[Star Wars] A black hole [Reylo]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 702 Views

  • 1 Comments

  • 20 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    6

    Overall
    702

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ



ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 27 ธ.ค. 60 / 03:35

บันทึกเป็น Favorite


ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั้นค่อนข้างซับซ้อนและยากจะหยั่งถึง



ในตัวของเบน โซโลมีสายเลือดของพลังที่แข็งแกร่งไหลเวียนอยู่ และเมื่อใดที่คนอื่นได้ยินว่าเขามีสายเลือดของสกายวอคเกอร์อยู่ในร่าง ทุกคนก็มักจะมองมายังทางเขาด้วยสายตาที่ชื่นชมและสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังอยู่เสมอ



ใครๆ ต่างบอกว่าเขาโชคดีที่ได้มีพลังของสายเลือดที่แข็งแกร่ง แต่ในใจลึกๆ เบนกลับไม่เคยคิดว่าตนเองโชคดีแม้แต่ครั้งเดียว เขากลับคิดว่าตนเองโชคร้ายอย่างถึงที่สุด เขาไม่อยากที่จะได้รับพลังนี้แม้แต่น้อย เขาไม่อยากให้คนอื่นมองมาด้วยสายตาคาดหวัง



หากเลือกที่จะเกิดได้เบนก็อยากเลือกที่จะไม่มีพลังอะไรเลย



จากนั้นเลอาก็ส่งให้เขาไปเรียนรู้วิธีการใช้พลังกับลุค ตลอดระยะเวลาที่เรียนด้วยกันนั้นเบนรู้สึกอึดอัดเหมือนคนจมน้ำ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็มักจะมีแต่คนมองด้วยสายตาคาดหวัง มีแต่คนพร่ำบอกว่าเขาเป็นความหวัง เขาเป็นเจไดที่สืบทอดพลังที่แกร่งกล้าที่สุด



เบนรับฟังคำชมนั้น ทว่าในขณะเดียวกันโพรงในใจของเขาก็เริ่มก่อตัวเป็นขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มไม่รู้ว่าจะสามารถหยุดยั้งโพรงมืดที่นับวันจะขยายตัวได้อย่างไร ทั้งที่เขาน่าจะรู้สึกยินดีกับคำชื่นชมนั้น หากแต่ทุกครั้งที่ได้ยินคำสรรเสริญ มันกลับทำให้โพรงในใจของเขาขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ



จนในที่สุดโพรงมืดนั้นก็ดูดกลืนความรู้สึกของเขาไปจนหมดสิ้น



จากที่เคยทรมานกับการถูกคาดหวัง ถูกชื่นชม ในตอนนี้เบนกลับเริ่มไม่รู้สึกอะไรแม้แต่น้อย เขาถูกโพรงมืดดูดกลืนความรู้สึกทุกอย่างเข้าไป ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกโดดเดี่ยว เสียใจ ผิดหวัง ชายหนุ่มก็ไม่รู้สึกถึงมันอีกแล้ว



เบนปล่อยให้ความมืดให้กลืนกินตัวเขาทีละช้าๆ เพียงเพื่อต้องการจะฝังกลบความรู้สึกที่ตนเองไม่ต้องการลงไปยังส่วนลึกที่สุดของจิตใจ ความมืดทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นและสามารถสลัดทิ้งความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เกาะกุมจิตใจมาได้ตลอดนับตั้งแต่ยังเด็ก



จนท้ายที่สุดแล้วเขาก็หลอมรวมเข้ากับความมืดนั้น



เบนคิดว่าไม่มีสิ่งใดจะทำให้เขารู้สึกสั่นคลอนได้อีกแล้วตราบใดที่ยังมีโพรงนั้นอยู่ข้างใน --ทว่าท้ายที่สุดแล้วความรู้สึกของเขาก็กลับมาสั่นคลอนอีกครั้ง



เพียงเพราะการก้าวเข้ามาของคนๆ หนึ่ง



………………………………………………..



…………………………………..



อยู่ๆ พลังของเขากับเรย์ก็เชื่อมต่อกันได้อย่างไม่มีที่มาที่ไป



ในตอนแรกที่พลังของทั้งสองคนเชื่อมต่อกันนั้น เรนกับเรย์นั้นสู้กันบ่อยครั้ง จวบจนกระทั่งเมื่อรู้ว่าทุกอย่างเป็นเพียงแค่ภาพนิมิตของพลังและไม่สามารถทำร้ายร่างกายกันและกันได้ เรย์ก็เริ่มเปลี่ยนมาพยายามชักชวนให้เขากลับใจแทน



แน่นอนว่าเรนไม่ได้ปฏิเสธตรงๆ แต่เขาก็พยายามชักชวนเธอเช่นกัน จนเมื่อเห็นว่าความพยายามทั้งสองฝ่ายไม่เป็นผล เรย์ก็เริ่มเปลี่ยนหัวข้อเรื่องที่คุยเป็นบทสนทนาทั่วไปแทน



ไคโล เรนไม่อยากจะยอมรับว่าเขาชอบช่วงเวลานี้มากที่สุด เขาชอบเวลาที่ได้มองสายตาของเรย์ที่มองมาอย่างมุ่งมั่นและแน่วแน่ดุจดั่งกองไฟที่โชติช่วงชัชวาลกลางรัตติกาล และคลับคล้ายกับว่าสายตาของเรย์จะสามารถทะลุผ่านเข้ามาแผดเผาจิตใจอันดำมืดของเขาได้ ทุกครั้งที่สายตาของพวกเขาสบกัน เรนจะไม่สามารถละสายตาจากอีกฝ่ายได้ราวกับว่าโพรงมืดในจิตใจค่อยๆ หลอมละลายไปทีละนิด



กองไฟดวงเล็กๆ นั้นกำลังแผดเผาความมืดในจิตใจของเขา



เรนไม่อยากสูญเสียช่วงเวลานี้ไปเลยแม้แต่น้อย แต่เขารู้ดีว่าท้ายที่สุดแล้วนั้นเธอกับเขาก็เป็นได้เพียงแค่เส้นทางคู่ขนานที่มิอาจมีวันบรรจบกัน เขามีอุดมการณ์ของตนเอง ในขณะเดียวกันเรย์ก็มีอุดมการณ์ที่แตกต่างจากเขาอย่างสิ้นเชิง



แล้วคนที่มีอุดมการณ์ต่างกันจะอยู่ด้วยกันได้อย่างไร..?



เพียงแค่คิดขึ้นมาความคิดของไคโล เรนก็รวดร้าวและแตกกระจัดกระจายอย่างไม่อาจรวบรวมได้ ในอกพลันเจ็บปวดรวดร้าวอย่างยากจะหยั่งถึงสาเหตุ ทั้งที่เรนคิดว่าโพรงมืดนั้นจะดูดกลืนและฝังกลบความรู้สึกของเขาลงไปในส่วนลึกของสมองจนไม่สามารถรับรู้ได้อีกแล้ว



ทว่าเรย์ก็ทำให้ความรู้สึกของเขากลับมาสั่นคลอนอีกครั้ง



แม้กระทั่งตอนที่สโนคบอกให้ฆ่าเรย์ เรนก็ไม่สามารถทำได้ ทั้งที่ตอนฆ่าพ่อของตนเองเขากลับทำได้อย่างง่ายดาย ทว่าเรนกลับฆ่าเรย์ไม่ลง



ทำไม?



ไคโล เรนมีแต่คำถามเต็มไปหมดอยู่ในหัว ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เลือกที่จะฆ่า-- ฆ่าทุกคนที่อยู่ในนั้นแล้วเลือกที่จะช่วยเรย์ ก่อนจะชักชวนให้อีกฝ่ายมาครองจักรวาลร่วมกัน



ทุกอย่างเหมือนจะดี ทว่าท้ายที่สุดแล้วคนที่มีอุดมการณ์ต่างกันก็ไม่มีวันบรรจบกันได้ เปรียบดั่งความมืดกับความสว่างที่ท้ายที่สุดแล้วนั้นก็มิอาจบรรจบกัน



เรย์ปฏิเสธคำเชิญชวนของเขา แล้วหันอาวุธเข้าใส่



แต่กระนั้นเมื่อเขาตื่นขึ้นมา เรย์ก็เลือกที่จะไม่ฆ่าเขา



เหตุการณ์นั้นทำให้เรนไม่รู้ว่าตนควรจะรู้สึกอย่างไร ยินดี? สับสน? หรือมีความหวัง? เรนไม่อาจบ่งบอกได้แม้แต่น้อย



ทว่านอกเหนือจากอีกฝ่ายจะแผดเผาทำลายโพรงมืดจนจิตใจของเขาสั่นคลอนแล้ว



เรย์ยังทำให้เขารู้สึกรวดร้าวที่อกด้านซ้ายทุกครั้งยามที่นึกถึงอีกด้วย



-------------------------------------------------------------------------



[Talk]

ไม่เคยชอบคู่ไหนเท่าคู่นี้มาก่อนเลยค่ะ อดเขียนไม่ได้จริงๆ พอออกจากโรงก็นึกพล็อตได้ เลยรีบมาเขียน 








ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ larza จากทั้งหมด 31 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Aul_jung
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 01:42
    ชอบคู่นี้เหมือนกันค่ะ แต่ขอถามได้ไหมคะทำไมต้องอกขวา ถ้าปวดใจน่าจะเป็นอกซ้ายหรือเปล่าคะ
    #1
    1
    • 27 ธันวาคม 2560 / 03:34
      ตายแล้ว เพิ่งเห็นว่าเขียนเป็นขวา ขอบคุณมากนะคะ เบลอแรงมากTvT
      #1-1