เขามาเชงเม้งที่ข้างๆหลุมผมครับ [yaoi] #เขามาเชงเม้ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 314,292 Views

  • 7,120 Comments

  • 18,068 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8,704

    Overall
    314,292

ตอนที่ 2 : บทที่1 ผมก็รักฮาร์ทบีทของผม เธอเข้าใจไหม [รีไรท์ - 8/8/60]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 819 ครั้ง
    9 ส.ค. 60



ถึงแม้ว่าวันต่อมาชีวิตประจำวันของผมแทบจะไม่มีอะไรต่างไปจากเดิมนอกจากเหตุการณ์ในวันนั้น แต่กระนั้นจากชีวิตของผมที่เคยเลื่อนลอยอย่างไร้จุดหมาย กลับถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกบางอย่าง



ความรู้สึกเบื่อกับการที่ต้องเป็นวิญญาณก็แทบจะหมดลงในทันที จากเมื่อก่อนที่ผมเคยใช้ชีวิตแบบนั่งๆ นอนๆ แล้วคิดว่าวันพรุ่งนี้จะทำอะไรดี กลับกลายเป็นผมมานั่งรออย่างใจจดใจจ่อว่าเมื่อไรจะถึงฤดูกาลของการเชงเม้งอีกครั้ง



ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมผมถึงจะต้องมาเฝ้ารอการมาของใครบางคนอย่างใจจดใจจ่อถึงขนาดนี้ แต่ความประทับใจจากการพบกันในวันแรกนั้นทำให้ผมรู้สึกดีมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน



ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะว่าผมไม่ได้คุยหรือมีปฏิสัมพันธ์กับใครสักคนมาเกือบแปดปีแล้ว



ผมมองลูกอมฮาร์ทบีทสามเม็ดในกำมือ แต่ไม่ได้มีความรู้สึกอยากกินมันเลยแม้แต่น้อย อาการอยากอาหารแบบเคยชินสมัยเป็นมนุษย์คงหายไปหมดแล้ว



กลับกันแล้วลูกอมสามเม็ดนี่ทำให้ผมนึกถึงเสียงของเด็กน้อยที่มาพูดเจื้อยแจ้วหน้าหลุมของผมในวันนั้น



เช้าวันนี้ก็เป็นวันที่อากาศดีอีกวันหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการสะลึมสะลือก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ระหว่างที่กำลังคิดและเฝ้ารอว่าเมื่อไหร่กำลังจะถึงช่วงเชงเม้งอีกครั้ง เสียงของป้าที่คอยทำความสะอาดประจำหลุมศพละแวกนี้ก็ดังขึ้น



“อากาศร้อนชะมัด” ป้าบ่นขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดในขณะที่กำลังรดน้ำและทำความสะอาดหลุมข้างๆอยู่ พอได้ยินเจ้าตัวบ่นแบบนั้นผมก็เลิกคิ้วนิดหน่อย ก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับคนที่กำลังทำความสะอาดอยู่



ผมมองหลุมข้างๆ ที่ถูกทำความสะอาดพร้อมกับถูกถอนหญ้าให้อย่างดี ตัดภาพกลับมาที่ความอนาถาของหลุมผมที่มีแต่พงหญ้าขึ้นเต็มไปหมด ชนิดที่ว่าถ้ารกกว่านี้อาจจะเป็นป่าดงดิบไปเลยก็ได้



เมื่อป้าทำความสะอาดเสร็จ ก็เดินตัดผ่านหลุมของผมมาเพื่อที่จะไปทำความสะอาดอีกหลุมหนึ่ง ผมจึงเลิกให้ความสนใจแล้วลุกขึ้นตั้งใจว่าจะไปเดินเล่นแถวนี้เสียสักหน่อยก่อนจะค่อยเดินกลับมาอีกที



ทว่าเสียงของป้ากลับทำให้ผมหยุดชะงักชนิดที่ว่าขยับขาไม่ออกทันที



“อ้าว ลูกอมฮาร์ทบีทของใครละเนี่ย”



เฮ้ย



ในขณะที่ผมกำลังพยายามใช้สมองประมวลผลว่ารอบข้างแถวนี้มีใครเชงเม้งด้วยลูกอมเหมือนหลุมผมอีกหรือเปล่า ทว่าเมื่อสมองไตร่ตรองอย่างรวดเร็วแล้วพบว่าไม่มีผมถึงตื่นตระหนกขึ้นมาทันที



“กำลังอยากกินอะไรหวานๆอยู่พอดีเลย ดูท่าทางยังใหม่อยู่คงไม่เป็นอะไร”



เดี๋ยวววว!!! ป้าจะทำอะไร!



ผมทั้งถลึงตามองป้าที่กำลังหยิบลูกอมขึ้นมาแกะกินด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ เกิดมามีอายุตั้ง35ปีเพิ่งรู้ว่ามีคนที่หิวจนหน้ามืดแล้วกล้าหยิบของไหว้เจ้ากินจริงๆ



แต่ไม่ว่าจะกินจริงหรือกินเล่นผมก็รีบถลาเข้าไปคว้าจะยื้อแย่งทันที ทว่าต่อให้จะพยายามยื้อแย่งหรือคว้าลูกอมนั้นมาถือไว้ในกำมือตนสักเท่าไร ลูกอมนั้นก็ทะลุผ่านมือผมไปได้อยู่ดี



ระหว่างที่ป้ากำลังแกะซองลูกอมอยู่นั้น ผมก็มองด้วยสายตาอาฆาตชนิดที่ว่าจวนจะอ้าปากงับหัวเข้าไปเสียเดี๋ยวนั้น แต่เพราะทำอะไรไม่ได้เลยทำเพียงแค่นั่งกะพริบตาปริบๆ มองด้วยความเจ็บแค้น



ทว่าอยู่ๆ ป้ากลับชะงักขึ้นมาแล้วมองมาที่หลุมของผมราวกับรับรู้ถึงความอาฆาตบางอย่างได้



ผมมองป้าด้วยแววตามีความหวัง ทั้งโล่งอกและรู้สึกสบายใจไปพร้อมๆ กันที่เจ้าตัวเกิดเปลี่ยนใจกะทันหัน



ไม่ว่าจะเพราะด้วยเรื่องอะไรก็แล้วแต่ ถ้าเป็นพระเจ้าผมก็อยากจะขอบคุณ หรือถ้าเกิดป้าเกิดนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองเป็นเบาหวานก่อนจะโจรกรรมลูกอมก็ตามที



แต่แล้วอยู่ๆ ป้าก็ยกมือขึ้นมาไหว้ผม



“ขออนุญาตกินนะคะ ขอบคุณมากค่ะ”



“ไม่อนุญาตได้ไหมครับ”



ผมตอบกลับประโยคนั้นทันที ถึงแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีวันได้ยินก็ตาม แต่ผมจะทำอะไรได้เล่านอกจากนั่งกะพริบตามองคนที่ฉกฉวยลูกอมไปโดยไม่รอฟังคำตอบใดๆ ทั้งสิ้น



ทันทีที่ลูกอมเข้าปาก ป้าก็เดินจากไปอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่ลูกอมในกำมือผมก็หายไปหนึ่งเม็ดพร้อมๆกับความรู้สึกหดหู่ที่ถูกแย่งของกิน เอ๊ย ของไหว้เจ้าไปต่อหน้าต่อตา



ผมพยายามมองโลกในแง่ดีว่าอย่างน้อยป้าก็เอาไปแค่เม็ดเดียว



ถึงไม่รู้ว่าในอนาคตจะมาเอาไปอีกหรือไม่ก็เถอะ



หลังจากที่ป้าขาประจำที่เป็นคนทำความสะอาดเดินข้ามไปอีกหลุม ผมก็ขยับตัวนั่งชันเข่า สายตาก็มองหลุมศพที่เป็นญาติของเด็กคนนั้นพร้อมๆ กับมองป้าที่กำลังทำความสะอาดไปด้วย



เมื่อเห็นภาพแบบนั้นแล้วผมก็ถอนหายใจเฮือก พลางอวยพรไม่ให้เจ้าตัวหน้ามืดเกิดอยากหยิบลูกอมไปทั้งหมด



จนกระทั่งเมื่อป้าทำความสะอาดหลุมเสร็จแล้ว อีกฝ่ายก็หันหน้ากลับมามองที่หลุมของผม



ผมหน้าซีดขึ้นมาเป็นไก่ต้มทันที ถึงแม้ว่าเดิมทีจะหน้าซีดจางอยู่แล้วก็เถอะ ปากก็พยายามร่ายบริกรรมคาถาอะไรก็ได้ไล่ให้อีกฝ่ายไปไกลๆ



ฟังดูแล้วก็น่าตลกดีเหมือนกัน ผมเป็นผีที่มนุษย์พากันกลัว แต่กลับทำอะไรมนุษย์ไม่ได้เลยแม้กระทั่งจะแย่งลูกอมสักเม็ดคืนมา



แต่ดูเหมือนว่าวิธีสวดขอพระเจ้ากับบริกรรมคาถาจะไม่ได้ผลหรืออย่างไร ป้าเดินตรงเข้ามาที่หลุมผมด้วยสายตามุ่งมั่นปานจะถือปืนไปออกรบ ทั้งๆ ที่ในมือถือที่โกยผงกับไม้กวาดเอาไว้



เรือหายล่ะ



ผมรีบบอกลาลูกอมในมือล่วงหน้า ในขณะที่กำลังชั่งใจลังเลว่าควรจะกินเข้าปากไปให้สิ้นๆ เรื่องเลยดีไหม ทว่าผมกลับเกิดอาการไม่อยากของหวานขึ้นมาเสียดื้อๆ อย่างนั้น



ช่างเถอะ.. ผมปลงพร้อมกับเตรียมตัวจะสั่งเสียฮาร์ทบีทอีกเม็ด ทว่าอยู่ๆเมื่อเดินมาถึงที่หน้าหลุมป้ากลับหยุดชะงักลงเสียอย่างนั้น



ผมมองป้าคนนั้นด้วยนัยน์ตาแทบจะไม่กะพริบ ใจเต้นด้วยความระแวงกลัวว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรแปลกๆ ต่อ



ทว่าท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่ป้าคนนั้นทำกลับมีเพียงแค่นั่งลงแล้วถอนหญ้าที่ขึ้นเหมือนป่าดงดิบให้



อ้าว



ผมกะพริบตานั่งมองคนที่กำลังใช้เคียวถอนหญ้าหน้าหลุม ไม่รู้เพราะป้ากลัวผมจะตามไปหลอกหลอนในความฝันโทษฐานเอาลูกอมไปกินหรือเปล่าถึงได้มานั่งทำความสะอาดรอบๆ หลุมให้



แต่นั่นก็เป็นเรื่องดีเพราะผมไม่ชอบให้บ้านของตัวเองสกปรก เสียอย่างเดียวที่ผมลุกขึ้นมาทำความสะอาดเองไม่ได้ ไม่อย่างนั้นผมคงถอนหญ้าแถวนี้จนกลายเป็นที่รกร้างไปแล้ว



ผมถอนหายใจรอบที่สองของวัน แล้วมองคนที่กำลังทำความสะอาดเงียบๆ



ถึงอย่างไรต่อให้กินไปมันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับตัวผมอยู่ดี เพียงแต่ลูกอมพวกนี้มีคุณค่าทำให้ผมนึกถึงเด็กชายคนนั้นก็เท่านั้นเอง



ผมนั่งมองป้าที่กำลังถอนหญ้าดงดิบให้พลางครุ่นคิดไปถึงเรื่องต่างๆ นานา จากนั้นก็เปลี่ยนอิริยาบถจากนั่งกลายเป็นนอนบ้าง จวบจนกระทั่งพอรู้ตัวอีกทีผมก็เผลอผล็อยหลับไป



………………………………………………..




……………………………….




วันเวลาผ่านไปจนกระทั่งเมื่อฤดูกาลของการเชงเม้งหวนกลับมาอีกครั้ง




เช้านี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ผมตื่นเร็วกว่าปกติ



ช่วงเชงเม้งมักจะเป็นช่วงที่ผมตื่นเช้ากว่าวันอื่นๆ ไม่ใช่ว่าเพราะผมขยันอยากตื่นแต่เช้าตรู่หรืออยากดูคนอื่นมาไหว้เจ้า แต่เป็นเพราะเสียงประทัดล้วนๆ จากนั้นพอผมตั้งใจว่าจะข่มตาให้หลับก็ทำไม่ลงแล้ว



ผมมองผู้คนที่มาไหว้เจ้ากันด้วยความรู้สึกหลากหลาย ในตอนแรกนั้นผมไม่ค่อยชอบช่วงฤดูกาลของการเชงเม้งสักเท่าไหร่ เพราะบางที่ก็มีการจุดประทัดกัน เสียงที่ดังนั้นเป็นการปลุกผมที่กำลังนอนอยู่ให้ตื่นขึ้นมาซึ่งเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดไม่น้อยเลยทีเดียว



ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปผมก็คิดถึงช่วงเทศกาลเชงเม้งขึ้นมา



ปกติแล้วถ้าไม่ใช่ช่วงเทศกาลที่นี่จะไม่มีคนเลย ดังนั้นบรรยากาศรอบข้างจึงเงียบเหงาวังเวงเหมือนอยู่ในป่าช้า



ตอนแรกผมรู้สึกไม่ชินกับบรรยากาศเงียบเหงานี้นิดหน่อย พอเวลาผ่านไปนานๆ เข้าผมก็เริ่มชิน แต่การที่ชินกับสิ่งไหนสักสิ่งไม่ได้แปลว่าชอบ อย่างน้อยมีผู้คนให้ได้เห็น มีเสียงพูดคุยให้ได้ยินก็ย่อมดีกว่าบรรยากาศเงียบเหมือนป่าช้า



ทว่าเทศกาลเชงเม้งปีนี้กลับมีเหตุผลอื่นที่ผมตั้งหน้าตั้งตารอมากกว่าเสียงพูดคุย



ผมรู้ดีว่าการรอเด็กชายคนนั้นมาย่อมเป็นเรื่องที่ออกจะลมๆ แล้งๆ ไปเสียสักหน่อย การที่พูดอะไรสักอย่างออกมาย่อมเป็นเรื่องง่ายกว่าการปฏิบัติจริง แถมยังผ่านไปตั้งเกือบปีแล้ว การที่เด็กคนนั้นจะจำคำพูดของตัวเองไม่ได้ย่อมไม่น่าใช่เรื่องแปลกใจอะไร



แต่ถึงอย่างนั้นลึกๆ ในใจของผมก็หวังว่าจะได้เจอเด็กคนนั้นอีกสักครั้ง..เพียงแค่ครั้งเดียวก็ยังดี



เทศกาลเชงเม้งครั้งนั้นเนิ่นนานในความรู้สึกของผมมากกว่าปีอื่นๆ สาเหตุหนึ่งคงเพราะผมเฝ้ารอการมาของใครบางคนอย่างใจจดใจจ่อ ถึงรู้ว่าความหวังน้อยแต่ผมก็ยังคงหน้าตั้งตารอ



ผมรอคอยแล้ว รอคอยเล่า รอจนกระทั่งในที่สุดก็ถึงวันที่ครอบครัวนั้นมาไหว้เจ้า



ตอนที่เห็นรถคันนั้นขับผ่านมา ผมยังไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไร ทว่าเมื่อได้เห็นร่างของเด็กชายของคนนั้นลงมาจากรถ หัวใจของผมก็เหมือนถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกหลากหลายทันที



ผมมองเด็กชายคนนั้นด้วยความรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก คงเพราะผมไม่เคยคาดคิดเลยว่าความหวังแบบลมๆ แล้งๆ จะกลายเป็นความจริงขึ้นมา



เด็กชายคนนั้นเดินมาหยุดตรงที่หน้าหลุมของผม



ผมไล่มองอีกฝ่ายที่เหมือนจะสูงขึ้นจากปีที่แล้วด้วยความรู้สึกดีใจอย่างไม่อาจระงับเอาไว้ได้ แต่แล้วความรู้สึกดีใจก็พลันเลือนหายไป ความสงสัยก็ตามมาในทันที เมื่อเห็นว่าสังเกตเห็นสีหน้าของเด็กชาย



ใบหน้าของเด็กน้อยที่ดูร่าเริงในความทรงจำปีที่แล้วแล่นเข้ามาในหัวทันที ตัดภาพกับใบหน้าของเจ้าตัวในตอนนี้ที่ดูผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด



เกิดอะไรขึ้นไม่ดีหรือเปล่านะ..?



ผมรู้สึกร้อนรนใจขึ้นมาทันที นึกอยากจะถามเจ้าตัวด้วยความเป็นห่วง



แต่ต่อให้ผมพูดไปเท่าไร คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมนี้ก็คงไม่มีทางได้ยิน



“พี่ไม่ชอบกินลูกอมฮาร์ทบีทเหรอฮะ? ถึงกินไปแค่เม็ดเดียวเอง”



ผมที่กำลังกลุ้มใจอยู่นั้นถึงกับเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาเมื่อรู้ถึงสาเหตุของสีหน้าที่ดูซึมๆ ของเจ้าตัว



ให้ตายเถอะ



ถึงผมจะไม่ได้กินลูกอมพวกนั้นเข้าไปก็จริง แต่ต่อให้กินเข้าไป ผลลัพธ์ก็ไม่ค่อยต่างกันนัก ถึงอย่างไรลูกอมที่วางไว้ก็ไม่หายไป



ในเมื่อของที่อยู่ในโลกความจริงกับโลกวิญญาณมันแยกออกจากกัน แล้วของที่เอามาไหว้จะหายไปได้อย่างไรล่ะ



“พี่มีอะไรที่ชอบกินไหมฮะ ผมจะได้เอามาให้”



ผมมองคนที่เงยหน้าขึ้นมาคล้ายกับกำลังพยายามหาคำตอบ แล้วหลุดยิ้มออกมากับท่าทางนั้นเพราะความเอ็นดู ก่อนจะตอบกลับไปน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความรู้สึกขบขัน



ถึงแม้จะรู้ว่าเจ้าตัวจะไม่มีวันได้ยินในสิ่งที่ผมพูดก็ตามที



“ถ้าของหวานพี่ชอบช็อกโกแลต แต่ถ้าของคาวพี่กินอะไรก็ได้ แค่จะชอบพวกเนื้อสัตว์เป็นพิเศษ”



ผมงึมงำตอบคล้ายพูดกับตัวเอง ไม่ได้หวังว่าจะให้เจ้าตัวได้ยินในสิ่งที่ผมพูด เพราะถึงอย่างไรคนที่อยู่ในโลกอีกฟากนั้นก็ไม่มีทางที่จะรับรู้



เด็กชายเงียบไปสักพักหนึ่ง สายตาที่เหมือนกับลูกสุนัขนั้นช้อนขึ้นมามองที่เหนือหลุมศพราวกับกำลังเฝ้ารอคำตอบ ทว่าเมื่อมีแต่ความเงียบ ท่าทางของเจ้าตัวจึงดูเหมือนกับว่ากำลังผิดหวังที่ไม่ได้รับคำตอบใดๆ ทั้งสิ้น



โอ๊ย อยากกอดปลอบชะมัด



อันที่จริงตัวผมไม่ใช่คนชอบเลี้ยงสัตว์ แต่พอเห็นสายตาออดอ้อนนั้นแล้วผมก็แทบอยากจะพุ่งถลาเข้าไปกอดเจ้าตัวแล้วลูบหัวปลอบเสียเหลือเกิน



จากนั้นเด็กชายหันหน้าไปคุยอะไรบางอย่างกับบิดาของตน ก่อนที่จะวิ่งหายกลับไปที่รถ แล้วกลับมาพร้อมกับกล่องใส่ของอะไรบางอย่าง



ผมเลิกคิ้ว มองกล่องกระดาษในมืออีกฝ่ายด้วยความสนใจใคร่รู้ เด็กชายวางกล่องกระดาษลงที่แท่นไหว้เจ้า ก่อนที่จะจุดธูปสามดอกเหมือนกับทุกๆ ครั้ง



พอทางฝั่งพ่อของเด็กชายไหว้เสร็จพร้อมเรียกให้เจ้าตัวรีบขึ้นรถ เจ้าตัวก็หันมาโบกมือลาพร้อมกับยิ้มส่งท้ายให้ ผมมองเด็กชายวิ่งหายออกไปจวบจนกระทั่งลับสายตา ก่อนที่จะหันกลันมาก้มมองของที่อยู่ในมือของตน



ผมเปิดกล่องออกมา



ก่อนที่นัยน์ตาจะเบิ่งกว้างเมื่อได้เห็นสิ่งของที่อยู่ในกล่องนั้น



ทาร์ตช็อกโกแลต..?



ผมพยายามคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ นานา ในขณะที่ยังคงรู้สึกตกตะลึงไม่หาย



หรือว่าเด็กนั่นจะได้ยินในสิ่งที่ผมพูด…?



..เป็นไปไม่ได้..



ผมหลุดหัวเราะออกมาให้กับความคิดโง่ๆ ของตัวเอง มันจะเป็นไปได้อย่างไรกันเล่า ถ้าเจ้าเด็กนั่นได้ยินในสิ่งที่ผมพูดจริง คงไม่ทำสีหน้าผิดหวังขนาดนั้นหรอก



..มันก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นแหละ..


-------------------------------------------------------------------------

[Talk]


ตอนเปิดมาดูหน้าจัดการบทความ ยอมรับว่าตกใจมากค่ะที่มีคนคอมเม้นท์กับกดติดตามเป็นแฟนคลับเยอะขนาดนี้


ปกติแต่งนิยายไว้ส่วนมากจะได้เก็บไว้อ่านเอง555555555555



ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่คอมเม้นท์ เราตกใจและดีใจมากจริงๆค่ะ ขอบคุณค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 819 ครั้ง

193 ความคิดเห็น

  1. #7114 pascalth (@pascalth) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:06
    น้องงง เอ็นดู 5555
    #7114
    0
  2. #7089 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:06

    หืม มีหวงลูกอมด้วย55

    #7089
    0
  3. #6977 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 05:48
    ได้กินช๊อคโกแลตสมใจแล้ว
    #6977
    0
  4. #6950 Mebal (@did-you-know) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 22:32
    พอเรื่องนี้ได้ทำเป็นซีรี่ย์เราฟินกว่าเดิมเลยค่ะ คิดหน้าของคุณผีคือสิงโตแล้ว น่ารัก
    #6950
    0
  5. #6919 Freedom-G-Club (@smtomly) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 23:44
    อย่าแย่งลูกอมน้องงงงงงงงค่ะป้า
    #6919
    0
  6. #6837 เคเฮชเย็นเย็น (@loveddie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 09:53
    ตลกอ่ะ ผีหวงของ
    #6837
    0
  7. #6801 phoukham (@phoukham) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 23:05
    โอ้ยผีขี้หวงๆลูกอมอีก
    #6801
    0
  8. #6733 kimzoyong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 20:23

    น้องได้ยินใช่ไหม มีความสงสัย

    #6733
    0
  9. #6725 Realprinceeskyy (@Realprinceeskyy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 09:47
    เอ็นดู ขำความป้าเเย่งลูกอม5555555
    #6725
    0
  10. #6697 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 23:46
    วงวารถูกป้าแย่งลูกอม5555
    #6697
    0
  11. #6693 Krittanat14701 (@Krittanat14701) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 02:38
    ป้าน่าจะกินให้หมดน้องจะได้ดีใจ555
    #6693
    0
  12. #6678 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 17:38
    เอ็นดูวววว
    #6678
    0
  13. #6677 11081411 (@11081411) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 20:33
    น้องน่ารักจังเลยนน
    #6677
    0
  14. #6643 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 16:27
    น้องงง เอ็นดูมาก ขำป้าลักลูกอมกินมากๆ เช่นกัน รู้งี้เราเชียร์ป้ากินหมดสามเม็ดเลย น้องจะได้ไม่เศร้า 5555
    #6643
    0
  15. #6640 DECEMSine (@sine_decem) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 22:25
    อยากหอมหัว มาแค่นี้ก็รู้แล้วว่าน่ารักกก
    #6640
    0
  16. #6604 maielf13 (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 16:01
    โง้ยยยยยยยยยยน้งอน่ารักมากเลยหลงน้องไปหมดแลเว
    #6604
    0
  17. #6601 Kangaboo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 23:53

    ไรท์แต่งเก่งจังเลยค่ะ เอานิยายที่แต่งไว้เก็บอ่านเองมาลงใหม้หมดดีกว่าน้าาา

    #6601
    0
  18. #6584 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 20:05
    น้องน่าร้ากกกก
    #6584
    0
  19. #6582 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 15:47
    หลงน้องค่ะน่ารักมาก
    #6582
    0
  20. วันที่ 23 เมษายน 2561 / 14:18
    น่ารักกกก น้องน่ารักมาก
    #6576
    0
  21. #6564 elic (@cassiopeia-fern) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 23:50
    เอ็นดูน้องมากๆค่ะเหมือนรับรู้ความคาดหวังของคนเป็นพี่เลย
    #6564
    0
  22. #6548 Tan81142 (@Tan81142) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 18:38
    ฮือออตะเป็นยังไงต่อดูอยากเย็นเหลือเกิน
    #6548
    0
  23. #6538 PiimJU (@PiimJU) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 14:23
    เอ็นดูตอนที่น้องวิ่งไปหยิบขนมมาให้ เด็กน้อยย น่ารักจังเลยย^^
    #6538
    0
  24. #6514 kindlyjh (@kindlyjh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 16:12
    เอ็นดู ฮืออออ
    #6514
    0
  25. #6505 _jh408 (@ppciiz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 17:02
    ผิดหวังที่ไม่มีเนื้อให้หรือเปล่าหรือชอบกินช็อกโกแลตเหมือนกัน55555
    #6505
    0