Fic รักวุ่นวายของกลุ่มโจรสลัด one piece [yaoi]

ตอนที่ 31 : Chapter 25 : ซันจิถูกลักพาตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    6 มิ.ย. 56

 

 

Chapter 25 : ซันจิถูกลักพาตัว

 

 

 

               

                หลังจากที่ซันจิปรับความเข้าใจกับโซโลเรียบร้อยแล้ว เขาก็ขอตัวแยกออกมาก่อน เพื่อจะได้เก็บล้างเก็บทำความสะอาดในครัวให้เรียบร้อย ทุกคนที่กินข้าวเสร็จแล้ว ต่างก็แยกย้ายกันไปตามที่ประจำของตัวเอง แต่ยังมีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ได้เดินออกไปจากห้องครัว และนั่งรอ จนกว่าซันจิจะกลับเข้ามา

 

 

 

 

“มาแล้วหรอ ซันจิ” ร่างสูงยิ้มให้ผู้ที่เดินเข้ามาใหม่หนึ่งที

 

“...คุณเท็ตริน มีอะไรรึเปล่าครับ” ซันจิแอบตกใจเล็กน้อย เมื่อเท็ตรินหันมายิ้มให้ และเผลอคิดออกไปว่า..

 

                ...โซโลตอนเป็นผู้ใหญ่นี่ ดูดีจริงๆ -///-

 

“ไม่มีอะไรหรอก ข้าก็แค่อยากอยู่ใกล้คนทีข้ารักเท่านั้นเอง”

 

“...แต่ว่า” ซันจิที่ได้ยินดังนั้น ก็ทำท่าจะแย้ง

 

“ข้ารู้ ว่าเจ้ามีคนรักอยู่แล้ว ตั้งแต่แรกข้าก็ไม่คิดว่าจะชนะเจ้าหนุ่มนั่นได้หรอก ข้าไม่ได้หวังอะไร แต่ตอนนี้..ข้าขอแค่ให้เจ้าคุยกับข้าแบบปกติจะได้มั้ย...” เท็ตรินเอ่ยเสียงเบา ราวกับว่าเขารักซันจิจริงๆ

 

                และเมื่อซันจิได้ยินเท็ตรินพูดดังนั้น ตัวเขาเองก็เข้าใจว่าการได้อยู่ใกล้คนที่รักมันเป็นยังไง ซันจิจึงไม่มีท่าทีปฏิเสธสิ่งที่เท็ตรินร้องขอแต่อย่างใด

 

“ได้สิครับ” ว่าจบ ก็ยิ้มให้เท็ตริน พร้อมกับเดินไปที่อ่างล้างจาน

 

“....”

 

“ใครเป็นคนเก็บจานมาไว้ที่อ่างหรอครับ” ซันจิถามขึ้น เพราะปกติแล้ว เจ้าพวกนั้นมักจะวางจานทิ้งไว้ที่โต๊ะ แล้วให้เขามาเก็บเองมากกว่า

 

“ข้าเก็บเองน่ะ” เท็ตรินบอก พลางเดินเข้ามายืนข้างๆซันจิ

 

“ขอบคุณนะครับ คุณเป็นแขกแท้ๆ” ซันจิเงยหน้ายิ้มให้เท็ตริน

 

“ไม่เป็นไร ไม่ได้ลำบากอะไรหรอก”

 

“ถึงยังงั้นก็เถอะครับ” ซันจิเอ่ยขำๆ

 

“ให้ข้าช่วยนะ” เท็ตรินไม่ว่าเปล่า ยกมือขึ้นดีดนิ้วทันที ทันใดนั้นจานชาม ช้อนส้อม และแก้วก็ถูกแยกออกเป็นกลุ่มๆเพื่อสะดวกในการล้าง

 

“ขอบคุณครับ”

 

“ซันจิ” 

 

“ครับ?” ซันจิขานรับเพียงอย่างเดียว แต่ไม่ได้หันไปมองเท็ตริน

 

“ก่อนหน้านี้ข้าขอโทษนะ ข้าแค่ไม่พอใจเจ้าหนุ่มนั่นนิดหน่อย หากมันทำให้เจ้าเสียใจ ข้าจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว”

 

“...ครับ” ซันจิว่า พลางคิดไปถึงเหตุการณ์ที่ถูกจูบโดยเท็ตรินตอนที่ปลอมเป็นโซโล

 

“เอาเป็นว่า หลังจากนี้ข้าจะไปช่วยเจ้าทำงานบ้านละกัน ดีมั้ย ฮะๆๆ”

 

                เท็ตรินและซันจิคุยกันหลายต่อหลายเรื่อง โดยเท็ตรินมักจะเป็นฝ่ายตั้งคำถามก่อนเสมอ แรกๆก็ดูห่างเหินกันอยู่ แต่เมื่อคุยกันไปสักพัก ซันจิก็เริ่มรู้สึกสนิทใจและคุยกันอย่างเปิดอกมากขึ้น และพยายามไม่คิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เท็ตรินเองก็ไม่ได้ทำอะไรที่ขัดต่อซันจิ หรือจะพยายามล่วงเกินเขาอีกแต่อย่างใด นั่นทำให้ซันจิสามารถยิ้มได้อย่างสนิทใจมากขึ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าเท็ตริน

 

 

                ...ถ้าไม่ได้คิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ คุณเท็ตรินเองก็นิสัยดี แถมยังคุยสนุกด้วย ราวกับว่าเป็นเพื่อนกันมานานแล้วงั้นแหละ 

 

                คงจะจริงสินะ ที่มีคนเคยบอกว่า บางคนเจอหน้ากันแค่10นาที ก็สนิทกันเหมือนกับว่ารู้จักกันมาเป็นปีๆ

 

                ...แต่ว่า หันไปมองหน้าเขาทีไรก็อดตกใจไม่ได้ทุกทีแหะ เหมือนโซโลชัดๆ แต่ดูเหมือนว่าจะมีสเน่ห์มากกว่า... เพราะความเป็นผู้ใหญ่รึเปล่านะ

 

                ตึก..

 

                เอ๊ะ!  

 

                เดี๋ยวสิ? ทำไมต้องใจเต้นกับคุณเท็ตรินด้วยนะ

 

                ...ใช่แล้ว เพราะเขาหน้าตาเหมือนโซโลต่างหาก

 

                ชั้นไม่ได้ใจเต้นกับคนอื่นสักหน่อยนะ โซโล >//<

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“...โซโลหายไปไหนกันนะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้น

 

“มีอะไรหรอ คุณต้นหน” โรบินที่ยกแก้วขึ้นจิบชา มองหน้าไปทางนามิ

 

“ชั้นเห็นว่าเท็ตรินอยู่กับซันจิตลอดเลยน่ะ เลยสงสัยว่าหมอนั่นไม่ว่าอะไรรึไง ปกติคงต้องหัวฟัดหัวเหวี่ยงมาแล้ว” นามิพูด พร้อมกับมองไปทางด้านหน้าเรือ ตรงที่ซันจิกับเท็ตรินกำลังทำความสะอาดเรือ พลางพูดคุยกันอยู่อย่างสนุกสนาน

 

“..คงจะหลับอยู่ที่ไหนสักที่หละมั้ง” โรบินที่ได้ยินดังนั้น ก็หันไปทางทิศเดียวกับนามิ

 

“....”

 

“แหม ท่าทางจะคุยกันถูกคอเชียว” โรบินว่า หลังจากเห็นท่าทีของซันจิ ที่ยิ้มอยู่ตลอดเวลานั่น

 

“นั่นสิ ...หวังว่าหมอนั่นจะจีบไม่ติดนะ” นามิพูด พลางขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ถ้างั้น คุณเท็ตริน ผมขอตัวไปทำอาหารก่อนนะครับ”

 

“...แต่พึ่งกินกันไปเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วเองนะ” เท็ตรินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

 

“ผมกะว่าจะทำซุปน่ะครับ เลยต้องใช้เวลาเคี่ยวสักหน่อย” ซันจิหันมาพูดกับเท็ตริน

 

“งั้นข้าไปไปช่วยเจ้าทำดีกว่านะ” เท็ตรินว่า พลางลุกขึ้นและเดินไปหาซันจิ

 

“ฮะๆ ขอบคุณนะครับ” ซันจิขำ กับนิสัยน่ารักๆของเท็ตริน

 

...ถ้าโซโลเป็นแบบนี้มั่งก็ดีน้า...

 

“แล้วเล่าเรื่องออลบลูให้ข้าฟังเพิ่มอีกล่ะ ข้าชอบมันนะ” ซันจิที่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง

 

“ได้สิ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                แอ๊ด..

 

               

                เสียงเปิดประตูห้องครัวดังขึ้น ซันจิและเท็ตรินจึงหันไปมองผู้ที่พึ่งมาในห้อง และก็พบว่าเป็น..

 

                ...โซโล

 

 

“ว่าไง โซโล” ซันจิทักคนมาใหม่ ก่อนจะหันไปคนซุปในหม้ออีกครั้ง

 

“อืม” โซโลเดินตรงไปยังตู้เย็นเพื่อหยิบขวดเหล้าสองสามขวด ก่อนจะปิดตู้เย็นลง และหันไปมองเท็ตรินที่กำลังนั่งอยู่

 

“...” เท็ตรินเองที่รู้สึกได้ว่ากำลังถูกมอง ก็หันไปมองหน้าโซโล แต่ก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา

 

“...ชั้นจะไปนอนซักงีบที่ท้ายเรือนะ ถ้าทำอาหารเสร็จแล้วก็มาปลุกด้วยล่ะ ซันจิ” โซโลมองหน้าเท็ตรินเพียงไม่นาน ก็เดินไปหาคนรักของตน และพูดออกไป

 

“อื้อ” ซันจิหันมาพูดกับโซโล และมองตามจนกระทั่งร่างหนาเดินพ้นออกจากห้องครัว

 

 

 

 

“...เขาไม่ยักกะหาเรื่องข้านะ” เท็ตรินพูด พลางมองออกไปที่ประตูครัว เมื่อพูดถึงโซโล และหันกลับมามองซันจิเช่นเดิม

 

“พวกเราคุยกันแล้วน่ะครับ” ซันจิว่า ก่อนจะคนซุปเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเดินมานั่งรอเวลาคนครั้งต่อไป

 

“อืม”

 

“...” ซันจิไม่ได้พูดอะไรออกไปมาก เพราะคิดว่ามันคงจะไม่ดีแน่ หากพูดเรื่องเกี่ยวกับโซโล ต่อหน้าเท็ตริน

 

“พวกเจ้านี่รักกันดีจังเลยนะ” เท็ตรินพูด พลางยกแก้วน้ำผลไม้ที่ซันจิทำไว้ให้มาดื่ม

 

“...” ซันจิไม่พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มรับเท่านั้น

 

“...เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก อยากพูดอะไรก็พูดออกมาเถอะ อะไรที่ทำให้เจ้ามีความสุข ข้าก็จะทำ” เท็ตรินมองเข้าไปยังดวงตาของซันจิ เพื่อให้ซันจิเชื่อในสิ่งที่เขาพูด และเพื่อให้ซันจิสบายใจ

 

“...คุณเท็ตรินนี่เป็นคนดีจังเลยนะครับ”

 

“...ขนาดข้าขโมยจูบจากเจ้า เจ้ายังบอกว่าข้าเป็นคนดีอยู่อีกหรอ” เท็ตรินถามด้วยท่าทางขำๆ พลางทำปากจู๋ ทำให้ซันจิเองก็อดนึกขำไม่ได้ เมื่อเห็นใบหน้าโซโลทำอะไรแบบนี้

 

“อย่าพูดถึงเรื่องนั้นสิครับ ฮะๆๆ”

 

“เอาเป็นว่ามาพูดถึงเรื่องออลบลูกันต่อดีกว่า” เมื่อเห็นว่าซันจิอารมณ์ดีแล้ว เท็ตรินก็เปลี่ยนเรื่องทันที เพื่อให้ซันจิไม่คิดมากเรื่องของเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                หลังจากผ่านช่วงเวลาอาหารกลางวันเพียงไม่นาน นามิ ต้นหนเรือก็ตะโกนบอกลูกเรือทุกคนให้เข้าประจำที่ของตนเองเพื่อเทียบท่าชายฝั่งของเกาะต่อไป

 

“เกาะล่ะ เกาะๆๆๆๆ” ลูฟี่พูด พลางทำตาเป็นประกาย อยากที่จะลงจากเรือเต็มที่ ติดอยู่ที่ยังไม่ได้ข้อมูล ว่าจะต้องใช้เวลาล็อกเกาะต่อไปอีกกี่วัน

 

“ใจเย็นสิ ลูฟี่ รอโรบินกับอุซปกลับมาก่อน” นามิว่า พลางทำท่าเหนื่อยใจกับกัปตันที่เอาแต่ใจ

 

“เอ้าลูฟี่ ข้าวกล่องโจรสลัด” ซันจิเดินมาหาลูฟี่ และเอาข้าวกล่องขนาด20คนมาให้ พร้อมกับคนอื่นๆอีก

 

“ว้าววว” ชอปเปอร์ตื่นเต้น กับหน้าตาของข้าวกล่องที่ซันจิจัดแจงให้เป็นรูปดอกซากุระ

 

                ทุกคนที่เห็นชอปเปอร์ดังนั้น ก็รีบเปิดข้าวกล่องของตนเองทันที

 

“ว้าย รูปส้มนี่นา น่ารักจัง ขอบใจนะ ซันจิคุง” นามิยิ้มกว้าง พร้อมกับหันไปหาซันจิ

 

“หืม ของชั้นรูปดาบ” โซโลว่า พลางยิ้มให้ซันจิ

 

“ของชั้นหมวกล่ะ หมวกฟางๆๆๆ” ลูฟี่พูดพร้อมตาเป็นประกาย พลางตะโกนอีกหลายรอบ จนนามิต้องหันมาบ่น

 

“ของ..ของพวกผม เป็นมังกรล่ะ” เท็ตซึยะ และริววิ่งมาหาซันจิ แล้วกระโดดไปมาด้วยความดีใจ จนซันจิอดไม่ได้ที่จะลูบหัวเด็กทั้งสองคน

 

“ชื่อพวกนายมาจากคำว่ามังกรใช่มั้ยล่ะ” ซันจิว่าพลางย่อตัวลงไปคุยกับเด็กทั้งสอง

 

“คุณแม่ใจดีจังเลย!!

 

“หืม ของชั้นเป็นรูปปลาหรอ? ทำไมล่ะ” เท็ตรินว่า พร้อมกับเดินมาหาซันจิ

 

“ก็คุณมาจากทะเลนี่นา อีกทั้งยังยอมฟังความฝันเรื่องออลบลูของผมอีก ก็เลยกะทำให้ออกไปทางทะเลน่ะ” ซันจิยิ้มร่า พลางพูดถึงครั้งแรกที่พบเท็ตริน

 

 

 

“อ๊ะ โรบินกับอุซปกลับมาแล้วหละ” นามิตะโกนบอก เมื่อเห็นโรบินกับอุซปเดินเข้ามาใกล้เรือมากขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

 

 

“ข้าวกล่องของคุณกุ๊กครั้งนี้น่ารักจัง ขอบใจนะ” โรบินบอกขอบใจ เมื่อเปิดข้าวกล่องโจรสลัดของซันจิเป็นที่เรียบร้อย

 

“ว้าววว สุดยอดไปเลย ซันจิ!” อุซปเองก็ดีใจ และรีบวิ่งไปให้ลูฟี่กับชอปเปอร์ดูหน้าตาข้าวกล่องทันที

 

“ทุกคนชอบก็ดีแล้วหละนะ” ซันจิพูดลอยๆ พลางยิ้มร่า จนนามิอดถามไม่ได้

 

“ทำไมถึงตกแต่งขนาดนี้เลยล่ะ ซันจิ” นามิว่า พลางจัดแจงเก็บข้าวกล่องให้เข้าที่อย่างเรียบร้อย

 

“..ตอนที่ผมได้ความทรงจำคืนมา ก็อาจจะลืมช่วงเวลาตอนนี้ใช่มั้ยละครับ ดังนั้นก็เลยอยากจะทำอะไรขอบคุณบ้างที่คอยช่วยผม แค่นี้น่ะ เรื่องเล็กน้อยครับ” ซันจิว่า พลางเกาหัวเก้อ ด้วยความเขินเล็กน้อย

 

“ก็นายเป็นพวกพ้องของเรานี่นา ซันจิคุง แค่นี้น่ะ เรื่องเล็กเหมือนกัน” นามิบอกกับซันจิ พร้อมกับส่งยิ้มให้ด้วยความดีใจ

 

“คุณนามิน่ารักที่ซู้ดเลยยยยย!! ” ซันจิว่า พร้อมกับยิ้มกว้างอีกครั้ง

 

“เอ้านี่! พวกนาย เลิกแหกปากโวยวายได้แล้ว แล้วมาตรงนี้เดี๋ยวนี้เลย” นามิตะโกนว่าพวกลูฟี่ ที่มัวแต่กระโดดโลดเต้นกับลายข้าวกล่อง และบอกให้มารวมตัวกันสักที เพื่อคุยเรื่องเกี่ยวกับเกาะ

 

 

 

 

 

 

 

 

“เกาะนี้ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกนะ แต่ก็ระวังตัวเอาไว้ด้วยละกัน ยังไงพวกเราก็เป็นโจรสลัด อาจจะมีพวกทหารเรืออยู่ก็ได้ ที่นี่ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวันในการล็อกเกาะต่อไป ...เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้ก่อนเที่ยง ทุกคนต้องอยู่ที่เรือแล้ว เข้าใจมั้ย?” นามิว่า พร้อมกับนัดเวลาให้กับลูกเรือทุกคนเป็นที่แน่นอน

 

 

                เมื่อนัดเวลาอะไรกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างก็แยกย้ายไปตามจุดที่ตนเองสนใจ

 

“นายจะไปซื้อเสบียงใช่มั้ย ซันจิ” เท็ตรินเดินเข้ามาถามซันจิ

 

“ใช่ครับ” ซันจิบอก พลางค้นหากระเป๋าใบใหญ่สำหรับใส่เสบียงเพื่อเอากลับเรือ

 

“ชั้นจะไปกับนายนะ” โซโลเองก็เดินมาหาซันจิเช่นกัน

 

“...ชั้นจะไปช่วยนายถือของด้วยนะ ซันจิ” เมื่อเห็นโซโลเอ่ยปาก เท็ตรินก็เสนอตัวขอช่วยซันจิทันที และเมื่อเห็นว่าโซโลไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่มองหน้าเขาเท่านั้น เท็ตรินจึงตัดสินใจเดินไปตามเด็กๆ เพื่อจะได้ไปซื้อของกับซันจิทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ทางด้านหนึ่งของเกาะที่อยู่ไม่ไกลจากเรือโกอิ้งแมรี่นัก…

 

“นั่นมัน กลุ่มโจรสลัดหมวกฟางนี่นา รีบไปแจ้งลูกพี่ดีกว่า” ว่าแล้ว เงาของชายคนนึงก็วิ่งหายลับไปยังข้างในเกาะทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                หลังจากที่ซันจิเลือกซื้อของได้ไม่นานนัก ก็นึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง

 

“..แย่ละสิ” ซันจิว่า พลางก้มมองเงินในกระเป๋าสตางค์ของตัวเอง

 

...เราไม่ได้แวะที่ไหนมานานแล้ว เสบียงเลยเหลือน้อยเต็มที แถมยังใกล้เสียด้วย

 

เราพึ่งเอาเสบียงที่ดีๆ ไปทำข้าวกล่องให้เลดี้ แล้วเอาอันที่ใกล้หมดอายุที่เหลือทั้งหมดไปทำข้าวกล่องให้ลูฟี่หมดแล้วด้วยสิ

 

...ตอนนี้เลยเหลือแต่น้ำเท่านั้นเอง

 

“มีอะไรหรอ ซันจิ” โซโลเดินเข้ามาซันจิ เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวก้มมองเงินตัวเอง จนไม่ได้เดินไปไหน เท็ตรินเองก็เดินมาหยุดอยู่ข้างๆซันจิเช่นกัน

 

“คือว่าชั้นลืมขอเงินคุณนามิเพิ่มน่ะ เท่าที่คำนวณดู ตอนนี้เงินคงจะไม่พอ” ซันจิหันไปมองโซโล และเท็ตรินต่อ

 

“เอายังไงดีล่ะ ไปเดินหานามิกันก่อนมั้ย” โซโลเสนอ

 

“แต่ว่าเราซื้อของกันมานิดหน่อยแล้วนะ ถ้าเดินไปหาคุณนามิตอนนี้จะลำบากเปล่าๆ” ซันจิว่าพลางมองไปยังกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่อยู่ข้างหลังโซโล

 

“...ข้าจะไปหานามิให้เอง เจ้าก็เลือกดูของไปก่อนนะ” เท็ตรินใช้เวลาคิดอยู่นาน ก่อนจะเป็นคนเสนอตัวช่วย

 

“เอ๊ะ แต่เกาะนี้กว้างมากเลยนะครับ กว่าจะหาเจอแล้วกลับมาหาพวกผมก็...”

 

“ไม่เป็นไร ยังไงข้าก็เป็นเทพนะ แค่เรื่องหาคนน่ะ สบายๆ” เท็ตรินยิ้มให้ซันจิไปหนึ่งที พร้อมกับเอาเสบียงส่วนของตัวเองไปกองไว้ที่โซโล

 

“ถ้างั้น..รบกวนด้วยนะครับ” ซันจิว่า พลางช่วยโซโลถือของในส่วนของเท็ตริน

 

“ถ้างั้น ข้าไปก่อนนะ” เท็ตรินว่าจบ ก็ดีดนิ้วขึ้น

 

                เป็นอีกครั้งที่มีหมอกสีเทามาปกคลุมตัวของเขาเอาไว้ และเมื่อหมอกนั้นจางหายไป เท็ตรินก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว

 

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ดูของแถวๆนี้กันต่อเถอะ” ซันจิว่า พลางมองไปรอบๆ

 

“อื้อ”

 

“อ๊ะ ตรงนั้นขายเซตมีดนี่นา! รอตรงนี้นะ โซโล!!” ซันจิพูดด้วยท่าทางดีใจ พร้อมกับกองเสบียงทั้งหมดไว้ที่โซโล ก่อนจะวิ่งไปเบียดกับคนอีกมากมายที่หมายตาของลดราคาเช่นกัน

 

“...เฮ้อ ยังกับผู้หญิงงั้นแหละ” โซโลบ่นออกมาแบบขำๆ เมื่อเห็นซันจิที่ตื่นเต้นออกนอกหน้า แล้ววิ่งไปยังร้านแผงลอยที่ขายของลดราคาทันที

 

“ก็คุณแม่นี่นา ก็ต้องสมกับเป็นผู้หญิงสิ” เท็ตซึยะว่า พลางส่งสายตาค้อนใส่โซโล

 

“หา” โซโลก็ส่งสายตากลับใส่เด็ก แต่เมื่อคิดได้ว่าเป็นเด็ก จึงไม่คิดจะหาเรื่องเด็กอีกต่อไป

 

“ท่าทางยังงั้นมันหมายความว่ายังไง พวกเราแก่กว่านายซะอีก รู้เอาไว้ซะด้วย” เด็กๆเห็นท่าทางไม่สนใจของโซโล ก็โกรธ และข่มขวัญศัตรูทันที

 

“หึ เด็กก็เป็นแค่เด็กอยู่วันยังค่ำละน่า” โซโลมองเด็กๆ ด้วยท่าทางที่ตัวสูงกว่า ทำให้เด็กๆที่ตัวเตี้ยกว่าเคือง และหันไปมองซันจิทันที เพราะไม่อยากอารมณ์เสีย

 

“พวกเราไปอยู่กับคุณแม่ดีกว่า” เท็ตซึยะหันไปคุยกับริว

 

“เฮ้ ซันจิบอกให้รอตรงนี้นะ”

 

“นายนั่นแหละรอตรงนี้ แล้วอย่าหลงไปไหนล่ะ” เด็กๆพูดกัดโซโลไปหนึ่งที และเมื่อตกลงกันได้แล้ว จึงตัดสินใจปล่อยโซโลไว้ตรงนี้คนเดียว ส่วนพวกตัวเองก็รีบวิ่งออกไปหาซันจิทันที

 

“ชิ ชั้นก็แค่หลงทิศนิดหน่อยเท่านั้นเองหละน่า” โซโลบ่นกับตัวเองเบาๆ พลางควานหาผลไม้มากินเล่นระหว่างรอซันจิ

“..ว่าแต่ ถุงไหนกันนะ?

 

 

               

 

 

 

 

 

 

                ทางด้านซันจิเอง เมื่อเห็นเด็กๆวิ่งเข้ามาก็แปลกใจเล็กน้อย แต่ด้วยลูกอ้อน จึงทำให้ซันจิยอมอ่อนใจ และบอกให้เด็กๆเกาะขากางเกงของเขาเอาไว้ให้ดี เพราะกลัวว่าจะหลงไป

 

                “น้องชายๆ คนต่างถิ่นสิเนี่ย จะลดราคาให้แล้วกันนะ” ขณะที่ซันจิกำลังเลือกดูชุดมีดหลายแบบ อยู่ดีๆ ก็มีชายวัยกลางคน เข้ามาคุยกับซันจิ

 

...คนขายละมั้ง  คงจะเห็นเราดูมีดอยู่นาน ถึงได้เดินเข้ามาขายเองแบบนี้

 

                ซันจิคิดเช่นนั้น เมื่อเห็นผู้ชายคนนี้ยืนอยู่ด้านในของร้านเสนอขายมีดให้แก่ซันจิ และคนอื่นๆก็ไม่มีพิรุธอะไร

 

“สนใจมีดใช่มั้ยละ มีชุดพิเศษอยู่เซตนึงพอดี เหลือเป็นเซตสุดท้ายแล้ว จะขายให้เป็นราคาพิเศษนะ” ชายกลางคนว่า พลางเสนอขายเซตมีดแก่ซันจิ

 

“เซตไหนล่ะลุง ตรงนี้มีตั้งหลายชุด” ดูเหมือนซันจิเองก็สนใจ จึงได้ถามลุงกลับไป

 

“มันไม่ได้อยู่ในแผงหรอก รอแปปนะ เดี๋ยวลุงหยิบให้” ว่าแล้ว ชายกลางคนก็มุดลงไปที่ใต้โต๊ะ เพื่อหยิบอะไรบางอย่าง

 

“โห มีดเยอะดีนะลุง ขอดูหน่อยสิ” ซันจิว่า เมื่อเห็นที่ใส่มีดที่ลุงยกขึ้นมาให้ดู และต้องการที่จะหยิบมีดดูทีละชิ้น ว่ามีมีดอะไรบ้าง

 

“ฮ่าๆ ใจเย็นสิ พ่อหนุ่ม เอ้า ฮึบ..!” ชายกลางคนคนนั้น ค่อยๆยกที่ใส่มีดมาไว้ตรงหน้าซันจิอย่างช้าๆ และเมื่อซันจิกำลังจะรับมัน...

 

“....!!   อยู่ดีๆ ซันจิก็ถูกเข็มฉีดยาที่ชายกลางคนคนนั้นซ่อนเอาไว้ที่หลังชุดใส่มีด ฉีดเข้าให้ที่บริเวณลำคอ

 

...บ้าชิบ!!

 

                ยังไม่ทันที่ซันจิจะถูกฉีดยาจนหมดหลอด ซันจิก็ถอยหลังเพื่อหนีเข็มทันที ...แต่ว่าก็ไม่ทัน เมื่อฤทธิ์ของยามันซึมเข้าไปเร็วมาก และทุกอย่างตรงหน้าก็มืดสนิทลงทันที...

 

“คุณแม่!!” เด็กๆร้องเรียกซันจิ เมื่อเห็นว่าซันจิถูกฉีดยา และทรุดตัวลงมาทันที

 

                ทางด้านเด็กๆที่กำลังตกใจกับภาพที่ซันจิถูกฉีดยา จู่ๆก็มีชายสองคนมุดออกมาจากใต้โต๊ะ และใช้เข็มฉีดยาฉีดเข้าไปที่เด็กอีกสองคนทันที...

 

!!

 

...คะ คุณแม่ฮะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O[]O!! โดนยาเข้าไปแล้ว ทั้งแม่(?) ทั้งลูกเลย

เจ้าหัวเขียวจะทันเห็นเหตุการณ์มั้ยเนี่ย!!?

เอาใจช่วยซันจิ ...เอ๊ะ หรือจะช่วยโซโลดี?

เอาไว้ลุ้นต่อตอนหน้าละเน้อออ จุ้บๆ ขอบคุณค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

790 ความคิดเห็น

  1. #737 Mini'ELFs (@hug-kyumin137) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 02:46
    ตั้งแต่โซโลกับเท็ตรินเจอกันก็มีตอนนี้แหละที่ดูสามัคคีกันที่สุด ก็เพราะคนที่ตัวเองรักนี่เนอะ คึคึ ช่วยซันจิให้ได้นะโซโล
    #737
    0
  2. #701 Welkin Evil'Lover (@welkin1381) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 22:11
    น่ารักกันจิง
    #701
    0
  3. #623 ซีโซ (@bebenz2542) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 17:25
    อัฟด่วน!!!!!!!! กรี๊ดดดดดดด!! ซันจิโดนยาเข้าให้แล้วไงล่ะนั้น!!
    โซโลแกทำไมไม่มาช่วยล่ะนั้น!! มัวหาถุงผลไม้อยู่ได้!!!
    #623
    0
  4. #612 Pears Sisky (@how12) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 07:16
    โซหึงแวัวววว
    #612
    0
  5. #534 branname (@micaellis) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2555 / 15:46
    อยากเห็นหน้าท่านสุดหล่อจัง
    #534
    0
  6. #491 รักได้รักดี (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2555 / 00:33
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ฉ้นหึงว่ะอยากให้โซโลพูดอย่างนี้กับตัวเองมั้งจัง >///
    #491
    0
  7. #490 PrinceOfBlueRose (@halloween666) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2555 / 03:24
    ว้าวๆ ๆๆๆ หึงน่ารักอ่ะโซโล ><
    ปล.ดีใจที่ไรเตอร์กลับมานะคร้าบบบบ
    #490
    0
  8. #486 PliyKus43 (@kus434) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2555 / 15:36
     สนุกที่สุดในโลกค่ะ >/////////////<
    #486
    0
  9. #484 umi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2555 / 18:39
    >< โซโลหึง
    #484
    0
  10. #483 iam yaoi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2555 / 21:24
    ดีใจมาก ไรเตอร์ที่คุณยังคงกลับมา ซึ้ง สนุกโคตร

    ชั้น..หึงวะ เเหมโซโรนั้นเเหละคือความเป็นเมะที่มีความรับผิดชอบ รักกันนานๆเน้อ

    ซันจิถ้าความจำกลับมาก็อยากให้กลับมาหมดเลย T____T มันจะง่ายไหมนะ

    ขอบคุณมากๆนะค่า ^^
    #483
    0
  11. #482 ღVersailles (@gemmersia) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2555 / 19:15
     เอ่อ อุซป  แก เกินไปไหมวะเนี่ย =O=^
    #482
    0
  12. #470 Lusia Eve (@aon-aon-) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 09:09
    จะใช่คนที่คิดไว้รึเปล่านะ!
    #470
    0
  13. #469 อาหมวยพิ้งค์ (@peiropink) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2555 / 21:57
     ><
    #469
    0
  14. #468 ~byakuya~@saimirror (@bellfekoll) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2555 / 17:13
     เฮ!! อัพแล้วT T//ชูป้ายFC
    #468
    0
  15. #466 hatter (@gokudera----59) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2555 / 09:25
     //อ่านแล้วนึกถึงดูวัลขึ้นมาเลยแฮะ = =""
    #466
    0