เขามาเชงเม้งที่ข้างๆหลุมผมครับ [yaoi] #เขามาเชงเม้ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 312,550 Views

  • 7,117 Comments

  • 17,936 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    6,962

    Overall
    312,550

ตอนที่ 10 : บทที่9 คำเชิญชวน [รีไรท์ - 21/8/60]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 413 ครั้ง
    21 ส.ค. 60



ผมที่กำลังรอฟังคำตอบของเขานั้นถึงกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้ยินคำพูดที่เหนือความคาดหมายออกมา



หลังจากนั้นบรรยากาศรอบห้องก็ตกสู่ความเงียบไปพักหนึ่ง ในใจผมตอบอีกฝ่ายแล้วเรียบร้อยเป็นล้านครั้งว่า ไป แต่กระนั้นความรู้สึกบางอย่างก็ยังคงบอกว่ามันไม่ถูกต้องอยู่ดี



ทำไมอยู่ๆ ธันถึงชวนผมไป..?



ผมนึกเหตุผลอย่างอื่นไม่ออกเลยนอกจากความสงสารเท่านั้น



“คือว่า..มันเลยวันโกหกมา6วันแล้ว” เมื่อนึกสิ่งที่จะพูดไม่ออก ผมเลยได้แต่หาอะไรก็ได้มาพูดกลบเกลื่อนสถานการณ์ในตอนนี้และถือว่าเป็นการหยิบยื่นโอกาสให้เขาเปลี่ยนใจกับสิ่งที่พูดออกไปเมื่อครู่ด้วย



ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากไป



แต่ผมไม่อยากได้ความหวังทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วมันไม่มี



“ผมไม่ได้ล้อเล่น”



ธันมองผมด้วยแววตาจริงจังมากจนผมเริ่มไปต่อไม่ถูก



ผมบีบมือของตัวเองแน่น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดถึงต้องรู้สึกตื่นเต้นและกลัวขึ้นมา ทั้งๆ ที่คำพูดนั้นเป็นคำที่ผมอยากได้ยินมาตลอด



“ทำไมธันถึงอยากพาพี่ไปล่ะ..?”



“ต่อจากนี้ไปผมอาจจะไม่ได้มาที่นี่อีกแล้ว” ธันว่าในขณะที่ละสายตาจากผมแล้วหยิบพวกช้อนส้อมขึ้นมาตักอาหารที่อยู่ในจานขึ้นมากิน “เพราะว่าทางญาติตัดสินใจกันว่าจะขุดหลุมของแม่ แล้วก็ยายขึ้นมาเผา”



ผมถึงกับใบ้กินไปอยู่พักใหญ่



แสดงว่าถ้าผมปฏิเสธไปก็จะไม่ได้เห็นธันอีกแล้ว ดังนั้นการรออยู่ที่นี่จึงไม่มีความหมายอีกต่อไป เหมือนกับการกลับไปใช้ชีวิตก่อนที่ผมจะพบกับเขา



ในความรู้สึกมากมายนั้นผมไม่อาจปฏิเสธได้ว่าผมปรารถนาที่จะไปอยู่กับอีกฝ่ายมาตลอด ทว่าขณะเดียวกันในใจลึกๆ ผมก็กลัวอะไรบางอย่าง



ผมกลัวว่าผมต้องทนมองความจริงอยู่ทุกวัน



ในตอนที่อยู่สุสานนั้นผมไม่ได้รู้สึกกลัวกับการที่ต้องเห็นความจริงมากถึงขนาดนั้น เพราะมันเป็นเพียงแค่วันเดียวต่อปี เป็นแค่เวลาสั้นๆที่ไม่ถึงชั่วโมงเท่านั้น



ถึงจะรู้สึกเจ็บ ถึงจะมองเห็นว่าความจริงเป็นเช่นไร ผมก็แกล้งปิดตาตนเองให้มองไม่เห็นความจริงนั้นแล้วมองเพียงแค่ว่าเขายังมีความสุขดี ผมก็พอใจ



แต่ถ้าเกิดว่าผมไปอยู่ด้วยแล้วธันแต่งงานขึ้นมา เท่ากับว่าผมต้องเห็นภาพนั้นตลอดเวลา



ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่บนทางเลือกที่ตัดสินใจยากที่สุดในชีวิต ไม่ต่างจากการยืนบนกลางสะพานในหุบเหวที่ใกล้จะพัง จากนั้นก็ให้เลือกว่าจะกลับไปหรือเดินต่อ



ทางหนึ่งเดินต่อไปแล้วจะมีความสุขหรือเปล่าก็ไม่มีใครตอบได้ ในขณะเดียวกันถ้าล้มเลิกเสียตั้งแต่ตอนนี้ก็ยังทันก่อนที่จะถลำลึกลงไป เพียงแต่คงต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบว่างเปล่าเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาเกือบสิบปี



ในตอนนี้ตัวผมยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า ถ้ากลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม ผมจะทนอยู่กับความว่างเปล่านั้นไหวหรือเปล่า ในเมื่อที่ผ่านมาผมก็รอคอยการมาเยือนของเขาโดยตลอด



ธันเองก็คงรู้สึกได้ว่าผมตัดสินใจไม่ได้ ดังนั้นเพื่อเป็นการตัดบทเขาจึงเอ่ยขึ้นมา



“เดี๋ยวอีกประมาณสองสัปดาห์ผมจะมาที่นี่” เขาเอ่ยน้ำเสียงเรียบในขณะที่ยังคงกินอาหารในจานต่อเสมือนกับว่ากำลังพูดเรื่องลมฟ้าอากาศอยู่ “จนกว่าจะถึงตอนนั้นผมจะให้เวลาพี่เมษตัดสินใจนะครับ”



ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อรู้ว่าตัวเองยังมีเวลาให้คิดอีกสองสัปดาห์ ก่อนที่จะถามถึงข้อสงสัยต่อไป



“แล้วพ่อจะไม่ว่าอะไร?” ผมถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ ถ้าพ่อรู้ว่าธันเป็นคนเชิญผีเข้าบ้านเอง ยังไงเรื่องมันคงไม่จบง่ายๆ แน่ๆ



“ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ผมไม่ได้อยู่กับพ่อแล้วล่ะ” อีกฝ่ายว่าก่อนจะเว้นจังหวะไป “ตั้งแต่ขึ้นมหาลัยมาผมก็ย้ายมาอยู่ที่คอนโดเพราะว่ามหาลัยค่อนข้างไกลบ้าน ส่วนพ่อก็ไม่มีเวลาว่างมายุ่งกับผมเพราะต้องไปจัดการเรื่องบริษัท”



“อยู่แค่คนเดียวหรือ..?”



“ครับ ปกติผมไม่ชอบให้ใครมาอาศัยอยู่ด้วยน่ะ มันวุ่นวาย”



พอได้ยินคำพูดยืนยันแบบนี้แล้วผมค่อยรู้สึกโล่งอกขึ้นมาหน่อย ถ้าเกิดมีคนอื่นอยู่ด้วยผมคงรู้สึกประหม่าน่าดู ซ้ำยังไม่รู้ว่าคนที่อยู่ด้วยจะกลัวผีอย่างผมหรือเปล่า



หลังจากนั้นธันก็ชวนผมคุยอีกในหลายๆ เรื่อง ทั้งเรื่องที่เรียนอยู่แล้วก็เรื่องชีวิตประจำวัน รวมทั้งเรื่องสัพเพเหระทั่วๆ ไป



ระหว่างที่กำลังฟังสิ่งที่อีกฝ่ายเล่าอยู่นั้น ผมก็ออกความเห็นไปบ้างและสังเกตขึ้นมาได้ว่าธันเล่าแทบจะทุกเรื่องให้ผมฟัง ยกเว้นเพียงแค่เรื่องเดียว ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องที่ใกล้ตัวมากที่สุด



“แล้วเพื่อนล่ะ?”



ผมถามขึ้นมาด้วยความสงสัย เท่าที่ฟังธันเล่ามาหลายปีนี้ อีกฝ่ายไม่ได้พูดเรื่องเพื่อนให้ผมฟังเลย ซึ่งเป็นเรื่องน่าแปลกมาก



ธันหยุดมือจากการกินในทันที ชั่วครู่หนึ่งผมรู้สึกได้ว่าเขาชะงัก จะด้วยความตกใจหรือประหลาดใจกับคำถามก็แล้วแต่ เขาคงคาดไม่ถึงว่าผมจะถามถึงเรื่องนี้ขึ้นมา



“ปกติผมไม่ค่อยมีเพื่อนที่สนิทเป็นพิเศษน่ะครับ ถ้ามีก็ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายได้”



เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่คำตอบนั้นกลับยิ่งเพิ่มความสงสัยมากกว่าเดิมเสียอีก



“ทำไมล่ะ มีเหตุผลอะไรหรือเปล่า..?”



ผมออกจะรู้สึกว่ามันแปลกในความรู้สึกไปหน่อย เพราะนิสัยของธันดูไม่น่าจะแย่ถึงขนาดไม่มีเพื่อนในมหาลัยสักคน ฉะนั้นมันคงจะต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างแน่นอน



ธันทำท่าดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากตอบคำถามเมื่อครู่สักเท่าไร แม้แต่ผมเองก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้น ในขณะที่ผมกำลังจะพูดเปลี่ยนเรื่อง ธันก็ตอบคำถามขึ้นมาเสียก่อน



“หลายคนน่ารำคาญ ผมเลยไม่ค่อยอยากสนิทกับใคร” ธันว่าก่อนที่จะหยุดไปพักหนึ่งแล้วขยายความ “รำคาญที่ว่าหมายถึงเรื่องความคิด ความรับผิดชอบ นิสัยบางอย่าง”



ผมพยักหน้ารับกับคำพูดนั้น ในขณะที่เริ่มตักอาการเข้าปากตัวเองบ้าง ถึงแม้ว่าจะยังคงค้างคาใจกับคำพูดอีกฝ่ายอยู่บ้าง แต่ถ้าเกิดเขาไม่อยากเล่า ผมก็จะไม่เซ้าซี้ถามอะไร



เพียงแต่ผมกลัวว่าเขาจะเบื่อนิสัยคนอย่างผมเข้านี่แหละ



“ธันเบื่อหรือเปล่าที่พี่ไม่มีเรื่องอะไรเล่าให้ฟังเลย”



ที่ผ่านมาผมได้แต่ฟังเขาเล่ามาตลอด เพราะเรื่องราวในแต่ละวัน แต่ละเดือน แต่ละปีของผมล้วนไม่ได้มีอะไรที่น่าตื่นเต้นหรือแตกต่างกันไปเลยสักนิด ถ้าจะให้เล่าถึงเรื่องอะไรสักอย่าง คงเป็นเรื่องราวในตอนที่ผมยังมีชีวิต ซึ่งผมเองก็ลืมมันไปเกือบหมดแล้ว



“ไม่หรอกครับ ผมต่างหากที่พูดอยู่ฝ่ายเดียว พี่คงจะเบื่อแย่” ธันว่ายิ้มๆ ในขณะที่พูดต่อ “แต่ผมชอบคนนิสัยแบบพี่นะ เป็นคนเงียบๆ แต่ถ้ามีประเด็นให้พูดก็คุยกันได้ยาวดี แถมยังดูใจเย็นด้วย ปกติคนรอบตัวผมค่อนข้างอารมณ์ร้อน ผมเองก็อารมณ์ร้อนเลยพาลทะเลาะกับคนอื่นบ่อย”



ผมฟังคำพูดนั้นแล้วแค่ยิ้มรับเฉยๆ ถึงแม้ว่าภายนอกผมจะดูไม่ได้ดีใจอะไร แต่หัวใจพลอยเต้นไปกับคำพูดของเขาแล้ว



หลังจากที่รับประทานอาหารจนเสร็จ ธันก็ขับรถไปส่งผม ระหว่างที่นั่งอยู่ในรถนั้นตลอดทางผมก็มองออกไปนอกหน้าต่างตลอดราวกับว่าข้างนอกนนั้นมีสิ่งที่น่าสนใจให้ดู



ผมมองวิวข้างทางแล้วค่อนข้างรู้สึกแปลกตาพอสมควร ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะผมไม่ได้เห็นพวกตึกหรืออาคารบ้านเรือนแบบนี้มานานมากแล้ว เวลาที่ได้เห็นเลยรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา



“พี่เมษดูเป็นคนคิดมากกว่าที่ผมคิดเอาไว้เยอะเลยนะครับ”



ระหว่างที่กำลังขับรถนั้นธันก็เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ผมละสายตาจากหน้าต่างแล้วมองใบหน้าของเขาด้วยความแปลกใจ



ผมเคยพูดให้เขาฟังเหรอว่าเป็นคนคิดมาก..?



เมื่อลองพยายามนึกจากคำพูดทั้งหมดแล้ว ผมก็นึกไม่ออกว่าเคยพูดออกไปตอนไหน อันที่จริงผมแทบจะไม่ได้เล่าเกี่ยวกับเรื่องของตัวเองเลยด้วยซ้ำ



“พี่เคยพูดให้ฟังหรือ..?”



ด้วยความค้างคาใจจึงทำให้ผมถามเขากลับไปแบบนั้น



“เปล่าครับ แต่ท่าทางพี่มันบอกน่ะ”



ผมชักอยากรู้ขึ้นมาแล้วสิว่าตัวเองเผลอทำท่าทางแบบไหนออกไป



ปกติแล้วผมไม่ใช่คนที่คิดอะไรแล้วสีหน้าท่าทางออกสักเท่าไร บางครั้งคนอื่นไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าผมกำลังคิดอยู่



แต่น่าแปลก ธันเป็นคนแรกที่จับผมได้ ถึงจะไม่รู้ว่าด้วยวิธีไหนก็ตาม



เมื่อธันขับรถมาจนกระทั่งถึงที่หลุม อีกฝ่ายก็จอดรถก่อนจะเดินมาเปิดประตูเพื่อให้ผมลง อันที่จริงผมอยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าผมเดินทะลุประตูได้ แต่ช่างเถิด บางทีเขาอาจจะอยากปฏิบัติกับผมให้เหมือนมนุษย์คนอื่นทั่วไปเลยจงใจทำแบบนั้น



ก่อนที่จะจากกันนั้น ธันก็หันมาพูดกำชับกับผม



“อีกสองสัปดาห์ ผมจะรอฟังคำตอบนะครับ”



“พี่จำได้อยู่แล้วล่ะ ไม่ลืมหรอก”



ผมตอบรับกลับไป ทั้งๆ ที่ยังอดรู้สึกใจหายไม่ได้กับคำพูดนั้น นั่นหมายถึงผมต้องคิดให้ดีว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ระหว่างที่ไม่ได้เจอหน้ากับเขาอีกตลอดกาลหรือว่าเลือกที่จะเดินหน้าต่อแล้วอาจจะต้องเจอกับความเจ็บปวด ความผิดหวังที่มากกว่านั้น



ในขณะที่ผมกำลังบอกลาอีกฝ่าย ธันก็บอกลาผมกลับพร้อมกับคำพูดที่ทำให้ผมได้แต่ตัวแข็งทื่อ ขยับตัวไปไหนไม่ได้คล้ายกับถูกสาป



“พี่เมษนี่โกหกไม่เก่งเลยนะครับ”



ถึงแม้ว่าคำพูดนั้นจะดูเป็นเหมือนกับการกล่าวลอยๆ ซ้ำยังออกไปทางแนวเป็นประโยคหยอกล้อ ไม่น่ามีอะไรให้เก็บมาคิดมากก็จริง



ทว่าถ้าเป็นการหยอกล้อหรือพูดล้อเล่น มันคงเป็นเรื่องบังเอิญอย่างน่าประหลาด



ในเมื่อก่อนหน้านี้ผมเพิ่งโกหกเขาไป



----------------------------------------------------------------------------



[Talk]

เผื่อมีใครสงสัยว่าพี่เมษโกหกเรื่องอะไร ลองกลับไปอ่านตอนที่แล้วกับบทนำดีๆนะคะ 

มีคนจับได้ตั้งแต่ตอนที่แล้วด้วยค่ะว่าพี่เมษโกหก เรานึกว่าคนอื่นลืมกันไปหมดแล้ว ยอมจริงๆค่ะ


แล้วก็ขอบคุณทุกคนมากนะคะ วันนี้นิยายเราขึ้นท็อป12ของหมวดนิยายวายในเด็กดีด้วยค่ะ ตอนเห็นตกใจมากๆ



ป.ล.มีคนแนะนำมาว่า จองกุก bts เหมาะกับอิมเมจพี่เมษดี แต่ปกติพี่เมษเป็นคนที่ไม่ค่อยออกกำลังกายค่ะ แบบแรงน้อยไม่สู้ชาวบ้านมากๆ 

จองกุกเขาสุขภาพดีกว่าพี่เมษเยอะเลยค่ะ555555555555 เราเลยรู้สึกว่าไม่ตรงในความรู้สึกเท่าไหร่ แต่ขอบคุณมากนะคะที่แนะนำมา 



ป.ล.2 ถ้าใครมีคำถามอะไร ถามทางแท็กในทวิตได้นะคะแล้วเราจะไปตอบ พอดีถ้าเกิดถามในนี้แล้วมันจะโดนคอมเม้นท์อื่นดันจนเราลืมน่ะค่ะ TvT 


*อีดิทแก้บางคำค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 413 ครั้ง

163 ความคิดเห็น

  1. #7096 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:49

    เรื่องญาติแน่เลยอะ

    #7096
    0
  2. #7046 tarnandtip (@tarnandtip) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 19:13

    ธันจะฉลาดกว่าผีเกินไปแล้วนะเนี้ย พี่เมษพูดอะไรกับน้องคิดว่าน้องจะจำไม่ได้เหรอไงกัน ถึงเป็นผีก็อย่าเริ่มโกหกรู้ป้ะพี่เมษ ยิ่งโกหกไม่เก่งแบบนี้โดนจับได้มันเสียความรู้สึกทั้งคนทั้งผีนะ

    #7046
    0
  3. #6991 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 17:50
    เมษต้องคิดดีๆๆเลยนะเนี้ยจะไปอยู่กะธัน
    #6991
    0
  4. #6972 chanisara195 (@chanisara195) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 06:21
    อ๋อออที่วันเชงเม้งพอญาติได้มรดกก็ไม่มาไหว้=ก็มีญาติที่คิดร้ายอยู่ คิดถูกมั้ย555
    #6972
    0
  5. #6705 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 08:16
    ทำไมธันดูฉลาดคะ5555
    #6705
    0
  6. #6651 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 18:25
    หา โกหกอะไรอ่ะ ลืม 555
    แต่ธันใส่ใจพี่เขามากๆ เลยน้า
    #6651
    0
  7. #6612 maielf13 (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 01:26
    เรื่องญาติ??ใช่มะแง่ใน้องธันน่ารักอ่ะ
    #6612
    0
  8. #6588 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 22:01
    อิมเมจธันตอนเด็ก เด็กร่าเริงน่ารัก ภาพที่เข้าหัวมาเลยคือ แจฮยอน nct ค่ะ555555 เด็กน้อยที่มีลูกอมแล้วเป็นที่รักของพ่อแม่ อิอิ
    #6588
    0
  9. #6567 elic (@cassiopeia-fern) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 01:15
    โกหกเรื่องญาติแน่นอนเลยค่ะเรามั่นใจ
    หนึ่งก็คงอยากอยู่กับน้อง
    อีกอย่างคงไม่อยากให้วุ่นวายอย่างที่ว่า
    เพราะถ้าเป็นงั้นจริงหลักฐานคงหายไปหมดแล้ว
    #6567
    0
  10. #6546 PiimJU (@PiimJU) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 18:08
    นี่ถ้าธันอ่านความคิดได้ 0_0 อันนี้เราป็มโน;-;
    #6546
    0
  11. #6497 PhantaSia_pf (@chanokprattana) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 12:55
    เมษโกหกเรื่องไรง่ะ ญาติ?
    #6497
    0
  12. #6382 rainbow....* (@BluefreezZy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 18:11
    เรื่องครอบครัวหรือเปล่า เห็นแรกๆก็มาเชงเม้งนี่
    #6382
    0
  13. #6342 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 21:26
    5555555น่ารักพี่เมษของน้องงื้ออ
    #6342
    0
  14. #6333 AnutsaraPanthong (@AnutsaraPanthong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 11:35
    หืออ ธันรู้ด้วยย
    #6333
    0
  15. #6302 lunar ❥ (@bonjour0301) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:55
    เมษโกหกเรื่องญาติทำไม ธันก็ดูเป็นคนซับซ้อนเข้าถึงยาก
    #6302
    0
  16. #6212 แอลซินอาร์ (@bennett13) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 23:48
    ถ้าไรท์ไม่บอกนี่ลืมสนิทจริงๆ ว่าเมษโกหกอะไร งงตั้งนานจนต้องย้อนไปอ่าน 555+
    #6212
    0
  17. #6183 SUGA! YES, PLEASE♡ (@raindropingx) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 13:06
    โอยยย ฮือ ตอนแรกตั้งใจจะอ่านจบก่อนค่ะแล้วค่อยมาเม้นเกี่ยวกับเนื้อหาทีเดียว มาสะดุดดที่ทอล์ดของคุณไรท์ 555555555555555555555555555555555555555555555555
    ด้วยความเป็นแฟนวงนี้ เราคิดภาพน้องธันเป็นจองกุกมาตลอดทั้งเรื่องเลยค่ะ... บ้าจริง 5555555555555555555555555555555555555555555555555 ส่วนพี่เมษก็ยุนกิ (วงเดียวกัน) เลยค่ะ พี่แกตัวเล็กๆ ขาวๆ ดูง่วงๆดี ฮืออ

    โอเค ไหนๆก็เม้นแล้ว ขอเม้นเลยแล้วกันนะคะ แงง
    เราทับใจมาก เป็นเรื่องที่เฟบไว้นานแล้วแต่ไม่มีโอกาสได้อ่านซักที คือ คือมันสะดุดตามากจากชื่อเรื่องค่ะ 555555555555555555 เราทับใจมาก ทับใจภาษาด้วย อาจตะเป็นเพราะเล่าจากความรู้สึกตัวละคร นี่คล้อยตามพี่เมษไปหมดอ่ะ ชอบ /-\
    ก็ว่าอยู่ว่าทำไมเมษถึงโกหกน้องว่าไม่มีญาติที่ไหน แต่ตอนแรกก็เล่าว่ามีญาติมาเชงเม้ง แล้วก็เลิกมาหลังได้มรดก ละด้วยการที่เมษเป็นคนป่วยบ่อย ครอบครัวต้องมีฐานะมากพอที่จะเลี้ยงได้อ่ะเราว่า ทำไมเมษต้องปิดบังอ่ะ หรือเป็นเพราะว่าไม่อยากไปเกิดจริงๆหลังรู้ตัวการว่าใครทำให้เมษตาย เพราะอยากเจอน้องธันต่อไปใช่มั้ย? ;___;
    #6183
    1
    • #6183-1 SUGA! YES, PLEASE♡ (@raindropingx) (จากตอนที่ 10)
      20 ตุลาคม 2560 / 13:08
      พออ่านเม้นคนอื่นก็... ค่ะ 5555555555555555555555555555555555555555555555 น่าจะชิปเหมือนกัน อิมเมจมองได้หลากหลายมาก แต่าำหรับนี่น้องธันคือจองกุกอ่ะ อ่านครั้งแรกคือภาพจองกุกวันเด็กลอยมามาก โตมาก็สูงๆ เป็นคนอารมณ์ร้อนนิดนึง ขี้รำคาญ ฮืออ ทับใจ
      #6183-1
  18. #6169 momosonoerung (@momosonoerung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 20:38
    นี่ไงเราตงิดใจนิดๆว่าตอนแรกบอกมีญาติและอ่านไปอ่านมาบอกไม่มี ตอนแรกนึกว่าเราอ่านผิดละคิดไปเอง แบบอ่านเรวไง555พอมาเจอไรท์บอกเรากลับไปอ่านอีกทีอ่อรุ้และ55
    #6169
    0
  19. #6128 Fun_Hyoyeon (@funny16) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 22:41
    ขอบคุณคอมเม้นท์ที่ทำให้เรากระจ่าง 5555
    #6128
    0
  20. #6126 prince_Lprince (@prince_Lprince) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 19:00
    คุณพระมีประเด็น
    #6126
    0
  21. #6102 Sket-D (@day-life) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 05:42
    ตอนแรกก็งงว่าพี่เมษโกหกอะไรเลยเปิดกลับไปอ่านตามที่ไรท์บอกก็ยังงงอยู่ จนมาไล่ๆหาเม้นท์อ่าน55555 เข้าใจเลยค่ะงานนี้5555555 บทนำที่บอกว่าพี่เมษมีญาติแต่พอได้มรดกก็หายเงียบไป พอคราวนี้บอกไม่มี เออทำไมต้องโกหกนะ มันมีอะไรรึเปล่า555 ธันนี่เราว่าดูมีอะไร ดูเป็นคนซับซ้อน ลึกลับขึ้นเรื่อยๆ555 ดูจะรู้อะไรเยอะแยะไปหมด รอติดตามตอนต่อไปค่ะ555
    #6102
    0
  22. #5997 iiimspc (@Imboy20566) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 09:10
    โหยยยกลับไปอ่านใหม่ก๋ไม่รู้จนกระทั่งมาอ่านเม้นอะ ฮื่อ ไรท์55555555555555
    #5997
    0
  23. #5950 FairyP718 (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 22:23
    ธันทำตัวแปลก ๆ นะ
    #5950
    0
  24. วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 12:32
    น้องรู้หมดเลย น้องเก่งเกินไปหรือพี่เมษแสดงออกมากไปล่ะเนี่ย//แต่น่ารักดี
    #5901
    0
  25. #5868 zodepest (@Sukchanda) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 15:36
    อิมเมจนี่เรามโนภาพไว้ว่ากุกวี /5555555555555
    #5868
    1