[The amazing spider man fic]Blood thread

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,337 Views

  • 30 Comments

  • 44 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    1,337

ตอนที่ 4 : บทที่4 Contrast

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 ส.ค. 57


โดยที่ไม่รู้ตัว เวลาก็ผ่านมาสองปีแล้ว





 


ตอนนี้แฮร์รี่อยู่ชั้นม.2 ซึ่งปลายภาคนี้เขาจะต้องไปเรียนที่โรงเรียนประจำ แม้ว่าจะไม่อยากไปเลย










 


พักหลังๆเขาเริ่มรู้สึกกับพีทแปลกๆ.. ไม่ว่าจะรู้สึกโกรธเวลาที่เห็นพีทไปสนใจคุยกับคนอื่นมากกว่าตนเอง หรือความรู้สึกที่ว่าชอบมองพีททุกครั้งที่อีกฝ่ายเผลอ











 


แฮร์รี่เริ่มคิดว่าตัวเองใกล้จะเป็นบ้า เพราะความรู้สึกนี้ทำให้เขาเลือกที่จะถอยห่างออกไปจากพีท พยายามรักษาระยะห่างเอาไว้ ไม่ให้ล้ำเส้นไปมากกว่านี้และไม่ไกลเกินไปกว่านี้ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมาเสียใจเมื่อจบปีนี้แล้วเขาจะไม่ได้เจอกับพีทอีก












แต่พีทก็มักจะชอบพังกฏของเขาทุกครั้ง













อย่างเช่นวันนี้..













"แฮร์รี่! ไปกินขัาวกัน!"ปีเตอร์ว่าพลางจับข้อมือของเขาวิ่ง ตอนแรกที่อีกฝ่ายจับ แฮร์รี่รู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองเต้นแรงขึ้น แต่ก็พยายามสงบใจไม่คิดอะไรมาก ก่อนที่จะเห็นมือทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยแผล ยังที่จะไม่ได้อ้าปากถาม ความสงสัยใหม่ก็เข้ามาแทนที่














แฮร์รี่ขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นว่าทางที่ไปไม่ใช่โรงอาหาร











 


"พีท นายจะไปไหน?"









และคำถามเขาก็ได้รับคำตอบในเวลาต่อมาเมื่อลมตีปะทะเข้ากับหน้า









 


ชั้นดาดฟ้า..?










 


"คราวก่อนเห็นนายพูดว่าอยากกินข้าวที่ครอบครัวทำบ้าง ฉันก็เลยเอามาให้นาย"








 


คำพูดนี้ทำให้เขานึกถึงเมื่อวันก่อนที่เห็นพีทเอาพวกมันบดกับสปาเก็ตตี้มากินและนั่นทำให้เขานึกขึ้นมาได้ว่าเขาไม่เคยได้กินของแบบนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ถึงแม้ว่าพีทจะดูเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดผิดไปก็เถอะ







 


แค่นี้คงไม่ค่อยทำให้แฮร์รี่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ก็จริง มันเป็นเรื่องที่เด็กหนุ่มพอจะเดาได้ แต่สิ่งที่พีทชอบทำมันเหนือความคาดหมายกว่านั้น










"แล้วก็ฉันเป็นคนทำเองทั้งหมดเลยนะ"





 





แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าพีทไม่ทันคิดหรือพูดตรงไปตรงมามากเกินไป เขาแทบจะอ้าปากค้างตอนที่ได้ยินประโยคนั้น ใบหน้าของเด็กหนุ่มกลายเป็นสีแดงก่ำ เขาจึงรีบก้มหน้าหลบตาอีกฝ่ายโดยหวังไม่ให้พีทเห็น










 


มันเหมือนกับการสื่อเป็นนัยๆว่าเขาเป็นครอบครัวเดียวกับอีกฝ่ายยังไงยังงั้นแหละ ในเมื่อเขาบอกว่าอยากกินข้าวที่ครอบครัวทำ แล้วพีทก็เลยทำมาให้เขา..










ให้ตาย..










แฮร์รี่นึกไม่ออกว่าหน้าตาตัวเองจะแดงมากกว่านี้ได้ยังไง









 


และเขาก็ลืมว่าพีทชอบทำเรื่องเหนือความคาดหมายเสมอ






 


อาจจะเป็นเพราะบรรยากาศที่เงียบมากเกินและเหมือนอีกฝ่ายจะรอคำตอบจากเขาอยู่ นั่นจึงทำให้แฮร์รี่พยายามประมวลสมองพูดอะไรสักอย่างออกไป













"แต่ว่า..นายทำอาหารไม่เป็นไม่ใช่เหรอ?"








 



"ให้ป้าเมย์ช่วยสอน"






 


ถ้าอย่างนั้น..แผลที่มือนี่..











แฮร์รี่ไม่กล้าเอ่ยถามอีกฝ่ายออกไป รับรู้ได้ว่าหัวใจของตัวเองเต้นแรงขึ้น จากตอนแรกที่ไม่คิดว่าใบหน้าแดงมากกว่านี้ได้แล้วกลับยิ่งแดงกว่าเดิมอีก






 

พีทที่ไม่เคยสนใจทำอาหารเลยแม้แต่น้อยกลับตั้งใจฝึกทำอาหารมาให้เขากิน..








 


ถ้าถามว่าสิ่งที่ไม่ชอบที่สุดของปีเตอร์เป็นอะไร แฮร์รี่จะตอบได้ทันทีเลยว่า ชอบทำในสิ่งที่เหนือความคาดหมายเกินไปนั่นแหละ!









 


แล้วหลังจากนั้นพีทก็มักจะทำมาเผื่อให้เขาเสมอ แม้ว่าเขาจะบอกปัดปฏิเสธไปแล้วก็ตาม ..











การเห็นภาพแฮร์รี่กับปีเตอร์อยู่ด้วยกันแทบทั้งตลอดเวลาดูจะกลายเป็นเรื่องเคยชินสำหรับโรงเรียนมิดทาวน์ไปแล้วแม้ว่าตอนแรกจะมีคนตั้งข้อสังเกตมากมายว่าสองคนนี้เป็นเพื่อนกันได้ยังไงในเมื่อแตกต่างกันไปหมดทุกเรื่อง










 


ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการเรียน แฮร์รี่ชอบศิลปะ ในขณะที่ปีเตอร์ชอบวิทย์ เรื่องนิสัยที่แฮร์รี่มักชอบทำตัวนิ่งเฉย ไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร(แต่จริงๆแล้วนั่นเป็นเพราะเจ้าตัวเข้าหาคนอื่นไม่เป็นมากกว่า) ในขณะที่ปีเตอร์ก็มักจะเข้าหาคนอื่นเสมอ หรือเรื่องฐานะที่แตกต่างกันมาก










 


ในใจแฮร์รี่นึกหวั่นลึกๆว่าหากเมื่อถึงเวลาที่เขาต้องจากที่แห่งนี้ไปแล้ว ปีเตอร์จะมีเพื่อนสนิทจนลืมเขาไปหรือเปล่า สำหรับเขาที่ไม่มีใครเลยกับพีทที่มีคนล้อมรอบมากมายมันก็เหมือนแสงกับเงา











เพราะแสงนั้นมีแต่คนเข้าหา ในขณะที่เงาก็ถูกลืมและไม่มีใครแม้แต่จะหันมาเหลียวแล








 


เพราะเรื่องนี้ทำให้เขาเครียดจนไม่รู้จะเครียดยังไง ซึ่งปีเตอร์ก็สังเกตได้






 






"แฮร์รี่ เป็นอะไรหรือเปล่า?"










ยอมรับว่าตอนแรกเขาไม่กล้าที่จะเล่าให้อีกฝ่ายฟังเพราะมันดูงี่เง่าจนแฮร์รี่ยังจะรับไม่ค่อยได้ แต่เมื่อถูกรบเร้ามากเข้าในที่สุดเขาก็ยอมพูดออกมา









 


หลังจากที่ปีเตอร์ฟังจนจบเด็กหนุ่มก็หัวเราะออกมาเหมือนมันตลกมากยังไงอย่างนั้นแหละ แฮร์รี่ทำหน้าบูดใส่ทันที











"นายคิดมากเกินไปแล้วละ"ปีเตอร์ว่าทั้งๆที่พยายามหยุดหัวเราะ แต่ดูจะไม่ได้ช่วยลดสีหน้าบูดบึ้งของอีกฝ่ายได้เลย "ถึงฉันมีเพื่อนเยอะก็จริง แต่คนที่สนิทที่สุดก็ยังเป็นนายอยู่ดี"










 


"นั่นมันก็ไม่มีอะไรยืนยันสักหน่อย"










 


"มีสิ"ปีเตอร์ว่าพลางเลิกหัวเราะ ก่อนจะหันมาสบตาอีกฝ่ายแล้วพูดพลางยิ้มแบบที่เจ้าตัวชอบใช้

"เพราะว่าแสงขาดเงาไม่ได้ไง"










แฮร์รี่รู้สึกหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้น สีหน้าเขามันคงตลกมากชนิดที่ว่าพอปีเตอร์เห็นเข้าก็หัวเราะต่อ









 


"รู้อะไรหรือเปล่า เวลาแกล้งนายแบบนี้มันสนุกมาก" หลังที่ปีเตอร์พูดจบ แฮร์รี่หันมาทำหน้าบึ้งใส่อีกฝ่ายทันที แต่ปีเตอร์ยังไม่รู้เรื่องที่ว่าเขาจะต้องไปอยู่โรงเรียนประจำตอนจบชั้นม2 ..ดังนั้นการพูดแบบนี้จึงเป็นเรื่องที่ง่ายอยู่แล้ว












และเขาก็คงไม่คิดบอกอีกฝ่ายจนกว่าจะเตรียมใจพูดได้








--------------------------------------------------------------------





 


"แฮร์รี่ วันหยุดนี้ฉันอยากไปดูนิทรรศการของบริษัทนาย ไปด้วยกันไหม?"







 


แฮร์รี่ก้มหน้าคิด เหมือนวันหยุดนี้เขาจะไม่ได้มีอะไรที่ต้องทำเป็นพิเศษด้วย






 


แต่ว่า..







 


"มันก็คือนิทรรศการเกี่ยวกับสัตว์หายากเท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ"







 


"แต่ฉันอยากไป"ปีเตอร์พูดเสียงแข็ง "และนายจะต้องไปด้วย"





 


แฮร์รี่อดถอนหายใจไม่ได้กับความดื้อรั้นของคนตรงหน้า แต่สุดท้ายเขาก็ยอมตกลง"ก็ได้ ฉันจะไปด้วย"








 


------------------------------------------------------------------------









แฮร์รี่มายืนรออยู่ตรงที่หน้าห้องโถงจัดงานของบริษัทตั้งนานแล้ว สายตาไล่สอดส่องหาคนที่ต้องการจะเจอท่ามกลางเหล่าผู้คน









ดูเหมือนว่างานนี้จะมีคนมาเยอะพอสมควร แต่เพราะความกว้างของสถานที่ทำให้มันไม่รู้สึกชวนน่าอึดอัดเกินไป










ระหว่างที่กำลังเหม่อลอยอยู่ ใครบางคนก็สะกิดเขา แฮร์รี่เงยหน้ามอง หลุดเสียงอุทานเบาๆ









"พีท"









"เข้าไปข้างในกันเถอะ"ปีเตอร์พูดทิ้งไว้สั้นๆก่อนจะเดินเข้าไปใน เขารีบพยายามเดินตามอีกฝ่ายเพื่อที่เข้ามาในห้องโถง ซึ่งก่อนที่จะผ่านจุดนี้ต้องจ่ายเงินค่าเข้าชม "นายเข้าไปก่อนเลยก็ได้ เดี๋ยวฉันจะยืนเข้าแถวจ่ายเงิน"








 


แฮร์รี่มองความห่างระหว่างต้นกับปลายแถว มันดูห่างกันมากชนิดที่ว่าผ่านไปชั่วโมงหนึ่งแล้วอาจจะยังไม่ถึงคิวของปีเตอร์เลยด้วยซ้ำ









 


"มากับฉัน ไม่ต้องไปเสียเวลาเข้าแถว"แฮร์รี่ว่าขณะจับข้อมืออีกฝ่ายแล้วเดินมาจนถึงจุดที่ปิดทำการ มือข้างหนึ่งหยิบบัตรขึ้นมาสแกนตรงช่องที่ปิด ก่อนจะเข้าไป แล้วดึงอีกฝ่ายเข้ามาข้างในด้วย ปีเตอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อถูกดึงเข้ามา











"ฉันอยากจ่ายเงิน มันดูไม่ยุติธรรมเลย"










"ยังไง?"







 


"มันดูเหมือนกับ.."ปีเตอร์ว่าพลางหลบตา ขมวดคิ้วเหมือนกับไม่พอใจ "ฉันคบกับนายเพื่อผลประโยชน์"













 


บางทีปีเตอร์คงจะได้ยินเรื่องนี้บ่อยในตอนแรกที่โรงเรียน แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานๆ ทุกๆคนก็เริ่มเชื่อว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเพราะไม่ใช่เพียงแค่สนิทกับแฮร์รี่ แต่อัธยาศัยที่ดีทำให้ปีเตอร์เข้าหาคนอื่นได้อย่างง่ายดาย













แฮร์รี่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้คบกับตนเพียงเพื่อที่จะหาผลประโยชน์ เพราะในตอนที่ปีเตอร์มาชวนคุยครั้งแรก ยังไม่รู้จักชื่อและนามสกุลเขาเลยด้วยซ้ำไป








 


"นายคิดมาก"แฮร์รี่สรุปสั้นๆ แต่อีกฝ่ายก็ยังขมวดคิ้วอยู่ดี นั่นทำให้เด็กหนุ่มต้องพูดเสริม "คิดซะว่าฉันตอบแทนที่นายเลี้ยงมื้อกลางวันให้"









 


ปีเตอร์เหมือนจะเริ่มไม่คิดมากเพราะคำพูดของเขา สีหน้าของอีกฝ่ายดูผ่อนคลายลงเยอะจนดีขึ้น






 


ระหว่างที่เดินเบียดเสียดกับผู้คนนั้น แฮร์รี่ก็รู้สึกปวดหัวเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ อาการหน้ามืดเข้าจู่โจมทันที เขาก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อหวังจะให้อาการตัวเองดีขึ้น ทว่าทันทีที่ก้ม นัยน์ตาก็พลันเห็นอะไรบางอย่างที่พื้น เด็กหนุ่มรีบเอามือผลักปีเตอร์ทันที








 


ปีเตอร์มองเขาด้วยสายตางุนงง ก่อนที่จะมองตามแฮร์รี่ สิ่งที่อยู่บนพื้นคือแมงมุมตัวหนึ่ง












"แมงมุมตัวนี้มีพิษ นายเกือบจะโดนมันกัดแล้ว" แฮร์รี่ว่าขณะตะโกนเรียกให้เจ้าหน้าที่ดูแลมาเอาแมงมุมตัวนี้กลับเข้าไปในกรงแก้ว ฝูงคนที่เบียดเสียดกันแตกฮือเป็นวงกว้างเพื่อที่จะให้เจ้าหน้าที่เข้ามาจัดการได้ง่ายขึ้น











หลังจากที่เจ้าหน้าที่เก็บแมงมุมเข้าไปในกรงแก้วแล้ว ปีเตอร์ก็ถอนหายใจ ผู้คนเริ่มเดินกลับมาเบียดเสียดเหมือนเดิม








 


"ขอบคุณนะ เกือบโดนกัดแล้ว"ปีเตอร์ว่าขณะที่นัยน์ตายังคงมองตามแมงมุมตัวนั้น"นายดูรอบรู้ดีจัง"














"ฉันเคยเห็นมาก่อนน่ะในงานวิจัย แค่ก! ถ้าโดนกัด..จะโดนพิษร้ายแรงจนตาย แค่กๆ"สุดประโยค แฮร์รี่ก็งอตัวไอ ปีเตอร์ก้มตัวลงมาเพื่อให้อยู่ในระดับเดียวกับอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยถามออกไป













"นาย..เป็นอะไรหรือเปล่า?"ปีเตอร์มองอาการของคนตรงหน้าที่เริ่มไอจนใบหน้ากลายเป็นสีแดงก่ำแถมยังหอบเหมือนกับคนขาดอากาศหายใจอีกตั้งหาก เมื่อเห็นว่าแฮร์รี่ไม่ยอมตอบเขาก็เรียกซ้ำ พอเห็นว่าอีกฝ่ายอาการไม่ดีขึ้นปีเตอร์ก็ดึงแฮร์รี่เข้ามาตรงจุดที่ไม่ค่อยมีคน สักพักอีกฝ่ายก็เริ่มหยุดไอและกลับมาหายใจเหมือนปกติ "นายเป็นโรคหอบหืดงั้นเหรอ?"











 


"เปล่า"แฮร์รี่ว่าพลางส่ายหน้าทั้งๆที่ใบหน้ายังคงแดงอยู่ ปีเตอร์ส่งสายตามาด้วยความไม่แน่ใจสักเท่าไหร่แต่ก็พยักหน้ารับ













 


"ฉันว่านายกลับไปก่อนดีกว่านะ.." ปีเตอร์ว่าพลางเว้นวรรคไป "เดี๋ยวฉันไปส่งให้"










 


แฮร์รี่ยังคงส่ายหน้าแม้ว่าอาการจะแย่มากแล้วก็ตามที "ฉันไม่อยากให้นายมาเสียเที่ยว"









 


"แต่--"ปีเตอร์ว่าก่อนจะเงียบไป ในนัยน์ตาคู่นั้นฉายด้วยความลังเล ยังไม่ทันที่แฮร์รี่จะเอ่ยย้ำอีกครั้ง เด็กหนุ่มก็ตัดสินใจพูดแทรกขึ้นมา "เรื่องแค่นี้เอง ยังไงเรื่องของนายตอนนี้ก็สำคัญกว่า จะปล่อยให้คนป่วยอย่างนายกลับบ้านเองคนเดียวได้ยังไง"











สุดท้ายแล้ว แฮร์รี่ก็ได้แต่ปล่อยให้ปีเตอร์ไปส่งเขาที่บ้าน
















-----------------------------------------------------------------------------













"อือ.. นายสายตาสั้นขึ้นอีกแล้วเหรอ"แฮร์รี่ว่าพลางดึงแว่นอีกฝ่ายมาสวม ความรู้สึกเวียนหัวแทบจะตามมาติดๆ ในขณะนั้นปีเตอร์ก็ดึงแว่นของตัวเองกลับมา พร้อมขมวดคิ้ว












"อย่าเอาแว่นของฉันไปสิ!"ปีเตอร์อ้าปากโวยทันทีที่เห็นคนตัวเล็กดึงแว่นไป “แล้วนี่นายหายป่วยแล้วเหรอ?”












“บอกแล้วไงว่าแค่พักนิดหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว นายไม่เชื่อฉันเอง”แฮร์รี่ว่าพลางหันหน้าบุ้ยปากทำตัวเหมือนเด็กๆ (ถึงแม้ว่าจะเด็กจริงๆก็เถอะ) พอได้ยินแบบนั้นปีเตอร์ก็ถอนหายใจ












“ฉันไม่น่าเป็นห่วงนายแล้วมาส่งเลย รู้งี้ปล่อยกลับบ้านคนเดียวเองดีกว่า”ปีเตอร์พูดออกมา แฮร์รี่ได้แต่นิ่งไป ปกติแล้วพีทจะเป็นคนที่พูดตรงมากก็จริง แต่เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรจะดีใจหรือเสียใจดีกับความคิดชั่ววูบที่คิดว่าอีกฝ่ายเห็นงานนั่นสำคัญกว่าตัวเขาซะอีก “นายไม่เป็นอะไรแล้วแน่นะ?”เด็กหนุ่มเอ่ยถามย้ำขึ้นมาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ









 


แม้คำตอบของแฮร์รี่จะเป็นการส่ายหน้า แต่สีหน้าของพีทก็ไม่ได้ดีขึ้นเลยสักนิด


















“นายแน่ใจนะ แฮร์?”













 


“ฉัน...ไม่ได้เป็นอะไร..”










 


อยู่ๆปีเตอร์ก็นิ่งไปแล้วยกมือขึ้นมาสัมผัสหน้าผากเขา จากที่หน้าแดงเพราะพิษไข้อยู่แล้วยิ่งกลับแดงขึ้นกว่าเดิมอีกด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เสียงหัวใจเต้นแรงขึ้นจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน “เห็นไหม ยังเป็นไข้อยู่จริงๆด้วย”















ยังไม่ทันที่จะได้อ้าปากตอบอะไรออกไป ความมืดก็ครอบงำสติให้ดำดิ่งลง ทุกอย่างกลายเป็นสีขาวโพลน
















 


ไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงและสีหน้าที่เรียกชื่อของตน---
















“แฮร์รี่!”










ใบหน้านั้นดูตื่นตระหนกกว่าทุกทีอย่างที่ไม่เคยเป็น แววตานั้นแฝงไปด้วยความเป็นห่วง ตกใจ และแววตาอะไรบางอย่างที่ไม่เข้าใจ










 


จากนั้นทุกอย่างก็ตกลงสู่ความมืดโดยสมบูรณ์







 


-----------------------------------------------------------------------------------------
 




ขอโทษนะคะที่หายไปนานมาก รู้สึกผิดสุดๆ //กราบขอขมา






หวังว่าจะยังมีคนรอเราอยู่นะคะ ช่วงนี้เราป่วย+ติดสอบเลยไม่ได้เป็นอันทำอะไรเลยค่ะ ยุ่งจนหัวหมุนมากOTL





ตอนนี้โมเม้นท์หวานๆจะเยอะหน่อย ตอนหน้าก็เยอะ แต่ตอนต่อๆไปก็ไม่แน่ค่ะ...







แล้วก็ถ้ามีคนสังเกตไทม์ไลน์เรื่องจะเปลี่ยนแล้วค่ะ เพราะว่าพีทไม่ได้โดนแมงมุมตัวนั้นกัดแล้ว ดังนั้นจึงไม่กลายเป็นสไปดี้ค่ะ แต่เราอาจจะโฟกัสเรื่องเวลาผิดไปหน่อย รู้สึกเหมือนตอนที่พีทเป็นนี่น่าจะเข้ามหาลัยแล้ว แต่..เอาเถอะ ช่างมัน..U U





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #30 plutoeiei (@Plyntch) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 08:06
    แฮร์รี่ป่วยเป้นอารายยย ไม่นะ
    อยากอ่านต่อมากๆเลปยฮื่ออออ
    #30
    0
  2. #26 khawsuaydaifuku (@khawsuaydaifuku) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 16:06
    สนุกมากกก อยากอ่านต่อมากค่ะ รอนะคะ
    #26
    0
  3. วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 00:14
    นุ้งแฮรี่เป็นอะไรลูกกกกกก พีทแอบน่ารักตอนทำข้าวกล่องมาให้นุ้งแฮรี่กิน
    #25
    0
  4. #21 the_jechi (@momolight) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2557 / 22:50
    harr แบบ เป็น อิหยังงงง
    #21
    0
  5. #20 _ Night Kung _ (@dragonpim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 19:22
    อยากอ่านต่อแล้ว มาอัพเร็วๆนะ จะรอ ><
    #20
    0
  6. #18 แดฟฟี่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 22:10
    ง๊าก เพิ่งได้อ่าน สนุกค่ะ รอตอนต่อไปอยู่น้า
    #18
    0
  7. #17 ~.oOBaM...bAmOo.~ (@mybleach) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2557 / 09:30
    ๆๆๆ อยากอ่ายต่อมากมายยย
    #17
    0
  8. #16 gatta (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 23:23
    เพิ่งมาอ่าน4ตอนรวดเลย เรื่องน่ารักมากกกกกค่ะะ กรี้ดมากก//// โดยเฉพาะตอนนี้ อ่านแล้วเขินตอนข้าวกล่องน้อยมากค่ะ ฟสหสกากทหสฟวๆด่าว



    ฮืออ แอบมีดราม่าด้วย ชอบเรื่องแนวนี้มากค่ะ ฟฟฟฟฟ ตอนแรกนึกว่าพีทจะเป็นสไปเดอร์แมนซะอีก 555 ส่วนน้องแฮร์ อย่าเป็นไรไปนะะ ;__;



    ไรท์เตอร์พักผ่อนนะคะ อย่าหักโหมนะๆ รีดเดอร์รอได้เสมอค่ะ แฮ่ U_Uv
    #16
    0
  9. #15 Palantir (@palantir_tir) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 22:31
    อ่าว ไม่เป็นสไปดี้เหรอ-[]- 5555555เดาผิดเลย นี่แน่ะๆ*สะบัดหางใส่รัวๆ* แฮร์รี่น่าร้ากกกกกก บางทีพีทก็พูดแรงไป
    #15
    0