[Fic Anime ท่องโลกอนิเมะพร้อมพลังจากเรื้อง ครูพิเศษจอมป่วนรีบอร์น]

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 11 ภรรยา(เมีย)หนีออกจากบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 248 ครั้ง
    16 พ.ค. 62

หลายอาทิตย์ต่อมา


"ได้ข่าวเธอบ้างใหม มุคุโร่ โคจิโร่ " สึนะพูดดด้วยนํ้าเสียงตึงเครียดหลังจากให้นก นางแอ่นธาตุพิรุณ กับ นกฮูกธาตุ สายหมอกออกตามหา เรยาเร่ โดยใช้ไฟของธาตุ เมฆาเพิ่มจำนวน


ซึ่งคำตอบที่ได้ก็คือพวกมันร่วมใจกันส่ายหน้า


"งั้นเหรอพวกนายไปพักเถอะ" สึนะพูดเสียงเรียบพรางนั่งมองนกสองตัวที่กำลังบินออกจากห้องรับแขกไป



"คุณไปไหนกันครับ เรนาเร่ " สึระูดเสียงอ่อนเค้ายอมรับว่าตัวเค้านั้นเริ่มที่จะชอบเรนาเร่ขึ้นมาบ้างดนื่องจากการเอาใจใส่ของเธอที่มีต่อเค้าและอีกหลายๆอย่าง



"ดูเหมือนว่าต้องไปจริงไปสินะ" สึนะพูดเสียงเรียบก่อนจะเดินเข้าห้องไปเพื่อเปลี่ยนชุดซึ่งเค้ามีคนๆหนึ่งที่ต้องไปหาและขอความช่วยเหลือ



อาซาเซลล์ ผู้นำของเหล่าเทวดาตกสวรรค์ และยังเป็นพ่อของเพื่อนเค้าอย่าง เรเนะ สึบากิ ด้วย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


"ขอโทษนะสึคุง...แน่ฉันยอมให้เธอตายไม่ได้หรอก" เรนาเร่พูดเสียงเรียบพรางนึกถึงภาพอะไรบางอย่างในความฝรรภาพที่ ปลอกแขนมังกรแดงบูสเกียร์ ทะลุอกของสีนะ ยังไงเธอก็ยอมให้มันเกิดขึ้นไม่ได้



"แกอยู่ไหนราชามังแดง!!!" เรนาเร่พูดดด้วยนํ้าเสียงแข็งกล้าวพร้อมกับมองแหวนแห่งวายุอย่างคิดถึงใครบางคนก่อนจะบินหาเป้าหมายไปทั่วเมือง

.

.

.

.

.

"อ้าวว่าไงคุณลูกเขยไม่คิดว่าจะมาที่นี่ได้นะลมอะไรหอบมาล่ะ" ชายวัยกลางคนผมสีทองสลับดำคนหนึ่งพูดขึ้นหลังจากเห็นสึนะเดินเข้ามาในห้องโรงแรมสุดหรูก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งโซฟาตรฝหน้าของเค้าอย่างเสียมารยาท



"ผมมาตามหาคนคนหนึ่ง" สึนะพูดเสียงเรียบ


"ใครล่ะ" อาซาเซลพูดเสียงยานก่อนจะกระดกวิสกี้เข้าปาก



"เมียผม" สิ้นคำของสึนะเหล้าที่กำลังไหลลงคอก็เกิดอาการสำลักทันที


"ว่าไงนะ!!! แหมเธอนี่ร้ายไม่เบาจริง" อาซาเซลพูดด้วยนํ้าเสียงตื่นตกในก่อนจะกลับมาในมาดเดิมได้ในเวลาอันสั้นก่อนที่แววตาของเค้าจะเปลี่ยนเป็นเรียวคมพร้อมกับแรงกดดันอันมหาศาลที่ล้นทะลักออกมา



"แล้วสึบากิลูกสาวของฉันล่ะ" อาซาเซลพูดเสียงเหี้ยมแฝงไปด้วยความกดดันปีกนกสีดำทั้ง10ถูกกลางออกพร้อมกับอารมณ์อันครุกขุนที่จะระเบิดออกมา



"คุณหมายความว่ายังไงผมกับเธอแค่เป็นเพื่อนกัน" สึนะพูดเสียงเรียบ



"งั้นเหรอนี่เธอโง่หรือแกล้งโง่กันแน่ลูกสาวของฉันชอบเธอไม่สิรักเลยต่างหากแล้วทำไมถึงปฏิเสธความรักนั้นลูกสาวฉันไม่กีพองั้นเหรอ" อาซาเซลถามเสียงเรียบ



"คุณก็น่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ การที่ผมเลือกเดินในเส้นทางสายนี้ก็แปลว่าตัวผมนั้นยอมรับถึงควรมอันตรายทักรูปแบบ ปีศาจ เทวดาตกสวรรค์ แม่มด ศาสนจักร นั่นคือสิ่งที่ผมต้องแบกรับไว้ทั้งนั้นผมไม่อยากให้คนธรรมดาอย่าง สึบากิ ต้องมาข้องเกี่ยวเรื่องแบบนี้คนเป็นพ่ออย่างคุณก็น่าจะรู้ดีนี่ และถ้าคุณไม่ช่วยผมก็ขอตัว " สึนะพูดเสียงเรียบก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป



เดี๋ยวมาต่อขอนอนแป๊ป



มาต่อละ @@@@@


"คุณไปอยู่ที่ไหนกันดีเรนาเร่" สึนะพูดพรางเหม่อลอย ณ สวนสาธารณะที่เดิม และ ม้านั่งตัวเดิม



"โอ้ดันมาเจอเหยื่อชั้นยอดซะได้ไม่คิดเลยว่าตัวตนแบบแกจะมาอยู่ในที่แบบนี้" เสียงผู้ชายดังขึ้นพร้อมกับท้องฟ้าที่เปลี่ยนเป็นสีดำ



"ใสหัวไปเพราะตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีอยู่" สึนะพูดด้วยนํ้าเสียงติดรำคาญดวงตาของเค้าที่หม่นแสงตอนนี้จ้องมองไปยังชายในชุดสูทสวมโดทสีเทากับหมวกบนแผ่นหลังมีปีกนกสีดำบ่งบอกได้ดีว่าคนตรงหร้าคือเผ่าใหน



เทวดาตกสวรรค์



"เฮอะปากดีนะเป็นแค่มนุษย์แท้ๆ" มันพูดด้วยนํ้าเสียงเย้ยหยันปรากฏหอกแห่งแสงสีฟ้าครามรูปร่างสวยงามบนมือของมันพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมที่พร้อมสังหารคนตรงหน้าที่เป็นเพียงมนุษย์กับตัวกระจ้อยร่อย



"ฉันขอเตือนถ้าแกพามาแล้วก็แกจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตอันโง่เง่าของแก่เพราะงั้นครั้งนี้ฉันจะเมตตาสักครั้งไสหัวไปแล้วฉันจะไม่เอาเรื่องแก่" สึนะพูดเสียงเรียบใบหน้าของเค้ามืดครึ้มไปครึ่งหนึ่งพร้อมกับจิตสังหารอ่อนๆที่เริ่มออกมา



"ฮ่าๆๆๆตลกมากนี่แกกลัวจนเสียสติไปแล้วเหรอไงฉันจะสงเคราะห์ชีวิตที่เหลืออันน้อยนิดให้แกก็แล้วกันรับไปซะความตายที่ได้จากท่าน โดนาซีคผู้นี้!!!!" มันพูดพร้อมฉีกยิ้มกว้างก่อนจะขว้างหอกใรมือของมันพุ่งตรงมายังสึนะ


หมับ!!! ท่ามกลางความเงียบสึนะยกมือขึ้นรับห้องด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดายก่อนจะบีบมันจนแตกพร้อมกับเปลวไฟดับเครื่องชนที่ลุกโชนขึ้นเป็นสัญญาณเตือนแล้วว่าการต่อสู้ได้เริ่มขึ้นแล้ว



"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเป็นแค่มนุษย์แท้ๆใร้พลังโสโครกต้อยตํ่าราวกับมดปลวก!!!!" มันตะโกนขึ้นมาพร้อมกับเสกหอกขึ้นมาอีกครั้งแล้วพุ่งเข้ามาหมายจะแทงสึนะให้ตาย



"ฉันเสนอให้ความเมตตากับแกแล้ว....แต่แกกับโยนมันทิ้ง...โอกาศเดียวที่จะมีชีวิตต่อ..แต่มันต้องจบลงตรงนี้ในวันนี้" สึนะพูดเสียงเรียบไฟดับเครื่องชนที่มือทั้ง2ข้างและหน้าผากของเค้าเริ่มกระพริบถี่ๆก่อนจะดับไปเมื่อการโจมตีของหอกแสงมาถึง


กริ๊ก เพียงเสียงเดียวที่ดังขึ้นพร้อมกับความเงียบเข้าปกคลุม



"การตายมันสบายกับแกเกินไปเพราะงั้น...จงทรมานไปชั่วนิรันดร์ในนํ้าแข็งที่ไม่มีสันล่ะลายนี่ซะเถอะ" สึนะพูดเสียงเรียบพร้อมกับมองเทวดาตกสวรรค์สุดห้าวที่กลายเ็นำแท่งหวานเย็นในเดือดทะลุจุดศูนย์ของสึนะเค้าพุ่งขึ้นไปแล้วใช้หมัดที่ห่อหุ้มไปด้วยเพลิงพิโรธชกเข้ากับเวทย์สนามจนพังทลายลงแล้วยินกับไปยังบ้านโดยไม่สนบุคลที่แอบมองตนอยู่แม้แต่ต้นแม้แต่น้อย



"เห็นแล้วสินะคะท่านประธาน" อาเคโนะพูดยิ้มๆพรางเหงือตกคราวแรกเธอจะมาชวนสึนะไปที่ห้องชมรมเพื่อพูดคุยถึงการเชิญชวนเข้าตะกูลเกรโมรี่แต่เมื่อมาเห็นแบบนี้ใครจะกล้าเข้าไปทัก สึนะ ในโหมดโมโหน่ะไม่ว่าใครก็เอาไม่อยู่



"อะอืมเห็นแล้วล่ะ" รีอัสพูดขึ้นก่อนจะจิบชาแก้กระหายการต่อสู้ที่จบเร็วที่สุดในตอนนี้มันถูกจารึกไว้ในหัวของเธอเป็นที่เรียบร้อย



"เอายังไงต่อค่ะประธาน" อาเคโนะถามเสียงเรียบพร้อมกับใช้นิ้วชี้ป้องที่หูซึ่งมีวงเวทย์สีแดงขนาดเล็กอยู่



"กลับมาเถอะเราค่อยไปชวนเค้าตอนที่เค้าสงบอารมณ์ดีกว่านี้มาดีกว่านะ" รีอัสพูดเสียงเรียบก่อนจะสลายวงเวทย์ทิ้งพรางกุมขมับ



"นี่ฉันต้องเจออะไรที่มันยากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย" รีอัสพูดด้วยนํ้าเสียงอ่อนแรงก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ



"เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับเค้าให้นะคะประธาน" หญิงสาวร่างเล็กผมขาวที่กำลังนั่งทานขนมหวานอยู่บนโซฟาพูดขึ้นเสียงเรียบพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงๆน้อยๆ 



"อืมฝากด้วยนะโคเนโกะจังเขาอาจจะฟังเธอที่เป็นเพื่อนตั้งแต่เรียนอนุบาลมากกว่าฉันที่เป็นคนแปลกหน้าก็ได้" รีอัสพูดเสียงเรียบ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"สงบสติอารมณ์ไม่ได้เลย" สึนะพูดเสียงเรียบพร้อมถอนหายใจออกมาแรงๆพรางมองดอกไม้นับสิบที่เค้านำมาจัดเพื่อให้อารมณ์ไม่เดือดพล่านแต่มันกลับตรงกันข้ามเมื่อเขายิ่งทำก็ลบเรื่องในหัวไปไม่ได้สักกะทีดูได้จากดอกไม้นับ 10 ชนิดที่ไม่เป็นทรงจากอารมณ์และจิตใจของสึนะที่ขุ่นมัว



ติ๊ดๆ โทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกับชื่อขึ้นหราอยู่กลางหน้าจอ


"ฮัลโหลครับ" สึนะพูดเสียงเรียบ



"นี่ฉันเองนะ อาซาเซล เรื่องที่เธอมาคุยกับฉันเมื่อตอนกลางวันน่ะไม่ต้องห่วงหรอกนะ เรยาเรา น่ะกำลังเครียปัญหาของเธออยู่ ฉันก็โทรมาบอกแค่นี้ล่ะ....แล้วก็นะเรื่องสึบากิน่ะขอบอกเอาไว้ลูกสาวฉันไม่ใช้ผู้หญิงที่ชอบคนนู้นคนนี้ง่ายนะเธอยังชอบและรักนายอยู่ถึงจะดูเงียบๆก็เถอะ....แค่นี้ล่ะ" อาซาเซลพูดจบพร้อมกับสายที่ตัดไป



"ปัญหาของตัวเองงั้นเหรอ?" สึนะ



ครบจบพอดี
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 248 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #120 kimlolo8888 (@kimlolo8888) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 00:29
    ถ้าโดนไอ่หื่นไก่อ่อนอย่างอิซเซย์ฆ่านะตูจะเลิกอ่าน
    #120
    0
  2. #119 Fiction Slayer (@mrsomchaisirimak) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 22:18

    ยังไงๆเรๆก็ต้องตาย

    #119
    0
  3. #118 sa5sa5sa (@sa5sa5sa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 22:17

    สึนะคุง....น่ากลัว_@_เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าไม่ใครทำให้สึนะคุงอารมณ์แปรปวน=[]=;;;

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #118
    0
  4. #117 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 22:15
    เอาอีกกกก
    #117
    0