Fic รักวุ่นวายของกลุ่มโจรสลัด one piece [yaoi]

ตอนที่ 33 : Chapter 27 : ตัวเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    17 มิ.ย. 56

 



 

Chapter 27 : ตัวเลือก

 

 

 

 

“เฮ้ย แกไปปลุกเด็กสองคนนั้นซะ” ผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มหมวกดำ เอ่ยคำสั่งแก่ลูกน้องตนเอง แล้วยืนดูเหตุการณ์อยู่บริเวณนั้น

 

“ครับ ลูกพี่” ลูกน้องตัวโตคนนึงตอบรับคำเป็นมั่นเหมาะ แล้วเรียกเพื่อนมาอีกคน เพื่อเดินไปหยิบถังน้ำ แล้วสาดใส่เด็กทั้งสองคนทันที

 

“แค่กๆ” เด็กทั้งสองลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับสะบัดหัวเพื่อไล่น้ำออกไปจากใบหน้า ตาเรียวเล็กปรือขึ้นมองหน้ากันไปมา ก่อนจะมองคนแปลกหน้ารอบกาย และกวาดสายตาหาผู้เป็นแม่

 

“คุณแม่!!” ทันทีที่เด็กๆมองเห็นซันจิ ก็เอ่ยเรียกทันที

 

“เท็ตซึยะ ริว เป็นอะไรมั้ย!?” ซันจิเองเมื่อเห็นดังนั้น ก็เรียกชื่อของทั้งสองคน แล้วไถ่ถามอาการทันทีเช่นกัน

 

“ไม่เป็นไรฮะ มึนๆหัวนิดหน่อย แล้วแม่ปลอดภัยมั้ย” เด็กทั้งสองคนไม่สนใจคนแปลกหน้าตรงหน้า แต่กลับมองซันจิเพียงคนเดียวเท่านั้น

 

“พวกแกสองคนน่าจะดูสารรูปตัวเองก่อนนะ ว่าอย่างนี้เรียกว่าปลอดภัยมั้ย” คนแปลกหน้าทั้งสองวางถังน้ำลง แล้วเดินเข้ามาจ้องหน้าเด็กทั้งสองทันที แต่เมื่อเท็ตซึยะและริวไม่สนใจ โจรตรงหน้าก็บีบคางเด็กทั้งสองให้เชิดขึ้น แล้วจ้องตาต่อทันที

 

“อย่าทำอะไรเด็กๆนะ!!” ซันจิเห็นดังนั้นก็ตะโกนห้ามทันที เตรียมตัวจะกระโดดไปเตะเจ้าลูกน้องสองคนนั่น แต่ด้วยฤทธิ์ยา จึงไม่สามารถทำอะไรเชือกที่กำลังมัดตัวเองเอาไว้ได้

 

“โอ๊ะ โอ๋ แม่ผู้แสนดี” เจ้าบิลเลียตที่ยืนดูเหตุการณ์นั้นอยู่พูดเหน็บแนมด้วยน้ำเสียงดูถูก

 

“...ปล่อยเด็กๆนะ” ซันจิพยายามหันไปมองหน้าเจ้าตัวร้ายให้ได้มากที่สุด แล้วบอกให้ปล่อยเด็กๆออกไป

 

“ถ้าไม่ปล่อยแล้วจะทำไม? อีกอย่างเด็กสองคนนี้ก็ไม่น่าจะใช่ลูกแกจริงๆนี่ จะไปสนใจทำไม” ชายร่างสูงเยาะเย้ยซันจิที่ไม่สามารถทำอะไรได้ พลางเดินเข้ามาใกล้ซันจิ เมื่อเห็นว่าตัวประกันต้องการจะมองหน้าของตนให้ชัดๆ

 

                บิลเลียตเดินมาหยุดตรงหน้าของซันจิทันที แล้วทำท่าราวกับว่ากำลังพิจารณาอะไรสักอย่าง พลางมองเด็กทั้งสองกับซันจิสลับไปมา ...ดูเหมือนเจ้าบิลเลียตจะคิดอะไรบางอย่างออกมาได้ จึงตรงดิ่งเข้ามาหาซันจิแล้วเชิดหน้าหวานขึ้น แล้วประกบจูบลงไปทันที

 

“อื้อ!!” ซันจิเม้มปากแน่น ขัดขวางการล่วงเกินจากคนตรงหน้า และเมื่อร่างสูงตรงหน้าไม่สามารถเก็บเกี่ยวความหวานจากตัวประกันได้ จึงละริมฝีปากออก แล้วเดินไปหาเด็กทั้งสองคน พลางยกมือขึ้นเตรียมท่าจะตบทันที!! …

 

“หยุดนะ!!” ซันจิตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเจ้าบิลเลียตทำท่าจะตบเด็กน้อยทั้งสอง

 

“อ้าว? จะจูบก็ไม่ให้จูบ ก็เลยตั้งใจว่าจะตบสักหน่อย แต่ก็ดันไม่ให้ตบอีก จะเอายังไงกันแน่ละเนี่ย...” เจ้าบิลเลียตพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย แถมยังไม่ลดมือที่ทำท่าจะตบเด็กทั้งสองคนลง พลางมองหน้าซันจิ ราวกับว่าต้องการให้ซันจิเลือก ว่าต้องการให้เขาทำตัวอย่างไร

 

“...ปล่อยเด็กๆไป ถ้าจะทำอะไร ก็มาทำที่ชั้นนี่” ซันจิขอร้องให้ปล่อยเด็กๆอีกครั้ง พลางจ้องมองบิลเลียตไม่ละสายตา เจ้าบิลเลียตก็ดูเหมือนจะพอใจที่ซันจิไม่สามารถขัดขืนอะไรได้ จึงลดมือลง แล้วเดินมาหาซันจิอีกครั้ง

 

“ปล่อยไม่ได้หรอก แต่จะยอมไม่ทำอะไรก็แล้วกัน” ชายตรงหน้า ก้มตัวลงต่ำ มองหน้าซันจิเป็นเชิงว่าตนอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่า และสามารถทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

 

“....”

 

“แต่ว่าชั้นไม่คิดจะตบหน้าหวานๆนี่หรอกนะ เดี๋ยวจะเสียของหมด...” เจ้าบิลเลียตพูดจบ ก็เชิดคางซันจิขึ้นอีกครั้ง แล้วบีบแก้มสองข้างจนแดงช้ำ เพื่อให้ซันจิเปิดปากออก และก็เป็นดังที่ต้องการ เมื่อซันจิหมดแรงขัดขืน และไม่สามารถทนความเจ็บที่แก้มทั้งสองข้างได้

 

                ลิ้นสากล้ำเข้ามาผ่านริมฝีปากหวาน ตวัดไปมาหวังเล่นสนุกกับลิ้นนุ่ม มืออีกข้างที่ว่างบรรจงปลดกระดุมเสื้อตัวนอกด้วยความรวดเร็ว และตามด้วยเสื้อเชิ้ตชั้นใน เผยให้เห็นยอดอกขาวชมพูเร้าอารมณ์ ร่างบางสั่นเทาด้วยความหนาวที่เกิดจากการถูกสาดน้ำเมื่อครู่ และความรู้สึกขยะแขงจากคนตรงหน้า

 

“ปล่อย!!” ปากหวานตะโกนขึ้นทันที เมื่อลิ้นสากถูกเลื่อนออกจากส่วนบน และเตรียมที่จะลงไปเล่นกับแผงอกด้านล่าง

 

“ปล่อย? ตอนนี้นายมีสิทธิ์เลือกด้วยงั้นเหรอ” ดูเหมือนว่าเจ้าบิลเลียตจะไม่พอใจ ที่ซันจิพยายามขัดขืนเขา จึงละมือจากพวงแก้มแดงและเอวบางตรงหน้า แล้วยืนขึ้นพูดกับซันจิทันที

 

“....” ซันจิไม่พูดอะไร เมื่อเห็นว่าคนอารมณ์ร้ายตรงหน้าเริ่มจะมีน้ำโหขึ้นมาบ้าง เมื่อถูกขัดใจบ่อยๆ ...และก็เป็นดังที่ซันจิคิด !!

 

 

                ผัวะ!!

 

                หน้าหวานถูกสะบัดไปตามแรงตบ เพียงไม่นานรอยแดงที่พวงแก้มข้างซ้ายก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับหยดเลือดที่ซึมออกมาจากริมฝีปาก...

 

“...อึก” ซันจิหลับตาแน่น ข่มความเจ็บที่เริ่มปวดขึ้นมาอย่างช้าๆ

 

“เอายามา!!” เจ้าบิลเลียตตะโกนขึ้นสั่งลูกน้องคนใดคนหนึ่ง ทั้งๆที่ยังมองซันจิอยู่

 

“..โอ๊ย!” ร่างบางร้องออกมา เมื่อถูกคนตรงหน้าบีบแก้มให้เชิดขึ้น รอยช้ำจากการถูกตบเมื่อกี้ ยิ่งทำให้ซันจิรู้สึกเจ็บมากขึ้นกว่าเดิม

 

“ว้า...เผลอตบซะแล้วสิ” ว่าจบ เจ้าบิลเลียตก็สะบัดมือของตนออก แถมยังพูดเหมือนตัวเองไม่ได้ทำอะไรลงไป

 

“ปล่อยแม่นะ!!” เด็กทั้งสองตะโกนขึ้นพร้อมกัน เมื่อเห็นว่าผู้เป็นแม่กำลังถูกข่มเหง เจ้าบิลเลียตเอง เมื่อเห็นดังนั้นก็ทำท่าจะเดินไปหาเด็กๆ จนซันจิต้องออกห้ามอีกครั้ง

 

“เท็ตซึยะ! ริว! หยุดนะ ทำตัวว่าง่ายไว้นะ เดี๋ยวก็มีคนมาช่วย” ซันจิเอ่ยปากบอกเด็กทั้งสอง เพราะเขาไม่รู้ว่าเจ้าบิลเลียตจะทำอะไรขึ้นมาอีกรึเปล่า

 

“ได้แล้วครับ ลูกพี่” ลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้ามาหาบิลเลียต พร้อมกับเข็มฉีดยาหนึ่งกระบอก แล้วส่งให้หัวหน้าตนทันที

 

“อืม ขอบใจ” เจ้าบิลเลียตรับของจากลูกน้อง แล้วพลิกหลอดฉีดยาดูสองสามครั้ง ก็เดินตรงมาหาซันจิทันที

 

“...แกจะทำอะไร!?” ซันจิมองบิลเลียตตาไม่กะพริบ เมื่อเริ่มรู้ตัวว่าคนตรงหน้าจะทำอะไรต่อไป

 

“เงียบๆไว้นะ” เจ้าบิลเลียตยิ้มให้ซันจิหนึ่งครั้ง พลางยกเข็มฉีดยาขึ้นมาไว้ตรงหน้า แล้วกดเข็มกลางอากาศจนยาน้ำใสๆในหลอดหยดออกมาเล็กน้อย

 

“อย่านะโว้ย!!

 

“หนวกหูจริงๆเลย หาอะไรมาปิดปากไว้สิ!” เมื่อลูกน้องได้ยินดังนั้น ก็รีบเดินตรงมาหาซันจิ แล้วใช้ผ้าคาดปากร่างบางไว้ทันที

 

“อื้อ!!” ...เมื่อเห็นว่าซันจิไม่สามารถส่งเสียงได้แล้ว เจ้าบิลเลียตจึงไม่รอช้า รีบฉีดยาใส่ซันจิทันที!!

 

 

ปัทโธ่เว้ย!!

 

ยาบ้าอะไรอีกละเนี่ย!!?

 

 

“ไม่ใช่ยาอันตรายอย่างที่นายคิดหรอกนะ มันจะทำให้นายรู้สึกดีมากกว่า” เมื่อฉีดยาเรียบร้อย เจ้าบิลเลียตจึงแกะผ้าปิดปากซันจิออก แล้วกระซิบบอกข้างหูซันจิทันที

 

“ไอ้ชั่วเอ้ย!

 

“...ปากดีนักนะ! ดูสถานะตัวเองก่อนเถอะ!!” ว่าจบ เจ้าบิลเลียตก็ตบซันจิไปอีกหนึ่งครั้งที่แก้มซ้ายข้างเดิม ปากแผลในปากดูเหมือนจะเปิดขึ้นกว่าเดิม จนหยดเลือดซึมออกมา และหยดลงไปที่หน้าขาของเขา

 

                ซันจิเจ็บใจตัวเองที่ไม่สามารถต่อสู้ หรือช่วยเหลือตนเองให้หลุดพ้นจากคนตรงหน้าได้ ทั้งๆที่มันดูไม่มีฝีมือ หรือเก่งกาจอะไรเลยแท้ๆ เพราะความประมาทของเขาแท้ๆ!! แล้วยังพาเด็กๆมาเสี่ยงอันตรายด้วยอีก

               

                ...โซโล นายอยู่ที่ไหนกัน...

 

 

 

 

                เคร้ง! เคร้ง!

 

 

                อ๊ากกก!

 

 

“เอะอะอะไรกัน!!?” เจ้าบิลเลียตสบถขึ้น เมื่อได้ยินเสียงโครมครามบริเวณหน้าโกดัง ถึงแม้ว่าจะยังมองไม่เห็นตัวการ

 

 

“...โซโล” ซันจิเผลอเรียกชื่อคนรักออกมา ด้วยความหวังที่เริ่มก่อขึ้นมาในใจ

 

 

.....

..

.

 

 

“ซันจิ!!” ร่างสูงวิ่งออกมาโผล่พ้นประตูโกดัง พร้อมกับเสียงเข้มที่ตะโกนขึ้น รวมถึงเท็ตรินที่วิ่งตามมาติดๆ ทั้งสองต่างวิ่งฝ่ากลุ่มลูกสมุนของกลุ่มหมวกดำด้วยความง่ายดาย และรีบวิ่งตรงเข้ามาหาตัวประกันทั้งสามที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ทันที

 

 

                ร่างสูงทั้งสองกำจัดลูกน้องของเจ้าบิลเลียตได้อย่างรวดเร็ว และสามารถเข้าใกล้ตัวประกันได้มากขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถมองเห็นหน้าของตัวประกันทั้งสามได้ชัดเจนยิ่งขึ้น...

 

                เด็กน้อยทั้งสองตัวเปียกชื้น เส้นผมลู่ติดใบหน้า อีกทั้งหยดน้ำอีกสองสามหยดที่ยังคงไหลลงอาบหน้าเรื่อยๆ ...ดูเหมือนจะไม่ได้ถูกทำร้ายแต่อย่างใด เมื่อทั้งเนื้อตัวยังคงสะอาดสะอ้าน และท่าทางที่ดูเหมือนจะไม่มีอาการเจ็บปวดใดๆเกิดขึ้น

 

                ...ผิดอีกอีกคน... ผิวขาวบริเวณหน้าอกถูกเปิดออก มือและเท้าถูกมัดติดแน่น แสดงว่าต้องถูกถอดเสื้อผ้าจากบุคคลอื่นเป็นแน่ หน้าหวานถูกย้อมให้แดงฉานจนปรากฏเป็นรอยฝ่ามือใหญ่ เลือดสีแดงเข้มไหลออกมาจากริมฝีปากปาก ตาใสดูอ่อนแรง และดูเหมือนจะมีน้ำตาคลอ ร่างบางตัวเปียกชื้น อีกทั้งยังหอบโยนด้วยความอ่อนแรง

 

 

“โซ...แฮ่ก..โล” ซันจิปรือตาขึ้น มองผู้มาใหม่ทั้งสองด้วยความดีใจ พยายามจะตะโกนเรียกชื่อ ...แต่ดูเหมือนเสียงจะไม่ออกมาดังที่ต้องการ

 

“...พวกแกทำอะไรซันจิ!!? ” โซโลที่วิ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ สังเกตเห็นถึงความผิดปกติจากร่างบาง แก้มทั้งสองข้างแดงเกินจนผิดปกติ ทั้งๆที่มีรอยฝ่ามือเพียงข้างเดียวเท่านั้น แก้มก็ควรจะแดงเพียงข้างเดียวสิ? อีกทั้งตาหวานคู่นั้นยังดูหยาดเยิ้มกว่าที่ควรจะเป็น เสียงสั่นครือที่พยายามเรียกชื่อของเขา อีกทั้งร่างบางยังสั่นเทาราวกับคนเป็นไข้

 

“หยุดอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ!” เจ้าบิลเลียตตะโกนขึ้น พร้อมกับใช้มีดจ่อคอซันจิไว้ทันที ส่งผลให้โซโลและเท็ตรินต้องหยุดชะงัก และลดอาวุธลงอย่างช่วยไม่ได้

 

“...แกทำอะไร ซันจิ!? ” โซโลพยายามเดินเข้ามาให้ใกล้กว่าเดิม โดยที่ตัวประกันจะยังคงปลอดภัย และตะโกนออกไปด้วยความโกรธแค้น

 

“มาช่วยคนรักสินะ ช้าไปหน่อยรึเปล่า หือ?” ร่างสูงยืนอยู่ข้างหลังซันจิด้วยท่าทีระวังตัว มือหนึ่งกระชับมีดให้เหมาะมือยิ่งขึ้น มือหนึ่งก็ลูบไล้อกขาวคนตรงหน้าเป็นการหยอกล้อโซโล

 

“อ๊ะ!” ร่างบางเผลอร้องออกมาด้วยเสียงหวาน เมื่อมือสากลูบถูกยอดอกสีชมพู หนำซ้ำร่างบางยังบิดเกร็ง ตาปิดแน่นราวกับจะอดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพวยพุ่งขึ้นมาในเวลานี้

 

“แก..!!” โซโลที่เห็นท่าทางของซันจิตอนนี้ ก็พอจะเดาได้แล้วว่าซันจิถูกฉีดยาอะไรเข้าไป ถึงได้มีอาการเช่นนั้น ...และนั่นยิ่งทำให้เขาแค้นเจ้าคนที่กำลังจ่อมีดใส่ซันจิมากกว่าเดิมหลายเท่า!!

 

“ยังไม่ได้แนะนำตัวเลยสินะ ชั้นชื่อบิลเลียต หัวหน้าของกลุ่มโจรสลัดหมวกดำ ที่ชั้นต้องการก็คือ...หัวของพวกแก กลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง แล้วชั้นจะยอมปล่อยสามคนนี้ไป” เจ้าบิลเลียตแสยะยิ้มราวกับผู้มีชัย พร้อมกับยื่นข้อเสนอทันที

 

“...ชั้นจะเชื่อแกได้ยังไง” เท็ตรินเอ่ยปากถามขึ้น เมื่อเห็นท่าทางเจ้าเล่ห์ของบิลเลียต

 

“อืม..นั่นสินะ อยู่ดีๆจะให้เชื่อมันก็ยังไงๆอยู่” คนถูกถามแกล้งทำเป็นพูดอะไรเรื่อยเปื่อย และไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนอะไรด้วย ราวกับว่ายังไงๆตนก็เป็นฝ่ายได้เปรียบอยู่แล้ว

 

“...จับชั้นไปแทนหมอนั่น” โซโลเอ่ยปากขึ้น พลางชี้นิ้วไปทางซันจิเพื่อบ่งบอกตัว

 

“หา? ขอกันง่ายๆแบบนี้น่ะเหรอ มันจะไม่ง่ายไปหน่อยรึไง” เจ้าบิลเลียตเลิกคิ้วขึ้นราวกับกวนประสาท พร้อมกับยื่นข้อเสนอเพิ่มเติมอีกทางหนึ่ง

“...เอาอย่างนี้แล้วกัน มีตัวประกันสามคน มีคนช่วยสองคน ชั้นให้พวกแกเลือกได้อย่างละหนึ่งคน! ว่าจะช่วยใคร!?

 

“ว่าไงนะ!?” เมื่อได้ยินดังนั้น โซโลและเท็ตรินึงหันมามองหน้ากันด้วยความตกใจ และความหนักใจที่ไม่สามารถจะเลือกใครได้ หากจะช่วยซันจิ ก็ต้องเสียเท็ตซึยะหรือริวไป แต่หากจะช่วยเด็ก ก็ต้องเสียซันจิไป....

 

“ถ้าพวกแกจับตัวกัปตันมาให้ชั้นได้ละก็ ตัวประกันที่เหลืออีกหนึ่ง ...ชั้นก็จะปล่อยไป”

 

                หากแต่ว่าโซโลและเท็ตรินยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไร ร่างบางก็เอ่ยปากพูดเสียก่อน

 

“..ช่วย..แฮ่ก..เท็ตซึยะกับริว..ก่อน” ซันจิเงยหน้าขึ้นมองโซโล พร้อมกับพยายามเค้นเสียงออกมาให้ดังที่สุด เพื่อให้ทุกคนได้ยิน

 

“...ช่วยซันจิก่อนเถอะ ถ้าเด็กๆตาย ชั้นก็สามารถสร้างขึ้นมาใหม่ได้” เท็ตรินหันไปคุยกับโซโล แต่โซโลกลับมองหน้าซันจิอย่างไม่ละสายตา และตัดสินใจบางอย่างออกมา

 

“...พวกชั้นตกลงช่วยเด็ก” โซโลเงยหน้าขึ้นมองบิลเลียต พร้อมกับบอกคำตอบออกไปโดยไม่สนใจคำค้านของเท็ตริน

 

“แน่ใจแล้วรึ? ที่จะไม่ช่วยคนรักของตนเองน่ะ” เจ้าบิลเลียตเอ่ยถามขึ้น หลังจากสั่งให้ลูกน้องแก้เชือกเด็กทั้งสอง และส่งตัวทั้งสองไปให้โซโลกับเท็ตรินทันที

 

“ชั้นไม่คิดว่าคนรักของชั้นจะเป็นคนที่อ่อนแอ ถึงขนาดว่าต้องช่วยตัวเองก่อนจะช่วยเด็ก” โซโลว่าพลางยิ้มให้ซันจิบางๆ เพื่อบอกว่าเขาจะทำตามที่ซันจิต้องการ

 

“ถ้าอย่างนั้นข้อตกลงเมื่อกี้ก็เป็นอันตกลง แกจะต้องนำตัวกัปตันของแกมาแลกเปลี่ยนกับซันจิ” บิลเลียตย้ำข้อแลกเปลี่ยนอีกครั้ง พร้อมกับไล่โซโลและเท็ตรินออกไป

 

“รอก่อนนะ ซันจิ!” โซโลตะโกนขึ้น เมื่อเตรียมตัวที่จะพาเด็กๆกลับเรือ พร้อมกับคิดหาวิธีช่วยซันจิออกมาให้โดยเร็วที่สุดอยู่ตลอดเวลา แต่ก่อนที่เขาจะได้ก้าวไปไหน แท็งก์น้ำอันใหญ่ก็ได้ถูกลากออกมาบริเวณใจกลางโกดัง พร้อมกับน้ำเต็มแท็งก์ และบันไดสูงใหญ่ที่ถูกลากออกมาโดยลูกน้องกลุ่มหมวกดำ

 

“...อะไรน่ะ” เท็ตรินเอ่ยถามด้วยความไม่ไว้วางใจ และสังหรณ์ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น

 

“โกดังนี้เคยเป็นที่เก็บสินค้าทางทะเล การที่จะมีแท็งก์สำหรับใส่สัตว์น้ำก็เป็นเรื่องธรรมดา จริงมั้ย?” เจ้าบิลเลียตละมือออกจากคอซันจิ และสั่งให้ลูกน้องสามสี่คนมาประกบตัวประกันต่อทันที ส่วนเจ้าตัวก็เดินไปสำรวจแท็งก์น้ำยักษ์ด้วยความคิดบางอย่าง

 

                และเมื่อบันไดยักษ์ถูกเชื่อมต่อกับแท็งก์น้ำเป็นที่เรียบร้อย ลูกน้องสองคนที่กำลังประกบซันจิ ก็ยกเก้าอี้ที่ยังมัดติดกับตัวประกันขึ้น และวิ่งขึ้นไปทางบันไดยักษ์ทันที

 

“พวกแก..จะทำอะไร!!?” โซโลคาดเดาเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นได้ จึงตะโกนห้ามลูกน้องเจ้าบิลเลียตทันที แต่มีหรือที่พวกนั้นจะยอมทำตามคำสั่ง

 

 

                ซ่า!!

 

 

 

 

 

 

 

จบไปอีกตอนจ้า ><!!

ว่าแต่ว่าเสียง ซ่า นี่มันอะไรกัน O[]O!?

แล้วโซโลกับเท็ตรินจะช่วยซันจิได้มั้ยละเนี่ยยยย

ลุ้นต่อตอนหน้านะค้า จุ๊บบบๆ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

790 ความคิดเห็น

  1. #739 Mini'ELFs (@hug-kyumin137) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 03:10
    ซันจิกลับมาเป็นปกติเร็วๆนะ ห่วง ว่าแต่ใครมาเรียกเท็ตรินว่าป๊ะป๋านะ อยากรู้ คึคึ
    #739
    0
  2. #703 Welkin Evil'Lover (@welkin1381) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 09:12
    ช่วยซันจิให้ได้นะคะ โซโลจัง เท็ตรินจัง
    #703
    0
  3. #628 ซีโซ (@bebenz2542) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2556 / 20:31
    กรี๊ดดดดดดดด!! เลวที่สุด!! ซันจิฉันจะเป็ตนไงล่ะทีนี้ ช่วยอัฟต่อที่น่ะค่ะ
    ไรเตอร์ T^T
    #628
    0