[Fic Anime ท่องโลกอนิเมะพร้อมพลังจากเรื้อง ครูพิเศษจอมป่วนรีบอร์น]

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 23 เดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    11 ส.ค. 62

"ยามค่ำคืนอันมืดมนร่างของชายหนุ่มในชุดยูกาตะนั่งลงบนพื้นไม้อันเย็นเฉียบมือหนาคว้าแก้วของมึนเมาขึ้นมาดื่มด้วยสีหน้าอันเรียบเฉยดวงตาสีสวยจ้องมองไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่เมฆจนสัมผัสได้ถึงตัวตนหนึ่งที่เดินเข้ามา


"ทำไมถึงยังไม่นอนล่ะ สึนะคุง" เรย์นาเร่ในชุดนอนตัวบางถามขึ้นอย่างสงสีนก่อนที่ร่างสวยจะนั่งลงด้านข้างของเค้าด้วยถ้าทีอันงดงาม


"มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย การเดินทางครั้งนี้สำคัญมาก ปต่ก็น่าเป็นห่วงเช่นเดียวกัน " สึนะพูดขึ้นด้วยสีหน้าอันเรียบเฉยแต่ผู้มีศักดิ์เป็นภรรยาก็สามารถรับรู้ถึงควาลังเลจากสายตาที่สั่นคลอน


"ถ้าหากสิ่งที่เธอกำลังทำสามารถทำให้เธอสบายใจได้ก็ไปเถอะสึนะคุงทั้งฉันและคนอื่นๆคงไม่อยากเห็นถ้าทีแบบนี้ของเธอหลอกนะรู้ใหมตัวเธอตอนนี้น่ะดูน่าเป็นห่วงมากเลยล่ะ" เรย์นาเร่พูดด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยนมือบางประครองหน้าของชายผู้เป็นที่รักขึ้นพร้อมกับจุมพิตเบาๆที่ฟน้าผากเป็นการให้กำลังใจก่อนจะเดินหายไปปล่อยให้ชายหนุ่มนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง


'นั่นสิ....ไม่สบกำเป็นตัวเราเลยซักกะนิด' สึนะพูดขึ้นในใจพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าโดยมีท้องฟ้าที่เปิดโล่งส่องแสงจันทร์อันงดงามมาสู่ร่างของเด็กชาย


รุ่งเช้า


"ผมพร้อมแล้ว" สึนะพูดขึ้นดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นฉายแววออกมาทำให้ผู้สนทนายกยิ้ม



"งั้นเหรอๆเอาล่ะถ้าพร้อมแล้วก็มายืนตรงนี้เลยคุณลูกเขย" อาซาเซลพูดยิ้มๆดวงตาสีเปลือกไม้จ้องมองเด็กชายที่มีศักดิ์เป็นลูกเขยจูงมือของลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่กำลังทำอะไรไม่ถูกจากหารถูกจับมือ


'ดูเหมือนว่านายคงต้องเหนื่อยหน่อยนะสึนะ' อาซาเซลพูดขึ้นในใจ



"ฝากตัวด้วยนะ ซาวาดะคุง" สึบากิพูดขึ้นมือบางภายใต้ถุงมือกำด้ามดาบที่เหน็บอยู่ที่เอวแน่นในขณะที่มืออีกข้างอยู่ในอุ้งมือของผู้สนทนา



"เช่นกันสึบากิจัง" สึนะกล่าวเสียงอ่อนห่อนจะกำชับมือของอีกฝ่ายแน่นทำเอาสาวเจ้าหน้าขึ้นสี
สึบากิเอามือดันแว่วขึ้นเป็นการแก้เขินพร้อมกับพยายามมุดหน้าเข้าไปภายใต้ปกคอเสื้อคลุมที่สูงขึ้นมา



"พยายามเข้าล่ะคุณลูกสาว.....ในหลายๆด้านล่ะนะ" อาซาเซลพูดยิ้มไปผิดกับลูกสาวที่พองแก้มงอนตุ๊บป่องไปแล้ว


ลูกสาวใครน้าน่ารักจริง



"หยุดเห่อได้แล้วอาซาเซล" สึนะพูดขึ้นพร้อมดึงหญิงสาวข้างกายเข้ามาในอ้อมแขนมือหนาสอดเข้าไปยังเแวของอีกฝ่ายก่อนจะดึงเข้ามาไกล้ตัว


'หนอย!!!แสบนักนะคุณลูกเขย' อาซาเซลพูดขึ้นในใจดวงตาสีสวยจ้องมองชายหนุ่มที่กำลังโอบเอวลูกสาวของตนอยู่อย่างถือสาในขณะที่ลูกสาวของตนทำตัวไม่ถูกจนใบหน้าแดงก่ำไปจนถึงใบหูด้วยความเขินอาซาเซลวาดมือหนึ่งครั้งพร้ิมกับเกิดวงเวทย์ที่ใต้เท้าของเท้าคู่



"จะส่งไปใน 3 2 1 ทำการวาป" สิ้นคำของอาซาเซลร่างของเด็กทั้ง2ก็หายไปภายใต้วงเวทย์ทันที


"กลับมาให้ได้ล่ะทั้ง 2 คน" อาซาเซลพูดทิ้งท้ายก่อนจะบินจากไปทันที
.


.


.


.


.


.


.

โลกปรภพที่ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของเผ่าพันธุ์ปีศาจ


"ที่นี่คือปรภพสินะคะดูเงียบยังไงไม่รู้" สึบากิเอ่ยขึ้นหลังจากที่เท้าแต่พื้นดินอันแห้งกรังมือบางจับเข้าที่อาวุธข้างลำตัวทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่าง


"นี่ผมเอง" สึนะพูดขึ้นเมื่อเห็นถ้าทีหวาดระแวงของหญิงสาวมือหนาทั้ง2ข้างยกขึ้นระดับหัวพร้อกับก้าวเดินเข้าหาอีกฝ่าย


"อ๊ะขอโทษด้วย" สึบากิผละมออกจากดาบก่อนจะทำถ้าเดินมาหาสึนะแต่ก็ต้องตกใจเมื่ออยู่ๆชายตรงหน้าก็ชักปืนขึ้นมาแล้วยิงทันที

ปั้งๆ กระสุนพุ่งออกไป2นัดพร้อมกับเป้าหมายที่ล้มลง


"ระวังตัวด้วยที่นี่อันตรายมาก" สึนะพูดพร้อมเกินมาหาหญิงสาวที่อยู่ในอาการตกใจมือหนาคว้าเข้าที่หัวไหล่มลของอีกฝ่ายก่อนจะออกแรงเบาเพื่อเรียกสติ


"อ๊ะ!!!ขอบคุณนะซาวาดะคุง" สึบากิพูดขึ้นหลังจากด้านสติมือบางภายใต้ถุงมือคลึงส่วนยกขึ้นดันแว่แก้อาการประหม่าก่อนจะรับปืนมาจากชสยหนุ่มด้วยสีหน้างงงวย



"เก็บไว้ผมเชื่อว่าอาวุธนี่จะปกป้องเธอได้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง" สึนะไม่พูดเปล่าทำการสวมสบายรัดหนังสีดำที่มีซองปืนกับที่เก็บแม็คกาซีนติดอยู่5แม็คให้กับอีกฝ่ายทันทีส่วนฝ่ายหญิงที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็นึกว่าอรกฝ่ายกำลังกอดตนอยู่ก็เผลอเอามือกอดตอบ


"ช่วยปล่อยได้หรือเปล่าผมติดซองปืนให้เรียบร้อยแล้ว" สึนะพูดขึ้นดสียงเรียบทำเอาหญิงสาวเจ้าระเบียบควันออกหูด้วยอาการเขินหรือหน้าแตก



'หึหึหึแกล้งสนุกดีแหะ' สึนะพูดขึ้นในใจก่อนจะเดินไปสำรวจศพที่ตนพึ่งเป่ากระบานไปเมื่อคู่



"ออร์คงั้นเหรอ?" สึนะพูดขึ้นหลังเห็นร่างกายอันอ้วนฉุที่มีผิวกายสีเทาส่วนหัวเป็นหมูข้างกายมีขวานที่คาดว่าจะเป็นอาวุธอยู่



"แถวนี้น่าจะเป็นรังของพวกมันตามหนังสือที่ฉันอ่านมาออร์คจะไม่เดินห่างออกจากจุดพักมากนัก" สึบากิที่หายจากอาการเขินแล้วพูดขึ้นอย่างผู้รู้



"ถูกต้องและเราโดนล้อมแล้ว" สึนะไม่พูดเปล่าเค้าลุกขึ้นจากการนั่งสำรวจแล้วยินปืนเข้าไปในหมอกทันที

ปั้ง!!!ตุบ


"มาถึงปุ๊บก็ได้สู้เลยนะเนี่ยซาวาดะคุง" สึบากิพูดพร้อมชักดาบคาตานะของเธอออกมาจากฝักด้วยมือซ้ายพร้อมกับถือปืนด้วยมือขวา



"นั่นสินะครับอย่าประมาทเด็ดขาดถึงพวกมันจะ โง่ แค่ไหนแต่ำละกำลังก็ไม่ใช่เล่นๆ" สึนะถือปืนด้วยมือทั้ง2ข้างก่อนจะดันหลังขางตนชนกับสึบากิ



"ฉันดีใจมากที่ได้ร่วมต่อสู้กับเธอนะ ซาวาดะคุง" สึบากิพูดออกมาพร้อมยกยิ้ม



"ขอบคุณแต่การเดินทางผมคงไม่หลุดอยู่แค่นี้ไม่งั้นมันก็สูญเปล่า" สึนะพูดขึ้นเสียงเรียบไฟดับเครื่องชนแห่งนภาลุกโชนขึ้นที่หน้าฝากพร้อมกับบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปดวงตาที่แสนตะเย็นชาต้องมองฝูงออร์คนับร้อยที่ถือขวานหรือไม่ก็ท่อนไม้ดวงถ้าทางเฉยชา


จะกลัวทำไมเดี๋ยวพวกมันก็เป็นหมูย่างแล้ว



จบ


ผมได้ทำการลบตอนออกไปเพราะคิดว่ามันไม่สนุกและดูงี่เง่าระครับมันจะสั้นๆหน่อยนะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

580 ความคิดเห็น

  1. #516 sa5sa5sa (@sa5sa5sa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 11:35

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #516
    0
  2. #515 2377 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 08:22

    มาต่ออีกเร็วๆนะครับ

    #515
    0
  3. #491 ThaipaKing (@ThaipaKing) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 17:28
    เย้มาแล้ว
    #491
    0