fic Hoozuki no reitetsu - Life is pass away

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 3,309 Views

  • 431 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    51

    Overall
    3,309

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 โลกหลังความตาย *bit spoil*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    30 มี.ค. 57

Warning-spoiler

ใครที่ยังไม่ได้อ่านคอมมิคช่วงหลังๆที่เล่าถึงอดีตของโฮซุกิ อาจจะงงๆกับตอนนี้หน่อยนะคะ แต่ถ้ามีคนอ่านสปอยล์มาแล้วก็โอเค555

-------------------------------------------------------------------------



หากย้อนเวลากลับไปได้ก็คงดี


จะได้ไม่ต้องเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันข้างหน้า









พักนี้เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองฝันแปลกๆ







แถมความฝันแปลกๆนี่ยังคงมาเป็นระยะๆ เขาจำได้ว่าตัวเองฝันถึงอะไรบางอย่าง แต่ว่าน่าแปลกที่จำไม่ได้เลยสักนิดว่าตัวเองฝันถึงอะไร เหมือนกับมันเลือนหายไปหมดเมื่อตื่นขึ้นในยามเช้า








พอเหตุการณ์แปลกๆแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งแล้ว เขาก็เริ่มอดคิดไม่ได้ว่าเขาโดนมนตร์ของซัคคิวบัสหรือยังไง…





 


หลังจากที่เขาระบายความอึดอัดของตัวเองแบบลอยๆให้กับเถาทาโร่ฟังแล้ว อีกฝ่ายก้ทำท่าครุ่นคิดก่อนจะตอบกลับมา







“บางทีนั่นอาจจะเป็นโลกหลังความตายนะขอรับ..”





 




“โลกหลังความตาย..?”ฮาคุทาคุถามกลับไป เหมือนเขาจะเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้มาเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้สนใจที่อยากจะฟังสักเท่าไหร่








“มันเป็นความเชื่อของมนุษย์ที่ว่าเวลาคนเราตายจะต้องไปพักอยู่ที่โลกหลังความตายเป็นเวลา7วันเพื่อตัดสินว่ามนุษย์ผู้นั้นควรจะได้อยู่ในนรกหรือในสวรรค์น่ะขอรับ ...แต่ดูเหมือนที่นี่จะไม่มี…”โมโมทาโร่ว่าพลางคนยาในหม้อ







“ถ้าเช่นนั้นโลกหลังความตายนี่คงจะวุ่นวายมากเลยสินะ ในเมื่อพอรู้ตัวว่าตัวเองตายแล้วใครๆก็ต้องอยากหาคนที่ตัวเองรักทั้งนั้นแหละ”


 





“ไม่หรอกขอรับ…”โมโมทาโร่เอ่ยแย้งขึ้นมา จากทีแรกที่ฮาคุทาคุพูดเหมือนต้องการระบายความอึดอัดเฉยๆ ตอนนี้ดูเริ่มจะสนใจเรื่องที่เล่าขึ้นมาบ้างแล้ว “ในเมื่อทุกคนจะต้องถูกลบความทรงจำด้วยเหมือนกันทั้งหมด จึงไม่มีใครจำใครได้เลย”







“แบบนั้นก็น่าสงสารแย่น่ะสิ แต่ข้าไม่มีวันตายสักหน่อย”



 


ประโยคหลัง...ถึงเขาไม่ต้องย้ำแต่ใครๆก็รู้ดีอยู่แล้ว ในเมื่อเขามีชีวิตอยู่มาก่อนที่มนุษย์จะเกิดเสียอีก








“แล้วทำไมข้าถึงจะต้องไปอยู่ที่โลกหลังความตายด้วยละ”





 


“บางที..”โมโมทาโร่ว่าพลางนึกขำในสิ่งที่ตัวเองจะพูด เขาก็จำเรื่องนี้ได้ลางๆจากที่มีคนเคยเล่าให้ฟัง “บางความเชื่อก็ว่าโลกหลังความตายจะมีความทรงจำเก็บไว้อยู่ อาจจะเป็นอดีตที่เนิ่นนานมาแล้ว ว่าง่ายๆบางทีถ้าคิดถึงอะไรบางอย่างมากๆ ท่านอาจจะได้ฝันเห็นสิ่งนั้นก็ได้น่ะขอรับ”




 


หลังจากที่ได้ฟังประโยคนี้ ฮาคุทาคุก็เงียบไป สายตามองไปยังที่หน้าต่างด้านนอกบ้าน





 


เขากำลังคิดว่าตัวเองมีอะไรให้คิดถึงอยู่อีก..




 


ในเมื่อตัวเองอยู่ตัวคนเดียวมานานมาก นานเสียจนแทบจะจำไม่ได้ว่าตอนนี้ตัวเองอายุเท่าไหร่ ตั้งแต่ตอนที่เขาเกิดขึ้นมาบนโลกนี้ ก็ไม่มีอะไรที่ทำให้เขาคิดถึงมากถึงขนาดเก็บอดีตไปฝันได้สักหน่อย





 


เขาได้แต่คิดหาคำตอบให้กับตัวเองทั้งวัน พอคิดไปนานๆเข้าก็ยิ่งปวดหัว จนท้ายที่สุดแล้วเขาก็เลิกคิดเรื่องนั้นไป


 





-----------------------------------------------------






“ทะ...ท่านฮาคุทาคุไปทะ-ทำอะไรมาน่ะขอรับ!!” โมโมทาโร่แทบจะสำลักอาหารที่ตัวเองกำลังจะคีบเข้าปากเมื่อได้เห็นสภาพของฮาคุทาคุที่โทรมเหมือนคนอดนอนมาหลายวัน แล้วยิ่งสภาพที่ดูไม่เรียบร้อยตั้งแต่หัวจรดเท้านั่นอีก







อันที่จริงก็โทรมมาสักระยะแล้ว แต่ช่วงนี้เหมือนจะโทรมหนักมากกว่าเดิม..


 





“ข้าไม่อยากนอนน่ะ…”ฮาคุทาคุว่าพลางถอนหายใจ ทั้งชีวิตเกิดมาไม่เคยเครียดอะไรเท่านี้มาก่อน “ช่วงนี้ฝันติดกันบ่อยมากจนข้าเริ่มไม่อยากนอนแล้ว”





 


...ทำไมทั้งๆที่เขาจำไม่ได้...แต่ทำไมถึงไม่อยากเจอกับความฝันนั้น…






 


“ไหนๆแล้ว...ขอออกไปข้างนอกหน่อยก็แล้วกัน..”



ฮาคุทาคุว่าพลางเปิดประตูออกไปข้างนอกบ้าน

 


ก่อนที่เขาจะมาเสียใจทีหลังว่าตัวเองไม่น่าออกไปนอกบ้านเลย…

 


----------------------------------------------------------------


ก๊อก ก๊อก







เสียงเคาะประตูดังขึ้น โมโมทาโร่สะดุ้งเพราะนึกว่าอีกฝ่ายกลับมาแล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ในเมื่อที่นี่เป็นบ้านของฮาคุทาคุ แล้วฮาคุทาคุจะเคาะประตูบ้านของตัวเองทำไม








ไม่นานคำตอบนั้นก็ชัดเจนเมื่อใครบางคนเปิดประตูเข้ามา ทั้งๆที่ยังไม่ได้เอ่ยปากอนุญาตให้เข้ามาเลยสักนิด






“ทะ-ท่านโฮซุกิ…”






โมโมทาโร่ดูจะตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่ไม่น่ามาอยู่แถวนี้มากที่สุด







“พอมีพวกลาเวนเดอร์ เวเลเรียนแล้วก็ดอกไม้จีนไหมขอรับ..?”โฮซุกิถามขึนมาก่อนที่จะหันไปมองรอบๆห้อง แล้วทำสีหน้าขมวดคิ้วนิดหน่อย “แล้วนี่...กลิ่น...กุหลาบ..?”








“ขอรับ..พอดีว่าช่วงนี้ท่านฮาคุทาคุนอนไม่ค่อยหลับ..เลยคิดว่ากลิ่นกุหลาบกับชาคาโมมาลย์อาจจะช่วยทำให้หลับได้บ้าง”






“อย่างไอ้บ้านั่นมีเรื่องอะไรให้กังวลถึงขนาดนอนไม่หลับเหมือนกับคนอื่นๆทั่วไปได้ด้วยหรือขอรับ” ประโยคนี้เหมือนโฮซุกิจะพึมพำกับตัวเอง โมโมทาโร่เลยไม่คิดจะตอบ อีกอย่างขืนตอบไปไม่รู้ว่าท่านฮาคุทาคุจะทำสีหน้ายังไง..







หลังจากที่โฮซุกิเอาสมุนไพรกลับไป ไม่นานนักฮาคุทาคุก็เดินกลับเข้ามาในบ้านพอดี
 



“อะไรน่ะ..กลิ่นกุหลาบเต็มห้องไปหมดเลย”







โมโมทาโร่คิดว่าตัวเองไม่ได้ใส่กลิ่นกุหลาบในห้องแรงขนาดนั้น แต่ทั้งสองคนเข้ามาแล้วดันทักเรื่องเดียวเหมือนกันหมด ทำให้เขาชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองใส่เยอะเกินไปหรือเปล่า




“พอดีเห็นท่านบอกว่านอนไม่หลับ..เลยคิดว่ากลิ่นกุหลาบกับชาคาโมมาลย์อาจจะช่วยให้ดีขึ้นได้…”ทันทีที่เอ่ยจบ โมโมทาโร่ก็ดันถ้วยชาให้อีกฝ่าย ฮาคุทาคุทำหน้าเหมือนเห็นแมลงสาปที่ถูกดันมาให้ เขาก้เลยรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที “ยังไงการอดนอนก็ไม่ดี ข้าว่าท่านนอนบ้างเถอะขอรับ”





หลังจากที่ได้ยินประโยคนั้นฮาคุทาคุก็ถอนหายใจ



"ถ้ารู้แบบนี้ข้าจะไม่ออกไปข้างนอกบ้าน"







ก่อนที่จะเดินไปเปิดโถที่ใส่สมุนไพรไว้ในนั้น




จากนั้นฮาคุทาคุก็ต้องขมวดคิ้วทันที




 


“สมุนไพรหายไปไหน…”

 





“เมื่อกี้ท่านโฮซุกิมาซื้อยาไปน่ะขอรับ...สมุนไพรพวกนั้นนานๆทีจะได้ใช้ ข้าก็เลยขายให้”

 







พอฮาคุทาคุได้ยินประโยคนั้น เขาก็ยิ่งสงสัยกว่าเดิมอีก

 


“ลาเวนเดอร์ เวเลเรียน ดอกไม้จีน...”










สมุนไพรพวกนี้….






 


“...หมอนั่นเป็นโรคนอนไม่หลับหรือยังไง..?”



 




...เป็นสมุนไพรที่ทำให้นอนหลับง่ายขึ้น


 


---------------------------------------------------------------------------------------


 


ยามราตรีเข้ามาเยือนอย่างรวดเร็ว ฮาคุทาคุได้แต่ภาวนาก่อนที่ตัวเองจะหลับว่าอย่าให้ฝันแปลกๆแบบนั้นอีก






แต่แล้ว...ดูเหมือนคำขอนั้นก็จะไม่เป็นจริง




 


ฮาคุทาคุพยายามยันตัวลุกขึ้น รอบตัวของเขาเป็นทุ่งหญ้าสีเขียวอ่อน แสงอาทิตย์ส่องอย่างโรยรา ลมพัดไปมาพาลทำให้ทุ่งหญ้าและต้นไม้ไหวเอนไปด้วย แว่วเสียงนกร้องจากที่ไกลๆสักที่หนึ่ง บินไปมาหลากหลายตัว






ที่นี่ที่ไหน…?




 


เขามองไปรอบๆ ก่อนที่มือของใครบางคนจะดึงขากางเกงของเขา


 


นั่นเลยทำให้ฮาคุทาคุต้องก้มลงมามองคนที่ตัวเตี้ยกว่า


 


ดูเหมือนคนที่จับขากางเกงเขาอยู่จะเป็นเด็กอายุ10กว่าปี





 


มือเล็กๆพยายามที่จะเอื้อมไปแตะหางของเขา ส่วนสูงของเด็กแค่นี้แตะไม่ถึงแน่นอน ฮาคุทาคุเลยย่อตัวลงก่อนที่จะเอื้อมมือไปลูบหัวอีกฝ่ายซึ่งร่างตรงหน้าก็ยอมให้เขาลูบแต่โดยดี






นัยน์ตาสีดำที่อยู่เบื้องหน้าดูเจือไปด้วยความเศร้าหมอง ทั้งๆที่มีภาพสะท้อนของเขาอยู่บนนัยน์ตาอีกฝ่ายแต่เขารู้สึกราวกับว่าเด็กคนนี้ไม่ได้มองเขาอยู่เลยแม้แต่น้อย






“เจ้าชื่ออะไร…”




อีกฝ่ายดูจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกถามชื่อ มือยิ่งกอดลูกกระต่ายที่อยู่ในมือแน่นขึ้นไปอีก


 




“ข้าชื่อว่าโจ...แล้วท่านละ..?”







“ฮาคุทาคุ…”ฮาคุทาคุว่าพลางละมือออกจากศีรษะของโจ ...ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นเคยกับเด็กตรงหน้านี้นะ “พ่อแม่ของเจ้าไม่ได้สอนหรือย่างไรว่าห้ามคุยกับคนแปลกหน้า”







โจขมวดคิ้วทำหน้าบึ้งเมื่อได้ยินที่เขาพูดแบบนั้น

 


“ข้าไม่มีพ่อแม่”







“งั้นเจ้าก็กำพร้าน่ะสิ”ฮาคุทาคุสรุปสั้นๆ แปลกจัง เขารู้มาว่ามนุษย์ทุกคนต้องมีพ่อแม่ แต่เขาก็ไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่เรียกว่าพ่อแม่คืออะไร





ทว่าเหมือนโจจะไม่ได้สนใจกับคำที่เขาพูดเลยแม้แต่น้อย อีกฝ่ายยังคงยื่นมือไปสัมผัสที่หางของฮาคุทาคุ






“ทำไมท่านถึงมีหางด้วยละ”





 


“ไม่รู้สิ มันติดตัวข้ามาตั้งแต่เกิดแล้วละ”ฮาคุทาคุว่าพลางนั่งลงที่ทุ่งหญ้า ขนาดตอนเขานั่งยังสูงพอๆกับตอนที่เด็กนี่ยืนเลย ฮาคุทาคุแทบจะหลุดเสียงหัวเราะออกมา แต่ก็พยายามเงียบไว้...ด้วยเหตุผลบางอย่างที่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม “นั่งเถอะ ไหนๆเจ้าก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วใช่ไหมละ?”




 


โจทำท่าเหมือนจะเถียงอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่พูด เด็กชายนั่งลงข้างๆอีกฝ่าย ก่อนจะหันสายตาหลบหนีไปทางอื่น ฮาคุทาคุสังเกตเห็นว่าใบหูของอีกฝ่ายแดงนิดๆ




 


“ขอข้าจับหางท่านหน่อยได้หรือเปล่า..?”
 


ผ่านไปเนิ่นนานกว่าที่โจจะพูดขึ้นมา




 


ฮาคุทาคุส่งยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงขี้เล่นเหมือนปกติ


 


"นี่เจ้าจับไปแล้วเพิ่งจะมาถามหรือยังไง"





 


โจทำหน้าบึ้งก่อนจะไม่ยอมสบตาเขา อันที่จริงก็บึ้งตลอดเวลาอยู่แล้ว พอเห็นแบบนี้ก็ดูตลกมากขึ้นกว่าเดิมอีก ฮาคุทาคุเอื้อมมือไปดึงแก้มของอีกฝ่าย





"ยิ้มซะบ้าง เห็นหน้าเจ้าไม่ยิ้มแบบนี้แล้วข้ารู้สึกหงุดหงิด"




ทันทีที่ฮาคุทาคุเอ่ยจบ โจก็ตีมือเขาก่อนสะบัดหน้าหนี

 




"ข้าจะยิ้มหรือไม่ยิ้ม มันเกี่ยวอะไรกับท่านด้วยละ"


 




"ก็ข้าเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของสวรรค์ แล้วก็เป็นตัวนำโชค ดังนั้นการที่ข้าเห็นคนทำหน้าบึ้งตลอดเวลาก็เหมือนกับข้าไม่ได้ทำประโยชน์ให้ใครเลย"







"แค่นี้ท่านก็นำโชคมาให้ข้าพอแล้วละ" โจว่าขณะมองออกไปทางหมู่บ้านที่อยู่ไม่ห่างไกลจากตรงนี้สักเท่าไหร่นัก "มีคนคุยด้วยก็ถือเป็นโชคดีอย่างหนึ่ง"







"แล้วปกติเจ้าไม่มีเพื่อนหรือยังไง"




โจไม่ตอบคำถามนั้น เขาปล่อยกระต่ายในมือที่กอดอยู่ให้เป็นอิสระ ก่อนจะลุกขึ้น


 







"ข้าต้องไปแล้ว.."โจเอ่ยก่อนจะเงียบไปเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง หากเจ้าตัวก็เลือกที่จะไม่พูด








ถ้าเป็นไปได้ก็อยากเจอท่านอีก..





 


"นานๆทีข้าจะมาที่นี่"




 


ฮาคุทาคุเงยหน้ามองโจ ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายส่งยิ้มบางมาให้เขา





รอยยิ้มนั้นเหมือนกับคนที่แบกรับความทุกข์เอาไว้อย่างไรอย่างนั้นแหละ





 


"แต่ไว้คราวหน้าข้าจะมาที่นี่บ่อยๆ"








...ทั้งๆที่โจกำลังยิ้ม แต่มันทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก


 


เจ็บปวดเหมือนโดนบีบ…








ความฝันในวันนั้นจบลง

 





ฮาคุทาคุลุกขึ้นจากเตียง เดินไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนที่เขาจะพยายามนึกความฝันนั้นให้ออก แต่ไม่ว่าพยายามคิดมากเท่าใดเขาก็คิดไม่ออกสักที




 


สิ่งที่จำได้มีเพียงแต่ความเจ็บปวดที่กำลังบีบรัดหัวใจเขาเท่านั้น




-------------------------------------------------------------------------


 

สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมาอธิบายกับตอนนี้หน่อย กันคนงง555



ซัคคิวบัส - เหมือนกับอินคิวบัสค่ะ แต่เป็นผู้หญิง เป็นปีศาจที่กินความฝันคนอื่น เหมือนกับร่วมเสพสุขกับใครสักคนในความฝันนั่นแหละค่ะแล้วดูดพลังงานชีวิตเหยื่อไป



เรื่องโลกหลังความตาย - เป็นเรื่องที่เราเมคขึ้นมาค่ะว่าเป็นสถานที่เก็บความทรงจำ เพราะเห็นมีเรื่องเล่าทำนองว่ามีคนจำอดีตชาติตัวเองได้แต่น้อยคน เลยคิดว่ามันน่าจะมีความทรงจำอยู่ ซึ่งเรื่องนี้ฮาคุทาคุฝันแล้วก็เห็นความทรงจำในอดีตเมื่อนานมาแล้วค่ะ





ลาเวนเดอร์ ดอกไม้จีน กุหลาบ ชาคาโมมาลย์ เวเลเรียน - พวกนี้เป็นสมุนไพรชนิดหนึ่งที่ทำให้คนนอนหลับได้ง่ายขึ้นค่ะ แต่เวเลเรียนนี่ต้องอยู่ในการควบคุมของแพทย์ด้วยนะ




โจ-นี่คือชื่อของโฮซุกิตอนยังเป็นมนุษย์ค่ะ ไม่ได้เมคเองนะ อันนี้ออฟฟิเชี่ยล55555 ตอนที่โฮซุกิยังเป็นมนุษย์ ก็ใช้ชื่อนี้แล้วก็เป็นเด็กกำพร้า (แน่นอนว่าเคยเจอกับฮาคุทาคุในร่างสัตว์อสูรด้วยค่ะ #พ่นเลือด)



มีคนแอบถามเราหลังไมค์ว่าเรื่องนี้คู่อะไร คู่Hakutaku x Hoozukiค่ะ55555


แล้วก็เรื่องนี้ช่วงแรกๆอาจจะไม่ค่อยมีแฟนเซอร์วิสเท่าไหร่...(...) เพราะคิดว่าความสัมพันธ์สองคนนี้น่าจะเป็นแบบค่อยเป็นค่อยไปดีกว่าค่ะ ไม่งั้นคาร์หลุดกระจาย


แล้วก็ฟิคนี้จะสลับไปมาระหว่างเรื่องที่ดำเนินในชีวิตจริงกับในโลกหลังความตายนะคะ

เพราะงั้นส่วนมากบทที่ดำเนินในชีวิตจริงจะสั้น บทในโลกหลังความตายจะยาวค่ะ




ป.ล. ในโลกหลังความตายเพราะไม่มีความทรงจำระหว่างทั้งสองฝ่ายเหลืออยู่ ทั้งสองคนนี้จึงจำกันไม่ได้ค่ะ หึ...


ป.ล.2 ดูตอนที่12แล้ววิ่งกลับมาปั่นแทบไม่ทันค่ะ ดาเมจเด็กนี่ช่างเหลือร้าย.. 





 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #402 BlackyC (@poonyaweepengjan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 14:36
    ขอบคุณค่ะะ น่ารักมากก
    #402
    0
  2. #357 _WhiteWinter_ (@panitporn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 14:55
    อย่าบอกนะว่าโฮซุกิซามะเองก็ฝันเหมือนกันน่ะ!
    #357
    0
  3. #337 magi the kingdom of magic (@yumiho) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 11:35
    เรื่องมันเศร้าจุง...สงสารฮาคุจัง
    #337
    0
  4. วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 14:42
    คุกอยู่ทางนั้นค่ะ//ชี้
    น่ารักกันจังเลย แต่ดูเศร้าๆอ่าาาาา
    //ตอนที่โจเจอกับฮาคุทาคุนี่ตอนที่เท่าไหร่คะ ทำไมเราไม่เห็น
    #326
    0
  5. #309 sleeping (@sleeping) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 01:44
    แอร้ย  โฮสุกิซังจะน่ารักไปละ >////<
    #309
    0
  6. #251 CraZyMagician (@suchana-vanda) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 19:49
    โฮซุกิซามะโมเอร้~~~ อ่านถึงนี่แล้วรู้สึกว่ามันเป็นลุคที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ฟินค่ะฟิน ฮาคุทาคุกินเด็กขั้นสุดยอด เลือดโชตะค่อนพุ่งพล่านมาก=.,=//เช็ดเลือด suchana2001@gmail.com ส่งมาให้จะขอขอบคุณมากค่ะ//โค้ง
    #251
    0
  7. #238 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 15:16
    เด็กน้อยโฮซุกิน่ารักที่สุดไปเลยอ่ะ
    #238
    0
  8. #120 Death lullaby (@ciel10069) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 09:33
    ข้าได้กลิ่นโชตะ...//งานนี้ต้องมีคน(รึสัตว์นำโชค)ติดคุกแน่ๆดิฉันสัมผัสได้ค่ะ อิอิ
    แอร้ยยยย ท่านโฮซุกิน้อยน่ารักฝุดๆ 

    #120
    0
  9. #65 Poison_Crime (@andrew-khun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 23:52
    ดาเมจโชะตนี่มัน....
    #65
    0
  10. #42 Nali (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 20:26
    ยังอ่านไม่ถึงเลย ฮืออออ สงสารทั้งคู่เลยอ่ะ
    #42
    0
  11. #13 -patto- (@-patto-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 22:59
    ด...ดาเมจโชตะมันรุนแรงยิ่งนักก!! //ซับเลือด
    #13
    0
  12. #11 BlAcK_PearL (@pearl1236) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 18:42
    ฮาคุซังขาาาแบบนี้แถวบ้านเรียก"ยอมแพ้ให้เพราะหัวใจมันรักนะคะ"ก้ากกกกก //โดนหางโบก(?) ปล.มาต่อนะเจ้~~น้า~~มาต่อซะ! //โดนฟาดด
    #11
    0
  13. #4 hatter (@gokudera----59) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 01:13
    เฮ้!!!!!!!!! ชูป้ายอวยยยยยยย ต่อไปนี้เราจะทวงเจ๊ทุกวันเลย วันล่ะ 10 ครั้ง 555+ ต่อซะ ต่อซะ ต่อซะ ต่อซะ ต่อซะ ต่อซะ ต่อซะ ต่อซะ ต่อซะ ต่อซะ 10 ครั้งล่ะ 555+ โอ้ยยยยย ดาเมจโชตะนี่มันทำลายจริงๆ..
    #4
    0