เขามาเชงเม้งที่ข้างๆหลุมผมครับ [yaoi] #เขามาเชงเม้ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 313,015 Views

  • 7,118 Comments

  • 17,959 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    7,427

    Overall
    313,015

ตอนที่ 18 : บทที่16 นัยยะของคำถาม [รีไรท์ - 8/9/60]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26089
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 434 ครั้ง
    8 ก.ย. 60


วันถัดมาผมก็เริ่มใช้คอมพิวเตอร์คล่องขึ้นอย่างรวดเร็ว ถ้านับจากวันแรกที่ไม่รู้อะไรเลย



ธันบอกว่าผมเรียนรู้ได้เร็วจนน่าตกใจถ้าเทียบจากคนที่ไม่รู้อะไรมาก่อน ผมไม่รู้ว่าธันพูดจริงหรือแค่ต้องการพูดให้กำลังใจเฉยๆ แต่ปกติผมเป็นคนที่เรียนรู้ได้เร็วมากเลยทำให้รู้สึกว่าครั้งนี้ค่อนข้างช้ากว่าครั้งอื่นๆ



เพียงแค่วันเดียวผมก็เริ่มค้นหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตเป็น และเริ่มรู้ว่าโปรแกรมต่างๆ มีไว้ทำอะไร



แต่ก็ใช่ว่าผมจะจำทุกโปรแกรมได้หรือใช้เป็นหมด หลักๆ ที่ผมรู้จักมีแค่พวกบราวเซอร์หรือโปรแกรมพิมพ์รายงานเท่านั้น



เมื่อเริ่มใช้เป็นผมก็เริ่มกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้มากขึ้น วันถัดมาผมตื่นแต่เช้าเพียงเพราะอยากจะลุกขึ้นมาใช้คอมเท่านั้น



พอจัดการธุระทุกอย่างเสร็จผมก็เดินออกมานอกห้องเพื่อทำอาหารเช้า



ปกติแล้วผมไม่ได้ชอบทำอาหารให้ใครกินสักเท่าไร แต่ก็ไม่อยากทิ้งเวลาไปกับการนั่งดูทีวีตลอดทั้งวันเพียงอย่างเดียว ผมคิดว่ามันออกจะเป็นการใช้เวลาที่ไร้ค่าเกินไป ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากทำประโยชน์อะไรให้เขามากกว่านี้



หลังจากที่เริ่มค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตเป็น ผมก็ลองค้นหาวิธีการทำเมนูอาหารต่างๆ ดู จนเมื่อเลือกเมนูได้แล้ว ผมก็ทำแล้วลองชิม



ถึงจะลองชิมดูแล้วแต่ผมก็ยังไม่มั่นใจว่ารสชาติพอใช้ได้แล้วหรือยัง ผมเลยเอาแค่กินแล้วไม่ตายหรือห่วยกว่ารอบที่แล้วก็พอ



เมื่อทำอาหารจนเสร็จแล้ว ผมก็หันมาข้างหลังตั้งใจว่าจะไปปลุกคนที่ตื่นสายกว่าทุกวัน ทว่าพอหันหลังมาแล้วเห็นว่าเขานั่งอยู่ที่เก้าอี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผมก็สะดุ้งวาบในใจ พลางบอกให้เขามาหยิบอาหารไปกินเอง



ธันลุกขึ้นมาตามคำพูดของผม หยิบจานวางลงบนโต๊ะก่อนที่จะใช้ช้อนตักกิน ทว่าหลังจากที่กินเสร็จเขาก็นิ่งเงียบไปสักพัก



“พี่เมษ..” ธันว่าในขณะที่ตักคำที่สองเข้าปากแล้วเคี้ยว ท่าทางของเขาดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความสับสนและประหลาดใจ “นี่พี่ทำเองหรือครับ..?”



ผมพยักหน้ารับคำของเขา ในใจชักเริ่มหวั่นขึ้นมานิดหน่อยเมื่อถูกถามแบบนั้น เลยรีบถามกลับ “ทำไมล่ะ? รสชาติมันแย่ลงหรือ?”



“เปล่าครับ..คือว่า” ทันทีที่ธันเอ่ยจบก็เงียบไปพักหนึ่ง มือก็หยิบช้อนตักข้าวขึ้นมากินราวกับต้องการยืนยันอะไรบางอย่าง “ผมกำลังคิดอยู่ว่าพี่ทำยังไงรสชาติอาหารถึงดีขึ้นได้ขนาดนี้”



จากที่ผมกำลังนึกหวั่น พอได้ยินคำพูดของเขาก็หลุดยิ้มออกมาทันที ถึงธันจะไม่ได้ชมตรงๆ แต่ผมก็รู้ว่านั่นเป็นคำชมอยู่ดี “แสดงว่าไม่ได้หวานเหมือนคราวที่แล้วสินะ”



ธันชะงักไปกับคำพูดของผม ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมอง “พี่แอบกินตอนครั้งแรกนี่เอง ผมก็ว่าทำไมครั้งที่สองกับสามถึงรสชาติดีขึ้นผิดปกติ”



ผมไม่ได้ตอบ เพียงแค่ยิ้มให้เป็นคำตอบรับ จากนั้นธันก็สอนผมถึงวิธีการใช้คอมพิวเตอร์กับพวกอินเทอร์เน็ตต่อ



ผมหันไปถามธันว่าต้องกดอะไรต่ออยู่หลายครั้ง จนในที่สุดเขาก็วางมือซ้อนทับลงกับมือของผมคล้ายกับพยายามจะสอนให้ แวบแรกนั้นผมสะดุ้งทันที แต่นานๆ เข้าการถูกมือของเขาสัมผัสกลับทำให้ผมรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด



มือของธันอุ่น ซ้ำยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ คงเพราะว่าธันขยับเข้ามาใกล้มากผมถึงได้กลิ่นหอมจากบนตัวของเขา



“ฉีดน้ำหอมด้วยหรือ..?”



ผมถามพลางพยายามตั้งสติกับการใช้คอม ถึงแม้ว่าสติจะเตลิดไปไกลแล้วก็ตาม ในขณะเดียวกันผมก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมากับกลิ่นหอมนั้น



กลิ่นนี่..ทำไมคุ้นขนาดนี้นะ..



เคยได้กลิ่นนี้จากที่ไหนกัน.. ผมคิดอย่างกระวนกระวาย ราวกับมีอะไรบางอย่างติดค้างอยู่ในความทรงจำ คุ้นจนผมรู้สึกว่ามันใกล้ตัวมาก แต่กลับนึกอะไรไม่ออก



“เฉพาะวันที่มีนัดสำคัญเท่านั้นน่ะครับ”



“อ้อ” ผมตอบรับคำของเขา ในขณะที่พยายามนึกว่าตนเองเคยได้กลิ่นนี้จากที่ไหน แต่ต่อให้ผมนึกนานเท่าไรก็คิดอะไรไม่ออก ดังนั้นผมจึงเปลี่ยนเรื่องแทน “นัดกับใครไว้ล่ะ..?”



ชั่วครู่หนึ่งเหมือนผมเห็นสีหน้าของธันเปลี่ยนไป ดูจากสีหน้าแล้วเขาคงไม่ค่อยอยากจะพูดถึงเรื่องนี้สักเท่าไรนัก



“พ่อน่ะครับ”



“แล้ววันนี้จะโดนตบมาอีกหรือเปล่า จะได้เตรียมยาไว้ให้”



ธันหลุดหัวเราะกับคำพูดของผม “ไม่ล่ะครับ ขอบคุณ คิดว่าวันนี้ไม่น่าจะโดนตบแล้ว”



ระหว่างที่กำลังคุยกับเขาผมก็พยายามนึกถึงเรื่องกลิ่นไปด้วย จริงๆ ผมรู้สึกคุ้นมาก..คุ้นจนหงุดหงิดที่นึกอะไรไม่ออกเลย ผมเคยได้กลิ่นน้ำหอมมาเยอะแยะเวลาเดินสวนกับคนอื่น แต่ไม่รู้ทำไมถึงต้องมาติดใจว่าเหมือนเคยได้กลิ่นนี้ที่ไหนเป็นพิเศษด้วย



เดี๋ยวนะ..



หรือเพราะว่าผมเคยใช้น้ำหอมกลิ่นนี้..



ผมนึกอยากจะถามชื่อน้ำหอมกับเขา แต่ถึงถามไปก็คงไม่ได้รู้อะไรเพิ่ม เรื่องมันก็ผ่านมาเกือบยี่สิบปีแล้ว ผมจำชื่อน้ำหอมไม่ได้ แถมตอนนั้นผมฉีดไปเพราะแค่ถูกแม่ยัดเยียดให้ใช้ตอนเวลามีนัดสำคัญเท่านั้นเอง



“จะว่าไปพี่เมษอายุเท่าไหร่แล้วหรือครับ?” ระหว่างที่กำลังเหม่อลอยคิดถึงเรื่องอื่นอยู่นั้น ธันก็เอ่ยถามขึ้นมา ผมเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที “ตอนแรกที่เจอกันผมนึกว่าพี่อายุ25 แต่เห็นจากท่าทางพี่เมษแล้วผมคิดว่าไม่น่าใช่ เลยเดาไว้ว่าน่าจะสามสิบปลายๆ”



ผมกลอกตาไปมา กำลังจะคิดตอบโกหกดีหรือเปล่า ผมไม่ค่อยอยากให้ใครรู้อายุที่แท้จริงสักเท่าไร แต่ถึงโกหกไปก็คงไม่พ้นที่จะถูกธันจับได้อยู่ดี “ถ้านับตั้งแต่จากที่ตายก็46แล้ว”



ชั่วพริบตานั้นเหมือนผมเห็นธันทำหน้าแปลกๆ ใส่ ในขณะที่ผมกำลังจะถามว่าพูดอะไรผิด เขาก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาลง



“พี่อายุเท่าพ่อผมเลย”



“....”



ผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกยังไงก่อนระหว่างตนเองอายุเท่ากับพ่อคนที่ชอบ หรืออายุเท่าผมควรจะเป็นพ่อคนได้แล้ว



“พ่อแต่งงานไวดีนะ”



ผมว่าด้วยน้ำเสียงแห้งๆ ในขณะที่เขามองสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมแทบจะสัมผัสได้เลยด้วยซ้ำว่าธันมองด้วยสายตาไม่เชื่อกับสิ่งที่ผมพูดเมื่อครู่ แต่พอมองมากเข้าจนไม่เห็นปฏิกิริยาผิดปกติเขาจึงค่อยละสายตากลับมาสบตากับผม



“ผมควรจะเปลี่ยนมาเรียกลุงแบบนั้นแทนดีไหมครับ”



“ไม่..ไม่ต้อง”



ผมเอ่ยปฏิเสธเขาละล่ำละลัก พลางชักอยากจะร้องไห้ขึ้นมา เริ่มเข้าใจความรู้สึกขึ้นมาบ้างแล้วว่าทำไมเวลาเรียกคนที่ขายกับข้าวว่าป้า เขาถึงทำหน้าเหมือนอยากจะตบผมเต็มที



“ดีแล้ว เพราะถ้าเรียกแบบนั้นผมคงไม่ถนัด” ธันทำหน้าโล่งใจกับคำพูดของผม ก่อนที่จะสอนต่อราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น



เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีเปลี่ยนไปเลยตอนที่รู้อายุ ผมเลยถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วค่อยหันมาให้ความสนใจกับการเรียนวิธีใช้คอมพิวเตอร์อีกครั้งหนึ่ง



……………………………………………………………..



………………………………………..



…………………….



อีกสองวันก็จะถึงวันที่ธันไปต่างประเทศแล้ว ตอนแรกผมนึกว่าเขาดีใจที่จะได้ไปต่างประเทศ แต่พอยิ่งใกล้วันไป ผมกลับรู้สึกได้ชัดเจนว่าธันยิ่งดูกระวนกระวายมากขึ้น



ปกติผมคาดเดาความรู้สึกนึกคิดของธันไม่ค่อยออกเท่าไหร่ ยิ่งพวกอารมณ์ความรู้สึกนี่ลืมไปได้เลย ถ้าเขาไม่ได้ตั้งใจจะแสดงให้ผมเห็นจริงๆ ผมก็ไม่รู้ แต่ครั้งนี้กลับดูออกได้อย่างง่ายดายจนน่าแปลกใจ



ผมคิดว่ามีความเป็นไปได้สองทางคือธันตั้งใจจะแสดงให้ผมเห็น หรือไม่ก็เครียดมากจริงๆ จนเริ่มเก็บไม่อยู่



เท่าที่อยู่ร่วมด้วยกันมาผมคิดว่าน่าจะเป็นกรณีอย่างหลังมากกว่า ถ้าธันตั้งใจจะให้ผมสังเกตเห็นจริงๆ เขาคงมาพูดกับผมโดยตรงมากกว่าจะมาทำอะไรแบบนี้



“เป็นอะไรหรือเปล่า?” จนในที่สุดผมก็ทนเก็บความเป็นห่วงนั้นไม่ไหวอีกต่อไป ผมเลยเอ่ยถามขึ้นมาระหว่างที่ธันกำลังเล่นเกมมือถืออยู่ ในขณะที่ผมก็ยืนมองเขาจากด้านหลัง



นี่เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่ผมเห็นเขาเล่นเกมทางมือถือ ไม่รู้ว่าเพราะต้องการหาอะไรคลายเครียดหรือเพราะว่าก่อนหน้านั้นเป็นช่วงสอบผมเลยไม่ค่อยได้เห็นเขาเล่นเกมทำนองนี้สักเท่าไรนัก



ธันยังคงไม่ละสายตาจากมือถือ เขาถามผมกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “พี่หมายถึงเรื่องอะไรครับ?”



ถ้าไม่ได้คิดไปเอง ผมรู้สึกว่าสองวันที่ผ่านมานี้ธันดูจะเย็นชากับผมพิลึก แต่ผมก็พยายามคิดว่าคงเป็นเพราะอีกฝ่ายเครียดมากกว่า เลยต้องการคิดอะไรเงียบๆ แค่คนเดียว



“ช่วงนี้ธันดูเหมือนเครียดเรื่องอะไรสักอย่าง”



ธันเหลือบสายตาขึ้นมามองผม ก่อนที่จะหันกลับไปเล่นมือถือต่อ แสดงว่าคำถามของผมเมื่อครู่คงแทงใจดำมาก เขาถึงหันมาอย่างให้ความสนใจเป็นครั้งแรก “ก็นิดหน่อย.. ไม่มีอะไรมากหรอกครับ”



นิดหน่อยตรงไหน นี่มันมากจนเห็นได้ชัดแล้ว ผมคิดแย้งขึ้นมาในใจ นึกอยากจะถามต่อในอีกหลายๆ เรื่อง แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวธันรำคาญที่เซ้าซี้ถามเรื่องส่วนตัว



ถ้าให้เดาผมคิดว่าเรื่องไปต่างประเทศคงไม่พ้นจากที่พ่อบังคับให้ไปอีก ไม่อย่างนั้นธันคงไม่มาทำหน้าหงุดหงิดแบบนี้



ผมถอนหายใจ คิดจะเดินเข้าห้องเพื่อที่จะได้ไม่ต้องมายืนอึดอัดอยู่ตรงนี้ ทว่าในขณะที่กำลังจะหันหลังกลับไปนั้น ธันกลับเอ่ยขึ้นมา



“พี่ว่า..” ธันพูดก่อนที่จะหยุดไปสักพัก เขากดหยุดเกมแล้วหันมามองผม “พี่ว่ามันแปลกไหมครับ.. ถ้าเกิด…”



ธันพูดค้างไว้แค่นั้นแล้วก็เงียบไปนานมาก ท่าทางของเขาดูเหมือนกับกำลังสับสนอยู่ว่าควรจะพูดหรือไม่พูดดี ถึงแม้ว่าผมอยากเร่งให้เขาพูดใจจะขาดแต่ก็ทำได้เพียงแค่อดทนรอ



“พี่ว่ามันแปลกไหมครับ ..ถ้าเกิดว่าผมชอบอะไรที่แตกต่างจากตัวผมมากๆ”



ผมไม่ได้ตอบออกไปในทันที แต่กลับพยายามนึกว่าธันพูดถึงเรื่องอะไรอยู่ คำพูดของธันดูมีนัยยะแปลกๆ จนผมไม่กล้าตอบออกไป



อันที่จริงหากเป็นในยามปกติผมคงจะถามเขาออกไปว่าหมายถึงอะไร แต่เมื่อดูจากท่าทางลังเลเมื่อครู่แล้ว ผมคิดว่าธันคงไม่ยอมตอบคำถามนั้นหรอก



“คนเรามีความชอบไม่เหมือนกัน เรื่องพวกนี้มันเป็นเรื่องของรสนิยม บางคนอาจจะชอบสิ่งที่เหมือนตัวเองหรือชอบที่แตกต่างจากตัวเองมากๆ” ผมเอ่ยออกมาก่อนที่จะเงียบไป ในหัวพยายามเลือกใช้คำพูดให้กว้างเข้าไว้ เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่



“ถึงปกติแล้วคนส่วนมากจะชอบสิ่งที่เหมือนกับตัวเองเพราะไปด้วยกันได้ แต่คนที่ชอบอะไรที่แตกต่างจากตัวเอง อาจจะเพราะว่าเขาต้องการส่วนที่ขาดหายมาเติมเต็มก็เป็นได้”



“งั้นหรือครับ..” ธันว่าก่อนจะถอนหายใจออกมา “ขอโทษนะครับ ที่ผ่านมาพี่ใช้คอมดีขึ้นเยอะมาก แต่ผมคงพาไปเที่ยวไม่ได้ ถ้ายังไงไว้ผมพาไปหลังจากกลับมาต่างประเทศแทนได้ไหม?”



“ไม่ต้องขอโทษก็ได้ พี่ไม่ได้รีบไปขนาดนั้น  ไปตอนไหนก็เหมือนกัน” ผมว่าอย่างไม่คิดมาก ดีเสียอีกที่ไม่ได้ไป ดูจากบรรยากาศในตอนนี้แล้วผมคิดว่าถ้าไปด้วยกันจริงคงอึดอัดมาก



ธันหันกลับไปกดเกมเล่นเหมือนเดิม ท่าทางดูสบายใจกว่าเมื่อครู่ แต่ก็ยังดูเหมือนจะคิดหนักอยู่ ในขณะที่ผมก็เดินกลับห้องนอน



ผมชักเริ่มสงสัยขึ้นมาแล้วว่า การไปที่ต่างประเทศนี่มีจุดประสงค์อย่างอื่นหรือเปล่า ทำไมถึงต้องคิดหนักขนาดนั้น ในเมื่อถ้าเกิดถูกบังคับมาไปให้จบๆ ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ



หรือว่าจะเป็นเพราะถูกบังคับไปทำงาน.. ผมคิดว่านั่นไม่น่าใช่สาเหตุ ธันไม่ได้เป็นคนที่ชอบอยู่ติดบ้าน ซ้ำเจ้าตัวยังดูขยันดีด้วย



ผมพยายามนึกถึงสาเหตุอื่นๆ ที่ทำให้ธันไม่อยากไป แต่ก็นึกอะไรไม่ออกเลย ยิ่งพอนึกว่าเรื่องนั้นมันอาจจะเกี่ยวกับผมด้วยแล้ว ก็ยิ่งรู้สึกปวดหัว



หรือว่าจะถูกบังคับให้ไปอยู่ที่นั่น.. แต่ถ้าแบบนั้นทำไมต้องหงุดหงิดด้วย



เมื่อคิดไปสักพักผมก็หยุดคิดลงทันทีที่เห็นว่าอย่างไรตัวเองก็คงหาคำตอบให้กับเรื่องนี้ไม่ได้ ก่อนที่จะล้มตัวลงบนเตียง แล้วค่อยหลับตาลง



…………………………………………



…………………………….



แกร๊ก..แกร๊ก ครึ่ก



เสียงเคลื่อนที่ของอะไรบางอย่างดังขึ้นท่ามกลางดึกสงัด ปลุกให้ผมที่กำลังนอนหลับอยู่ลืมตาตื่นขึ้นมา ผมขยับตัวด้วยความงัวเงียแล้วเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนังห้อง



ตีสี่



ผมลุกขึ้นนั่งทันที ในขณะที่หูก็ยังคงได้ยินเสียงมาจากห้องข้างๆ หลังจากที่ลังเลอยู่สักพักผมจึงเดินออกไปนอกห้องเพื่อมองสิ่งที่เกิดขึ้น



ประตูของห้องธันปิดไม่สนิทดีจึงมีแสงเล็ดลอดออกมาจากห้องนั้น ผมเลิกคิ้วด้วยความสงสัยว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่ จึงเอื้อมมือออกไปดันเบาๆ



ทว่าทันทีที่ได้เห็นข้างในห้องผมกลับนิ่งไป สายตาก็กวาดมองรอบห้องอย่างไม่ค่อยเชื่อสายตาตัวเองสักเท่าไร



ก่อนหน้านี้ผมเคยเข้าไปในห้องของธันหลายครั้งแล้วก็จริง มีหนังสือวางกองอยู่บนโต๊ะก็เยอะ แต่ไม่รกถึงขั้นขนาดนี้มาก่อน พอเห็นแบบนี้แล้วผมเลยรู้สึกว่ามันขัดกับภาพลักษณ์ของธันที่คิดเอาไว้เยอะ



ผมมองธันที่เดินไปหยิบพวกเสื้อผ้ากับสิ่งของจำเป็นใส่ลงในกระเป๋าเดินทางพร้อมกับค่อยๆ จัดการทำความสะอาดห้องทีละส่วน



หรือว่าที่ตอนแรกธันไม่อยากให้ผมเข้าไปในห้องก่อนหน้านี้เพราะว่ามันรก…



ระหว่างที่ผมกำลังคิดอยู่นั้น ธันก็หันมามองผมเข้าพอดี



แวบแรกนั้นท่าทางของธันดูตกใจมาก แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติในวินาทีต่อมาอย่างรวดเร็วราวกับโกหก



“ผมปลุกพี่ตื่นหรือครับ?”



“เปล่า พี่ลุกมาดื่มน้ำน่ะ”



ผมโกหกออกไปในขณะที่สายตาก็มองไปรอบห้อง จากนั้นจึงค่อยเดินเข้ามานั่งบนพื้นใกล้ๆ กับเขา “ก่อนหน้านี้ที่ไม่ยอมให้เข้าห้องเพราะว่าห้องรก?”



“ก็ส่วนหนึ่งครับ ปกติผมค่อนข้างหวงพื้นที่ส่วนตัวด้วย แล้วตอนแรกผมกับพี่ก็ไม่ได้สนิทกันมากถึงขนาดที่ผมอยากจะให้เข้ามา”



ผมมองใบหน้าอีกฝ่ายพลางกลั้นหายใจ ธันพูดตรงมากจนผมอึ้งไปนิดหน่อย เมื่อตีความหมายของคำพูดนั้นเสร็จผมก็ถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ตอนนี้กล้าให้พี่เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวแล้ว?”



“ก็ตอนนี้ผมกับพี่สนิทกันมากแล้ว” ธันว่าในขณะที่มือทั้งสองข้างยังคงจัดกระเป๋าอยู่ “แถมนิสัยพี่ก็ตรงกับแบบที่ผมชอบด้วย”



“แบบที่ชอบ..?”



“อืม ผมชอบคนแบบนี้” ธันตอบรับคำถามผมด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ “แบบที่ไม่งี่เง่า ไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของผม มีวุฒิภาวะ แล้วก็ฉลาด เวลาอยู่กับพี่เลยรู้สึกสบายใจดี”



ผมกะพริบตามองใบหน้าอีกฝ่าย กำลังคิดว่าเขาสารภาพรักผมอยู่หรือเปล่า แต่คงไม่ใช่หรอก “อะไรน่ะ คำสารภาพรักหรือไง”



ธันยิ้มกับคำพูดผม ก่อนจะหัวเราะหน่อยๆ “นั่นสิครับ ถ้าเกิดว่าพี่เมษเป็นคน เป็นผู้หญิง อายุไล่เลี่ยกับผม ผมอาจจะขอคบทันทีเลยก็ได้”



แวบแรกที่ได้ยินนั้นหัวใจของผมพองโตขึ้นมาทันที แต่แล้วเมื่อได้ยินประโยคตามหลังมาผมก็รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าให้ตื่นมาพบกับความจริง



ผมนิ่งไปหลายอึดใจก่อนที่จะขยับตัวลุกขึ้น



ถึงผมจะคิดเอาไว้อยู่แล้วก็เถอะว่าตัวเองไม่มีอะไรที่เหมือนกับธันเลย แทบจะแตกต่างกันทุกอย่างเลยด้วยซ้ำ แต่พอมาได้ยินความจริงแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดอยู่ดี



แย่ชะมัด.. ไม่น่าพูดออกไปเลย



ผมไม่อยากจะร้องไห้ให้ธันเห็นเหมือนรอบที่แล้ว จึงเอ่ยตัดบทเสียดื้อๆ



“รู้สึกง่วงแล้ว ขอไปนอนต่อก่อนนะ”



ธันละสายตามามอง เมื่อเห็นผมลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าเดินออกไปนอกห้อง “ยังไงก็ขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้ตื่น ฝันดีครับ”



ผมนึกอยากจะหัวเราะกับคำพูดนั้น



เจอแบบนี้เข้าไปอย่าว่าแต่ฝันดีเลย ผมจะนอนหลับลงหรือเปล่าก็ไม่รู้



-------------------------------------------------------------------------------------




[Talk]


ภาษาดิ้นได้ค่ะ







----------------------------------------------------


ช่วงแฟนอาร์ทค่ะ



ขอบคุณ คุณ @NOOK_TOMATO  มากนะคะ












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 434 ครั้ง

222 ความคิดเห็น

  1. #7103 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:46

    ตรงเกินนนน

    #7103
    0
  2. #7079 Miko_Chan2002 (@Miko_Chan2002) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:01

    ฮืออออออ สงสารพี่เมษ ธันก็ตรงเกิน พี่เมษเจ็ดจี๊ดเลย
    #7079
    0
  3. #7056 tarnandtip (@tarnandtip) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 00:34

    ธันรู้ไหมเนี้ยคำพูดที่ออกมาจากปากที่ตรงเกินไป มันอาจทำร้ายจิตใจใครบางคนได้อย่างเจ็บปวดมากเลยนะ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-11.png

    #7056
    0
  4. #7032 Nisakarn (@nisakarnnnnn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 10:33
    สงสารพี่เมษอ่าาาา
    #7032
    0
  5. #6998 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 20:03
    สงสารพี่เมษ
    #6998
    0
  6. #6910 xib, (@xib1) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 21:17
    กำลังสครีมกับความอายุเท่าพ่อ กับถ้าอายุเท่ากันก็ขอคบไปแล้ว มีความรู้สึกว่าน้องอ้อมๆบอกชอบอยู่ แง้
    #6910
    0
  7. #6889 phoukham (@phoukham) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 09:46
    เจ็บจุนจุกอะพี่เมษน้องธันก็ตรงเกิน
    #6889
    0
  8. #6878 Midories (@Midories) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 23:34
    อะโหวว รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า พูดตรงไปแล้วนะเจ้าธัน
    #6878
    0
  9. #6729 Realprinceeskyy (@Realprinceeskyy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 12:49
    จุกๆ จุกเเทนพี่เมษ ;-;
    #6729
    0
  10. #6712 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 10:30
    มันอารมแบบอึมครึมมมมมม
    #6712
    0
  11. #6659 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 23:23
    ฮึ่ยๆ ขนาดไม่รู้ว่าเรื่องอะไรเรายังเครียดตาม
    #6659
    0
  12. #6632 whitelava blue (@bluelavaland) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 20:44
    เครียดแทน น้องธันเจอปัญหาอะไรกันแน่นะ พ่อรุเรื่องพี่เมษเหรอ แบบไหนน แต่คำพูดน้องก้อชวนร้องไห้อยุ แง
    #6632
    0
  13. #6619 maielf13 (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 19:58
    อมกธันพูดแบบนี้เดินไปแทงพี่เมษเลยก็ได้ฮือออออออออ ส่าแต่ไปต่างประเทศนี่มันค้องมีอะไรใช่มะ
    #6619
    0
  14. #6571 elic (@cassiopeia-fern) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 02:14
    ทำไมเราคิดว่าพ่อธันหรือแม้กระทั่งการไปต่างประเทศครั้งนี้จะต้องมีส่วนรู้เห็นกับพี่เมษด้วยนะ
    #6571
    0
  15. #6518 kindlyjh (@kindlyjh) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 21:25
    หน่วงใจมาก แงงงง
    #6518
    0
  16. #6479 sunnight (@p-i-n-e) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 16:44
    ฮือ เจ็บมาก คือมันแทงสุดๆ สงสารพี่เมษง่า
    #6479
    0
  17. วันที่ 24 มกราคม 2561 / 19:28
    พี่ธันแม่งน่ากลัวจังงง555555
    #6451
    0
  18. #6355 AnutsaraPanthong (@AnutsaraPanthong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 10:10
    ธันมีกี่บุคลิกนี้ เฮ้ออ
    #6355
    0
  19. #6349 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 14:01
    ธันก็เป็นคนแปลกๆนะงงงวยๆงื้อออ
    #6349
    0
  20. #6217 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 18:07
    สงสารพี่เมษจัง รู้สึกอึดอัดยังไงก็ไม่รุ
    #6217
    0
  21. #6140 DKdabble (@dkdabble) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 22:22
    ชอบความลายเส้นของfanart จ๋วยงาม ทำให้นึกหน้าน้องธันตอนดีใจที่พี่เมษยอมไปด้วยออกเลย ต้องหน้านิ่งๆแต่ก็ยิ้มนะ5555
    #6140
    0
  22. #6112 Sket-D (@day-life) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 21:23
    แฟนอาร์ตมีความน่ารักกกก ตอนนี้แอบสงสารพี่เมษอ่ะ;____;
    #6112
    0
  23. #6049 Zebastian Michaelis (@beerorbie) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 15:58
    พ่อธัญกับเมษเป็นพี่น้องกันเหรอ
    #6049
    0
  24. #6011 Saturdayy (@sweetegg) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 20:47
    ตลกตอนถามว่าให้เรียกลุงมั๊ย 5555555
    #6011
    0
  25. #6003 iiimspc (@Imboy20566) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 23:39
    จนถึงตอนนี้ เราได้ค้นพบความจริงข้อหนึ่ง ว่าเมษเป็นวิญญาณขี้เซาชะมัด555555555555
    #6003
    0