พายุฝนในฤดูแล้ง [เรื่องสั้นฤดูร้อน57 - รับเชิญ]

  • 80% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 271 Views

  • 2 Comments

  • 3 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    5

    Overall
    271

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ



ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 28 เม.ย. 57 / 00:40

บันทึกเป็น Favorite


ฤดูร้อน… เป็นฤดูที่เพื่อนๆของฉันต่างลงขันว่าเป็นฤดูที่น่าเบื่อที่สุด



เพราะนอกจากจะร้อนแล้ว ก็ไม่มีอะไรไปนอกกว่านั้นเลย




อาจจะดูแปลกที่พูดแบบนี้ แต่ฉันค่อนข้างมีความเห็นสวนทางกับคนอื่น ฉันชอบฤดูร้อนมากที่สุด ต่อให้จะไม่ได้ไปเที่ยวทะเล ไม่ได้ไปเดินงานเทศกาลหรือไม่ได้ไปดูพลุก็ตามที



ฤดูร้อนเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับคนที่ไม่เหลือใครอย่างฉัน…






--------------------------------------------------------




เนิ่นนานมาแล้วที่ภาวะแห้งแล้งได้เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในหมู่บ้าน แผ่นดินแตกระแหงแทบทั่วทุกหนแห่ง บางส่วนกลายเป็นกรวดทรายแถมยังร้อนระอุราวกับพร้อมที่จะแผดเผาคนที่ออกมานอกบ้านยามกลางวันได้ทุกเมื่อ




บางคนตายไปแล้วเพราะความร้อน ในขณะที่บางคนก็ฆ่าตัวตายเพราะว่าพืชผลแห้งตายหมดทุกไร่




หมู่บ้านนี้มีแต่คนที่ค่อนข้างเชื่อในวัฒนธรรมประเพณีที่เก่าแก่มาก


 


ในครั้งแรกหมู่บ้านได้ลองแห่นางแมวเพื่อขอฝน สุดท้ายก็เหมือนจะไม่สำเร็จ เพราะไม่ว่าจะทำครั้งแล้วครั้งเล่า ฝนก็ไม่ยอมตกลงมา ในที่สุดเขาก็เริ่มเบื่อแล้วหาวิธีอื่นกัน





ในครั้งที่สองพวกเขาได้ลองบูชายัญแพะ แล้วจากนั้นก็ฆ่าเพื่อขอฝน แต่ไม่ว่าจะผ่านไปแล้วถึงอาทิตย์หนึ่ง ฝนก็ไม่ยอมตกลงมาเหมือนดั่งเคย


 


ผู้คนต่างพูดคุยกันว่าบางทีอาจจะเพราะสิ่งที่บูชายัญไปยังทำให้เทพแห่งฝนพอใจไม่ได้




ในครั้งที่สาม ที่ว่ากันว่าความร้อนกับความแห้งแล้งทำให้คนหน้ามืดตามัวคงจะเป็นเรื่องจริง




สายตาของคนทั้งหมู่บ้านต่างพากันจับจ้องมาที่ฉัน ซึ่งเป็นเด็กกำพร้าเพียงคนเดียวในหมู่บ้าน




และในวันถัดมา ฉันก็ถูกเชือดมัดข้อมือและข้อเท้า

 


ไม่ว่าจะพยายามขยับเท่าไหร่ เชือกก็ยิ่งมีแต่จะบาดลึก...ลึกลงไปในเนื้อ บางจุดถึงกับเกิดบาดแผล





จริงๆแล้วเขาไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย ฉันได้แต่คิดพลางถอนหายใจด้วยความระอา แค่บอกว่าจะบูชายัญเธอให้เทพเจ้าแห่งฝนด้วยการฆ่าให้ตาย ฉันก็ยอมมาที่นี่โดยไม่ขัดขืนอะไรแล้วแท้ๆ





ทุกคนในหมู่บ้านนี้ใจดี คอยเลี้ยงฉันมาตลอด






ในเวลาที่ฉันไม่มีอะไรกิน ทุกคนต่างช่วยกันหาอาหารมาให้ฉันรวมถึงเรื่องเงินค่าเล่าเรื่อง หลายๆคนช่วยกันเจียดเงินของตัวเองออกมา ทำให้ฉันไม่เคยรู้สึกขาดความอบอุ่นเลยแม้แต่ครั้งเดียว






แต่นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่ฉันโดนความอบอุ่นในจิตใจฆ่าตาย






ภูติฝนช่างใจร้าย





ทุกคนหายไปหมดแล้ว เหลืออยู่แต่เพียงฉันที่ถูกทิ้งไว้หน้าถ้ำ คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าในถ้ำนี้มีอะไร ทำไมคนที่เข้าใกล้ถ้ำนี้ถึงได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย


 


ฉันรู้ดีว่ามีอะไรอยู่ในถ้ำนั้น แค่ไม่เคยปริปากพูดมันออกมา


 


ถ้ำนี้เป็นถ้ำที่มีเสืออาศัยอยู่…



 


อีกไม่นานตอนที่ ลับรังตอนเย็น ฉันก็คงถูกมันกิน


 


ตะวันเริ่มคล้อยลง บ่งบอกว่าเวลาของฉันใกล้หมดลงแล้วทุกๆที


 


ไม่นานนักฉันก็เริ่มได้ยินเสียงฝีเท้าจากข้างหลัง พอฉันเอี่ยวตัวไปดู ก็พบว่าเป็นไว้ดั่งที่คาดจริงๆ


 


ำลังมาทางนี้…



 


ฉันนิ่ง ไม่ยอมขยับตัว รอมันผ่านไป






ทว่ามันกลับขยับเข้ามาใกล้ฉัน ใกล้เสียจนแทบได้กลิ่นเนื้อสดๆ ฉันแทบจะอาเจียน




ก่อนหน้านี้ฉันเป็นคนที่ไม่เคยกลัวความตายเพราะฉันไม่มีสิ่งสำคัญใดๆเหลือ แต่ตอนนี้ฉันกลัว กลัวจนร้องไห้ออกมา เมื่อความตายใกล้มาเยือนเพียงอีกแค่ไม่กี่นาทีข้างหน้านี้



 


ความหวาดกลัวเริ่มกัดกร่อนครอบงำภายในจิตใจช้าๆ แทรกซึมไปทุกอณูจนทำให้ฉันยิ่งร้องไห้หนักมากกว่าเดิม เสียงสะอื้นดังแผ่วออกมาเมื่อมันตะปบฉันให้ล้มลง





ฉันกำลังจะตาย...


 


---------------------------------------------------------------




น้ำอะไรบางอย่างที่เย็นๆกระทบเข้าที่ใบหน้า ฉันปรือตาขึ้นมาก่อนจะกะพริบตาถี่ๆเพื่อปรับแสงให้รับเข้ากับนัยน์ตา





เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่อายุน่าจะราวๆ10ปียิ้มด้วยความดีใจเมื่อเห็นฉันฟื้น ก่อนจะโบกมือ


 


พอฉันขยับมือเพื่อจะโบกทักทายกลับ เขาก็ยิ่งดีใจ เด็กหนุ่มคนนั้นกอดฉันเอาไว้





จะบอกว่าฉันตายแล้วก็ไม่ใช่...เพราะว่าตอนนี้ฉันยังคงขยับร่างกายของตัวเองได้อยู่ แล้วก็ยังอยู่ที่หน้าถ้ำเหมือนเดิม


 


ฉันค่อยๆยันตัวเองให้ลุกขึ้นมา นัยน์ตาสอดส่องไปมองรอบๆ ฉันยังอยู่ที่เดิม ไม่รู้ว่าเสือตัวนั้นหายไปไหนแล้ว แล้วใครมาช่วยเธอเอาไว้






จะบอกว่าเป็นเด็กหนุ่มคนนี้มันก็คงยากนักที่จะเชื่อ..


 



พอเด็กหนุ่มคนนั้นเห็นฉันลุกขึ้น เขาก็พยายามจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบ ก่อนที่จะจับมือของฉันแล้วจูงให้เข้ามาในป่าลึกขึ้นเรื่อยๆ ลึกมากแบบที่ฉันเองก็ยังไม่เคยเข้ามาก่อน



 


ในนั้นมีถ้ำอยู่ แต่อาจจะเพราะทางเข้ามันถูกปกคลุมด้วยต้นไม้ เลยทำให้ไม่มีใครคิดที่จะสังเกตตมันสักเท่าไหร่นัก


 


ทันทีที่เด็กหนุ่มดึงฉันมาอยู่หน้าถ้ำ ต้นไม้ที่ขวางทางก็ค่อยๆเปิดทางออกเข้าสู่ถ้ำช้าๆ ฉันได้แต่มองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความตกตะลึงเพราะไม่เคยเห็นมาก่อน




“พาเรามาที่นี่ทำไม” ฉันเอ่ยถามอออกไป เด็กหนุ่มเงียบก่อนจะแบมือทั้งสองข้างออก “...นายพูดไม่ได้..?”




สิ้นสุดประโยคนั้นเด็กหนุ่มก็ยิ้มแต่ก็ไม่พูดอะไร ดูเหมือนจะแค่เป็นใบ้อย่างเดียว ยังดีที่ไม่ได้หูหนวกไปด้วย





ฉันเริ่มคิดแล้วว่าบางทีเด็กคนนี้ก็อาจจะไม่มีสิ่งสำคัญที่เหลืออยู่ในชีวิตเหมือนกัน เป็นแบบเดียวกับฉัน




แล้วฉันก็ไม่มีที่ไหนที่ให้กลับไปได้แล้วด้วย
 




นับตั้งแต่วันนั้น ฉันก็เริ่มเปลี่ยนแปลงการใช้ชีวิตอยู่ของตัวเอง

 


นั่นเป็นฤดูร้อนครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่สนุกที่สุดในชีวิตของฉัน




--------------------------------------------------------------------





หลายครั้งที่ฉันมักจะออกมาเดินเล่นในเวลากลางวัน แต่ก็ไม่กล้าออกไปไกลนัก เพราะรู้ดีว่ามันคงจะไม่ปลอดภัยเท่าไหร่ ในขณะที่เด็กหนุ่มคนนั้นก็จะออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าจนถึงบ่าย แล้วก็กลับมายังที่ถ้ำเหมือนเดิมพร้อมกับอาหาร


 


ในเวลากลางคืน เราทั้งสองคนจะออกไปที่ทะเลสาปด้วยกันเพื่อไปดูดาว แสงสว่างจากดวงดาวนั้นเห็นชัด และสุกสกาวท่ามกลางความมืด


 


ในเวลากลางวันบางครั้ง เราก็จะออกไปที่แม่น้ำ ถึงมันจะไม่สนุกเท่ากับเล่นทะเลก็ไม่เป็นไร แค่มีเขาด้วยฉันก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว


 


ทุกๆอย่างดูสนุกไปหมดตั้งแต่ที่ฉันได้อยู่กับเด็กคนนี้





โลกที่พลันมัวหมองเริ่มสดใส




บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าความรัก






ฉันรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังได้สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตเพิ่มมาอีกอย่าง





หลายครั้งที่ฉันพยายามพูดคุยด้วย แต่เขาก็จะยิ้มมาเฉยๆไม่ตอบอะไร


 


แต่โชคชะตาก็ราวกับกลั่นแกล้ง เมื่อฉันต้องล้มป่วยด้วยโรคประหลาดในเวลาถัดมา


 


ฉันนึกโทษภูติฝนอยู่ในใจ เพราะเขาทำให้ฉันต้องถูกสังเวย ฉันรอดมาได้จนมาเจอกับสิ่งสำคัญ แต่สุดท้ายแล้วภูติฝนก็มาพรากชีวิตของฉันไป


 


ทำไมถึงต้องเป็นตอนนี้...ทำไมถึงไม่เป็นตอนที่ฉันกำลังจะถุก ินตาย



 


เด็กหนุ่มคนนั้นไม่ได้ออกไปข้างนอกเหมือนทุกๆที แต่กลับมองฉัน หยาดน้ำใสๆค่อยๆกระทบลงมายังที่ใบหน้า น้ำนั้นใสและเย็นเฉียบ



 


จะว่าไป...ฉันจะตายแล้วฉันยังไม่ได้รู้ชื่อของเด็กคนนี้เลยด้วยซ้ำ


 


“นายชื่ออะไร….”



 


เด็กหนุ่มคนนั้นเงียบ ฉันถอนหายใจเมื่อรู้ว่าตัวเองคงจะไม่มีทางได้คำตอบแน่นอน แต่อย่างน้อยก่อนที่ฉันจะตาย ฉันก็ยังอยากที่จะรู้ชื่อของอีกฝ่ายอยู่ดี






“เขียนบนผนังถ้ำก็ได้ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก”



 


แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมบอก





“...ขอร้องละ…”ฉันส่งสายตาเว้าวอนไปให้เขา มันอาจจะดูน่าสมเพช แต่มันก็เป็นโอกาสครั้งสุดท้าย “อย่างน้อยในช่วงสุดท้ายของชีวิต ฉันก็ยังอยากรู้ชื่อของนาย”


 


“ไม่มีชื่อ…”



 


เสียงของเด็กหนุ่มที่เธอคิดว่าเป็นใบ้กลับค่อยๆพูดออกมาช้าๆ เสียงนั้นเรียบ ลื่น ให้ความรู้สึกกังวานใสราวกับเสียงของน้ำตกที่ดังก้องกังวานไปมาเสียอย่างมิรู้จบ


 


“.....นาย”


 


ฉันตัดสินใจค่อยๆกลั้นหายใจ ก่อนจะสะกดความเจ็บปวดจากโรคแล้วพูดออกมาช้าๆ


 


อาจจะเพราะฉันรู้ตัวดีว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว








“ขอบคุณนะ...ภูติฝน”




 


เด็กหนุ่มยังคงไม่พูดอะไร ท่าทางของเขาดูเหมือนจะตกใจเล็กน้อย หยาดน้ำใสยังคงตกกระทบลงบนใบหน้าของฉันไม่หยุด และมันเริ่มหนักขึ้นมาเรื่อยๆทุกที






คงเพราะคาดไม่ถึงว่าฉันจะรู้อยู่แล้วเรื่องที่เขาเป็นภูติฝน





หูของฉันพลันเริ่มได้ยินเสียงฝนตกข้างนอกหนักขึ้น





“แทนที่จะฆ่าฉัน….แต่กลับช่วยฉันเอาไว้”

 


ฉันส่งยิ้มให้อีกฝ่าย คนตรงหน้าปกปิดฉันมาตลอดว่าตัวเองเป็นคนธรรมดา แต่มีครั้งหนึ่งตอนที่ฉันจะปลุกให้เขาตื่น มือของฉันกลับผ่านทะลุร่างนั้นไป






เหมือนกับน้ำ...ที่ไม่มีอะไรเลย



 


โปร่งใส อยู่ข้างหน้า เบาบาง แต่จับและสัมผัสอะไรไม่ได้





 


เหมือนกับตัวตนของฉัน...ที่ไม่มีอะไรตั้งแต่แรกเลย





หลังจากที่ภาพตรงหน้ามืดมัวจนฉันมองไม่เห็นอะไรแต่ประสาทสัมผัสอื่นยังคงทำงาน ฉันยังคงได้ยินเสียงพายุที่โหมพัดเข้ามาในฤดูร้อนอย่างต่อเนื่อง






นั่นทำให้ฉันได้รู้ความจริงอะไรบางอย่าง





ที่ฝนตกไม่ใช่เพราะภูติฝนพอใจกับเครื่องบูชายัญ




 


แต่เป็นเพราะต้องการที่จะชะล้างความตายให้กับชีวิตหนึ่งเท่านั้นเอง



------------------------------------------------------------------------------------------



สวัสดีค่ะ ตอนแต่งเรื่องนี้ค่อนข้างรีบมาก

จำนวนหน้าเลยดูสั้นและรีบตามไปด้วย 5หน้าเองO<---<

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ larza จากทั้งหมด 31 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 งงงงงง
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 01:34
    อบอุ่นมาก ชอบๆ
    #2
    0
  2. วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 23:32
    เนื้อเรื่องดีมากเลยครับ สนุกสุดๆอ่ะเหมี๊ยว
    เเต่งได้ดีจังอ่านเเล้วเเบบน้ำตาคลออ่ะ นี้ๆๆเเต่งอีกเยอะๆเลยน่ะเหมี๊ยว
    #1
    1