ฟ้าลิขิต (小蓝) Markbam

ตอนที่ 3 : หัวใจของชายหนุ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 622
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    14 มิ.ย. 62


บทที่2 หัวใจของชายหนุ่ม






"พวกลูกตอบแม่มา พวกเจ้าทั้งสามคนโดนวางยาใช่หรือไม่!!!"
ทั้งสาม มีสีหน้าตกตะลึง ท่านแม่รู้ได้อย่างไรว่าพวกเธอถูกวางยา?

"ท่านแม่รู้ได้อย่างไรหรือเจ้าคะ ว่าพวกข้าถูกวางยา?"
กันมี่เอ่ยถาม 

"แสดงว่าพวกเจ้าโดนวางยาพิษจริงๆสินะ"
ฮูหยินใหญ่ รู้สึกโกรธมากที่คนพวกนั้นทำกับธิดาน้อยๆของเธอ เธอไม่น่าออกไปนอกเมืองพร้อมกับท่านพี่เลย

"เจ้าคะ แม่นมฮู้ได้ช่วยพวกข้าเอาไว้ จึงสามารถรอดมาได้เจ้าคะ"
เจินหรง ตอบกลับผู้เป็นแม่พลางลูบมืออันแสนอ่อนโยนนั้นไปพลางๆ เพื่อทำให้อีกฝ่ายเย็นลง

"แล้วไม่มีผู้ใดรู้เลยหรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้าในคืนก่อน?"

"ไม่มีผู้ใดรู้เลยเจ้าคะ ท่านแม่"
หรงจ้ายตอบ พลางลอบมองสีหน้าที่กำลังอัดอั้นความรู้สึกส่วนลึกในใจของฮูหยินใหญ่

"ดีนะ ที่แม่นมฮู้บอกเรื่องนี้กับแม่เอาไว้ก่อนที่จะกลับมาถึงจวน มิเช่นนั้นแม่คงจะกลายเป็นโง่ที่ไม่รู้อะไรเลย  แม่ขอโทษที่แม่ปล่อยให้เรื่องราวร้ายๆนี้เกิดขึ้นกับพวกเจ้า"
ฮูหยินใหญ่ เอามือปาดน้ำตาเม็ดเล็กๆที่หล่นร่วงลงมาจากนัยตาของตน โชคดีจริงๆที่ธิดาทั้งสามคนของเธอไม่ได้เป็นอะไรไป

"ท่านแม่ อย่าได้ร้องไห้ไปเลย พวกข้ายังอยู่ตรงนี้"
ทั้งสามคน โอบกอดท่านแม่ของตนในชาตินี้เอาไว้อย่างแนบแน่น พวกเธอโชคดีแค่ไหนกันที่มีแม่แบบนี้

"แม่ตัดสินใจแล้ว ถ้าเราจับตัวคนร้ายได้เมื่อไหร่ละก็ แม่จะหย่าออกจากจวนนี้ทันที!!!"

"ท่านแม่ ท่านแม่จะทำจริงๆหรือเจ้าคะ"
กันมี่ ลองหยั่งถามผู้เป็นแม่ดูก่อน 

"อย่าได้กังวลไปเลยกันมี่ ลูกและพี่ๆทั้งสองจะได้ย้ายไปอยู่ภายในตระกูลของแม่ เจ้าจะได้มีชีวิตที่สุขสบายกว่านี้"
และแล้ว แผนการของพวกเธอก็สำเร็จลุล่วงไปอีกหนึ่งแผนการ โดยที่พวกเธอไม่จำเป็นที่จะต้องทำอะไรใดๆเลย เพราะท่านแม่ของพวกเธอเป็นคนที่ตรงไปตรงมา และตัดสินใจเรื่องราวต่างๆได้อย่างเด็ดขาดอยู่แล้ว จึงไม่มีความจำเป็นที่พวกเธอจะต้องพูดหว่านล้อมให้เสียแรงเปล่า

"เจ้าคะ ท่านแม่"


เอาละ หลังจากนี้ก็มาเริ่มละครบทใหม่กันได้เลย โดยมีพวกเราสามคนเป็นตัวประกอบที่แสนร้ายกาจ  มีนางร้ายตัวจริงอย่างฟางเซียนและเซียนอิง  แน่นอนว่าตัวละครที่ขาดไม่ไปได้เลยก็คือนางเอกจอมปลอมเช่น หลิน ซูเจี้ยน  ชักอยากจะรู้แล้วสิ ว่าในเรื่องจะมีพระเอกแบบไหนโผล่ออกมากันนะ?








ผ่านไปได้ 3 วัน แม่ทัพหลินได้ให้บ่าวรับใช้มาทำประตูทางเชื่อมตามที่เจินหรงได้ขอเอาไว้  จนทำให้ภายในเรือนของทั้งสามนั้นเต็มไปด้วยบ่าวรับใช้มากมายที่วิ่งขนของเข้าออกกันเป็นว่าเล่น  พวกเธอทั้งสามถูกเรียกให้ไปรวมตัวกันที่เรือนของฮูหยินใหญ่  เนื่องด้วยเหตุจำเป็นบางอย่างซึ่งพวกเธอไม่ทราบว่ามันคือเรื่องอะไร

"พวกข้าทั้งสาม ขอคารวะท่านแม่"

"ลุกขึ้นเถิด แล้วมานั่งข้างๆแม่ตรงนี้"
พวกเธอทั้งสามเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะน้ำชาภายในเรือนของฮูหยินใหญ่ วันนี้พวกเธอถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาแต่เช้า เพื่อเรียนรู้วิชาต่างๆที่สตรีควรจะได้รับ 
นอกจากนี้พวกเธอยังขอท่านแม่เรียนวรยุทธ์และการใช้พลังลมปราณด้วย โดยอ้างว่าเอาไว้ใช้เพื่อป้องกันตัว แต่ที่น่าขัดใจอยู่ไม่น้อยเลยก็คือ การที่พวกเธอถูกจับถอดเสื้อผ้าแล้วยังโดนจับอาบน้ำขัดตัวโดยบ่าวรับใช้พวกนั้นต่างหากละ ก็มันรู้สึกเขินแปลกๆนี่นาเวลาที่มีคนมานั่งขัดตัวให้แถมยังถอดและใส่เสื้อผ้าให้เราด้วย แบบนี้มันขาดความเป็นส่วนตัวเกินไปแล้วนะ

"ท่านแม่เรียกพวกข้ามาที่นี่ด้วยเหตุอันใดหรือเจ้าคะ?"
หรงจ้ายถามด้วยความสงสัย อันที่จริงแล้วเธออยากจะคุกเข่าขอบคุณท่านแม่เสียด้วยซ้ำ ที่เรียกพวกเธอมานั่งคุยกันตอนที่กำลังจะเรียนวิชารำพัดจีนกันอยู่พอดี

"จำสิ่งที่พวกเจ้าได้เอ่ยขอเอาไว้กับท่านพ่อได้หรือไม่?"

"จำได้เจ้าคะ"
เมื่อได้ยินดังนั้น ฮูหยินใหญ่ได้ใช้ให้บ่าวคนหนึ่งไปหยิบของเหล่านั้นมามอบให้กับบุตรสาว

"ท่านพ่อของพวกเจ้า พึ่งจะเดินทางไปยังวังหลวงตอนนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับ แต่ท่านซื้อของทั้งสองสิ่งนี้มาให้เจ้าทั้งสองก่อนที่จะเดินทางกลับไปยังวังหลวงอีกครั้งหนึ่ง รับเอาของสิ่งนี้ไว้ซะสิ"
ฮูหยินคลี่ผ้าห่อของออก แล้วยื่นมันมาให้กับหรงจ้ายและกันมี่ 

"เป็นพระคุณอย่างยิ่งเจ้าคะ"
หรงจ้าย ได้รับซอเอ้อร์หูคันใหม่ดังทีตนเองได้ขอเอาไว้ ซอเอ้อร์หูมีคันซอที่ทำจากไม้ด้ามเล็กๆ บนคันซอมีสายซอ 2 สาย ใต้คันมีกระบอกเสียงของซอรูปร่างคล้ายถ้วยน้ำชา ส่วนคันชักของซอนั้นจะทำมาจากหางม้า

"ขลุ่ยผิวจีนเลานี้ งดงามมากเลยเจ้าค่ะ"
กันมี่ ได้รับขลุ่ยผิวจีนที่มีหน้าตาแปลกประหลาดมาเลาหนึ่ง มันทำมาจากวัสดุที่แตกต่างไปจากขลุ่ยทั่วๆไปจนเธอแปลกใจ ขลุ่ยของเธอทำจากไม้ที่มีสีน้ำตาลแกมแดงเล็กน้อย ทำให้มันดูสวยสดงดงามกว่าขลุ่ยผิวจีนอันเก่าอยู่มาก

"แล้วเรื่องที่เจ้าได้ขอเอาไว้ละ เจินหรง"
ฮูหยิน ตรัสถามความคืบหน้าของการสร้างประตูทางเชื่อมตามที่เจินหรงได้ขอเอาไว้

"การก่อสร้างเป็นไปได้ด้วยดีเจ้าคะ คาดว่าอีกไม่เกินสองวันก็น่าจะเสร็จแล้ว"

"เป็นเช่นนั้นก็ดี แล้วหลังจากนี้พวกเจ้าอยากจะทำสิ่งใดเป็นพิเศษรึไม่?"
ฮูหยินลูบหัวบุตรสาวทั้งสามด้วยความเอ็นดู ช่วงก่อนหน้านี้เธอไม่ค่อยได้อยู่ติดจวนมากนัก เนื่องด้วยงานสำคัญต่างๆของฮ่องเต้ที่มักจะเชิญเธอไปร่วมด้วยอยู่เสมอ เธอจึงอยากจะตามใจบุตรสาวทั้งสามเสียบ้าง เพื่อชดเชยเวลาที่ขาดหายไป

"เจินหรง อยากจะพาน้องสองและน้องสี่ออกไปเที่ยวเล่นในเมืองเจ้าคะ"
พี่ใหญ่อย่างเจินหรง รีบเสนอความคิดทันทีเมื่อรับสายตาอ้อนวอนจากน้องๆทั้งสอง อันที่จริงแล้วพวกเธอคิดที่จะวางแผนออกไปเที่ยวข้างนอกจวนอยู่ตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสซักที เพราะแม่นมฮู้คอยเฝ้าจับตาดูการเรียนการสอนของพวกเธออยู่ทุกฝีก้าวเนี่ยนะสิ

"แม่จะให้คนของแม่ตามเจ้าไปด้วยเมื่อถึงเวลา  พวกเจ้าจะออกไปได้เมื่อถึงยามอุ้ย(13:00-14:59น.) และกลับมาให้ทันก่อนมื้อเย็นในยามอิ่ว(17:00-18:59น.) ช่วงนี้ภายในเมืองกำลังจัดงานเทศกาลกันอยู่ พวกเจ้าก็จงระวังตัวกันเอาไว้ดีๆด้วยละ"

"เจ้าคะ ท่านแม่"









ทั้งสามนั่งบรรเลงเพลงไปเรื่อยๆ รอเวลาให้ถึงยามอุ้ยหลังจากทานอาหารเสร็จ  ฮูหยินใหญ่ที่เห็นท่าทีตื่นเต้นดีใจของลูกน้อยก็พลอยแสดงสีหน้าปลื้มปิติยินดีไปด้วย เพราะนานๆทีที่เธอจะปล่อยให้เหล่าธิดาน้อยออกไปเที่ยวเล่นในโลกกว้างบ้าง  แม้จะรู้กังวลอยู่ลึกๆภายในใจอยู่ก็ตามที.......... เมื่อใกล้ถึงเวลาที่ทั้งสามจะได้ออกไปเที่ยวเล่นในเมือง ฮูหยินใหญ่ก็ได้ให้คำสั่ง 3 อย่างเอาไว้ให้แก่บุตรสาว

"ลูกรักของแม่ แม่อยากให้ลูกทำตามคำสั่งทั้งสามข้อของแม่ ก่อนที่เจ้าจะออกไปได้หรือไม่?"
ทั้งสามคนหยุดการบรรเลงดนตรีที่ดังกังวาลอยู่ แล้วหันมาสบตากับผู้เป็นแม่

"พวกข้าจะทำตามที่ท่านแม่บอกทุกอย่างเจ้าคะ"

"ข้อแรก เจ้าจงอย่าให้ผู้ใดรู้จักชื่อเสียงลือนามของเจ้า ข้อสองจงอย่าให้ผู้ใดรู้จักนามของผู้ใหญ่กำเนิดเจ้า และข้อสุดท้ายจงอย่ามอบใจให้ชายใดเพราะความรู้สึกเพียงแค่ผิวเผินเป็นอันขาด เข้าใจหรือไม่?"
ที่เธอทำไปทั้งหมดนี้ ก็เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์อันตรายใดๆกับบุตรสาวทั้งสาม เพราะลูกน้อยของเธอนั้นพบเจอกับเหตุการณ์อันแสนเลวร้ายมามากพอแล้ว  เพราะแม่ทัพชั่วช้านั่นเพียงคนเดียว!!!!.......

"พวกข้ายินดีที่จะทำตามคำสั่งของท่านแม่เจ้าคะ ขอให้ท่านแม่โปรดวางใจ"

หลังจากนั้น นางกำนัลประจำตัวที่คอยติดตามปรนนิบัติรับใช้ฮูหยินใหญ่มาตั้งแต่ในวัง ก็ปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับถุงเงินและตะกร้าใส่ของ เพื่อที่จะให้ลูกๆทั้งสามของเธอได้ใช้จ่ายซื้อของได้อย่างสะดวกสบาย
นางกำนัลคนนี้คอยติดตามรับใช้เธอมาตั้งแต่เด็ก ย่อมเป็นคนที่ฮูหยินใหญ่ให้ความไว้วางใจ เธอจึงยกหน้าที่ดูแลบุตรทั้งสามของเธอในครั้งนี้ให้กับนางกำนัลคนนี้ แทนที่จะเป็นแม่นมฮู้เพราะว่านางแก่ชรามากแล้ว จะให้มอบหน้าที่ดูแลบุตรสาวทั้งนอกและในจวนก็จะดูเป็นการหนักเกินไปสำหรับหญิงชรา 

"พวกข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ ท่านแม่"
เจินหรง กล่าวลากับฮูหยินใหญ่

"ดูแลน้องๆแทนแม่ด้วยละเจินหรง ลูกๆก็อย่าดื้อกับพี่เขาให้มากนักละ หรงจ้าย กันมี่"
ฮูหยินใหญ่พูด พลางลูบหัวบุตรสามทั้งสามไปพลางๆ ด้วยสายตาอันแสนอบอุ่น

"เจ้าคะ ท่านแม่"

และแล้วคุณหนูทั้งสาม ก็ได้ออกไปเที่ยวเล่นในเมืองหลวง ดังที่ได้วาดฝันเอาไว้ แต่ในเวลาเดียวกันนั้นเอง กงล้อแห่งโชคชะตาก็เริ่มเคลื่อนไปเรื่อยๆเช่นกัน ต่อจากนี้ไปด้ายแดงแห่งรักที่พลักพรากจากกันมานาน ก็จะได้มาเชื่อมบรรจบพบกันเสียที..................











ภายในแคว้นต้วนอันแสนกว้างใหญ่ไพศาลนี้ มีองค์จักรพรรดิต้วน  ซิ่นสือ คอยปกครองอยู่ ด้วยพระปรีชาสามารถขององค์จักรพรรดิ ทำให้เหล่าไพร่ฟ้าในแคว้นต้วนแห่งนี้มีความอยู่ดีกินดีเสมอมา และหลังจากที่ปกครองแคว้นมาได้ไม่นาน พระอัครมเหสี ต้วน หลิ่งจี ได้ให้กำเนิดพระราชโอรชถึง 2 พระองค์ด้วยกันนั่นก็คือ องค์ชาย ต้วน อี้เอิน และองค์ชาย ต้วน เจียเอ่อร์  ด้วยพระปรีชาสามารถที่เหลือล้นของบุตรชายทั้งสอง  จึงทำให้ฝึกวิชาจนได้เลื่อนขั้นระดับพลังปราณเทพราชันย์ ขั้นสูงได้เพียงอายุยี่สิบขวบปีและสิบเก้าขวบปีเท่านั้น ไม่ใช่เพียงแค่พระราชโอรชทั้งสองเท่านั้นที่ได้เลื่อนขั้น ต้วน ไจ้ฟาน พระราชโอรชของกุ้ยเฟยที่เธอได้รับเลี้ยงเอาไว้มาเป็นพระโอรชบุญทำก็ได้เลื่อนขั้นมาด้วยเช่นกัน

"อี้เอิน *เจิ้นอยากให้เจ้าแต่งงานเสียที เจิ้นไม่อยากเห็นเจ้าโดดเดี่ยวเดียวดายในวันที่เจ้าขึ้นครองราชย์ แทนเจิ้นหรอกนะ"
องค์จักรพรรดิ ตรัสกับพระโอรชองค์โตที่ไม่คิดจะหาจอมใจมายืนเคียงข้างกายเสียที
*เจิ้นคือคำแทนตัวขององค์จักรพรรดิ 

"*เปิ่นหวางยังไม่อยากไม่อยากตบแต่งกับใคร *หวงตี้ย่อมรู้ดี"
อี้เอิน ได้ตอบกลับกับผู้เป็นบิดาออกไป เขายังไม่อยากตบแต่งกับใครอย่างที่พูด 
*เปิ่นหวางคือคำที่ไท่จื่อ(องค์รัชทายาท)หรือองค์ชายใช้แทนตัวเอง
*หวงตี้คือคำที่ผู้ที่มียศต่ำกว่าใช้เรียกองค์จักรพรรดิ


"หากเจ้ายังคิดเช่นนั้นก็มิเป็นไร เจิ้นรอได้เสมอหากเจ้าเจอนางในดวงใจ และเจิ้นจะไม่ขัดขวางความรักของเจ้าทั้งสอง แม้ว่าพวกเจ้าจะมียศฐาบรรดาศักดิ์ที่ต่างกันมากก็ตามที"

"ขอบพระทัยหวงตี้ ที่เมตตาเปิ่นหวางมากถึงเพียงนี้ เช่นนั้นเปิ่นหวางขอตัวก่อน"



ต้วน อี้เอิน เดินเข้าไปภายในห้องพลางนั่งตรวจดูเอกสารของพระราชโองการต่างๆไปด้วย  เสียงฝีเท้าของคนผู้หนึ่งได้ก้าวเข้ามาอยู่ภายในห้องเดียวกันกับเขา ชายผู้นั้นเดินเข้ามาหาเขาก่อนที่จะน้อมตัวลงทำความเคารพ

"ถวายบังคมเสด็จพี่ใหญ่"

"ลุกขึ้นเถิด เจ้าไม่จำเป็นที่จะต้องมากพิธีกับพี่"
องค์ชายรองยืนขึ้น พร้อมกับเข้าไปนั่งตรงเก้าอี้ไม้ข้างๆโต๊ะเอกสารของอี้เอิน

"เหตุใดท่านพี่ถึงกล่าวปฏิเสธองค์จักรพรรดิหรือพะยะคะ?"
องค์ชายไจ้ฟาน ตรัสถามด้วยความสงสัย

"พี่ยังไม่อยากแต่งงาน เจ้าก็รู้"
อี้เอิน กล่าวออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย 

"ขืนท่านพี่ยังเป็นแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนคำกล่าวหาที่ว่า องค์รัชทายาท ต้วน อี้เอินเป็นชายตัดแขนเสื้อ(ชายรักชาย)เล่นงานเอาหรอกท่านพี่ใหญ่"
ชายผู้มาใหม่ ได้เข้าร่วมวงสนทนาขององค์ชายทั้งสองด้วย

"ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง ผละออกมาจากหอของนางคณิกาได้แล้วรึ?"
อี้เอิน กล่าวทักอีกฝ่ายพลางพูดจาหยอกล้อ

"เจียเอ่อร์ ถวายบังคมเสด็จพี่ใหญ่ ข้าเพียงแค่ไปเยี่ยมชมหอคณิกาเพียงชั่วยามเท่านั้น หาได้คิดที่จะค้างคืนไม่พะยะคะ"
*1 ชั่วยาม เท่ากับ 2 ชั่วโมง

"นี่ก็อีกคน อย่าทำตัวมากพิธีกับพี่ของเจ้ามากนักเลย เข้ามานั่งดื่มชาด้วยกันตรงนี้สิ"
อี้เอินชวนน้องชายคนที่สองของตน ให้มานั่งดื่มชาด้วยกันตามประสาชายหนุ่ม

"ถวายบังคมเสด็จพี่รอง"
เจียเอ่อร์ ทำความเคารพพี่ชายอีกคนของตนอย่างนอบน้อม แม้องค์ชายรอง ต้วน ไจ้ฟานจะไม่ใช่พี่ชายแท้ๆของตนก็ตาม แต่เขารู้สึกรักและเทิดทูนพี่ชายคนนี้อยู่เสมอ เฉกเช่นพี่ชายที่ร่วมสายเลือดกันมา

"ลุกขึ้นเถิด แล้วมาให้ข้ารินน้ำชาให้เจ้า"

"ขอบพระทัยพะยะคะ เสด็จพี่รอง"

ทั้งสามนั่งดื่มชา พลางพูดระบายความในใจของแต่ละคนออกมาให้อีกฝ่ายได้ฟัง เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนความรู้สึกของกันและกัน

"ท่านพี่ยังคงคะนึงหาถึงนางในฝันผู้นั้นอยู่อีกหรือพะยะคะ?"
ไจ้ฟานถามถึงเรื่องทุกข์ใจของอี้เอินอีกครั้ง เมื่อเข้าเห็นสีหน้าที่เหม่อลอยของอีกฝ่าย ท่านพี่ใหญ่ของพวกเราเป็นแบบนี้มาได้หลายวันแล้ว จนเขาเริ่มเป็นห่วง

"อืม...ช่วงนี้ข้าฝันถึงนางบ่อยเหลือเกิน"
องค์ชายอี้เอิน ถอนหายใจแล้วหันหน้าออกไปยังนอกหน้าต่าง 

"ท่านพี่ใหญ่รู้หรือไม่ว่านางเป็นใคร?"
คราวนี้เจียเอ่อร์เป็นฝ่ายถาม เขาละสงสัยนักเชียว ว่าหญิงผู้นั้นเป็นใคร ถึงได้มาทำให้ใจที่แข็งแกร่งดั่งหินผาขององค์รัชทายาทผู้นี้สั่นไหวได้

"ข้ามิอาจรู้ได้ว่านางเป็นใคร ข้าไม่เคยเห็นใบหน้าของนางในความฝันของข้าเลยสักครั้ง"
ใช่.... เขาไม่เคยเห็นหน้าของนางในดวงใจเลย แต่ทำไมเขาถึงได้หลงรักนางเพียงแค่ได้ยินเสียงและได้เห็นรูปร่างของนางเพียงเท่านั้นกันนะ?




กลางดึกในคืนนั้น หลังจากที่พี่น้องทั้งสามต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนในห้องบรรมของแต่ละคนแล้ว ดูเหมือนว่า จะมีเพียงต้วน อี้เอิน เท่านั้นที่รู้สึกกระสับกระส่ายจนนอนไม่หลับ เขาเปิดหน้าต่างออกไปมองจันทร์เต็มดวงในยามราตรีนี้อย่างเงียบๆ จนกว่าเขาจะรู้สึกง่วง เพราะเขามักจะง่วงนอนและหลับไปในเวลาเดียวกันซ้ำๆอยู่ทุกคืน ราวกับว่ามันได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว..........

เสียงขลุ่ยผิวจีนดังขึ้นอย่างแผ่วเบา  หมอกควันที่ก่อตัวขึ้นเริ่มจะจางหายออกไปจากความฝัน 
อา..... ทำไมฝันคราวนี้มันถึงได้ชัดเจนกว่าครั้งก่อนๆกันนะ นางยังคงนั่งเป่าขลุ่ยอยู่อย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา ไม่มีการเอื้อนเอ่ยถึงสิ่งใดระหว่างเราทั้งสอง  ข้าเขยิบเข้าไปใกล้ๆนางเหมือนทุกครั้ง ถ้าตามปกติแล้วละก็ หลังจากที่ข้าเดินเข้าไปหานางแล้ว ความฝันอันแสนหวานนี้ก็จะจบลง แต่คราวนี้มันกลับไม่เป็นไปตามที่คิด.........

"เจ้าคือใครกัน"
ข้าลองถามนางดู ถึงแม้ว่ามันจะดูไร้ประโยชน์มากไปหน่อย แต่ข้าก็ยังอยากที่จะหาคำตอบจากนาง

"........"
นางยิ้มตอบกลับมาเพียงเท่านั้น หาได้กล่าววาจาออกมาไม่ แต่ข้ากลับเห็นใบหน้าของนางได้อย่างชัดเจน  ผมยาวสลวยที่พลิ้วไหวไปตามสายลม ใบหน้าเรียวเล็กได้รูป จมูกที่ดูเชิดรั้น  ริมฝีปากอวบอิ่มน่าสัมผัส และดวงตากลมโตที่มีประกายวาววับของนาง  ทำให้สะกดสายตาของข้าเอาไว้ได้ไม่ยาก นางยิ้มให้กับข้าอยู่อย่างนั้น เสียงขลุ่ยยังคงถูกบรรเลงออกมาท่ามกลางบรรยากาศอันน่าหลงไหลนี้ จนกระทั่งเช้าวันใหม่ นางก็ได้จากข้าไปเหมือนกับทุกๆคืน แต่ครานี้ หัวใจของข้าเริ่มเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งกว่าวันไหนๆ 

"ข้าจะตามหานาง"

"ท่านพี่ใหญ่ ว่าอย่างไรนะพะยะคะ?"
เจียเอ่อร์ เกือบทำกาน้ำชาตกเมื่อได้ยินประโยคอันน่าเหลือเชื่อจากผู้เป็นพี่

"พี่จะตามหานางให้พบ เจียเอ่อร์"
อี้เอินกล่าวอย่างมาดมั่น  ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตามเขาจะต้องตามหานางในดวงใจให้เจอ แม้จะต้องพลิกแผ่นดินนี้เขาก็ยอมทำ

"แล้วท่านพี่รู้แล้วหรือ ว่าหน้าตาของนางเป็นอย่างไร?"
ไจ้ฟาน ที่เห็นใบหน้าอันร้อนรนของผู้เป็นพี่ก็ถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ เขาไม่เคยเห็นองค์รัชทายาทผู้นี้ทำหน้าเดือดเนื้อร้อนใจในเรื่องสตรีเพศมาก่อน

"พี่เห็นนางแล้วไจ้ฟาน เมื่อคืนนี้พี่ได้เห็นใบหน้าของนางแล้ว"

"เป็นอย่างนั้นเอง มิน่าท่านถึงได้ดูร้อนรนนัก"
เจียเอ่อร์ นึกแผนการอยู่สักครู่ พลางเหล่สายตาไปหาท่านพี่รองของตนอย่างรู้ใจ นานๆที ท่านพี่ใหญ่ผู้แสนเย็นชาผู้นี้จะมีความรักสักที มีหรือที่น้องรักผู้นี้จะไม่ยื่นมือเข้าช่วย

"เช่นนั้นแแล้ว ให้ไจ้ฟานและเจียเอ่อร์ช่วยท่านพี่อีกแรงด้วยเถิด"

"ฮึ ลำบากเจ้าทั้งสองคนแล้วละน้องพี่"
รอข้าอีกสักประเดี๋ยวเถิดหนา ข้าจะตามหาเจ้าให้เจออย่างแน่นอน นางในฝันของข้า.................










ยามอุ้ยของแคว้นต้วนมาเยือนอีกครั้ง บรรยากาศยามบ่ายนี้ช่างแสนจะคึกคักยิ่งนัก เนื่องจากช่วงนี้เริ่มเข้าสู่งานเทศกาลเพื่อเฉลิมฉลองที่แม่ทัพจิน โหย่วเจียนได้รับชัยชนะกลับมาจากการเข้ายึดแคว้นอู่ได้สำเร็จ 
จึงทำให้ภายในแคว้นต้วนแห่งนี้ มีเหล่าประชาชนมากมายเริ่มออกมาจัดเตรียมงานเทศกาล ร้านรวงต่างๆก็เริ่มสงเสียงโฆษณาสินค้าของตนอย่างไม่ลดละ  นับว่าเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ในทุกๆวัน เว้นเสียแต่ว่าช่วงนี้เป็นงานเทศกาลเฉลิมฉลอง จึงทำให้มีผู้คนเข้ามาภายในเมืองมากกว่าวันก่อนๆ 

"เราจะไปไหนกันก่อนดีเจ้าคะ ท่านพี่?"
กันมี่ถามเหล่าพี่สาวอย่างตื่นเต้น ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆรวมไปถึงขนมหวานมากมายกำลังล่อตาล่อใจเธออยู่ 

"งั้นเราไปแจกเสี่ยวหลงเปาให้กับคนตกทุกข์ได้ยาก แถวๆวัดอารามหลวงก่อนดีหรือไม่?"
เจินหรงเสนอความเห็น พวกเธอได้ตกลงกันเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ว่าอยากจะบริจาคทานและไปทำบุญที่วัดอารามหลวง เพื่อเสริมบุญกุศลให้เพิ่มพูนยิ่งๆขึ้นไปอีก ก็นะเคยเจอประสบการณ์ผ่านความตายมาแล้วจะไม่ทำบุญหนุนเอาไว้ก่อนก็ไม่รู้ว่าจะไปตอนไหนอีก.....

"เจ้าคะพี่ใหญ่ น้องก็อยากไปเช่นกัน"

"ไม่ใช่ว่าที่เจ้าเร่งรีบไปวัดอารามหลวง เพียงเพราะอยากจะกลับมาซื้อซาลาเปาไส้หมูที่เจ้าชอบหรอกหรือกันมี่?"
หรงจ้ายบอกแล้วส่งสายตาจับผิดไปยังน้องสาวแสนซน ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่เห็น กันมี่หนะเอาแต่จ้องมองซาลาเปาสดใหม่ที่ตั้งขายมาตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว

"โธ่พี่รอง อย่ามองว่าข้าเป็นคนเห็นแก่กินขนาดนั้นสิ"
สาวน้อยทำหน้ายู่ใส่ผู้เป็นพี่ ก่อนที่ทั้งสามจะหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

"เอาละ ไว้เราเสร็จจากที่นู้นเมื่อไหร่ จะรีบกลับมาซื้อซาลาเปาให้เจ้าทันทีเลย ดีหรือไม่กันมี่?"

"เจ้าคะ พี่ใหญ่"






ณ วัดอารามหลวง
ทั้งสามทำการแจกเสี่ยวหลงเปาให้กับผู้ยากไร้มาได้ชั่วยามหนึ่งแล้ว จนกระทั่งเสี่ยวหลงเปาได้หมดลงไปตามจำนวนคนที่ได้รับ  พวกเธอจึงขึ้นไปไหว้สักการะเจ้าแม่กวนอิม เจ้าแม่หนี่วาและอีกมากมายนับไม่ถ้วนภายในวัดอารามหลวง  ผ่านไปได้ไม่นานนักกันมี่ก็บ่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อท้องไส้เริ่มจะปั่นป่วนขึ้นทุกทีแล้ว ทำให้พี่สาวทั้งสองรีบพากันกลับลงมาจากวัดอารามหลวงทันที ก่อนที่น้องสาวแสนซนคนนี้จะเริ่มอาละวาดเพราะความหิว

"พึ่งจะผ่านมาได้ 1 เค่อ(15นาที)เองนะกันมี่ นี่เจ้ากินซาลาเปา 5 ลูกหมดคนเดียวเลยงั้นรึ?"
เธอพึ่งจะจ่ายเงินค่าซาลาเปาให้กับเถ้าแก่เมื่อครู่นี้เองนะ นี่กันมี่ของเธอเล่นกินซาลาเปาหมดไปแล้วถึง 5 ลูกเชียว 

"คิกคิกคิก ท่านพี่เจินหรงก็รู้ ว่าพวกเราไม่สามารถหยุดน้องกันมี่ตอนหิวได้หรอกเจ้าคะ"
หรงจ้ายกล่าวออกมาอย่างติดตลก เมื่อมองไปยังสาวน้อยที่กำลังเช็ดคราบต่างๆออกจากริมฝีปาก

"เฮ้อ~ พี่ก็ไม่รู้ว่าจะสรรหาคำไหนมาต่อว่าเจ้าดีแล้วนะกันมี่"

"คิกคิก ข้าก็เว้นส่วนแบ่งไว้ให้ท่านพี่แล้ว อย่าได้ทำหน้ายักษ์ใส่ข้าอย่างนั้นสิเจ้าคะ"
เมื่อโต้เถียงต่อไปไม่ได้แล้ว เจินหรงจึงต้องนั่งลงตรงโต๊ะน้ำชาภายในร้านพร้อมๆกับหรงจ้าย ด้วยสีหน้าปลงตก

"นี่ๆ เจ้าคิดว่าองค์รัชทายาทต้วน อี้เอินจะอภิเษกสมรชก่อนที่จะได้ขึ้นครองบัลลังก์รึไม่?"

"ข้าเองก็ไม่อาจรู้ได้ เจ้าก็รู้หนิ ว่าองค์รัชทายาทเคยชักดาบฟันนางผู้ที่แก้ผ้าแล้วแอบเข้าห้องบรรทมของพระองค์มาแล้ว ถึงแม้ว่านางจะเป็นหญิงสูงศักดิ์ที่ฮ่องเต้จัดหามาให้ก็เถอะ"

เสียงสนทนากันอย่างสนุกปากของโต๊ะข้างๆดังขึ้น ทำให้ดรุณีน้อยทั้งสามเกิดความสงสัย

"นี่จิงซู สิ่งที่คนพวกนั้นกล่าวมาเป็นความจริงทั้งหมดหรือไม่?"
กันมี่ ถามนางกำนัลรับใช้คนสนิทของท่านแม่

"ข้าเองก็เคยได้ยินเรื่องนี้มาจากสหายคนสนิทภายในวังมาบ้างเจ้าคะ เกรงว่าจะเป็นความจริงเจ้าคะคุณหนูสี่"

"โห.... อย่างโหดอะ"
กันมี่ทำหน้าตกตะลึงสุดขีด ผู้ชายแบบนี้ยังมีอยู่ในโลกอีกเหรอเนี่ย?

"กันมี่ อย่าพูดถึงคนเบื้องสูงเช่นนั้น มันไม่งาม"
เจินหรงรีบห้ามน้องสาวตัวดี ก่อนที่คำถามพิเรนๆถัดไปจะออกมาจากปากของนาง

"แล้วฮ่องเต้มีพระราชโอรชกี่พระองค์กันละ?"
หรงจ้าย ถามความเป็นไปของราชวงศ์ผู้ปกครองแคว้นต้วนอย่างสนใจ

"ฮองเฮาได้ให้กำเนิดพระราชโอรชถึง 2 พระองค์ด้วยกันเจ้าคะ พระองค์แรกคือองค์รัชทายาทต้วน อี้เอิน ส่วน พระองค์ที่ 2 คือองค์ชายสามต้วน เจียเอ่อร์เจ้าคะ"
จิงซูอธิบายลำดับของรัชทายาทอย่างละเอียดแก่คุณหนูหรงจ้าย

"อ่าว ทำไมถึงเป็นองค์ชายสามละ? เป็นพระราชโอรชพระองค์ที่2 มิใช่หรือ?"
กันมี่ถามขัดขึ้นมา เมื่อเกิดความสงสัย

"เพราะว่าองค์ชายต้วน ไจ้ฟาน พระโอรชของพระสนมกุ้ยเฟยที่เสียไปเมื่อไม่นานมานี้คือองค์ชายรองยังไงละ"
เจินหรงตอบกลับกับกันมี่  ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เธอพอจะมีเวลาไปรื้อค้นหนังสือต่างๆภายในห้อง จนได้มาเจอกับหนังสือที่เขียนเกี่ยวกับการเมืองการปกครองของแคว้นต้วนยังไงละ

"อ๋อ เป็นเช่นนั้นเอง"

"ทีนี้พวกเจ้าหายสงสัยรึยัง? จะได้ไม่ต้องไปรบกวนจิงซูมากนัก นางเหนื่อยกับการแบกของให้พวกเรามามากแล้ว"
เจินหรงถามย้ำกับน้องสาวทั้งสอง 

"พวกข้าหายสงสัยแล้วเจ้าคะ ท่านพี่"





ในขณะเดียวกันนั้นพวกเธอหาได้รู้ไม่ว่า องค์ชายทั้งสามก็นั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชาภายในร้านนั้นเหมือนกัน แถมยังนั่งอยู่ตรงโต๊ะข้างหลังถัดจากพวกเธอเสียด้วย 

"ดรุณีน้อยทั้งสามคนนั้น ช่างมีวาจาฉะฉานยิ่งนัก"

"ข้าก็เห็นด้วยกับท่านพี่ นางทั้งสามช่างดูแตกต่างไปจากคุณหนูทั่วๆไปที่เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องหอ"

"เพียงแค่มองข้างหลังยังงดงามขนาดนี้ ถ้าได้เห็นหน้าแล้วนางจะยิ่งงดงามมากกว่านี้รึเปล่า ท่านพี่ใหญ่คิดว่าอย่างไรบ้างพะยะคะ?"
เจียเอ่อร์ พูดออกนอกเรื่องโดยมิใช่เหตุอีกแล้ว 

"เจ้าจะเกี้ยวสาวไม่เลือกหน้าอีกแล้วงั้นรึ? เจียเอ่อร์"
ไจ้ฟานถาม พอเขาเห็นเจียเอ่อร์มีท่าทีแบบนี้ทีไร ก็มักจะได้สาวน้อยสาวใหญ่ติดไม้ติดมือกลับไปสักคนสิน่า

"ระวังไว้เถอะ ขืนเจ้ายังเป็นอยู่แบบนี้ สักวันเมื่อเจ้าเจอนางในดวงใจแล้ว จะเกี้ยวนางไม่ติดเอาเสียหรอก"
อี้เอินกล่าวไว้อย่างปรามาท เขาชักอยากจะเห็นน้องชายตัวดีคนนี้เกี้ยวสาวไม่ติดซะแล้วสิ
แต่เหนือสิ่งอื่นใดนั้น ดรุณีน้อยในชุดสีชมพูอ่อนที่กำลังนั่งทานซาลาเปาอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ตรงเก้าอี้ตัวสุดท้าย มันช่างดึงดูดสายตาของเขามากเสียจริงๆ 

"ข้าเจอนางแล้ว...."

"ท่านพี่ว่าอย่างไรนะพะยะคะ?"

"ข้าเจอนางในดวงใจของข้าแล้ว ไจ้ฟานเจียเอ่อร์"















งุ้ยยย อี้เอินได้เจอนางในดวงใจแล้วอะแกโอ้ยยยย พี่แกเอาความมั่นใจมาจากไหนกันคะ?
นอกจากนี้องค์รัชทายาทของเรายังเป็นคนเกรี้ยวกราด ถึงขนาดชักดาบฟันผู้หญิงได้เลยนะเธอ
เรื่องราวจากนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป โปรดติดตามชมตอนต่อไปจ้า
อย่าลืมเม้นให้กำลังใจกันด้วยน้าา

ชุดของคุณหนูทั้งสามในวันนี้
หลิน กันมี่


หลิน เจินหรง

หลิน หรงจ้าย




ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ นักอ่านเงา



































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

55 ความคิดเห็น

  1. #36 PGSWM2Ch (@PGSWM2Ch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 21:10
    มาต่อเถอะน้าาพึ่งมาอ่านสนุกมากๆ
    #36
    0
  2. #34 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 23:50
    รอค่ะ มาต่อเร็วๆน้า
    #34
    0
  3. #33 ngor1503 (@ngor1503) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 07:02

    สนุกมากคะ รอลุ้นว่าจะจีบสาว ๆ กันยังงัย อิอิ

    #33
    0
  4. #32 Muaylek_MB9397 (@Muaylek_MB9397) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 21:55
    ดีงามมาก รออออ
    #32
    0
  5. #31 Sweetty_poy (@Sweetty_poy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 21:27

    เนื้อเรื่องน่าสนใจนะคะ แต่เราว่ามันขาดความต่อเนื่องและเหตุผลในบางอย่างไปนิดหน่อย อธิบายเพิ่มได้น่าจะดีนะคะ อย่างเช่นโดนวางยาแล้วตื่นขึ้นมาแบบไม่เป็นอะไรเลยมันดูแปลกๆไปหน่อยอ่ะคะ แต่ยังไงสู้ๆนะคะ จะคอยติดตามค่ะ

    #31
    0
  6. #30 beebb_bb (@beebb_bb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 09:11
    รอออออ
    #30
    0
  7. #29 31312546 (@31312546) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 00:30

    ดีงามมมมม
    #29
    0
  8. #27 ploylovely632 (@ploylovely632) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 21:44
    อ๊ายยๆ อิฉันนึกว่าจะพลาดสะแล้ววว นึกว่ายังไม่เห็นหน้า เกือบเฟลเชียว ฮือ~~~
    #27
    0
  9. #26 Kamonnet223 (@Kamonnet223) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 21:07
    พี่เจอแล้ววว
    #26
    0
  10. #25 ccc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 21:05

    น่าสนุกดี

    #25
    0
  11. #24 KGXUS8683 (@KGXUS8683) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:26
    รอนะคะไรท์ ^ ^
    😊😊😊😊😊😊
    #24
    0
  12. #23 ku_ro (@ku_ro) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:25
    ทำไมมั่นหน้า นางในดวงใจ555 รัชทายาทโหดจริงไรจริง
    #23
    0
  13. #22 ku_ro (@ku_ro) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 17:59
    เเก็งนี้เเน่ๆที่เป็นพระเอก ใครจะได้คู่กับใครกันน้าา
    #22
    0
  14. #21 ploylovely632 (@ploylovely632) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 22:32
    ยิ่งอ่านคือยิ่งอยากรู้ จะเจอกันเร็วๆนี้สินะ ตื่นเต้นแฮะ 555
    #21
    0
  15. #20 Kamonnet223 (@Kamonnet223) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 21:05
    ชอบมากกรอน่ะค่ะ
    #20
    0
  16. #19 Rain (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 18:01

    มารออ่านทุกวันเลยสู้ๆๆ

    #19
    0
  17. #18 KGXUS8683 (@KGXUS8683) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 01:16
    รอนะคะไรท์ ^ ^
    😊😊😊😊😊😊
    #18
    0
  18. #17 ploylovely632 (@ploylovely632) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 22:17
    อ๋อยยย นึกว่าจะได้เจอพ่อพระเอกซะแล้ว แงง
    #17
    0
  19. #15 Rakkammee (@Rakkammee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 20:14

    ตอนนี้สงสัยว่าพระเอกของเราจะมาในรูปแบบไหนนร้าาาา
    #15
    0
  20. #14 Kamonnet223 (@Kamonnet223) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 19:01
    รอค่าาาา
    #14
    0