[The amazing spider man fic]Blood thread

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,337 Views

  • 30 Comments

  • 44 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    1,337

ตอนที่ 1 : บทที่1 lost

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 มิ.ย. 57






หลายครั้งที่ฉันอยากเป็นให้ได้แบบนาย







อยากเป็นในสิ่งที่คนอื่นสามารถคาดหวังได้








อยากเป็นในสิ่งที่คนอื่นสามารถไว้วางใจได้







อยากเป็นคนที่มีเพื่อนได้แบบนายได้บ้าง







 


...ปีเตอร์…










แว่วเสียงหัวเราะขับขานราวกับเสียงบรรเลงของดนตรีบนสรวงสรววรค์ ห่างไปไม่ไกลจากเสียงดนตรีนั้นมีเหล่าเด็กๆที่กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน ในขณะที่เขาได้แต่นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ แม้ทีแรกเสียงของดนตรีที่แว่วเข้ามาจะทำให้นึกรำคาญอยู่ในที แต่เมื่อนานเข้า เสียงนั้นก็ทำให้จิตใจสงบลงและมีสมาธิอ่านหนังสือได้อย่างน่าเหลือเชื่อ










 


แฮร์รี่ตัดสินใจวางหนังสืออ่านเล่นในมือลงที่พื้น ว่ากันตามจริงแล้วมันไม่สมควรที่จะเรียกว่าหนังสืออ่านเล่นเลยด้วยซ้ำ ในนั้นมีแต่คำศัพท์และเนื้อหาที่รุนแรงเกินกว่าที่เด็กอายุ 10 กว่าปีจะอ่าน แต่เพราะมันเป็นคำสั่งของนอร์แมนหรือบุคคลของผู้เป็นพ่อที่วาดหวังให้ลูกชายเพียงหนึ่งเดียวของตนสามารถเติบโตขึ้นได้อย่างมีความรู้ มีความสามารถสมกับเป็นทายาทของตระกูลออสคอร์ป ดังนั้นเวลาเล่นสนุกจึงหายไปเหลือเพียงแต่เวลาเรียนก็เท่านั้น..











หลายครั้งที่แฮร์รี่คิดว่าตัวเองใกล้จะเป็นบ้า หนังสืออ่านเล่นที่คำศัพท์ยากๆถูกยัดเยียดเข้ามาให้อ่าน จากนั้นก็ไปเล่าให้พ่อของตัวเองฟัง หากเล่าไม่ได้จะโดนตี ฉะนั้นเขาจึงจะต้องอ่านหนังสือเรื่องนี้ให้จบภายในวันพรุ่งนี้ แม้ว่าจะไม่ได้อยากอ่านสักแค่ไหน แม้ว่าจะอยากไปเที่ยวเล่นมากก็ตามที











อยู่ๆเสียงดนตรีก็หยุดลงกระทันหัน แฮร์รี่ชะงักกับเสียงดนตรีที่หยุดไป ก่อนที่เงาของใครบางคนจะชะโงกทาบทับลงมาบนเงาของเขา










แฮร์รี่เงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่าย เด็กหนุ่มคนที่อยู่ตรงหน้าของเขามีผมสีน้ำตาลเข้ม ยามที่เส้นผมนั้นตกต้องกระทบกับแสงแดดมันทำให้รู้สึกแสบตา หากในขณะเดียวกันมันก็ดึงดูดสายตาของเขาได้เป็นอย่างดี










“นายไม่ไปเล่นกับคนอื่นเหรอ?”อีกฝ่ายเอ่ยถามออกมา ในมือข้างที่ว่างนั้นจับฮาร์โมนิก้า ในขณะที่อีกมือก็พิงกับต้นไม้ประคับประคองตนเองไม่ให้ล้ม








 


แสดงว่า..คนที่เล่นดนตรีเมื่อกี้คือหมอนี่อย่างนั้นเหรอ…?










 


“..ฉันต้องอ่านหนังสือน่ะ”แฮร์รี่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ในขณะที่ในใจก็นึกสนใจในตัวของอีกฝ่าย ทั้งเสียงดนตรีที่ไพเราะเสนาะขับขานชวนให้หลงใหลแล้วยังนัยน์ตากับสีผมนี่อีก








"หนังสือนี่น่ะเหรอ..?"อีกฝ่ายว่าพลางชี้มาที่หนังสือที่ถูกวางไว้ข้างกายเขา "พ่อฉันเคยอ่านเรื่องนี้ให้ฟังจนจบ ก็สนุกดีนะ แต่ศัพท์มันยากเกินกว่าที่ฉันจะอ่านออก"











 


ชั่วครู่หนึ่งที่แฮร์รี่รู้สึกตัวเองมีความหวัง อย่างน้อยถ้าให้อีกฝ่ายเล่าเรื่องเขาก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องอ่านหนังสือเล่มนี้อีก









 


"เล่าเรื่องคร่าวๆให้ฟังหน่อยสิ"แฮร์รี่ตัดสินใจเอ่ยออกมา สีหน้าของอีกฝ่ายดูงุนงงกับสิ่งที่เขาพูดไปชั่ววูบ















"แต่ว่า..ถ้านายรู้เรื่องราวแล้วมันก็ไม่สนุกสิ"














"อยากให้ฉันไปเล่นด้วยไม่ใช่เหรอ? ฉันจะไปเล่นได้ก็ต่อเมื่อฉันรู้เนื้อเรื่องหนังสือทั้งหมดแล้ว"แฮร์รี่ว่าพลางเอียงคอ แม้ว่าประโยคนั้นจะเป็นคำถามหากแต่ก็เป็นคำสั่งอยู่ในที เขายื่นมือออกไปหาอีกฝ่าย นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่ได้ทำความรู้จักกับใครสักคนโดยไม่มีเรื่องของผลประโยชน์ทางธุรกิจมาเกี่ยวข้องและเป็นครั้งแรกที่บุคคลนั้นอายุเท่ากับเขา"ฉันชื่อแฮร์รี่"












 


"ฉันปีเตอร์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ"ปีเตอร์ว่าพลางยกยิ้ม รอยยิ้มนั้นดูอบอุ่น..และยังเป็นรอยยิ้มที่จริงใจมากที่สุดที่แฮร์รี่เคยเห็น แม้ปีเตอร์จะยังข้องใจกับคำพูดที่ว่า 'ฉันจะไปเล่นได้ก็ต่อเมื่อรู้เนื้อเรื่องทั้งหมดแล้ว' แต่เขาก็ทรุดตัวลงนั่งข้างอีกฝ่ายพร้อมกับเริ่มเล่าเรื่อง โดยเก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ในใจ









วันนั้นเป็นวันแรกในชีวิตที่แฮร์รี่ได้รู้จักคำว่า 'เพื่อน'



















 


ทุกๆวันปีเตอร์จะมาที่ทุ่งหญ้าแห่งนี้เสมอพร้อมกับเหล่าเพื่อนๆที่มาด้วยกัน และเมื่อใดที่ปีเตอร์ได้เห็นหนังสือที่เขากำลังอ่านอยู่ ไม่ว่าจะเป็นเล่มไหน อีกฝ่ายก็สามารถเล่าออกมาได้ทุกเรื่องจนแฮร์รี่นึกแปลกใจที่เด็กหนุ่มตรงหน้ารู้จักหนังสือแทบจะทุกเล่ม












"นายชอบอ่านหนังสือเหรอ พีท"











พีทเป็นชื่อเล่นที่แฮร์รี่ตั้งให้อีกฝ่าย อาจจะเป็นเพราะเขาขี้เกียจเรียกชื่อหรือเพราะสนิทสนมพอที่จะเรียกแบบนี้ได้













"เปล่าหรอก แต่เวลาที่ฉันไม่มีอะไรทำพ่อมักจะอ่านหนังสือให้ฉันฟัง"ปีเตอร์ตอบอีกฝ่ายกลับไป "แล้วนายละ ทุกวันนี้ยังโดนพ่อตีอยู่อีกหรือเปล่า"















 


แฮร์รี่ขยับยิ้มเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้า ปีเตอร์เป็นคนๆหนึ่งที่เขาไว้ใจพอจะเล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องครอบครัว เรื่องที่ว่าทำไมต้องอ่านหนังสือ นั่นอาจจะเป็นเพราะเขาไม่มีใครให้คุยด้วย ..ไม่มีใครที่ทำให้รู้สึกสบายใจได้ขนาดนี้ตอนคุย











แต่เรื่องตระกูลก็เป็นเรื่องหนึ่งที่เขาเลือกที่จะปิดบังเอาไว้















"ดีแล้วละ ไม่งั้นถ้านายโดนตีฉันก็ต้องมานั่งปลอบอีก"







 


แฮร์รี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยกับประโยคที่ปีเตอร์พูด ..การที่จะพูดว่าโดนตีอย่างเดียวมันไม่ถูก เรียกว่าทรมานอาจจะยังใกล้เคียงกว่าเพราะงั้นไม่เห็นจะแปลกอะไรเลยถ้าเขาจะร้องไห้เพราะความเจ็บปวด









 


"นายชักชวนให้ฉันไปเล่นกับคนอื่นตลอดเวลา แล้วทำไมนายถึงไม่ไปบ้างละ"




 


แฮร์รี่เอ่ยถามในสิ่งที่ตนสงสัยมาตลอดทั้งสัปดาห์ ปีเตอร์เงียบไปชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจออกมา











"ฉันมีร่างกายอ่อนแอ เงินที่ผ่าตัดรักษาต้องใช้จำนวนมาก หลายครั้งที่พ่อแม่ฉันส่งเงินมาให้รักษาไม่ให้อาการแย่ลงไปมากกว่านี้ แต่เงินนั้นก็ไม่มากพอที่จะรักษาอยู่ดี"คำพูดนั้นเหมือนเป็นการสื่อความนัยๆว่า เพราะอีกฝ่ายมีร่างกายอ่อนแอเลยไม่เคยได้ไปเล่นกับคนอื่น













"ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่"








"ก็..ราวๆ 5ล้านดอลล่าร์"ปีเตอร์ว่าด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ในขณะที่แฮร์รี่ส่งเสียงตอบรับในลำคอ






 





หลังจากวันนั้นแฮร์รี่ก็หายไปไม่มาที่นี่อีก









 


ทุกๆวันปีเตอร์จะต้องชะโงกหน้าของตัวเองมาดูใต้ต้นไม้ แต่ไม่ว่าจะผ่านไปวันแล้ววันเล่าเขาก็ไม่เคยเห็นแฮร์รี่อีกเลย








ปีเตอร์ลุกขึ้นมาทำกิจวัตรของตัวเองในยามเช้าตามปกติ เพราะว่าช่วงนี้เป็นวันหยุดยาวเขาก็เลยสามารถออกไปเล่นข้างนอกได้อย่างเต็มที่









เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นจดหมายบางอย่างถูกเสียบไว้ที่กล่องรับไปรษณีย์ทั้งๆที่ตอนนี้ยังเช้ามากเกินกว่าที่จะไปรษณีย์จะมาส่ง








ปีเตอร์เดินมาตรงที่กล่องก่อนจะดึงจดหมายออกมา








 


จากนั้นนัยน์ตาของเขาก็เบิ่งกว้างเมื่อได้เห็นสิ่งนั้น








-----------------------------------------------------





 


สองสัปดาห์ต่อมาให้หลัง ปีเตอร์รีบสาวเท้าเดินก้าวไปยังที่ทุ่งหญ้า พอเดินมาจนถึงเขาก็เจอเข้ากับใครบางคนที่ตามหาตัวมาตลอดทั้งเดือนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้








 


"แฮร์รี่!!"ปีเตอร์ตะโกนเรียกอีกฝ่ายจากที่ไกลๆ ทันใดนั้นแฮร์รี่ที่กำลังนอนอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า จากนั้นเด็กหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมามองคนที่กำลังวิ่งมา











"มีอะไรเหรอ?"แฮร์รี่เอ่ยถามขึ้นมา เสียงนั้นดูแผ่วเบากว่าทุกๆที




 




"นายหายไปไหนมา! ฉันเป็นห่วงนะ!"ปีเตอร์ว่าพลางเดินเข้ามาหาจากนั้นก็ทรุดตัวลงข้างๆอีกฝ่าย แฮร์รี่หลุบตาลงเล็กน้อย








 


คำว่า'เป็นห่วง'มันทำให้รู้สึกดีได้ขนาดนี้เลยเหรอ..?









 


"อ้อ ฉะ-ฉันไปต่างประเทศมาน่ะ"แฮร์รี่ตอบน้ำเสียงตะกุกตะกัก อาจจะเป็นเพราะปีเตอร์เห็นคนโกหกมามากพอที่จะจับผิดได้นั่นทำให้เขาขมวดคิ้วก่อนจะยื่นมือของตนมาวางทาบทับกับมือของของแฮร์รี่แลัวหันหน้าไปสบตากับอีกฝ่าย












 


อุ่น...













การที่ได้จับมือกับใครสักคนมันอุ่นขนาดนี้เลยเหรอ..?











 


"นายปิดบังอะไรอยู่"ปีเตอร์ว่า นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสบตามองเขา จากนั้นอีกฝ่ายก็เหลือบตาลงมา ทันทีที่ได้เห็นต้นแขนของเขา ปีเตอร์ก็นิ่งไปเนิ่นนานกว่าที่อีกฝ่ายจะเอ่ยออกมา "พ่อนายเป็นคนทำอย่างนั้นเหรอ..?"










แฮร์รี่รีบดึงแขนเสื้อลงมาปิดต้นแขนของตัวเองด้วยความเลิ่กลั่ก หากแต่ท่าทีนั้นกลับเป็นตัวบอกปีเตอร์ว่าคำตอบคืออะไร











"แสดงว่าที่นายหายไปคือถูกกักบริเวณงั้นสินะ"





 


ทุกๆอย่างที่ปีเตอร์พูดออกมาเป็นการคาดเดา แต่น่าเสียดายว่าทุกอย่างที่อีกฝ่ายคาดเดามานั้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมดดังนั้นแฮร์รี่จึงหาอะไรเถียงกลับไปไม่ออก














"แล้วหนังสือคราวนี้...?"ปีเตอร์เอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นหนังสือที่วางอยู่ข้างตัวอีกฝ่าย คำพูดนั้นดูคล้ายเป็นประโยคคำถามมากกว่าพูดขึ้นมาลอยๆ อาจจะเป็นเพราะเห็นว่าแฮร์รี่ดูไม่ค่อยอยากพูดถึงดังนั้นเขาก็จะไม่ถาม หัวข้อการสนทนาจึงถูกเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง"แปลกดีนะ หนังสือทุกเล่มที่นายนำมา ฉันรู้จักทุกเล่มเลย"










 


นั่นก็เป็นอีกคำถามหนึ่งที่แฮร์รี่อยากรู้คำตอบ ไม่ว่าจะเอาหนังสือเล่มไหนมา แต่ปีเตอร์ก็จะรู้จักมันทุกเล่ม





 



จากนั้นวังวนเดิมก็กลับมาอีกครั้ง ปีเตอร์หลับตาลง หลังพิงกับต้นไม้ก่อนจะเริ่มเอ่ยน้ำเสียงนุ่มเล่าเรื่องออกมา










 


ตลอดเวลาสายลมที่พัดมาอ่อนๆพัดมาเป็นระยะๆกับน้ำเสียงกระตือรือร้นที่จะเล่าเรื่องมันทำให้แฮร์รี่รู้สึกสงบใจอย่างน่าประหลาด











 


จนกระทั่งเรื่องราวจบลง เป็นเหมือนทุกๆครั้งที่ปีเตอร์จะชวนเขาให้ออกไปเล่น แม้ว่าตัวเองจะออกไปเล่นเหมือนคนอื่นไม่ได้ ทว่าคราวนี้ปีเตอร์กลับลุกขึ้นแล้วดึงแฮร์รี่ให้ลุกขึ้นตาม










"ไปเล่นกันเถอะ"








 


ชั่วครู่หนึ่งที่นัยน์ตาของแฮร์รี่ฉายด้วยความงุนงง แต่มันก็กลับกลายเป็นเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว










"แล้วร่างกายของนายละ"แฮร์รี่เอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้นมาด้วยความสงสัย










 


"มีคนให้เช็คค่ารักษาพยาบาลมาน่ะ.."ปีเตอร์ว่าก่อนจะนึกย้อนอดีตไปตอนนั้น "แต่ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเป็นใครในเมื่อ มันถูกใส่มาในกล่องจดหมาย ชื่อผู้จ่ายก็ไม่มี"












 


แฮร์รี่หลับตาลงราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างและแน่นอนว่าปีเตอร์ไม่ได้เห็นสีหน้าของเขาที่เศร้าเหมือนกำลังจะร้องไห้





 


------------------------------------------------------------------





 


"ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"ปีเตอร์ว่าพลางโบกมือลา แฮร์รี่ขยับปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป แต่เลือกที่จะโบกมือลาแทน









 




ทว่าวันต่อมาอีกฝ่ายก็หายไป







 


ถ้าพูดให้ถูกคือไม่ใช่แค่วันเดียว แต่หลังจากนั้นไม่ว่าจะผ่านไปอีกกี่เดือนต่อกี่เดือน










 


เขาก็ไม่ได้เห็นแฮร์รี่อีกเลย...

 


-----------------------------------------------------------------------------



 

สวัสดีค่ะ ปกติเราจะเป็นคนเขียนเรื่องเอื่อยยิ่งกว่าหอยทากคลาน แต่เรื่องนี้เราเขียนมาจนจะถึง10%ของเรื่องแล้ว(...)


คาแร็กเตอร์อาจจะเพี้ยนๆไปบ้างตามประสาคนเขียนที่ชอบเบี้ยวคาร์ค่ะ แต่จะพยายามไม่ให้หลุดมากเกินไป


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #27 plutoeiei (@Plyntch) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 20:53
    โอ้ยอะไรนี่านแค่นี้น้ำตาก็คลอแล้วง่ะ ;-; ขอให้พ่อช่วยแต่ต้องเเลกเปลี่ยนกับอะไรสักอย่างเหรออ ไม่นะสงวารทั้งปีเตอร์ทั้งแฮร์รี่..
    #27
    0
  2. วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 23:26
    ฮือออออ อ่านแล้วสุขปนเศร้า

    นุ้งแฮรี่ต้องเป็นคนช่วยเรื่องเงินของพีทแน่ๆเลย

    #22
    0
  3. #9 Palantir (@palantir_tir) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 23:07
    เฮลโล้วสวัสดี เราชื่อเข็ม ยินดีที่ได้รู้จัก*[]* จะอยากรึไม่อยากกรู้จักกันแล้วน้ะฮุฮิ เค้าไม่ได้ไปmc2ไม่ได้ดูหนังด้วย แถมไม่ได้ไปคอมมิคคอนอีก ว่าเดือนตุลาจะไปคอมมิคอเวนู อะไีซักอย่างนี้แหละ ฮุฮิเผื่อมี...... แต่ก็พอรู้เรื่องบ้างแล้วแหละ เฮ้ย แฮร์รี่ใจดีเนอะ แต่คงต้องแลกกับอะไรซักอยาางง่ะ หรือว่ารี่หนีไปแต่งงาน!?! ล้อเล่นๆ รี่ไปเรียนต่อเมืองนอกป่ะๆๆๆๆ
    #9
    0
  4. #4 หมีค. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 00:44
    แฮรี่น่าสงสารจังเลย รวยแต่มีชีวิตเหมือนมีชีวิตที่ถูกขังใว้อยูในกรงนก โดนบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ แถมเพื่อนก็ไม่อีก T T



    ปีเตอร์เรื่องนี้อ่อนแอผิดจากทุกเรื่อง อยากรู้ว่าเป็นโรคอะไร ค่ารักษาถึงได้แพงมากกก ขนาดนั้น แล้วใครเป็นคนเอาเช็คให้อีก



    อัพเรื่องนี้ไวๆนะคะ รออ่านอยู่
    #4
    0
  5. #1 Holina Martair (@kanaki-saya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 00:03
    กรี๊สสสสสสสส น่าร้ากกกกกกก ฟดหดฟกดหฟกฟดฟ ///v/// โดยส่วนตัวคิดว่าไม่หลุดคาร์นะะะ มุ้งมิ้งแฝงปมดราม่าได้เเจ่มเหมือนเดิม 555

    ปล.ตรงที่บอกว่า "เเม้ประโยคนั้นจะเป็นคำถามเเต่ก็เป็นคำสั่งอยู่ในที" เนี่ย... เเอบส่อว่าเเฮร์รี่เป็นเคะราชินีรึเปล่าน่-- #สัญญาณขาดหาย #เบลอมันไปย์ 5555555
    #1
    0