พระชายาแสวงพ่าย

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 823,832 Views

  • 6,432 Comments

  • 12,059 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    699

    Overall
    823,832

ตอนที่ 45 : บทที่ 22 วาจาฆ่าคนได้ชนิดไร้เลือดตก (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17804
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    30 เม.ย. 60










ตอนแรกก็เฟลนะคะ ที่โดนคนอ่านด่า 
แต่คิดไปคิดมา... นี่มันนิยาย ตรูจะอินจนเฟลไปทำไมฟ่ะ
55555555555555



ปล. ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะคะ ไม่ว่าจะติหรือชม ไรท์อ่านผ่านตาทั้งหมดจ้า ดีใจที่ทุกท่านชอบผลงานแนวจีนเรื่องแรกเรื่องนี้นะคะ
ส่วนที่ติมานั้น ไรท์ไม่ได้ทิ้งขว้าง แต่แอบวกกลับไปแก้ตามเสมอ แต่ถ้าบางคอมเม้นท์ขัดแย้งกับพล็อตเรื่องที่วางไว้ ว่าทำไมตัวละครไม่ทำอย่างนั้นอย่างนี้ ไรท์ต้องขอผ่านจริงๆ เขียนให้ตามใจไม่ได้จ้า ไม่งั้นเรื่องเละหมด 555555

ส่วนคอมเม้นท์ชม ไรท์ขอบคุณค่า เพิ่มกำลังใจ 10 10 10

เพราะฉะนั้นจึงมีกิจกรรมแจกฟ้าแล่บ!!

ปีนี้เป็นปี 2017 เจ้าของคอมเม้นท์ที่ 2017 คุณ ThE Zai  รายงานตัวด้วยน้าา

ไรท์แจกตัวแท็กกระเป๋าให้ฟรี 1 ชิ้น ^^

เลือกเอาเลยเด้อออ




ผู้โชคดีคนต่อไปจะเป็นเลขคอมเม้นท์ที่เท่าไหร่ ต้องลุ้นกันเด้อ ^^










เพล้ง!!

“ออกไป! ออกไปให้พ้นหน้าข้า ไป๊!!

มู่กุ้ยเหรินอาละวาดด้วยความโศกเศร้าเสียใจ ขว้างปาถ้วยยาบำรุงและด่ากราดใส่นางกำนัลที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว เดิมทีนางเป็นสนมชั้นกุ้ยเหรินก็โดนดูถูกดูแคลนพออยู่แล้ว แต่บัดนี้นางตกเป็นผู้ถูกกักขังภายในห้องท้ายตำหนักเล็กๆ ของพวกสนมชั้นฉางไจ้

มู่กุ้ยเหรินวันๆ เอาแต่ร่ำไห้ทุกข์ทน นางต้องโดนสนมต่ำศักดิ์กว่ารังแกไม่พอ ความเป็นอยู่ยังอัตคัตคับแคบ ยามกลางวันห้องจะร้อนดุจไฟ ยามกลางคืนห้องจะเหน็บหนาวเสียดแทงกระดูก หลังจากเหตุการณ์ฟ้าถล่มในวันนั้น บรรดาบ่าวไพร่ที่เคยมีเคยห้อมล้อมต่างฉกฉวยข้าวของแล้วจากไปรับใช้นายคนอื่น สมบัติที่มู่กุ้ยเหรินเหลืออยู่มีเพียงเครื่องประดับบรรจุให้กล่องไม้เล็กๆ เท่าฝ่ามือ มู่กุ้ยเหรินกอดมันไว้เพื่อเก็บให้ลูกและร่ำไห้ตลอดเวลา รู้ตัวดีว่าโชคลาภได้เดินหนีไปจากชีวิตนางหมดสิ้นแล้ว

“ไม่กินก็อย่ากิน! ข้าวเช้าของเจ้าข้าจะเอาไปเททิ้งให้หมดเลย อดตายเร็วๆ ก็ดี ข้าจะได้ลืมตาอ้าปากได้เสียที”

นางกำนัลที่เคยเคารพนบนอบเจ้านาย บัดนี้ปฏิบัติต่อมู่กุ้ยเหรินปานหมาแมว นางวางยาที่เหลือกระแทกบนโต๊ะพร้อมส่งสายตาดูถูกดูแคลน ปากก็ก่นด่าไม่หยุด “เวรกรรมของข้าแท้ๆ มีเจ้านายโง่งม ชีวิตนี้ข้าต้องเป็นขี้ข้าก็แย่พอแล้วแล้ว ฝันไปเถอะว่าข้าจะทนให้เจ้าโขกสับ อีกหน่อยเจ้าก็ต้องระเห็จไปอยู่ตำหนักเย็นแล้ว อย่าหยิ่งผยองให้มากนัก!

“หากไม่ต้องการรับใช้นายของเจ้าก็ไปให้พ้น” เสียงดุดังขึ้นจากหน้าประตู นางกำนัลผู้นั้นตกใจเพราะผู้ที่มาคือจิ้งกุ้ยเหริน แม้นางจะไม่ใช่สนมคนสำคัญแต่นางก็มีสิทธิ์สั่งโบยบ่าวไพร่ได้ นางกำนัลคนนั้นจึงรีบเก็บเศษถ้วยยาแตกๆ และยกข้าวเช้าของมู่กุ้ยเหรินออกไป กับข้าวในสำรับมีแค่ข้าวต้มกับผักดอง จะไปช่วยบำรุงเด็กในครรภ์ให้แข็งแรงได้อย่างไร เมื่อจิ้งกุ้ยเหรินก้าวเข้ามาภายในห้องเล็กๆ แสนสกปรก นางก็อดถอนหายใจไม่ได้

“เจ้ามาสมน้ำหน้าข้าล่ะสิ สมใจเจ้าทุกอย่างแล้วนี่” น้ำเสียงของมู่กุ้ยเหริยแหบแห้ง กระถดตัวหนีลึกเข้าไปในเตียง แม้ว่าจิ้งกุ้ยเหรินเป็นไม้เบื่อไม้เมากับนางมานานก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะแล้งน้ำใจ

“เด็กๆ เก็บข้าวของของนางให้หมด”

“เจ้ายังคิดจะรังแกข้าอีกงั้นหรือ? หัวใจเจ้ามันทำด้วยอะไร” มู่กุ้ยเหรินระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาอย่างคับแค้นใจ “ตอนนี้เจ้าก็ได้ครองตำหนักนั่นไปคนเดียวแล้วนี่ ส่วนข้าต้องมาขอซุกหัวนอนในห้องเก็บของของพวกฉางไจ้! ทำไมเจ้าไม่ไปทูลขอผ้าขาวมาให้ข้าผูกคอตายไปซะ ข้าจะได้ไม่อยู่ขวางหูขวางตาเจ้าอีกอย่างไรเล่า?!

“น้องมู่ เจ้าจงฟังข้าก่อน” จิ้งกุ้ยเหรินนั่งลงที่เก้าอี้กลมซึ่งตั้งอยู่ใกล้เตียง ถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ชีวิตของสตรีในวังหลังอาจจะดูสวยงามสดใส แต่เราต่างรู้ดีว่ามันตรงกันข้ามต่างหาก หากไม่ได้ถวายงานหรือไม่เป็นที่โปรดปราน ชีวิตก็ไม่ต่างอะไรจากของไร้ประโยชน์ ไร้ค่า ไร้วาสนา ข้ารู้จักรสชาตินั้นดีว่าขมขื่นเพียงไหน ข้าโกรธเกลียดเจ้าก็จริง แต่ในเวลาเช่นนี้จะมัวทำตัวร้ายกาจใส่กันไปทำไม จริงหรือไม่”

จิ้งกุ้ยเหรินยื่นฝ่ามือให้ “ข้ามารับเจ้ากลับไปอยู่ด้วย”

“อะไรนะ?”

จิ้งกุ้ยเหรินหันหน้าหนีไปทางอื่น “ไม่ใช่ว่าข้าห่วงเจ้าหรอกนะ ข้าอยู่คนเดียวก็เหงาๆ ไม่มีใครให้ทะเลาะด้วย ข้าก็เลยทูลขอฝ่าบาทให้เจ้าย้ายกลับมาอยู่กับข้า ไหนๆ ข้าว่างงานแถมไม่มีใครเป็นเพื่อน ข้าจะดูแลเจ้ากับลูกในท้องเอง”

 มู่กุ้ยเหรินร้องไห้หนักกว่าเดิม น้ำเสียงแตกพร่าไปหมด “ข้าทำร้ายเจ้า ดูถูกเหยียดหยามเจ้าไว้ตั้งมากมาย เจ้าไม่เคืองแค้นข้าเลยหรือ”

“เคืองสิ เคืองมากๆ เลยด้วย เจ้าเป็นคู่ปรับตัวร้ายของข้า” จิ้งกุ้ยเหรินผงกศีรษะรับ “ทะเลาะ... แย่งชิง... อิจฉาริษยา... ชีวิตของนางสนมก็มีกันอยู่เท่านี้ ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วเราควรทำดีกันเข้าไว้ไม่ดีกว่าหรือ ข้านั่งคิดนอนคิดอยู่หลายวันก็ไม่อาจทำใจนิ่งดูดาย... อย่างน้อยในฐานะลูกผู้หญิงด้วยกัน ถ้าไม่ช่วยกันแล้วใครจะมาช่วย”

“ข้า... ข้า...”

“เอาล่ะ... ไปกันเถอะ เจ้าไม่เหมาะที่จะทำตัวเศร้าหมองเช่นนี้หรอกนะ มู่กุ้ยเหรินที่ข้าจำได้ นางจะเชิดหน้าขึ้นอย่างกล้าหาญมิใช่หรือ”

มู่กุ้ยเหรินน้ำตาร่วงหล่นและก้มหน้าลงซบบนฝ่ามือ เอาแต่พร่ำคำพูดเพียงสองคำนั่นคือ ขอโทษและขอบคุณ

..................

อีกฟากหนึ่งของวังหลัง

บรรยากาศของเฉียวชูกงที่เคยคึกคักเปล่งประกายบารมีล้นฟ้า บัดนี้เงียบเหงาวังเวงร้างผู้คน แม้แต่ดอกไม้ใบไม้ยังเหี่ยวเฉาไร้ราศี มีแต่ความหม่นหมองกลัดกลุ้ม อี้กุ้ยเฟยเขียนจดหมายถวายฮ่องเต้คังซีฉบับแล้วฉบับเล่าแต่ก็ไม่มีอะไรตอบกลับมา บนพื้นโถงกลางตำหนักอันว่างเปล่าจึงเต็มไปด้วยเศษจดหมายที่อี้กุ้ยเฟยเขียนพรรณนาซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ

            “วันปีค่อยเคลื่อนคล้อยผ่านผัน อดีตรุ่งเรืองแสนสั้น... เสื่อมโทรม ราตรีเงียบเหงา คับแค้นไร้ที่สุด...”

อี้กุ้ยเฟยแม้จะตกต่ำแต่นางก็ยังยึดมั่นถือมั่น แต่งกายงดงามดุจเดิมด้วยหวังว่าอาจจะมีราชโองการให้เข้าเฝ้าสักวัน อี้กุ้ยเฟยนำพระมาลาของอดีตฮองเฮามากอดไว้ ดวงตาเลื่อนลอยพลางลูบไล้พระมาลาซึ่งประดับด้วยไข่มุกบนยอดมีลักษณะคล้ายยอดเจดีย์แบ่งเป็นสามชั้น แต่ละชั้นฝังไข่มุกหนึ่งเม็ดพร้อมหงส์ทองคำและตกแต่งด้วยอัญมณีมีค่า อี้กุ้ยเฟยฝันถึงวันที่จะได้สวมพระมาลานี้มาตลอดชีวิต แต่วันนี้นางสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง ทำได้เพียงแต่นั่งจ้องมองกำแพงว่างเปล่า อยู่อย่างอาลัยอาวรณ์ไปวันๆ

อี้กุ้ยเฟยนับอิฐทีละก้อน... ทีละก้อน... จนพอลืมเลือนความทุกข์ตรมไปได้บ้าง แต่พอก้มมองพระมาลาในอ้อมแขน ความทุกข์ที่ลืมไปแล้วและถูกค้นพบใหม่จะปวดร้าวกว่าเดิม วนเวียนไปเช่นนี้ไม่รู้จบ สิ่งที่ทำได้มีเพียงรอคอยวันเวลาจนกว่าร่างกายของตนจะทรุดโทรมและสิ้นใจตายจากโลกนี้ไป

            และแล้วประตูโถงที่เคยปิดตายมาโดยตลอดก็มีคนผลักเข้ามา นำพาแสงตะวันโรยรายามเย็นย่ำสาดส่องเข้ามา ตำหนักเฉียวชูกงที่บัดนี้ตกในสภาพอนาถไม่ต่างอะไรจากตำหนักเย็นถึงได้อบอุ่นขึ้นมาบ้าง

            ดวงตาไร้แววประกายของอี้กุ้ยเฟยค่อยๆ เลื่อนขึ้นสบตาผู้มาเยือน จับจ้องรอยยิ้มที่มุมปากของอีกฝ่าย

            “สภาพดูไม่ได้เลยนะเพคะเหนียงเหนียง”

            การทำร้ายคนด้วยวาจาสาหัสยิ่งกว่าทิ่มแทงด้วยหอก เมื่ออี้กุ้ยเฟยปรับสายตาสู้แสงได้แล้ว ใบหน้าผ่ายผอมตรอมตรมของอี้กุ้ยเฟยพลันเปลี่ยนเป็นคั่งแค้น

            “ทุกอย่างเป็นฝีมือของเจ้าสินะ!!” อี้กุ้ยเฟยคำราม “ตอบข้ามาสิ... หรงเฟย!!

            “อย่าเพิ่งโกรธสิเพคะ” หรงเฟยยกปลอกนิ้วขึ้นจุปากพลางทอดสายตามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา และโยนติ่มซำเนื้อปูที่อี้กุ้ยเฟยเคยโปรดปรานลงบนโต๊ะ “น้อมตามฟ้าเป็นสุข ใครฝืนฟ้าเป็นทุกข์ โชคชะตาฟ้ากำหนด เหนียงเหนียงดิ้นรนฝ่าฝืนจึงได้ตกอยู่ในสภาพอนาถเช่นนี้ หม่อมฉันอุตส่าห์มีน้ำใจมาเยี่ยมเยียน เหนียงเหนียงไยจึงตัดรอนข้าเช่นนั้นเล่า?”

            “ไสหัวไปซะ”

            “ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่เหนียงเหนียงกับน้องเหลียงเฟยไร้สมอง ข้าแค่เป่าหูกล่อมเพียงเบาๆ กลับเต้นแร้งเต้นกาบนฝ่ามือของข้า... พวกท่านเต้นแรงจนตกลงมาแข้งขาหักเอง จะโทษข้าไม่ได้หรอกนะเพคะ”

            อี้กุ้ยเฟยเข่นเขี้ยวดุจนางเสือใกล้ตาย เพิ่งจะหายโง่เพราะไม่ว่าฝ่ายไหนจะเสียหลักพลาดท่า หรงเฟยล้วนได้ประโยชน์ทั้งสิ้น

            “เจ้าต้องการอะไร?!

            “ข้าเพียงต้องการคำยืนยันจากปากท่าน...” หรงเฟยบีบแก้มของอีกฝ่ายให้หันมาจ้องตากัน ความคั่งแค้นจับนิ่งที่ใบหน้าของอี้กุ้ยเฟย “เมื่อยี่สิบห้าปีก่อน ท่านเป็นคนสั่งหมอหลวงให้แอบผสมชะมดเช็ดลงในยาบำรุงของข้า น้ำนมของข้าปนเปื้อนพิษจนทำให้ลูกข้าต้องตายและทำให้ข้าไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีก ใช่หรือไม่?!

            อี้กุ้ยเฟยแสยะยิ้มก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะ

“นังหน้าโง่ คนอย่างข้าไม่เคยสนใจจำเรื่องของพวกสวะชั้นต่ำอย่างเจ้าหรอกนะ ข้าปล่อยให้นางหญิงสันดานร้อยเล่ห์มารยาเช่นเจ้ามีชีวิตรอดชูคอในวังหลังก็ดีถมเถไปแล้ว จงระวังตัวเอาไว้เถอะ อีกไม่นานฝ่าบาทก็จะยกโทษให้ข้าแล้วแต่งตั้งข้าขึ้นเป็นฮองเฮา!

            หรงเฟยฟาดฝ่ามือตบแก้มนางเต็มแรง หลิวหลาน นางกำนัลคนสนิทของหรงเฟยถึงกับหลับตาลงและเบือนหน้าหนีไปทางอื่น แม้ว่าอี้กุ้ยเฟยจะเคยยิ่งใหญ่เรืองอำนาจเพียงใดมาก่อน แต่พอฮวงจุ้ยตกอับโคจรมาถึง ชะตากรรมก็เลวร้ายไม่ต่างกัน หรงเฟยลงมือตบตีอย่างหนักเพียงใด อี้กุ้ยเฟยก็หาได้สะทกสะท้านแม้ว่าจะมีเลือดซึมมุมปากก็ตาม

            “เลิกหวังเรื่องฮองเฮาเถิดเพคะเหนียงเหนียง ท่านรู้หรือไม่? เพราะความโง่เขลาของท่าน ฝ่าบาทถึงมีโอกาสขุดรากถอนโคนสกุลถงเจีย ตอนนี้ฝ่าบาทมีราชโองการสั่งปลดขุนนางตระกูลถงเจียและเนรเทศผู้ชายทุกคนในตระกูลไปชายแดนทุรกันดาร ท่านมันหมดอำนาจวาสนาแล้ว ไม่ว่าใครจะขึ้นเป็นฮองเฮา คนผู้นั้นย่อมไม่ใช่ท่าน”

            อี้กุ้ยเฟยฟังแล้วกลับหัวเราะราวกับได้ฟังเรื่องตลก เสียงหัวเราะของนางโหยหวนชวนขนลุก

            “ฮ่าๆๆ ที่แท้เจ้านี่เองที่คิดจะชิงตำแหน่งฮองเฮาของข้า ข้าก็ช่างโง่ มัวแต่จ้องเต๋อเฟยจนลืมจ้องเจ้า ฮ่าๆๆ”

“นับตั้งแต่ข้าถวายตัว ไม่มีตำราประวัติศาสตร์เล่มไหนที่ไม่ได้ผ่านตาข้า จนในที่สุดข้าก็เข้าใจเรื่องความรุ่งเรืองความเสื่อมโทรมของแผ่นดิน หากครั้งใดที่ข้าได้รับพระราชทานเครื่องบรรณาการล้ำค่า ข้าก็จะต้องนำไปเซ่นไหว้ที่ศาลบรรพกษัตริย์ก่อนนำมาเป็นของตัวเอง ปีคังซีที่ 43 เกิดน้ำเอ่อล้นจากฮวงโหเข้าท่วมเมือง ข้าสละเงินทองเกือบทั้งหมดซื้ออาหารแจกจ่าย ทุกสิ่งทุกอย่างนี้สักวันฝ่าบาทจะต้องเห็นความดีความชอบของข้า ส่วนเจ้าล่ะ? แค่มีพี่สาวที่ได้เป็นฮองเฮา เจ้าก็หลงตัวเองคิดว่าตำแหน่งฮองเฮาจะต้องเป็นของเจ้าเช่นนั้นหรือ? โง่เขลาเบาปัญญาที่สุด”

อี้กุ้ยเฟยหวังตำแหน่งฮองเฮา แล้วนางหวังบ้างไม่ได้รึ?! มีเพียงตำแหน่งฮองเฮาเท่านั้นที่เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ส่วนเหล่ามเหสีนางสนมไม่ว่าจะมีอิทธิพลและเป็นที่โปรดปรานแค่ไหนก็เป็นเพียงเมียรอง จะไม่มีศักดิ์และสิทธิ์เทียบเท่าเมียเอกในราชสกุลหลวงโดยเด็ดขาด หญิงที่อาศัยอยู่ในวังหลังนับพันคนจะมีใครบ้างที่ไม่ใฝ่ฝันถึงตำแหน่งฮองเฮา

หรงเฟยวางราชโอการองค์ฮ่องเต้ลงบนโต๊ะ “ฝ่าบาททรงสอบสวนจนแน่ชัดแล้วว่าเจ้าคือผู้อยู่เบื้องหลังการวางยาเต๋อเฟย นี่เป็นคำสั่งลดตำแหน่งของเจ้า ต่อไปนี้เหนียงเหนียงคืออี้กุ้ยเหริน” หรงเฟยทำหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

“ข้าลืมไป เผลอติดเรียกท่านว่าเหนียงเหนียงเสียนี่ ต่อไปนี้ท่านก็เป็นแค่กุ้ยเหรินแล้วนี่นะ”

“ต่อให้ข้าเป็นเพียงตาอิ้ง ข้าก็จะหาทางฆ่าเจ้าให้ได้”

หรงเฟยยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาป้องจมูก เหม็นน้ำลายพวกหมาขี้แพ้ “น่าเสียดายนะที่วันนั้นจะไม่มีวันมาถึง เพราะวันนี้เจ้าจะต้องชดใช้ที่พรากลูกชายไปจากข้า!!

“ฮ่าๆ คนใจบาปอย่างเจ้าแม้กำลังหัวเราะก็ทำลายผู้อื่นได้แล้ว ตอนนี้คนที่ข้านึกสงสารที่สุดกลับเป็นเต๋อเฟย หลงไว้ใจทั้งนังสารเลวเหลียงเฟย ทั้งนังชาติชั่วเช่นเจ้า บอกข้าหน่อยสิ เจ้าจะแทงข้างหลังนางด้วยวิธีไหนล่ะ เจ้าจะเอาอย่างไทเฮาก็ดีเหมือนกันนะ ได้เป็นไทเฮาทั้งๆ ที่ฝ่าบาทก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพระนาง ฮ่าๆๆ เจ้าช่างฉลาดโดยแท้”

“จัดการนางถงเจียผู้นี้ซะ ทำให้ดูเหมือนนางแขวนคอตายเอง”

หรงเฟยไม่มีความจำเป็นต้องสนทนาด้วยอีก จึงสั่งให้ขันทีสามคนนำผ้าขาวเข้ามา ขณะที่หรงเฟยก้าวจากไป อี้กุ้ยเฟยถูกตรึงแขนขาแล้วใช้ผ้าขาวรัดคอ ก่อนจะขาดใจตายก็ยังส่งเสียงแหบแห้งสาปแช่งตามหลังไป

“จำข้าเอาไว้หรงเฟย จงจำจุดจบของข้าไว้ เจ้าเองก็จะต้องตายเหมือนสุนัขไม่ต่างจากข้าหรอก ฮ่าๆ”












ประกาศพรีออเดอร์อย่างเป็นทางการจ้า

>>>บุหลันแสนรัก<<<

(สนพ.เขียนฝันในเครือไลต์ออฟเลิฟ) วางแผงเดือนเมษายนนี้


ราคาปก 299 บาท
สามารถติดต่อสอบถามหาซื้อได้จากเว็บไซต์สนพ. หรือร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศ หรือสนใจสั่งซื้อผ่านทางนักเขียน มีของพรีเมี่ยมแจก


โอนก่อนมีสิทธิ์เลือกลายก่อนนะคะ
จำกัดจำนวน 100 ท่านแรกที่อุดหนุนบุหลันแสนรัก รับฟรีตัวแท็กกระเป๋าเดินทาง

ส่วน E BooK จะวางจำหน่ายประมาณต้นเดือนพ.ค.ค่ะ

>>>แจ้งโอน ติดต่อสอบถาม https://www.facebook.com/maneerin.novel/
>>>อ่านตัวอย่างที่ https://my.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1541242


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #5832 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 01:49
    กรรม ไม่มีใครดีเลยหรือนี่
    #5832
    0
  2. #5487 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 18:57
    ว่าแล้วเชียวรู้สึกว่าหรงเฟยทะแม่ง ๆ จริง ๆ ด้วย
    #5487
    0
  3. #4805 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 11:26
    หรงเฟยร้ายจริงๆด้วย ร้ายลึกแบบนี้น่ากลัว
    #4805
    0
  4. #4787 MDOUBLEOTODAK (@MDOUBLEOTODAK) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 21:57
    สงสารเต๋อเฟยยยย
    #4787
    0
  5. #3509 fahnatee (@fahnatee) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 19:35
    เฮ้อสรุปร้ายๆ ทั้งนั้นไว้ใจใครไม่ได้เลย
    #3509
    0
  6. #2843 plfy (@plfy) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 10:42
    นี้ยังไม่เรียกว่าร้ายหรอก  หรงเฟยทำเเค่นี้เองเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว เหมือนไรท์เทอร์เคยบอกว่าหรงเฟยมีลูกไม่ได้ น่าจะแค้นอี้กุ้ยเฟยที่เคยทำนางไว้ ประมานนี้หรือเปล่า 

    เหมือนเรื่องเจินหวน  ที่นางยังต้องลงมือบงการตั้งหลายคน

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 พฤษภาคม 2560 / 10:53
    #2843
    0
  7. #2630 Bewtii006 (@Bewtii006) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 11:16
    โอ่ยย สรุปนังหรงมันร้ายที่สุดชิมิ
    #2630
    0
  8. #2582 mookba030 (@mookba030) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 16:58
    โอ้ยย ปวดตับ
    #2582
    0
  9. วันที่ 30 เมษายน 2560 / 03:20
    วังหลังใครอยู่ก็เสียจิตใจไป
    #2087
    0
  10. #2086 นาร์ซีส (@smilepoo) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 00:22
    วังหลังที่รวมคนอสรพิษ
    #2086
    0
  11. #2084 Ketsaraporn Prom (@nunitnoi) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 20:53
    ว่าแล้วเชียว
    #2084
    0
  12. #2083 saro116 (@saro116) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 16:57
    คนที่เลวที่สุด คนที่ชั่วช้าที่สุดมักจะเป็นคนใกล้ตัวเราเสมอ เห็นหน้านิ่งๆ ในใจร้ายกาจ
    #2083
    0
  13. #2082 gooooot (@lylelylelylelyle) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 11:49
    รอค่าาาา
    #2082
    0
  14. #2081 rabzom (@zalapol123) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 09:09
    หรงเฟยช้อคจริง
    #2081
    0
  15. #2080 --Iam-- (@--iam--) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 04:21
    เอ้ย อ่านชื่อบท เราก็นึกว่าจะหมายถึงคำพูดเสียดสีแรงๆ ฆ่าคนแค่เปรียบเปรย
    แต่เฮ้ย นี่ความหมายตรงตัวเลยเหรอ เออ คำพูดฆ่าคน เออ ฆ่าจริงๆ สั่งคนไปฆ่า
    #2080
    0
  16. #2079 Menight * (@menight) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 02:12
    เงิบบบบบ
    #2079
    0
  17. #2078 EchizenRyoma (@siriwanphanpa) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 02:07
    เฮ้ออ ช็อค
    #2078
    0
  18. #2077 Juk Naja (@jujuju2556) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 01:53
    พีคจ้า ไว้ใจใครไม่ได้จริงๆ
    #2077
    0
  19. #2076 nuinuinui56 (@nuinuinui56) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 01:34
    หักมุมสุดๆใครจิคิดว่าจิเป็รคนคนนี้
    #2076
    0
  20. #2075 pakhaydaow (@pakhaydaow) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 00:05
    หรงเฟย เฮ้ย ไม่คิดจริงๆ
    #2075
    0
  21. #2074 AmpereJK (@thewayUare) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:51
    โอ้โห หรงเฟย นีกว่าแค้นเรื่องลูกเฉยๆ นี่มันร้ายลึกมากกกก และยังสาวไม่ถึงตัวนางด้วย ร้ายเงียบน่ากลัวเสมอ
    #2074
    0
  22. #2073 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:49
    ขอบคุณค่ะ
    #2073
    0
  23. #2072 KunG_GG (@KunG_GG) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:10
    รีบมาต่อไวไวนะคะไรท์
    #2072
    0
  24. #2070 Pannikaa (@Pannikaa) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 22:40
    หาความจริงใจในวังหลังไม่ได้เลยจริงๆ

    สงสารเต๋อเฟยเนอะ แต่ก็เชื่อว่าคนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้
    #2070
    0
  25. #2069 comet2522 (@comet2522) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 22:16
    เฮ้ยยย อะไรยังไง สรุป หรงเฟยร้ายเหรอเนี่ย สุดๆ วังหลังน่ากลัวโฮก
    #2069
    0