fic Hoozuki no reitetsu - Life is pass away

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 3,309 Views

  • 431 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    51

    Overall
    3,309

ตอนที่ 16 : บทที่ 12 Sacrifice -Edit-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    16 เม.ย. 57

ขออนุญาตตอบคอมเม้นท์รวมๆนะคะ
 
โอ๊ย ขำที่บอกจะมอบรางวัลคุกทองคำให้เจ๊ก ชอบมากค่ะ555555555555555
 
ตอนพิเศษตอนที่สองไว้รอเปิดเรื่องใหม่นะ ไม่ได้ลงในเรื่องนี้หรอก..
 
ก็ฟิคนี้มันแนวฉลองสงกรานต์ เลยต้องมีให้ท่านเปียกน้ำกันนิดหน่อย(?) 
 
ถามว่าฮาคุทาคุทนได้ไงตอนเห็นโฮซุกิตัวเปียกน้ำ คำตอบคือเห็นตอนเช็ดตัวหมดแล้วค่-- //โดนกระบองฟาดหัว
 
สุขสันต์วันสงกรานต์นะคะ ฮา นี่เราแทบจะอัพรัวๆกันเลยทีเดียว 
 
ที่นรกไม่มีแอร์ค่ะ เปลืองงบ(?)
 
อ่านตอนนี้เดี๋ยวจะเลิกสงสารฮาคุทาคุทันทีเลยค่ะ..
 
ขอบคุณทุกๆคนที่บอกจะตามเรื่องที่เราเขียนนะคะ แอบเขินยังไงไม่รู้555 
 
ป.ล. เราอัพทุกวันค่ะ ฮ่าๆ
 
ตอนโฮซุกิชุ่มน้ำ คนเขียนเขียนไปยังกระอักเลือดออกทางปากเลยค่ะ..
 
มีคนชอบบ่นว่าเราอัพสั้น เราเลยอัพยาวๆค่ะกับตอนนี้ เดี๋ยวตอนหน้าก็สั้นเหมือนเดิมละ555555

ป.ล.2. นี่ไม่ใช่เจ้าหญิงนิทรานะคะ จะได้ฟื้นขึ้นมาเพราะรับจุมพิษจากเจ้าชาย555555555555



ขออีดิทแก้อีกรอบค่ะ ตอนแรกลบทิ้งไปเลย รู้สึกว่ามันยังไม่ใช่ยังไงไม่รู้ เลยเอามาแก้ใหม่



 
---------------------------------------------------------------------------------
















การเชื่อใจใครสักคนแล้วเขาคนนั้นหักหลังเรา









 


มันเจ็บยิ่งกว่าตายทั้งเป็น







 


เสียงจั๊กจั่นกับเสียงจิ้งหรีดที่ดังสลับเสียงกัน เป็นสัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่าหน้าร้อนได้มาถึงแล้ว













พื้นดินของหมู่บ้านเริ่มแตกระแหงจากผลกระทบของหน้าร้อน พืชผลบางส่วนเริ่มตายและปลูกไม่ได้ ที่หมู่บ้านแห่งนี้ถูกล้อมรอบไปด้วยภูเขา ฉะนั้นจึงเป็นไปได้ยากมากที่ว่าจะมีฝนตกลงมา












แต่เพราะว่าประเทศนี้มักจะมีมรสุมบ่อยๆ เลยพลอยทำให้หมู่บ้านนี้มีฝนตกลงมาบางครั้ง แม้ไม่มากแต่มันก็พอที่จะประทังชีวิตได้





 


ไม่เหมือนกับฤดูร้อนครั้งนี้











ความแห้งแล้งมาเยือนแทบจะทุกที่ ไม่มีมรสุมพัดผ่าน ธารน้ำที่มักไหลอยู่เสมอในตอนนี้กลับกลายเป็นแห้งขอด











ตามปกติยิ่งไม่ค่อยจะมีอะไรกินอยู่แล้ว พอพืชผลเริ่มปลูกไม่ได้ โจก็เลยไม่มีอะไรกินเพราะไม่มีใครเมตตาที่จะให้เลยแม้แต่น้อย













หลายวันแล้วที่โจไม่ได้กินอะไรเลยแม้แต่น้ำ




 


“เจ้าดูผอมลงไปหรือเปล่า”ฮาคุทาคุเอ่ยทักขึ้นมา โจส่ายหน้าให้กับคำถามนั้น






 


“ข้าว่าท่านคงคิดไปเอ….”ยังไม่ทันที่จะพูดจบดี ฮาคุทาคุก็ดึงอีกฝ่ายเข้ามากอด โจสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น










“เห็นไหม เจ้าผอมลงจริงๆด้วย”ฮาคุทาคุว่าพลางปล่อยมือออก









หลังจากวันนั้นฮาคุทาคุเลยเอาอาหารมาให้ โจได้แต่มองสิ่งที่อยู่ในกล่องอาหาร พอเปิดออกมาแล้วใช้ตะเกียบคีบกินถึงได้รู้ว่ามันอร่อยมากที่สุดในชีวิตเท่าที่เขาเคยกินมา





 


ทุกๆครั้งฮาคุทาคุมักจะเอาอาหารดีๆมาให้ บางทีมันอาจจะเป็นอาหารที่พวกเทพกินกันเป็นปกติอยู่แล้ว แต่สำหรับโจแทบจะไม่เคยกินอาหารแบบนี้มาก่อน









หลายครั้งที่เขาเกรงใจ บอกปฏิเสธ หากอีกฝ่ายก็ยังคงเอามาให้อยู่ดี





 


บางวันนอกจากจะเอาอาหารมาให้แล้วก็กินข้าวด้วยกัน




 


อย่างเช่นวันนี้…












ฮาคุทาคุเงยหน้าขึ้นมาจากอาหารที่กินจนเสร็จแล้ว ก่อนจะมองโจที่กำลังกินอยู่






 


“ข้าวติดอยู่ที่ปากเจ้าน่ะ”ทันทีที่ฮาคุทาคุเอ่ยจบ โจก็เงยหน้าขึ้นมา ชายหนุ่มเอื้อมมือปัดข้าวที่ติดอยู่ที่ปากให้หลุดออกไปก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปประทับริมฝีปากแบบไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว










ที่น่าแปลกก็คือโจตอบรับสัมผัสนั้น








 


เรียวลิ้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ ไล้ไปตามแนวฟันก่อนจะตวัดเก็บเกี่ยวความหอมหวาน หยอกล้อกับลิ้นของอีกฝ่าย โจตอบรับสัมผัสนั้นแม้ว่ามันจะดูตะกุกตะกักก็ตามที










เนิ่นนานกว่าที่ฮาคุทาคุจะถอนริมฝีปากออกไป ใบหน้าของโจแดงก่ำ เด็กหนุ่มพยายามที่จะสูดอากาศเข้าปอดให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หยาดน้ำบางส่วนที่ไหลลงมาจนถึงคางชายหนุ่มก็ช่วยปาดมันออกไป










ในใจเริ่มอยากคิดทำมากกว่านี้ แต่พอคิดไปคิดมาแล้วมันคงไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่








 


แถมอีกฝ่ายยังเป็นแค่เด็ก...แล้วก็ยังเป็นเด็กผู้ชายอีก








 


ฮาคุทาคุถอนหายใจ ลูบหัวของอีกฝ่ายก่อนที่จะกลับขึ้นไปบนสวรรค์ตามเดิม






 


--------------------------------------------------------------------------







 


“วันนี้ท่านฮาคุทาคุก็ไม่มาอีกแล้ว…”โจบ่นพึมพำกับลูกแพนด้าที่อยู่ในมือตัวเอง เด็กหนุ่มปล่อยให้แพนด้าหลุดออกจากมือของเขา ไม่นานมันก็วิ่งหายเข้าป่าไป









เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ...สังหรณ์ใจไม่ดีเลย










โจเดินกลับเข้าไปในหมู่บ้าน ฉับพลันอะไรบางอย่างอุดเข้าที่ปากอย่างรวดเร็วก่อนที่มันจะผูกกับศีรษะ ยังไม่ทันที่จะได้ขัดขืนหรือกรีดร้องเรียกให้ใครสักคนมาช่วย ข้อมือทั้งสองข้างก็ถูกไพล่ไว้ข้างหลังพร้อมกับเชือกที่มัดข้อมือทั้งสองข้างนั้นเอาไว้








แม้จะพยายามขัดขืนเท่าไหร่ ก็ไม่อาจที่จะทำอะไรได้เลย









นัยน์ตาสีนิลเบิ่งกว้างด้วยความตกใจ เขาหันไปมองข้างหลังก่อนจะพบว่าเป็นคนในหมู่บ้านหลายๆคน







 


เด็กหนุ่มทำได้แต่เพียงส่งเสียงอู้อี้ออกไป








 


“ฟังนะ…”เสียงใครบางคนพูดขึ้นมา ก่อนที่ใบหน้าของโจจะถูกจับให้หันไปมอง อีกฝ่ายย่อตัวลงมานั่งเพื่อที่จะได้อยู่ในระดับเดียวกับเขา “เราจะจับเจ้าไปบูชายัญให้กับเทพอินามิ แน่นอนว่ามันไม่ส่งผลเสียอะไรกับเจ้าหรอก ใช้เวลาแค่ราวๆสี่วัน พอเสร็จพิธีฝนก็จะได้ตกลงมาไง ถ้าทำเพื่อหมู่บ้านแค่นี้เจ้าก็น่าจะทำได้ใช่ไหมละ?”










 


โจเงียบไม่ตอบอะไร รู้เพียงแต่ยังไงตัวเองก็ขัดขืนอะไรไม่ได้อยู่แล้ว







 


ยูกาตะตัวเก่าที่เคยสวมใส่ถูกถอดออก เปลี่ยนเป็นเสื้อที่ใหม่กว่านั้นเพื่อให้เหมาะสมกับของที่จะถูก ’บูชายัญ’ เครื่องประดับต่างๆถูกสวมใส่เข้ามาที่หัว ก่อนที่ผู้ใหญ่ของหมู่บ้านจะบังคับให้โจขึ้นมานั่งบนแท่นพิธีแล้วพนมมือ สายบางอย่างถูกโยงคล้องไปมาวางที่มือของเด็กหนุ่ม








ในใจคิดเพียงแต่ว่า ไม่ว่ายังไงฮาคุทาคุก็คงมาช่วยเขาแน่ๆ








 


ผ่านไปสองวันแล้ว ไม่มีแม้กระทั่งน้ำหรืออาหารใดๆตกถึงท้อง จริงๆกับแค่สองวันเขาอดทนได้สบายๆอยู่แล้ว








 


มีที่ลำบากหน่อยก็คือน้ำ… ลำคอเริ่มแห้งผากจนไม่มีแรงแม้กระทั่งจะส่งเสียงพูดออกไป










แต่ไม่มีวี่แววของฮาคุทาคุเลย










โจเริ่มนึกหวั่น พะวงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่ายหรือเปล่า












 


จนกระทั่งถึงวันที่สาม เขาได้ยินเสียงพูดคุยของคนในหมู่บ้าน แม้ว่ามันจะเป็นเสียงพุดคุยแต่ก็แผ่วเบาไม่ต่างจากเสียงกระซิบเลย












“ข้าละสงสัยจริงๆว่าทำไมถึงเลือกเด็กคนนั้นมาทำหน้าที่นี้”







เสียงกระซิบของใครบางคนพูดขึ้น








 


“ก็เพราะว่าเด็กนั่นเป็นเด็กกำพร้าคนเดียวในหมู่บ้านไง ใครเล่าจะกล้ายอมให้ลูกของตัวเองตาย”







หารู้ไม่ว่าเด็กหนุ่มจะได้ยินคำพูดนั้นทุกคำ











ไม่เป็นไรหรอก..




 


ไม่ว่ายังไงฮาคุทาคุก็ต้องมาช่วยเขาแน่นอน..











 


จนกระทั่งถึงตอนกลางคืน ขวดน้ำอะไรบางอย่างถูกยื่นมาตรงหน้าของโจ เด็กหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อย มองขวดสีขุ่นใบนั้น มือของอีกฝ่ายค่อยๆเปิดจุกออก ก่อนที่จะยื่นมาตรงหน้าเขา







 


โจเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ขมวดคิ้วเมื่อได้กลิ่นของน้ำที่อยู่ในนั้น




 


หยาดน้ำตาที่คลอเบ้าพลันไหลลงมาช้าๆ






 


“น้ำนี่เป็นน้ำมนต์น่ะ ไม่เป็นอันตรายหรอก”








 


ถึงอีกฝ่ายจะพูดแบบนั้น แต่โจเรียนเรื่องยามาพอที่จะรู้ว่ากลิ่นแบบนี้เป็นกลิ่นของอะไร








 


ไม่เป็นไร…










ไม่ว่ายังไง...เดี๋ยวฮาคุทาคุก็คงมาช่วย







 


แต่เมื่อไหร่ละ..?






 


เมื่อไหร่ที่เขาจะเลิกตั้งความหวังกับสิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้










“ไม่เอา…”โจส่ายหน้าหนีเมื่อขวดน้ำนั่นถูกยื่นเข้ามาใกล้ หยาดน้ำตายังคงไหลลงมาพร้อมกับเสียงสะอื้น






 


ความผิดหวังกับความเสียใจถาโถมเข้ามาหนักหน่วงจนหายใจไม่ถนัด นัยน์ตาร้อนผ่าวราวกับกำลังโดนแผดเผา






 


หยาดน้ำตาเย็นเฉียบที่ไหลลงมาไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้น แต่มันทำให้รู้สึกแย่ลง












เจ็บ…




 


เหมือนกำลังถูกกดน้ำ หัวสมองเริ่มอื้ออึง หนักหน่วงเสียจนคิดอะไรไม่ออก






 


ตอนนี้ในหัวไม่มีความอย่างอื่นเลย









นอกจากเพียงแค่ว่าอยากเจออีกฝ่ายก็เท่านั้น









 


อยากเอ่ยคำพูดที่ตัวเองไม่ได้พูดออกไป








อยากใช้เวลาให้อยู่ร่วมกันนานกว่านี้







อยากมีความสุขเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ









ก็แค่อยากได้รับความรักจากใครสักคนบ้าง








 


ทั้งๆที่ได้เจอกับความสุข





 


ได้รับความรักแล้ว







ทว่าทุกๆสิ่งกลับหายไป





 


ทำไม…




 


ทำไมโชคชะตาจะต้องพรากทุกๆอย่างไป








ทำไมถึงจะต้องพรากชีวิตของเขาไปด้วย


 








ยังไม่อยากตาย






ถ้ารู้ว่าวันพรุ่งนี้ไม่มีวันมาถึงก็คงจะดี…






 


อย่างน้อยก็ขอใช้เวลาอยู่ด้วยกันจนกระทั่งลมหายใจสุดท้าย










 


ทั้งชีวิตจะไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว






ขอแค่อยู่ด้วยกัน











 


กลิ่นไซยาไนด์ลอยเข้าจมูก ฉุนกึกจนแสบปร่าในลำคอ มีเพียงแต่เสียงสะอื้นที่หลุดลอดออกมา







ริมฝีปากถูกบังคับให้อ้าออกด้วยมือ ตัวยาพลันไหลลงไปในลำคออย่างเชื่องช้า






 


ทุกๆอย่างพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาจนมองไม่เห็นอะไรอีก







ลมหายใจเริ่มรวยริน แต่ไม่เกินภายในหนึ่งชั่วโมงนี้เขาก็คงจะตาย








ความทรงจำต่างๆในอดีตไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ทั้งคำพูด บทสนทนา การกระทำ







 


รวมถึงรอยยิ้มและคำสัญญา…



 





“ท่านต้องสัญญานะ...ว่าจะไม่หายไปไหน…”









 


นั่นเป็นคำพูดที่เขาเอ่ยบังคับให้อีกฝ่ายรักษาสัญญาด้วย









 


แต่กลายเป็นเขาเสียเองที่ผิดคำพูด






















 


“อ้าว ตายแล้วเหรอ ยังเด็กอยู่เลยนี่นา”




 


โจเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังพูดกับตน ก่อนที่จะพบว่ามันเป็นเพียงแค่แสงสว่างธรรมดาๆ









 


“อย่าร้องไห้สิ ข้าไม่ชอบเห็นใครร้องไห้เสียสักเท่าไหร่หรอกนะ”




 


พอได้ยินประโยคนั้น แทนที่โจจะหยุดร้องไห้ แต่กลับพบว่าน้ำตามันไหลออกมามากกว่าเดิม เด็กหนุ่มร้องไห้จนแทบจะรู้สึกว่าไม่มีอะไรจะไหลออกมาจากตาแล้วด้วยซ้ำ









 


ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะโกรธหรือเสียใจ






 


ไม่รู้ว่าควรจะเลือกโกรธแค้นในโชคชะตาที่เล่นตลกกับชีวิต




 


หรือพรากทุกๆสิ่งทุกๆอย่างไป






 




ไม่รู้ว่าควรจะเสียใจที่อีกฝ่ายไม่ยอมมาช่วย




 


หรือควรจะเสียใจที่เขาหายไปนานขนาดนี้ แต่อีกฝ่ายกลับไม่สังเกตเลย





 




ทุกๆอย่างสับสนปนเปไปหมด ในตอนนี้มีเพียงแค่ความอึดอัดที่อยากระบายออกมา





 


อยากร้องไห้...ก็แค่อยากระบายความเสียใจทั้งหมดที่มีผ่านออกมาทางน้ำตา







 


ผ่านทางการกระทำที่ไม่ใช่คำพูด





 




เพราะความรู้สึกทั้งหมดในตอนนี้ จะให้ใช้คำพูดทั้งหมดคงมากเกินกว่าที่จะพูดออกมาไหว











“เจ้ายังโชคดีนะที่มีวิญญาณยักษ์มาสิงร่างเจ้าก่อนพอดี ไม่งั้นก็คงตายไปแล้ว เห็นแก่เจ้าที่ยังเด็ก ข้าจะให้ความทรงจำอย่างหนึ่งติดตัวไปเป็นของขวัญละกัน”









"แล้วอยากได้ความทรงจำแบบไหนติดตัวไปดีละ?"







 


เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น








แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้คำตอบของคำถามนั้นอยู่แล้ว












 


“ข้าจะถือว่าสิ่งนั้นเป็นความทรงจำที่เจ้าต้องการนะ”














 


ว่ากันว่าเมื่อความรักแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง







 


มันจะมากกว่าเดิมหลายร้อยพันเท่า








-------------------------------------------------------------------------





 



ฮาคุทาคุเริ่มรู้สึกว่าตัวเองสังหรณ์ใจแปลกๆ ช่วงนี้พนักงานบนสวรรค์เริ่มไม่พอ เขาเลยต้องทำหน้าที่คอยดูแลห้องสมุดบันทึกรายชื่อคนตายตลอดเวลาจนแทบจะไม่มีเวลาไปทำอะไรอย่างอื่น








ท้ายที่สุดพอได้จังหวะ เขาเลยฉวยโอกาสแอบลงมาโลกมนุษย์ ยังไงก็ไม่มีใครกล้ามาต่อว่าเขาที่เป็นสัตว์เทพอยู่แล้ว








ทว่าสิ่งที่พบมีแต่ความว่างเปล่า


 


ไม่มีร่างของเด็กคนนั้นรออยู่อีกแล้ว




 


โจหายไป






หายไปตลอดกาล…








ฮาคุทาคุเม้มริมฝีปากแน่น เขาเลยตัดสินใจเลือกที่จะมองหมู่บ้านจากข้างบน หาว่าโจอยู่ที่ไหน แต่ก็ไม่พบ







 


ไม่รู้ว่ากี่วันแล้วที่โจหายตัวไป ฮาคุทาคุเริ่มรู้สึกกังวล แต่ก็ทำอะไรไม่ได้






 


เขาจะหาโอกาสผละจากเวลางานมาที่ทุ่งหญ้าทุกๆวัน






 


ผ่านไปเดือนแล้วเดือนเล่า










เขาก็ไม่เจอกับโจอีกเลย









ไม่ว่าที่ไหน ก็ไม่มีเด็กคนนั้นอีกแล้ว








บางทีเด็กคนนั้นอาจจะเบื่อเขาแล้วจริงๆ












ฮาคุทาคุถอนหายใจ ก่อนที่จะตัดสินใจลอยเข้าไปภายในหมู่บ้าน เผื่อจะมีใครพูดอะไรให้ได้ยินบ้าง ยังไงเขาก็ไม่กล้าเข้าไปในหมู่บ้านอยู่ดี เขาน่ะเกลียดพวกมนุษย์ยิ่งกว่าอะไร








มีเพียงแต่เด็กคนนั้นที่เขายอมผ่อนปรนให้













 


ฉับพลันหูแว่วได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง…




 




“เห็นไหม ข้าบอกแล้วว่าโจน่ะเป็นเครื่องบูชายัญที่ไม่ได้เรื่อง ต่อให้ฆ่าเด็กนั่นให้ตาย ฝนก็ไม่ตกลงมาหรอก”







 


ตาย…?







 


ฮาคุทาคุหยุดชะงักเมื่อได้ยินประโยคนั้น นัยน์ตาพลันฉายแววหวาดหวั่น








 


ถ้าถูกบูชายัญ...วิญญาณจะหายออกไปจากร่าง










นี่เป็นสิ่งที่เขารู้ดี



 







ดังนั้นโจจะไม่มีทางได้ไปเกิดใหม่...จะไม่มีทางได้ไปอยู่ในนรกหรือในสวรรค์






 


นั่นหมายความว่าเขาจะไม่ได้พบกับโจอีกแล้ว..




 


รอยยิ้มขี้เล่นพลันเลือนหายไป ความเจ็บปวดกดเข้ามาที่หน้าอกจนรู้สึกเจ็บ







 


เขาเคยเจอคนที่ตายมาหลายคนแล้ว...แต่สุดท้ายเขาก็จะได้เจอกับคนนั้นอยู่ร่ำไป

แต่นี่ไม่ใช่..







 


โจตายจริงๆ…








 


ตายและหายไปอยู่ในสถานที่ที่เขาเอื้อมไม่ถึง












 


ความเป็นอมตะที่ผ่านมานานทำให้เขาไม่รู้จักความรักและคิดว่าจะเที่ยวเล่นไปวันๆก็เท่านั้น












แต่นี่เป็นครั้งแรก







ที่คิดอยากจะผูกพันธ์กับใครสักคน






 


แล้วทำไมคนพวกนั้นถึงจะต้องแย่งไปด้วย..?






 


หยาดน้ำอะไรบางอย่างบดบังม่านตาจนทำให้ทุกๆอย่างรอบข้างพร่าเลือนลง



 


ความร้อนผ่าวที่นัยน์ตาทำให้รู้สึกราวกับกำลังถูกแผดเผา









แล้วแบบนี้เขาจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร..?










โลกที่ไม่มีอะไรเลย นอกจากความว่างเปล่า



 


จะไม่มีรอยยิ้ม






 


จะไม่มีเสียงหัวเราะ



 


จะไม่มีท่าทางขัดเชินแบบนั้นอีก











ไม่มีอะไรเลย..ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว..









 


พอขึ้นมาถึงบนสวรรค์ เขาก็ตัดสินใจเดินไปที่ศาลาหนึ่ง






 


“มาที่นี่ทำไมเหรอขอรับ ท่านฮาคุทาคุ”


 





อีกฝ่ายถามเขา พลางนั่งเท้าคางมองลูกแก้วที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ สีของมันส่องประกายราวกับไข่มุก







 


“มาขอให้เจ้าลบความทรงจำให้หน่อย”






เพียงเพราะคิดว่าจะไม่ได้เจอกับเด็กคนนั้นอีกแล้ว









ความรู้สึกเจ็บปวดมันก็มากเกินกว่าจะทนไหว









 




อาจจะเพราะเป็นอมตะนานเกินไป เลยแทบจะไม่คิดจะหาความรักจริงๆจังๆ


 








พอมีความรักสักครั้งก็เลยเหมือนกับเสพติดในสิ่งนั้น


 










เสพติดจนขาดไม่ได้…








 


หลังจากวันนั้นฮาคุทาคุก็ลืมทุกๆอย่างไป ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำที่เคยเกิดขึ้น เรื่องราวทั้งหมดที่เขาเคยลงไปโลกมนุษย์รวมทั้งเรื่องของโจ









 


แต่ว่าหลังจากนั้นเขาก็เริ่มกลายเป็นคนที่ชอบเที่ยวผู้หญิงไปโดยปริยาย





 


คงเป็นเพียงเพราะโหยหาความรักหรืออะไรบางอย่าง


 


หรือแค่ต้องการจะเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตให้กับตัวเองก็เท่านั้น








 


แต่อาจจะเพราะจิตสำนึกอะไรบางอย่างที่คงเหลืออยู่บอกให้เขาก็ตัดสินใจขึ้นไปบอกกับเทพอินามิไม่ให้มีฝนตกที่หมู่บ้านนั้นอีก แต่ขอให้ตกบริเวณทุ่งหญ้าแทน





















 


เพียงเพราะสถานที่แห่งความทรงจำจะได้คงอยู่ตลอดไป













 


ราวกับต้องการแช่แข็งทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นเอาไว้














 


จนกว่าจะถึงวันที่เราทั้งสองคนได้เจอกันอีกครั้ง



 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------




สวัสดีค่ะ ไม่มีอะไรจะมาพูดนอกจากคำว่า



พรุ่งนี้อาจจะไม่ได้มาอัพ..


อาจจะนะ



ส่วนความทรงจำที่โจอยากได้ติดตัวไป เผื่อมีใครสงสัย ใบ้ให้ว่าให้ดูว่าทำไมตอนที่โฮซุกิเจอหน้ากับฮาคุทาคุทีไรชอบทะเลาะกันทุกครั้ง









ป.ล. ลองขยายฟ้อนท์เรื่องนี้ดู ถึงกับช็อคเมื่อพบว่าฟิคเรื่องนี้กินไปถึง200กว่าหน้า #...นอนตายอย่างสงบ


//นี่ขนาดยังไม่จบนะ..





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #415 BlackyC (@poonyaweepengjan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 15:49
    เเง้ ;_; มาม่ารุนเเรงมาก
    #415
    0
  2. #377 l3lacky-za (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2557 / 17:45
    นั่งซดมาม่า ;w;

    เดาๆว่าคงเป็นความทรงจำที่ทำให้รู้สึกคุ้นเคยมั้งงิ
    #377
    0
  3. #369 _WhiteWinter_ (@panitporn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 22:47
    แงๆ โจคุง ฮาคุทาคุซามะ โฮซุกิซามะ (เอามาหมด)

    ถ้าหากต้องอยู่ต่อโดยไร้คนที่รัก สู้ลืมไปซะแล้วใช้ชีวิตใหม่ มันคงจะกว่าสินะค่ะ


    #369
    0
  4. #349 magi the kingdom of magic (@yumiho) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 19:22
    น้ำตาของเราเกิดเป็นแม่น้ำไนล์สายใหม่...T^T ทำไมมันเศร้าจัง...
    #349
    0
  5. วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 21:51
    น้ำตาตกเลยค่ะ Q-Q
    ตกลงโฮซุกิซากลียดฮาคุจังจริงๆแล้วหรอ? TT^TT
    #328
    0
  6. #294 จอมโจรแมวดำ (@kurai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 03:25
    มีร้องอะงับ..แง
    #294
    0
  7. #263 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 14:52
    ดราม่าสะเทือนมากๆๆๆไปเลยอ่ะ ฮาคุทาคุซังน่าสงสารจัง แต่โฮซุกิซามะน่าสงสารมากกว่า
    #263
    0
  8. #231 คินตัน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2557 / 23:52
    เราร้องไห้อีกแล้วอ่ะT^T แม่หันมาถามด้วย เป็น__ไร//จงเติมคำในช่องว่าง



    #231
    0
  9. #223 minlion_Kilomater (@minlion) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2557 / 21:48
    อ่านตอนนี้จบนอนดิ้นเหมือนไส้เดือน  สุดยอดดดดดดดด  
    #223
    0
  10. #207 mikuri (@mikuri-lovely) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 21:38
    โอ้ยยย ดราม่าาาาาาาาา แงงงงงงงงงงง สงสารโจจจจจ ทำไมมมมมมมม ทำไมมมมมม แงงงงงงงงงงง อยากจะเข้าไปโอ๋ ฮือออออ #ขอมโนเข้าไปช่วยได้ไหมมมม #หยุดมโนบ้า นี้เป็นเหตุผลที่ฮาคุทาคุเป็นแบบปัจจุบันสินะ YvY สงสารทั้งคู่เลยยยย แงงงงง เมื่อไหร่สองคนนี้จะรู้สึกตัวววววว ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ว่าแต่โจตายเราก็อดเห็นฉากกินเด็กสิ/โดนโจต่อยหน้าา ฮืออออ เราจะรออ่านต่ออออออ YvY /รออย่างใจเย็นนน
    #207
    0
  11. #206 OLAKA (@oummy111) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 17:58
    โจจ โจที่น่ารัก นี่มันจะดราม่าเกินไปแล้ว ฮาคุทาคุทำไมไม่อู้งานมาหาโจให้เร็วกว่านี้ล่ะ T^T
    #206
    0
  12. #203 ➹YuKi➹ (@0896717202) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 14:34
    ดราม่าาาา TT
    ทำร้ายจิตใจสาววายมากคะะ
    ฮรืออออ มาต่อเร็วๆน้าไรด์ 
    ค้างงงง 
    #203
    0
  13. #197 ~..Magic - Innocent..~ (@00-fery-00) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 11:47
    สะเทือนใจง่าา T_T มันจะดราม่าเกินไปแล้ววว  TOT  คนในหมู่บ้านจิตใจมันทำด้วยอาร๊ายยย ถึงมาทำร้ายโจสุดที่รักของเค้า  ฮึ่ม! 
    แค้นๆๆ     ดีแล้วที่ไม่มีน้ำใช้ ท่านฮาคุทาคุ กู๊ดจ้อบบ!!! =w=b
    #197
    0
  14. #195 Paweena Hiddles (@141142) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 07:19
    .......ไรท์ค่ะ...ตอนโจตาย น้ำตาเราไหลพรากๆเลย...... ไม่เป็นไรยะะะ โจคุฃไม่ได้ผิดสัญญาหรอก ;;v;; เจ๊ก ทำไมนายไม่อู้งานในสวรรค์ให้มากกว่านี้ ลงมาโลกมนุษย์ให้เร็วกว่านี้ โจจะได้ไม่ตาย ! ;v; แงงงงงงง ป.ล. นายสมควรได้คุกทองคำ พร้อมประกาศนียบัตรกินเด็กชนะเลิศแห่งปีจริงๆ เข้าขาาย ...ไม่ดิ นายมันตัวพรากผู้เยาว์ชัดๆ!!!!
    #195
    0
  15. #194 Darkmool (@darkness-in-even) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 23:26
    ดราม่าT_T
    มาต่อไวๆน้า
    ต้องจำกันได้ซิ! //กดดันไรท์เตอร์ //โดนถีบ
    #194
    0
  16. #193 Nali (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 22:53
    สรุปทำตัวเองเองทั้งสองคนสินะ อาเมน
    #193
    0
  17. #192 ✿*゚’゚・✿Queen (@rarakyo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 20:56
    น่าสงสาร ... จิตใจตัวเอง เมื่อโจตาย อดอ่านบทพราก.. คุกเวอร์ชั่น เสียใจจรังงง

    ไหนๆก็ไหนๆ ถ้าเกิดจำกันได้ขึ้นมา อืมมม จะทำยังไงกันน้า  5 5 5 
    #192
    0
  18. #191 ยูเอะซัง (@dead-body-red) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 19:44
    คนในหมู่บ้านใจร้ายที่สุด!//ร้องไห้
    ฮาคุทาคุฮื่อออออออออออ!เราเข้าใจเเล้วที่นายเจ้าชู้!
    โจของพี่สาวอย่างแค้นฮาคุสิเขาไม่ได้ตั้งใจหรอกก แง
    #191
    0
  19. #190 BlAcK_PearL (@pearl1236) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 14:49
    เจ้..ตอนนี้แอบหนึบใจจริงจังT^T
    ฮือออ ท่านฮาคุ...ทำไมถึงได้ทำแบบนี้!! //ตบตี 
    ฮือออ สงสารโจ ไม่แน่โจอาจจะต้องแบบรับความรู้สึกเกลียดฮาคุทาคุไปตลอดก็ได้ แงงงงงง
    ปล.แล้วแบบนี้ถ้าได้ความทรงจำกลับมา...ทั้งสองคนจะรักกันได้มั้ยง่าาาาาT^T
    ปลล.จากคอมเม้นโพสที่แล้ว...สรุปท่านฉวยโอกาสแอบดูตอนเช็ดตัวไปแล้วจริงๆด้วยสินะ อ้ากกกก อยากเห็นนนน (โดนจับยัดกระทะทองแดง...)
    #190
    0
  20. #189 treat (@clomdokuro) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 13:17
    ฮาคุทาคุคุงน่าจะไปขอเทพให้ทำน้ำท่วมเลยนะ อยากได้ฝนมากนักก็เอาไปซะให้พอ=_=++
    #189
    0
  21. #188 hatter (@gokudera----59) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 11:52
    ฟฟฟ ดราม่าๆๆๆๆๆ ดร่าม่าเต็มไปหมดเลยเจ๊ T T 

    ครั้งนี้ดราม่าจริงจัง ฟฟฟ แต่อยากให้สองคนนั้นรู้ตัวกันไวๆ ฟฟฟ 

    เข้าใจว่าเจ๊แต่งตอนนี้เหนื่อย ดังนั้นเราจะยังไม่ทวงไปสักวันสองวันล่ะกัน T~T 

    ป.ล. เมื่อคืนเผลอหลับไปก่อนจริงๆ ขอโทษ~~~~
    #188
    0
  22. #186 Death lullaby (@ciel10069) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 09:33
    อ่านตอนนี้แล้วปวดใจมากค่ะ 
    ดราม่าง่าาาา จะเศร้าเกินไปแล้วน้าาา T[]T //กระซิกๆ *ร้องไห้* 
    แต่ตอนฮาคุทาคุไปขอไม่ให้ฝนตกในหมู่บ้านนี่แอบสะใจเบาๆนะ (อ้าว)
    #186
    0
  23. #185 Luppiee (@luppizznn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 08:16
    อะเเงว ชอบบบบ\ ; u ; /

    โจเอ้ยอย่าร้อง /อ้าเเขน #โดนลากไปเก็บ..
    #185
    0
  24. #184 noshikurin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 04:31
    ดราม่า T T
    #184
    0
  25. #179 Poison_Crime (@andrew-khun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 02:03
    โอ้วววววว ครั้งนี้ดราม่ายาวสะใจมาก โหย โจน่าสงสารอะ ถ้าเราเป็นเทพ เราจะเผาหมู่บ้านนั้น- -เอาให้ราบ อยากได้ฝนใช่มั้ย จัดไป คลื่นความร้อนและเปลวไฟ หึหึหึหึหึ //โดนหามส่งรพ.ประสาท
    #179
    0