เขามาเชงเม้งที่ข้างๆหลุมผมครับ [yaoi] #เขามาเชงเม้ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 315,621 Views

  • 7,122 Comments

  • 18,132 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10,033

    Overall
    315,621

ตอนที่ 21 : บทที่19 เรื่องเซอร์ไพรส์ [รีไรท์ - 24/9/60]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 399 ครั้ง
    24 ก.ย. 60


ครั้งหนึ่งผมเคยได้ยินใครสักคนกล่าวไว้ว่า ‘หากมีความสุขแล้ว เวลามักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ’



คำพูดนั้นค่อนข้างเลือนรางในความทรงจำ ผมจึงจำได้ไม่ชัดเจนนักว่าใครเป็นคนพูด บางทีอาจจะเป็นพ่อแม่หรือใครสักคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเมื่อนานมาแล้ว หากแต่ผมกลับจำใจความได้ครบถ้วนเสมอ



ตอนที่ได้ยินคำพูดนั้นผมถึงกับหัวเราะออกมา



ผมไม่เห็นด้วยกับคำกล่าวนั้นเพราะนึกว่าเวลามันจะผ่านไปเร็วขึ้นได้อย่างไร ในเมื่อมันมีค่ายี่สิบสี่ชั่วโมงเท่าเดิมตลอด



ดังนั้นหมายความว่าต่อให้เกิดอะไรขึ้นเวลาก็ยังคงมีค่าเท่าเดิม



หรือถ้ามองอีกแง่นับตั้งแต่ผมเกิดมาจนมีชีวิตได้สี่สิบปี ผมอาจจะไม่เคยมีความสุขหรือสัมผัสความรู้สึกนั้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว



แต่เมื่อมาอยู่กับเขาแล้วผมก็อดที่จะเห็นด้วยกับคำพูดนั้นเสียมิได้



ช่วงที่ได้อยู่กับเขาชีวิตของผมมีสีสันอย่างที่ไม่เคยได้สัมผัสถึงความรู้สึกนั้นมาก่อน



เดิมทีโลกของผมมีแต่สีเทา ทว่าเขากลับเป็นคนเติมสีสันต่างๆ เข้ามาในโลกนั้น และทำให้ผมได้รู้ว่าแท้จริงแล้วชีวิตของคนเรามีค่ามากกว่าที่ตัวเองคิดไว้เสมอ ต่อให้ไม่มีคนรักหรือไม่มีเพื่อนสนิทเลยสักคนในชีวิตก็ตาม



ธันเป็นคนที่ทำให้เวลาชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายของผมผ่านไปอย่างรวดเร็วขึ้นจนผมลืมความรู้สึกแย่ๆ หรือเรื่องคิดมากทั้งหมด กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปถึงเดือนธันวาคมแล้ว



ผมแทบไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าใกล้จะสิ้นปี จนเมื่อธันเอ่ยทักผมขึ้นมานั่นแหละว่าอยากไปเที่ยวทะเลที่ไหนเป็นพิเศษไหม ผมถึงเพิ่งเอะใจแล้วดูเวลาจึงเห็นว่าเกือบจะถึงเดือนธันวาคมอยู่แล้ว



ปกติแล้วผมเป็นคนที่ไปที่ไหนก็ได้ คนที่คิดว่าจะไปที่ไหนดีเลยมักจะเป็นธันตลอด แต่ทุกครั้งเขาก็มักจะชอบถามความคิดเห็นของผมก่อนเสมอ



คราวนี้บังเอิญว่าผมนึกสภานที่ท่องเที่ยวได้พอดี เพราะวันก่อนผมดูรายการท่องเที่ยวแล้วนึกอยากไปขึ้นมา



“อยากไปหัวหิน” ผมเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ในขณะที่สายตาก็จับจ้องไปที่นาฬิกาตามความเคยชิน จากนั้นธันที่กำลังเปิดคอมพิวเตอร์อยู่ก็ชะงักไป



“นานทีๆ ผมจะเห็นพี่เมษออกปากเอง” ธันพูดขึ้นมาในขณะที่สายตาก็ยังไม่ละจากจอคอม “แสดงว่าอยากไปมากสินะครับ”



ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองอยากไปมากถึงขนาดนั้น แค่บางอย่างมันแล่นวาบเข้ามาในหัวพอดี แต่เพื่อไม่ให้เสียเวลาอธิบาย ผมเลยตอบเป็นทำนองเห็นด้วยกลับไป “อืม ก็ไม่ได้ไปมานานหลายปีแล้ว”



ธันไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่กลับนั่งเล่นคอมเงียบๆ หลังจากนั้นผมกับเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ในห้องมีเพียงแค่เสียงคลิ้กของเม้าส์กับเสียงหน้ากระดาษที่ถูกพลิกเท่านั้น



เมื่ออ่านหนังสือไปได้สักพักหนึ่งผมถึงเพิ่งเห็นว่าเวลาผ่านไปสามทุ่มกว่าแล้ว ในขณะที่ขยับตัวลุกขึ้นตั้งใจว่าจะไปนอน แต่ธันกลับพูดขัดผมขึ้นมาพอดี



“ไว้พรุ่งนี้ไปเที่ยวกันจะเร็วไปไหมครับ?”



“พรุ่งนี้..?” ผมเลิกคิ้วพลางทวนคำเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาดไป พรุ่งนี้มันจะเร็วเกินไปหรือเปล่า ผมยังไม่ทันได้เตรียมอะไรเลยด้วยซ้ำ “ธันยังไม่ทันได้เตรียมของเลยไม่ใช่หรือไง?”



“ไม่หรอกครับ ผมจัดเตรียมกระเป๋าเผื่อไว้แล้ว ถ้าว่างตอนไหนก็ไปได้เลย” ธันตอบกลับในขณะที่ผมอึ้งไป พอเห็นว่าผมไม่แย้งอะไรเขาเลยพูดต่อด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี “งั้นผมจองแล้วนะครับ”



ผมมองคนที่กระตือรือร้นจะไปเที่ยวผิดกับผมราวกับฟ้ากับเหวด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก ก็ดีอยู่หรอกที่ธันใช้ชีวิตเหมือนมีพลังชีวิตเต็มร้อยขนาดนี้ แต่สำหรับผมที่นั่งเฉยๆ ก็ขี้เกียจแล้วเลยรู้สึกเหนื่อยแทน



ไม่รู้ว่าทำไมธันถึงได้ดูมีพลังอยากออกไปเที่ยวมากถึงขนาดที่จะต้องรีบจองที่พักทันทีที่ตกลงเสร็จ ผมหยุดคิดกับตัวเองสักพักหนึ่งถึงเหตุผลของการกระทำของอีกฝ่าย



หรือเพราะธันคิดว่าผมอยากไปมาก ก็เลยรีบจองที่พักให้



เรื่องนี้ผมไม่อาจจะคาดเดาความคิดเขาได้ แต่ถ้าเป็นเพราะธันคิดแบบนั้นจริง ผมคงรู้สึกชอบเขามากขึ้นอีกหลายเท่าตัวเลย



พอธันจองเสร็จก็ลุกจากโต๊ะแล้วปิดคอม ผมเลยขยับตัวลุกขึ้นแล้วตั้งใจว่าจะเดินกลับห้องของตัวเองบ้าง แต่คำพูดของเขากลับทำให้ผมชะงักไปในทันที



“พี่เมษรีบไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าด้วย อายุยิ่งเยอะๆ อยู่ ระวังจะลุกไม่ขึ้นนะครับ”



ผมหันไปมองเพราะไม่แน่ใจว่าธันพูดจริงจังหรือต้องการประชดผมกันแน่ ทว่าเมื่อเห็นเขายิ้มราวกับกำลังสนุกที่ได้แซวผมอยู่ นั่นเลยทำให้ผมพ่นลมหายใจออกมาทันที



“เด็กน้อยน่ารักเมื่อสิบปีก่อนหายไปไหนแล้วนะ..”



ผมบ่นงึมงำ ตั้งใจจะพูดกับตัวเองมากกว่าให้อีกฝ่ายได้ยิน แต่ดูเหมือนธันจะหูดีมากโดยเฉพาะกับคำนินทาเป็นพิเศษ



“ผมเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วครับ พี่แค่ไม่รู้เอง”



“ตั้งแต่ตอนไหนล่ะ?” ผมย้อนถามเขากลับ



“ตอนที่เจอหน้าพี่ครั้งแรก”



ผมถึงกับเป็นใบ้เพราะพูดอะไรไม่ออก



ผมจำได้ดีว่าตอนเด็กธันน่ารักมาก แต่ข้างในเป็นอย่างไรนั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อลองมาคิดตรงจุดนี้ดูผมก็สงสัยว่าธันเปลี่ยนแปลงนิสัยไปมากขนาดไหนตั้งแต่ตอนเด็กจนถึงตอนโตจึงลองเปรียบเทียบดู



ตอนเด็กธันออกจะเป็นพวกใจดี ร่าเริง ดูพลังงานเยอะ เอาแต่ใจหน่อยๆ แล้วก็เป็นคนแนวที่ใครแย้งความเห็นตัวเองหรือหัวเราะไม่ได้ไม่อย่างนั้นจะรู้สึกหงุดหงิดมาก



ส่วนตอนโตก็.. ผมหยุดคิดในขณะที่คิ้วค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน



พอลองคิดตามดู ผมก็เพิ่งมาสำนึกได้ว่านิสัยของธันแทบจะไม่ได้เปลี่ยนไปมากอย่างที่ผมเคยคิด แค่พอโตขึ้นดูสุขุมขึ้นเฉยๆ เลยเหมือนนิสัยเปลี่ยน ทั้งที่แท้จริงแล้วแทบจะไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนเลยสักนิด



ถึงแม้ว่าเพิ่งจะมาระลึกได้เอาป่านนี้ แต่ผมก็ยังคงยึดมั่นในความทรงจำสมัยอดีตอยู่ดีว่าตอนเด็กธันน่ารักมาก! ต่อให้เป็นเพราะรูปลักษณ์เจ้าตัวก็เถอะ



“ผมล้อเล่นครับ อย่าโกรธนะ” ธันเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นผมเงียบไปนาน ในน้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดจนผมเผลอใจอ่อนยวบ ทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรสักนิด



ผมคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนใจอ่อนอะไร ออกจะเป็นพวกใจแข็งจนกระด้างด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเป็นคนเดียวที่ทำให้ผมยอมตลอด



“ไม่เป็นไร พี่ไม่ได้โกรธ” ผมว่าก่อนที่จะยิ้มเนือยๆ แล้วรีบบอกลาเขาเพราะรู้สึกง่วงเต็มทน “งั้นพี่ไปนอนแล้วนะ”



ทว่าในขณะที่ผมกำลังจะเดินเข้าห้องนั้น สัมผัสอบอุ่นที่ศีรษะกลับทำให้ผมชะงักทันที ผมผ่อนลมหายใจช้าๆ เพราะตกใจที่อยู่ๆ ก็ถูกลูบหัวกะทันหันและไม่รู้ว่าเขาเดินเข้ามาใกล้ผมถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร



ถึงจะเป็นเพียงแค่วินาทีสั้นๆ แต่ผมกลับรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้นอย่างชัดเจน



“ฝันดีนะครับ”



เมื่อธันเอ่ยจบก็เดินเข้าห้องไป ผมมองจนกระทั่งคล้อยหลังก่อนจะเอ่ยขึ้นมาบ้าง



“ฝันดี”



ผมตอบเขากลับไปเช่นนั้น ถึงไม่แน่ใจว่าคืนนี้ตัวเองจะนอนหลับหรือเปล่าก็ตาม



…………………………………………………



……………………………….



…………………



วันถัดมาผมตื่นขึ้นมาตอนประมาณเจ็ดโมงเช้า พอเดินออกมานอกห้องก็เห็นธันจัดเตรียมของพร้อมกับทำกับข้าวทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว



ผมเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร สายตาก็มองขนมปังที่มีไข่ดาวอยู่ตรงกลางและเฟรนซ์ฟรายส์บนจานด้วยความงุนงง มือก็หยิบขนมปังไข่ดาวจากจานขึ้นมากิน



กลิ่นหอมของขนมปังลอยมาแตะจมูกผมก่อนที่จะเอาเข้าปากเสียอีก ความเค็มของเนยและไข่แดงที่ยังไม่สุกกลับเข้ากันได้อย่างลงตัวจนไม่น่าเชื่อ แถมตัวของขนมปังยังกรอบแบบพอดีๆ ไม่นิ่มหรือกรอบจนเสียรสชาติเกินไป



อร่อย..



อาหารนี้ไม่มีทางใช่อาหารสำเร็จรูปแน่ ผมเห็นธันซื้ออาหารสำเร็จรูปทุกอย่างจนกระทั่งจำได้หมดแล้วว่าซองไหนเป็นอะไรบ้าง แต่ผมไม่เคยเห็นอาหารชนิดนี้แน่นอน



“ทำอาหารเป็นด้วย..?”



“ทำเป็นครับ”



ผมนิ่งไปสักพักใหญ่กับคำพูดของเขา ก่อนจะเอ่ยถามต่อ “แล้วทำไมปกติไม่ทำกินล่ะ..?”



“ทำอาหารสำหรับคนเดียวกิน มันไม่คุ้มกับเวลาที่เสีย แล้วตอนเช้าผมก็รีบไปเลยไม่ค่อยอยากทำ”



“แน่ใจนะ..?” ผมถามย้ำ ในขณะที่คิ้วก็เริ่มขมวดเข้าหากัน



ถึงจะรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้างที่เพิ่งมารู้ว่าธันทำอาหารเป็น แต่ก็ว่าอะไรที่เขาไม่ยอมบอกไม่ได้ ในเมื่อผมเป็นคนอาสาที่จะทำอาหารให้กินเอง แถมผมก็ไม่เคยถามเขาถึงเรื่องนี้เสียด้วย



แต่ที่ผมสงสัยคือถ้าเคยกินข้าวผัดหวานนั่นไป เขาก็น่าจะรู้แล้วว่าฝีมือทำอาหารของผมมันตกต่ำถึงขนาดไหน ถ้าธันรักตัวกลัวตายก็ควรจะห้ามไม่ให้ผมทำอีกสิ



“ผมอยากกินอาหารฝีมือพี่” พอเห็นผมถามย้ำ ธันเลยยอมตอบออกมาตามความจริง “แล้วผมก็ชอบเวลาที่มีใครสักคนทำอาหารให้กิน มากกว่าทำแล้วกินเองครับ”



พอได้ยินคำพูดนั้นจากที่รู้สึกแปลกๆ ผมกลับรู้สึกอายขึ้นมาเสียดื้อๆ จนไม่กล้าสบตาเขาแล้วรีบก้มหน้าก้มตากินเงียบๆ



“พี่นี่เวลาอายแล้วหูแดงชัดมากเลยนะครับ”



ขนาดไม่ได้พูดอะไรแล้ว เขาก็ยังไม่วายที่จะแซวผมขึ้นมาอีกรอบจนได้ แถมยิ่งถูกล้อผมก็ดันยิ่งหน้าแดงขึ้นกว่าเดิมอีก



“พอได้แล้วน่า กินข้าวได้แล้ว” ผมดุเขาโดยพยายามที่จะทำให้น้ำเสียงดูเหมือนหงุดหงิดตัดรำคาญ ถึงแม้ว่าความจริงแล้วคือผมอายมากจนไม่กล้าสบตาเขาก็ตามที



ดูเหมือนอีกฝ่ายคงเริ่มรู้ตัวว่าวันนี้แกล้งผมหนักเกินไป ธันจึงยอมหยุดล้อแล้วชวนผมคุยเรื่องอื่นระหว่างกินข้าวแทน จนเมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็เอาของใส่ท้ายรถเพื่อเดินทาง



…………………………………………..



…………………………….



……………….



ผมขึ้นมานั่งบนรถ แต่พอนั่งไปได้ไม่นานนักก็เริ่มรู้สึกสะลึมสะลือเพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับสักเท่าไร แต่ด้วยความที่ยังไม่อยากหลับผมจึงฝืนไม่ให้ง่วง แต่ธันที่สังเกตเห็นท่าทางของผมเลยพูดขึ้น



“ถ้าพี่เมษง่วงจะหลับไปก่อนก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมปลุกถ้าถึงแล้ว”



“อือ” ผมตอบรับคำของเขาสั้นๆ เพราะรู้สึกง่วงจนอยากจะนอนเต็มแก่ จากนั้นผมก็ขยับตัวพิงลงกับเบาะเตรียมนอน ในขณะที่ธันก็ช่วยขยับปรับเบาะให้



ด้วยความที่เมื่อคืนได้นอนแค่ไม่กี่ชั่วโมง พอหลับตาไปได้ไม่นานนักผมก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว



………………………………………….



………………………………..



………………..



เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีผมก็เห็นว่าเป็นเวลาเก้าโมงครึ่งแล้ว



น่าแปลกที่ผมไม่เคยฝันถึงเรื่องอะไรแบบนั้นอีก อาจจะเพราะผมเริ่มชินแล้วกับการที่ถูกธันสัมผัส จนกระทั่งรู้สึกว่ามันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่เขาจะจับต้องตัวผมได้



ผมขยี้ตาก่อนจะขยับตัวนั่งดีๆ แล้วเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงที่ยังติดงัวเงียไม่หาย “ใกล้ถึงหรือยัง”



“ถึงสักระยะแล้วครับ”



พอได้ยินแบบนั้นจากที่กำลังง่วง ผมถึงกับตาสว่างแล้วมองไปรอบๆ ทันที เพราะในลานจอดรถไม่ค่อยมืด ผมเลยไม่ทันสังเกตว่ารถอยู่ภายในอาคาร



ผมเบนสายตากลับมามองที่เขา ก่อนจะเอ่ยถามน้ำเสียงงุนงง



“แล้วทำไมไม่ปลุกล่ะ”



“เห็นพี่ดูง่วงเลยปล่อยให้นอนไปน่ะครับ” ธันว่าก่อนที่จะเปิดประตูรถแล้วเดินลงไป พอเห็นผมยังคงนั่งนิ่งๆ เขาเลยเอ่ยซ้ำขึ้นมา “รีบลงมาสิครับ จะได้ไปหาอะไรกินกัน”



ผมลงจากรถตามไปถึงแม้ว่าจะยังงุนงงและสะลึมสะลือจากการที่เพิ่งตื่นอยู่ เมื่อเช็คอินและเก็บของในห้องเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็พาผมออกมาหาอะไรกินข้างนอก



ธันขับรถพาผมไปกินร้านอาหารข้างทางแล้วสั่งพวกอาหารทะเลมาหลายอย่าง เมื่อกินจนเสร็จเขาก็ขับรถไปตามจุดชมวิวต่างๆ แล้วไล่ถ่ายรูปเอาไว้ทีละจุด



ผมมองคนที่ถือกล้องถ่ายรูปได้อยู่ครู่หนึ่ง แล้วย่อตัวลงก้มมองผืนทราย



ตอนแรกที่มาทะเลผมอดกังวลไม่ได้ว่าจะตนเองยืนบนทรายได้หรือเปล่า แต่ดูเหมือนว่าร่างกายจะไม่ได้จมหรือหล่นลงไปในทรายอย่างที่คิดเอาไว้ ในขณะที่ผืนทรายก็ไม่ได้ยุบลงไปเป็นหลุมจากการที่ถูกผมเหยียบราวกับว่าตัวผมลอยอยู่เหนือพื้น



น่าแปลกที่เท้าของผมสัมผัสทรายได้ แต่พอจะหยิบหรือใช้เท้าเตะ มันกลับทะลุเท้าของผมไปเสียดื้อๆ



พอลองคิดดูแล้วผมคิดว่าตัวเองสัมผัสสิ่งของได้หลายอย่างระหว่างที่มีคนเห็นบ่อยอยู่ อย่างเช่นเวลานั่งบนโซฟาหรือเก้าอี้ แต่พอถึงเวลาผมกลับเคลื่อนย้ายสิ่งของเหล่านั้นไม่ได้ แสดงว่าผมน่าจะสัมผัสสิ่งของได้เหมือนคนทั่วไป ทว่าจะทำให้มันเคลื่อนไหวไม่ได้ต่อหน้าคนอื่นหรือเปล่า



ผมถอนหายใจ มีอีกหลายเรื่องเลยที่เกี่ยวกับตัวเองแล้วผมยังไม่รู้ ขนาดเป็นผีมาตั้งสิบปีแล้วยังมีเรื่องหลายเรื่องที่ผมไม่แน่ใจ เป็นต้นว่าทำไมธันถึงเป็นมนุษย์คนเดียวที่ผมจับตัวเขาได้



แต่ผมคิดว่าการคิดมากตอนนี้ไปคงไม่ได้ประโยชน์อะไร เพราะคงไม่มีใครมาตอบข้อสงสัยนี้ให้ผมได้เหมือนกัน



เมื่อถ่ายรูปที่ชายหาดเสร็จ เขาก็พาผมไปซื้อของที่ตลาดแล้วพาไปหาอะไรกินแถวนั้น จวบจนรู้สึกตัวอีกทีผมถึงเห็นว่าเป็นเวลาเย็นแล้ว



วันนี้จบลงอย่างรวดเร็ว ทั้งๆ ที่ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรแต่ผมกลับรู้สึกเหนื่อยเหมือนเรี่ยวแรงถูกสูบหรือไปออกกำลังกายมาทั้งวัน



เดิมทีผมไม่ใช่คนที่ออกกำลังกายหักโหมอยู่แล้ว คือมีออกบ้างแต่ไม่มาก หลังๆ พอเป็นวิญญาณก็แทบจะไม่ได้ออกกำลังกายอีกเลยเพราะกินขนาดไหนก็ไม่อ้วน



เวลาต้องมาทำกิจกรรมเยอะๆ เลยรู้สึกเหนื่อยง่าย ต่อให้ร่างกายผมจะไม่ได้เหนื่อยอย่างที่รู้สึกก็เถอะ



“ไหวไหมครับ?” ธันถาม เมื่อเห็นผมกลับมาถึงที่พักแล้วซุกตัวเข้าหาเตียงอย่างรวดเร็ว “ปกติพี่ไม่ค่อยชอบออกไปข้างนอกหรือครับ”



ผมเงียบ ไม่ได้ให้คำตอบว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นถูกหรือผิดเพราะการพูดตรงๆ คงเป็นการหักหาญน้ำใจของเขาเกินไปหน่อย ทว่าผมคิดว่าธันคงเดาคำตอบของคำถามนั้นได้



“ผมรู้สึกเหมือนบังคับพี่ให้มาเที่ยวเลย” ธันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ หลังจากที่เห็นผมเงียบไม่ยอมพูด ถึงแม้ว่าจะเป็นน้ำเสียงเรียบๆ แต่ผมกลับรู้สึกได้ถึงความรู้สึกผิดจากน้ำเสียงนั้น



ใจของผมอ่อนยวบลง ความรู้สึกผิดมากมายถาโถมเข้ามาจนผมอึดอัดไม่อาจจะทนเงียบได้อีก เลยเอ่ยออกไปสั้นๆ



“พี่เคยบอกแล้วว่าไปเที่ยวที่ไหนก็ได้” ผมพูดขึ้นมา ถึงแม้ว่าจะไม่ชอบออกไปเที่ยวข้างนอกอย่างที่เขาว่าจริงๆ ก็เถอะ แต่ผมก็เลือกที่จะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาแทน “ถ้าเกิดได้อยู่กับธัน ที่ไหนพี่ก็ไปได้หมด”



“พี่กำลังสารภาพรักผมอยู่หรือเปล่าครับ?”



ธันถามผมด้วยคำถามที่ออกจะเหนือความคาดหมายไปเสียสักหน่อย ในน้ำเสียงนั้นดูอารมณ์ดีขึ้นอย่างชัดเจนผิดกับเมื่อครู่ ผมหยุดคิดไปพักหนึ่งแล้วตอบ



“นั่นสินะ ถ้าเกิดธันเป็นวิญญาณ เป็นผู้หญิง อายุไล่เลี่ยเท่ากับพี่ พี่อาจจะขอคบทันทีเลยก็ได้”



พอเอ่ยจบผมก็หันไปมองใบหน้าคนที่นั่งอยู่ตรงเตียงฝั่งตรงข้าม ผมเห็นธันนิ่งไป ไม่รู้ว่าเพราะตกใจกับคำตอบหรือกำลังอึ้งที่ผมย้อนกลับคำพูดเขากันแน่



“พี่ย้อนคำพูดผม” ธันพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลงและช้ากว่าปกติ



“อืม” ผมส่งเสียงตอบรับในลำคอพลางยิ้มให้ ก่อนจะรีบหันหลังให้เพื่อเป็นการตัดบท “รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้รีบตื่นเช้าไปน้ำตกไม่ใช่หรือไง?”



ในที่สุดผมก็ได้เห็นธันตอนกำลังอึ้งสักที จากที่ผมเป็นคนอึ้งมาตลอด พอได้เอาคืนจากที่ยอมให้เขามาตลอดแล้วผมรู้สึกดีนิดหน่อย



ธันทำท่าเหมือนอยากจะแย้งหรือพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น



“ฝันดีครับ” พอเอ่ยจบธันก็กดปิดสวิตซ์โคมไฟเพื่อให้ห้องมืดลง “พยายามเก็บแรงเอาไว้เยอะนะๆ ครับ พรุ่งนี้ผมมีเรื่องที่อยากจะเซอร์ไพรส์พี่ด้วย”



ผมนึกงุนงงว่าอีกฝ่ายจะเซอร์ไพรส์อะไร เลยถามกลับไปด้วยความสงสัย



“เรื่องอะไร?”



เขาไม่ตอบอะไรกลับมา ไม่รู้ว่าเพราะหลับไปแล้วหรือว่าไม่อยากตอบ พอได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอจากคนที่นอนอยู่ข้างตัว ผมเลยผ่อนหายใจช้าๆ แล้วหลับตาลง



เอาเถอะ ต่อให้เค้นคำตอบไป แต่ถ้าเขาตั้งใจที่จะไม่บอกผมจริงๆ ผมคิดว่าบีบบังคับไปก็คงไม่ได้อะไรอยู่ดี



------------------------------------------------------------

 

 

[Talk]

นอกจากเซอร์ไพรส์พี่เมษแล้วยังมีเซอร์ไพรส์คนอ่านด้วยค่ะ

ตอนหน้าจะเริ่มเฉลยปมอะไรหลายๆอย่างแล้วนะคะ ให้เวลาเตรียมใจก่อน

ตอนแรกว่าจะเขียนรวมตอนหน้ากับตอนนี้ยาวๆเลย แต่ตอนต่อไปกับตอนนี้มันจะคนละอารมณ์กันมาก กลัวคนอ่านปรับตัวไม่ทันค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 399 ครั้ง

165 ความคิดเห็น

  1. #7106 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:00

    หือออ?????

    #7106
    0
  2. #7059 tarnandtip (@tarnandtip) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 08:57

    โอ๊ย! หวั่นใจเซอร์ไพรส์จริงๆ เลย https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-04.png

    #7059
    0
  3. #7001 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 20:29
    โดนพี่เมษย้อนรู้สึกไงละธัน
    #7001
    0
  4. #6913 xib, (@xib1) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 22:18
    ขำความตอกกลับด้วยประโยคเชิงเดิมของพี่เมษ ขำจนน้ำตาไหล
    เขินบิดกับความน้องธันหลายรอบมากๆ เป็นความแบบ ไม่ใช่พี่เมษเราก็เขิง แต่เพราะเราไม่ใช่พี่เมษนี่ล่ะเลยจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้น (ฮือ)
    #6913
    0
  5. #6715 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 11:07
    จะม่าไหมคะ
    #6715
    0
  6. #6684 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 12:50
    เซอร์ไพรอะไรหว่าาา
    #6684
    0
  7. #6662 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 23:47
    โดนย้อนแหละ เป็นไงคะ จุกนิดๆ บ้างมะ
    #6662
    0
  8. #6634 whitelava blue (@bluelavaland) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 21:06
    ชอบฟามย้อนของพี่ 555
    #6634
    0
  9. #6622 maielf13 (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 20:29
    อย่าว่าแต่ธันตกใจเลยค่ะเราก็ช็อคเหใืแนกัน55555555
    #6622
    0
  10. #6557 1RM (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 00:05
    <p>ชอบตอนพี่เมษเอาคืนง่ะ เหมือนพี่แกจะพูดเยอะขึ้นด้วยตอน้อาคืนน แงง น่ารัก </p><p>จะอ่านตอนแต่ขอทำใจก่อนฮืออ</p>
    #6557
    0
  11. #6506 Mindzz♡ (@Iceiradazz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 17:11
    ชอบการที่พี่เมษเอาคืนว้อยยย5555
    #6506
    0
  12. วันที่ 24 มกราคม 2561 / 19:56
    แงงงงง กลัวว
    #6454
    0
  13. #6356 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 17:47
    ปมมมมแง้มมม
    #6356
    0
  14. #6275 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 15:59
    คายปมสะทีเถอะ เราอยากฟินนนนน
    #6275
    0
  15. #6192 SUGA! YES, PLEASE♡ (@raindropingx) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 23:37
    ชอบเรื่องนี้ที่เล่นคำพูดอะไรได้แบบ มีความฟกเกาสกวหว้ๆนอ่ะ
    เอาจริง ฮืออ ใช้คำสวยไม่พอยังเล่นคำอีก เราทับใจมาก ตอนพี่เมษตอกกลับน้องเรานี่แบบ ถูกใช่ค่ะพี่ แบบนั้น เอาให้อิน้องหงายยยย ฮืออออออ /-\
    #6192
    0
  16. #6173 Fun_Hyoyeon (@funny16) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 10:03
    เขาแซวกับเด้อออออ โอ้ยน่ารักกกกกก
    #6173
    0
  17. #5982 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 02:50
    แหมมมม มีการแซวกลับ ลอบเค้าก็บอกไปตรงๆ 55555 โอววว ตอนหน้าตะเฉลยอะไรคะ ไม่ดราม่าใช่ไหมมม
    #5982
    0
  18. #5964 FairyP718 (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 18:31
    ธันขยันแซวขยันหยอดเนอะ เขิลล
    #5964
    0
  19. วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 18:29
    งุ้ย...น้องธันมีเซอร์ไพรส์
    #5912
    0
  20. #5809 hamtaro33 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 09:47
    ไปเที่ยวกันมุ้งมิ้งมากค่ะ น่ารักจัง 555555 ตอนหน้าจะเฉลยอะไรน้ออ
    #5809
    0
  21. #5528 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 22:59
    กรี๊ดดดดดดดด จะเฉลยปมแล้ว ช่วงเวลาที่รอคอย เพราะจริงๆเราก็สงสัยอยู่หลายอย่าง
    #5528
    0
  22. #4878 NOPNOM. (@nopnom1) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 13:41
    ไม่กล้ากดตอนต่อไปกลัวเซอร์ไพร์จะทำให้คนอ่านช็อค....
    #4878
    0
  23. #4858 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 03:04
    อยากรู้ปมมากกกกก เพราะมันทำให้ธันดูเหมือนคนคิดเรื่องอะไรอยู่ตลอดเวลา
    #4858
    0
  24. #4828 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 10:26
    อึ้ง55555
    #4828
    0
  25. #4824 greentea.hh (@greentea-hh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 10:00
    บางทีเราก็คิดดีไม่ได้กับคำพูดน้องธัน จะชวนติดเรทกับพี่เมษตลอด5555555555
    #4824
    0