[The amazing spider man fic]Blood thread

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,334 Views

  • 30 Comments

  • 44 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10

    Overall
    1,334

ตอนที่ 3 : บทที่3 Threat

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 ก.ค. 57












นับจากวันนั้นก็ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว


















วันนี้เป็นวันที่ฝนตกหนักมากราวกับพายุ















 


แฮร์รี่ทอดสายตาของตัวเองออกไปยังหน้าต่างอย่างเหม่อลอย มือข้างหนึ่งยังคงจับปากกาอยู่ สภาพอากาศวันนี้ราวกับไม่เป็นใจให้เขาอยากจะเรียนสักเท่าไหร่นัก แม้ว่าจะปิดหน้าต่างแล้วแต่เสียงของพายุก็ยังคงดังและรุนแรงอยู่ดี ประกอบกับความมืดที่เมฆหมอกมาบดบังแล้วนั่นทำให้เด็กหนุ่มโยนปากกาของตัวเองทิ้งลงที่โต๊ะอย่างง่ายดาย










 


แฮร์รี่ถอนหายใจ ขณะเอนตัวไปพิงกับพนักเก้าอี้นุ่มๆ ไม่ว่าจะผ่านไปนานสักเท่าไร พายุฝนตอนนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะผ่านพ้นไปเลยแม้แต่น้อย








 


อะไรบางอย่างทำให้เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี ทั้งๆที่เรื่องของพายุที่มีอยู่ในอเมริกาถือเป็นเรื่องปกติ ....












 

ฝนยังคงตกลงต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยแม้แต่น้อย... โดยที่ไม่รู้ตัวเขาก็ผลอยหลับไปในที่สุด














-----------------------------------------------------------------------------------








 


"พีท.."แฮร์รี่เอ่ยขึ้นมาอย่างแผ่วเบาเมื่อเห็นปีเตอร์กำลังนั่งกอดเข่าแล้วหันหลังให้เขา ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าไหล่ของอีกฝ่ายกำลังสั่นระริก "นายเป็นอะไร.."








 


ไม่มีคำตอบออกมาจากปากอีกฝ่าย มีเพียงแต่ความเงียบและเสียงสะอื้นเท่านั้นที่ยังคงอยู่ แฮร์รี่จึงเดินเข้าไปใกล้ๆเอื้มมือสัมผัสกับไหล่อีกฝ่าย สายตาของปีเตอร์ที่หันมามีแต่ความโกรธแค้นเกลียดชังราวกับจะฆ่าเขา หยาดน้ำตายังคงไหลลงมาจากนัยน์ตาคู่นั้นไม่หยุด นั่นทำให้แฮร์รี่จำต้องผละออกมา











 


“พีท…?”






 


ปีเตอร์หันหน้ากลับไป ไม่สนใจเขาอีกราวกับว่าเขาเป็นเพียงแค่ธาตุอากาศเท่านั้น








 


“ฉัน..เกลียดนาย..”















กริ้ง!!!!












แฮร์รี่สะดุ้งตื่นด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงออด เพราะความฝันเมื่อกี้เลยทำให้เขาใช้เวลาตั้งตัวนานกว่าปกติมาก











 


ฝันอะไรเนี่ย..?










พอนึกถึงฝันเมื่อครู่ก็รู้สึกปวดหัวอย่างบอกไม่ถูก เขายกมือของตัวเองขึ้นมานวดขมับ ให้ตาย.. ฝันแบบนี้ตั้งแต่เช้าเลย แล้วยังโทรศัพท์นี่อีก..















เด็กหนุ่มรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับทันที เท่าที่เดาคนที่จะโทรมาในตอนนี้คงมีอยู่แค่ไม่กี่คนเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ดูชื่อของอีกฝ่าย หากแต่กรอกเสียงน่าเบื่อหน่ายลงไปแทน











“พีท หัดดูเวลาก่อนโทรมาด้วยนะว่าตอนนี้กี่โมงน่ะ!”







 


“ใครคือพีท?”








 


น้ำเสียงที่พูดตอบกลับมาทางสายนั่นทำให้แฮร์รี่สะดุ้งเฮือก เด็กหนุ่มลืมหายใจไปชั่วครู่หนึ่ง เขารีบดึงโทรศัพท์ที่แนบหูตัวเองมาดูรายชื่อเพื่อมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ยินผิดก่อนจะแนบข้างหูอีกครั้ง











“มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ?”










“รีบลงมาข้างล่างเดี๋ยวนี้”







 


แฮร์รี่กดวางสายโทรศัพท์ก่อนจะเดินลงมาข้างล่าง ที่ประตูมีคนมายืนรอต้อนรับอยู่ที่หน้าบ้านแล้ว ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พายุได้ผ่านพ้นไป เขาเดินก้าวเข้าไปนั่งในรถ ฉับพลันรถก็เคลื่อนตัวออกในทันที!










 


ระหว่างทางที่รถกำลังขับ แฮร์รี่ก็ได้แต่นั่งคิดว่าพ่อของเขามีธุระอะไรหรือเปล่าถึงได้เรียกให้มาหา..? แต่ถ้ามีก็น่าจะโทรคุยมากกว่ามารับ แสดงว่าธุระที่ว่านั่นสำคัญมาก











จนกระทั่งเมื่อถึงบริษัทออสคอร์ป แฮร์รี่ก็ก้าวเท้าลงจากรถ รองเท้าหนังชั้นดีสัมผัสกับที่พื้น เขาสาวเท้าเดินตรงเข้าไปยังภายในอย่างรวดเร็วท่ามกลางบอดี้การ์ดที่เดินคุมอยู่








 


พอเข้ามาถึงข้างใน นั่นทำให้เขาได้รู้ว่าบริษัทกำลังวุ่นวาย ทุกคนต่างเดินสวนกันไปมาอย่างไม่เคยเป็น ทว่าแฮร์รี่กลับเดินตรงไปขึ้นลิฟต์










 


ไม่นานเขาก็มาถึงตรงส่วนสูงสุดของตึก บอดี้การ์ดสองคนโค้งหัวให้เขาก่อนจะหายจากไป แฮร์รี่เดินเข้าไปยืนใกล้ๆกับพ่อ












นอร์แมนไม่ได้พูดอะไรนอกจากยื่นเอกสารชุดหนึ่งมาให้ แฮร์รี่รับเอกสารนั้นขึ้นมาดูแล้วเปิดผ่านๆ ในเอกสารนั้นเกี่ยวกับเรื่องของเชื้อชนิดหนึ่ง บางหน้าได้หายไป..ซึ่งดูเหมือนจะเป็นหน้าที่สำคัญเพราะสิ่งที่หายไปคือการผลิต ส่วนผสมของเชื้อ











 


ยังไม่ทันที่แฮร์รี่จะได้พูดอะไร นอร์แมนก็พูดแทรกขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเขาอ่านเอกสารนั้นจบแล้ว













"มีคนทรยศเรา ขโมยข้อมูลส่วนที่สำคัญไป" นอร์แมนว่าด้วยน้ำเสียงเรียบ ภายในดวงตาคู่นั้นมีแต่ความเย็นชาที่จ้องมองมา "แล้วไง แกยังอยากคิดที่จะคบกับปีเตอร์อะไรนั่นอีกหรือเปล่า"
















แฮร์รี่เบิ่งนัยน์ตากว้าง เขาไม่เคยบอกพ่อเรื่องปีเตอร์เลยสักนิด แต่พ่อกลับรู้..? ไม่สิ เด็กหนุ่มกลืนน้ำลาย รู้สึกได้ว่าลำคอของตนในตอนนี้ช่างแห้งผากราวกับขาดน้ำ













นอร์แมนจ้องมองลึกเข้าไปในตาคู่นั่นพลางแสยะยิ้มหัวเราะแผ่วในลำคอ "กำลังสงสัยงั้นสิว่ารู้ได้ยังไง? เพราะพ่อก็อยากรู้ว่าทำไมแกที่ไม่เคยขออะไร ถึงได้ขอเงินจำนวนมากขนาดนั้น"
















แฮร์รี่กัดริมฝีปากแน่นจนแทบห้อเลือด..เขาเค้นเสียงพูดออกไป "พ่อไม่มีสิทธิ์มาสั่งผมให้เลิกคบ ผมจะคบกับใครมันก็เป็นเรื่องของผมและเรื่องเอกสารสำคัญที่หายไปนั่นไม่ได้เกี่ยวกับพีทเลย"















นอร์แมนไม่ตอบอะไร แต่สายตาที่จ้องมองมานั้นทำให้แฮร์รี่รู้สึกเกลียด สายตาคู่นั้นราวกับจะตอกย้ำเป็นนัยๆว่าเขามันเป็นความอับอายของตระกูล











"พ่อไม่ได้สั่งให้เลิกคบ แต่จะส่งแกไปโรงเรียนประจำก็เท่านั้น" สิ้นสุดประโยคแฮร์รี่ก็เบิ่งนัยน์ตากว้าง มือทั้งสองข้างกำแน่น แต่เพราะรู้ดีว่าทำอะไรไม่ได้จึงได้แต่สะกดความโกรธเอาไว้ในใจ "แต่พ่อจะส่งไปตอนม.2 ดังนั้นเวลาที่เหลืออยู่แกจะเอาไปทำอะไรก็แล้วแต่แก"










 


"แล้วก็เหตุผลที่ว่าทำไมเอกสารสำคัญถึงเกี่ยวกับเจ้าเด็กนั่น ก็เพราะว่าคนที่ขโมยไปคือพ่อแม่ของมัน"ทันทีที่นอร์แมนพูดจบก็หันหลังให้ราวกับว่าไม่อยากพูดอะไรต่ออีก ทิ้งให้แฮร์รี่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น












ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เดินลงมาข้างล่าง












ระหว่าทางที่นั่งรถกลับไปที่บ้าน ในหัวแฮร์รี่มีแต่คำพูดของพ่อวนเวียนไปมา เขาไม่อยากที่จะเชื่อในสิ่งที่พ่อพูด












 


บางทีพ่ออาจจะแค่ไม่อยากให้เขาคบกับพีทก็เท่านั้น…











 


แต่เรื่องที่น่าปวดหัวที่สุดคือเรื่องที่ถูกส่งไปโรงเรียนประจำมากกว่า จะไปไหนก็ไม่ได้ ไม่มีอิสระ...แสดงว่าเขาจะต้องถูกขังอยู่ในนั้นเกือบ4ปี









 


ทุกๆอย่างถาโถมเข้ามา มันหนักมากจนแฮร์รี่รู้สึกว่าทุกๆอย่างมันหนักอึ้งไปหมด แม้แต่การหายใจยังลำบากขนาดนี้








 


โดยไม่รู้ตัวขาทั้งสองข้างก็พาเขามายังที่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ เด็กหนุ่มทรุดลงนั่งด้วยความเหนื่อยที่เกาะกุมจิตใจ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความเครียดมันเข้ามามากเกินกว่าที่จะรับไหว ในสมองรู้สึกราวกับว่าทุกๆอย่างมันจะแตกเป็นเสี่ยง เขากอดเข่านั่งหัวเราะอย่างแผ่วเบากับตัวเอง...หัวเราะจนกระทั่งกลายเป็นเสียงสะอื้นไห้













แฮร์รี่ไม่เคยคิดว่าตัวเองอ่อนแอถึงขนาดที่จะร้องไห้...แต่ดูเหมือนว่าการกระทำแบบนี้พอที่จะทำให้เขารู้สึกจิตใจของตัวเองสงบลงไปได้บ้าง ยังไงตอนนี้ถึงจะร้องไห้ให้ตายก็ไม่มีใครเห็น ไม่ต้องอายใคร ไม่ต้องกลัว..ว่าพ่อจะต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง












เสียงฝีเท้าที่เหยียบย่างเข้ามาใกล้ไม่ได้ทำให้แฮร์รี่คิดแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมองว่าคือใคร ในที่สุดเสียงฝีเท้านั้นก็หยุดลง ที่อีกฟากของต้นไม้ราวกับว่ารอคอยอะไรบางอย่าง












ไม่นานเสียงสะอื้นก็เงียบลง เขาที่ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายเงียบลงไปแล้วจึงชะโงกหน้าไปดู แล้วก็ได้เห็นว่าแฮร์รี่กำลังหลับอยู่ บางทีอาจจะเพราะความเหนื่อยล้าที่ทนแบกรักมาทั้งวันเลยทำให้ผลอยหลับไปโดยไม่รู้ตัว













ในตอนแรกที่เห็นเขานึกว่าแฮร์รี่เป็นคนที่ค่อนข้างเงียบในระดับหนึ่ง แต่พอได้คุยดูแล้วถึงรู้ว่าไม่ใช่เลย แฮร์รี่เป็นคนที่เข้มแข็ง ใช้ชีวิตตลอดเรื่อยมาทั้งๆที่จิตใจแทบจะพังสลาย ไม่มีจุดมุ่งหมายในชีวิต แต่นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นอีกฝ่ายร้องไห้








 


ฉะนั้นบางทีการปล่อยไว้ให้อยู่คนเดียวสักพักอาจจะดีกว่า..







 


ปล่อยให้ได้ร้องไห้..ปล่อยให้ระบายความเสียใจทั้งหมดออกมา











ปีเตอร์ลุกขึ้นจากอีกฟากของต้นไม้ จากนั้นเขาก็เดินมานั่งข้างๆแฮร์รี่ที่กำลังหลับอยู่








 


เพื่อที่จะ...รอจนกว่าอีกฝ่ายจะลืมตาขึ้นมา





 


และรอให้แฮร์รี่กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้งหนึ่ง









--------------------------------------------------------------------------------------------------


ออกตัวก่อนเลยค่ะว่าเราไม่ได้ดองนะ แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายค่ะบวกกับการบ้านเยอะ ตอนนี้ดีขึ้นแล้วเลยมาอัพฟิค




//ทำไมดราม่าตั้งแต่ต้นๆเรื่อง(..........)


แล้วก็เราอาจจะหายไปสักระยะนะคะ ช่วงนี้ติดสอบ




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #29 plutoeiei (@Plyntch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 07:57
    โอ้ ไม่อยากให้มาม่า
    #29
    0
  2. วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 23:51
    หนูๆ รีบๆโตได้แล้ว ผมนี่รอฉากสวีทกันไม่ไหวแล้วครัชชช 
    #24
    0
  3. #14 Holina Martair (@kanaki-saya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 22:20
    ดราม่า เเต่.... ///.,/// #อั่ก #โมเม้นต์กระเเทกตา
     
    ไม่รู้จะพูดอะไร 555 #ฟินจัด รอเสพความฟินหนักๆอีกทีตอนเนื้อเรื่องช่วงวัยรุ่นดีกว่าเน้อ..... หึหึฝ์..... #ทำไมหัวเราะเเปลกๆ....
    #14
    0
  4. #13 Madam's Wiggin (@nbhome) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 16:14
    เจอดราม่าหนัก TT โอ้ย! แห่รี่ชั่งน่าสงสาร อย่าให้ฉันเป็นแฮร์รี่นะ อิคุณพ่อไม่ได้มีชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้หรอกค่า5555 #โรคประสาทกินก่อน เอาค้อนทุบนอร์แมนนนนนน #รีดเดอร์ฮาร์ดคอ5555
    #13
    0
  5. #12 วินมิววว (@windmill69) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 14:46
    ขุ่นพ่อใจร้าย เข้มแข็งไว้นะแฮรี่
    #12
    0
  6. #11 Palantir (@palantir_tir) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 23:18
    ฮืออออออกินมาม่าอีกแล้วอ่ะโฮรบลลลลบ พ่อนิสัยไม่ดีไม่รักลูก-ไม่อยากให้ลูกมีความสุขรึไงห้ะ #ผิดๆ เห้ยยยย สงสารอ่ะเดี๋ยวจะต้องแยกจากกันแล้วอ่ะ;[];
    #11
    0