ได้ตลอด

 

“เดี๋ยวไปหา”ว่าแล้วก็ตัดสายทันที

 

ใช้เวลาไม่นานนักร่างโปร่งก็มาถึงสถานที่ที่เขาเพิ่งมานอนเมื่อคืน มือเรียวเคาะประตูห้องแล้วชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เหมือนจะรออยู่แล้วก็เดินมาเปิดประตูด้วยความรวดเร็ว

 

ฟรานเชสโผเข้าไปกอดชายคนนั้นด้วยความรวดเร็วทันทีเมื่อเจอหน้า ในมือทิ้งกระเป๋าทุกอย่างลงที่พื้นแล้วกอดรคนตรงหน้าอย่างเต็มแขน

 

“เกิดอะไรขึ้น”ชายหนุ่มคนนั้นถามอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่เคยเห็นฟรานเชสเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ชายหนุ่มดันประตูปิดแล้วโอบร่างโปร่งไปนั่งที่โซฟา มือใหญ่ช้อนใบหน้าแสนเพอร์เฟ็คนั้นขึ้นมามอง

 

“ใครทำอะไรนาย”ดวงตาสีฟ้าที่มีน้ำตาไหลออกมาแต่เสียงสะอื้นกลับไม่มีบอกได้ว่าร่างตรงหน้ากำลังเจ็บปวดกับอะไรบางอย่างและเขาก็ทนไม่ได้จริงๆที่จะเห็นคนที่เขารักเป็นแบบนี้

 

“มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ”ฟรานเชสตอบเบาๆ

 

“เรื่องอะไร”ชายหนุ่มเค้นแต่ร่างโปร่งก็นิ่ง

 

“บอกฉันมาสิ นายไม่เคยเป็นแบบนี้”ชายหนุ่มยังคงถามย้ำ

 

“...”

 

“ฟรานเชส”

 

“...”

 

“เห้อ...ไม่เป็นไรถ้ายังไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอกก็ได้”ชายหนุ่มว่าแล้วคว้าตัวฟรานเชสเข้าไปกอดเสียเอง มือใหญ่ลูบผมนิ่มอย่างเบามือให้ฟรานเชสรู้สึกสบายใจขึ้น

 

เมื่อชายหนุ่มรู้สึกว่าร่างที่ตนเองกอดอยู่เริ่มสั่นระริกเขาก็กระชับอ้อมแขนให้แน่นมากขึ้นไปอีกพร้อมลูบหัวไปเรื่อยๆบอกเป็นนัย ว่า เมื่อวันที่ร่างโปร่งมีปัญหาจะมีเขาอยู่ตรงนี้ให้พึ่งได้เสมอ

 

“ขอบคุณนะ”เสียงฟรานเชสดังออกมาจากอ้อมอกเบาๆแล้วแขนเรียวก็โอบกอดตอบอย่างแน่นหนาเช่นเดียวกัน

 

- - - - - - - - - - - -

 

 มาแล้วค่า ฝากติดตามด้วยนะค้า

 

 


O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

1,547 ความคิดเห็น

  1. #1504 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 15:25
    อยากสมน้ำหน้าพระเอกจังค่ะ // ตอนทำก็ทำไม่คิด ชิชะ
    #1504
    0
  2. #1456 Tak Tak (@takpop) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 21:17
    รู้ว่าจะต้องทะเลาะกันก็ยังทำอีกนางเอกก็มีคว่มโรคจิต
    #1456
    0
  3. #1331 Forurin (@ustp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 00:24
    ทำไมตอนทำฟรานซร้องไห้ไม่คิดคะ.... เข้าใจว่าคนบางคนมันต้องมีอารมณ์รุนแรงค่ะ แบบจุดๆนึงมันระเบิด หรือบางคนเนี่ยถูกตามใจมาก็เลยเอาแต่ใจ ยังไงก็มาเฟียอ่ะเนอะ พื้นฐานก็อารมณ์ร้อนอยู่แล้ว... *ยิ้มอ่อนเลยค่ะ*
    #1331
    0
  4. #1234 Doublebass (@manuchz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 11:27
    เรื่องนี้สนุกดี อ่านเพลินแต่เฉพาะตอนนี้น้า บางเหตุการณ์มันดูไม่สมเหตุสมผลเลย ไม่เข้าใจตัวละครว่าทำไมเลือกทำแบบนั้น มันก้าวข้ามความซื่อ ความขี้โมโหจนดูเป็นคนไม่คิดก่อนทำไปซะมากกว่า ขัดๆกับสถานะทางสังคมของตัวละครที่น่าจะควรมีวุฒิภาวะมากกว่านี้
    #1234
    0
  5. #1148 Butterfly DN. (@babyll) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 23:25
    ฟรานเชสผิดที่ไม่ยอมรับโทรศัพท์ทำให้เป็นห่วง คริสก็ผิดที่ใช้อารมณ์เกินไป ไม่ยอมพูดว่าเป็นห่วงดีๆ แต่แรก
    #1148
    0
  6. #1001 ลักกี้โซระ (@belleyoss) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 21:38
    คริสเค้าหวงแต่ว่าฟรานก็ชอบทำให้เค้าเป็นห่วง เคยสำนึกว่าตัวเองผิดบ้างไหมถึงคริสเค้าจะเอาแต่ใจแต่เค้าก็เป็นห่วงแกมากกลัวจะถูกทำอะไรไม่ดี โกรธแบบนั้นก็ไม่แปลกหรอก # ทีมคริส
    #1001
    0
  7. #942 + 1900s (@1900hqilo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 05:05
    แต่มันสมควรโกรธจริงๆนะคือรู้ว่าโทรหาไม่รับไม่ว่าแต่ปิดเครื่องหนีโดยไม่บอกสักคำไอคนเป็นห่วงก็ยิ่งเป็นห่วงเข้าไปใหญ่ก็รู้ว่าเฮียคริสจะต้องโกรธแต่ก็ทำเฮ้อ #ตอนนี้ทีมเฮียคริส
    #942
    0
  8. #746 Boomm Wrn (@boomwrn66) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 16:27
    ทำไมเรื่องมันเดายากแท้ @.@
    #746
    0
  9. #304 Black Burn (@freedomink-191) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 16:06
    อ่านไปอ่านมาเกลียดทั้งพระเอกนายเอกเลยแฮะ
    #304
    0
  10. #210 lovelykik (@kikka123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:34
    เปลี่ยนพระเอกกกก หนูคริสไม่ผ่านค่ะ
    #210
    0
  11. #102 Manasseh (@tammyoyo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 22:33
    พระเอกที่แท้จริงพึ่งออกมาสินะ! -คริสมุงไป_ายซะ!!!! บังอาจมาก แก้วที่แตกแล้วย่อมไม่เหมือนเดิม ! จงเจ็บปวดและทุกข์ทรมานมากกว่าฟรานน้อย 100เท่าาาาา!!!!!!! เพราะพระเอกตัวจริงมาแล้วววววว(???!) ถ้าได้ก้ดีนะหุหุๆ เราอยากลองอ่านนอยายที่ตอนแรกคนคนนั้นเหมือนจะเป็นพระเอกแต่สุดท้ายคนที่เป้นเหมือนพระรองตังหากที่เป็นพระเอกไรแบบนี้อะ*0*!!
    #102
    0
  12. #101 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 16:37
    ทำไมแกทำงี้หา!!!!คริส!!! ฟรานน้อยหนูหนีเลยลูกชช่วงหัวไอบ้านี้มัน!!!
    #101
    0
  13. #100 katsu win (@winnie555555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 16:01
    รีบกลับมาต่อนะ อยากอ่าน
    #100
    0
  14. #99 AN_DSBP (@an_dsbp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 06:01
    ต่อออออออ!
    #99
    0
  15. #98 Patch.PP (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 03:08
    ฮึ่ย!! คริสตอฟ ปากเหรอนั่น!? ใช้อารมณ์ก่อนแล้วค่อยมานั่งสำนึกผิด หึ ทำฟรานเชสเสียใจกี่ครั้งแล้วเพราะพูดไม่คิด ผิดแล้วก็ยังทำอีก จนแอบสงสัยว่าเสียใจจริงรึป่าวเลย คราวนี้หวังว่าฟรานเชสคงไม่ให้อภัยง่ายๆอีกนะ ให้คุณค่ากับความรู้สึกของตัวเองที่เสียไปมากกว่านี้หน่อยนะหนูฟราน//นี่ก็อินจัดไป๊ 5555555

    สนุกมากๆเลยค่ะ เราตามมาเม้นจากเล้า สู้ๆๆนะคะ รอๆๆอ่านตอนต่อไปค่ะ
    #98
    0
  16. #96 คุณลม (@lovefanxing) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 01:45
    father or brother
    yes or no
    #96
    0