เขามาเชงเม้งที่ข้างๆหลุมผมครับ [yaoi] #เขามาเชงเม้ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 314,472 Views

  • 7,120 Comments

  • 18,088 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8,884

    Overall
    314,472

ตอนที่ 28 : บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 708 ครั้ง
    9 ส.ค. 60


“วันนี้ผมไปงานเลี้ยงนะ อาจจะกลับมาช้าหน่อย”



คำพูดนั้นทำให้ผมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือที่กำลังอ่านแล้วพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “ไปงานเลี้ยงที่ไหน?”



พอถามมาถึงตรงนี้ธันก็เงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนลังเลที่จะตอบ แต่ก็พูดออกมา “ที่ร้านเหล้า”



“อ้อ” เมื่อได้ยินแบบนั้นผมเลยเลิกให้ความสนใจ ก่อนที่จะละสายตากลับไปอ่านหนังสือที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะเหมือนเดิม “ไปสิ แต่อย่าดื่มเหล้าเยอะล่ะ เดี๋ยวขับกลับไม่ได้”



ทันทีที่เอ่ยประโยคนั้นจบผมก็รู้สึกเหมือนธันเงียบไปนานมาก แต่ก็ไม่ยอมไปเสียสักที คล้ายกับกำลังคิดอะไรบางอย่างไม่ตก “พี่..ไม่เป็นห่วงผมหน่อยหรือครับ?”



ผมหยุดอ่านหนังสือพลางมองใบหน้าอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ “ประโยคเมื่อกี้ไง”



เพราะขี้เกียจทวนประโยคนั้นซ้ำเลยพูดแบบนี้แทน ทว่าเหมือนธันกลับยิ่งทำสีหน้าแปลกๆมากขึ้นกว่าเดิม ผมหยุดคิดว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า แต่ก็คิดว่าไม่เห็นจะมีอะไรแปลกตรงไหน



“พี่อยากไปด้วยกันไหมครับ?”



“จะดีเหรอ?” แทนที่จะตอบคำถาม ผมกลับถามย้อนกลับไปแทน



ที่ถามออกไปแบบนั้นไม่ใช่เพราะผมเกรงใจเขา แต่การที่ธันออกไปงานเลี้ยงกับคนอื่น นั่นย่อมหมายความว่าธันจะปลีกตัวมาคุยกับผมไม่ได้เลย



หลังจากที่ธันเคยพาผมไปมหาวิทยาลัยในครั้งนั้น เขาก็พยายามเลี่ยงไม่พาผมไปกับพวกกลุ่มเพื่อนอีก ส่วนหนึ่งคงเพราะกลัวผมอึดอัดที่จะต้องไปนั่งมองเฉยๆ ด้วย



แต่ท่าทางธันวันนี้ดูแปลก ไม่รู้ว่าเพราะอยากให้ผมไปด้วยจริงๆหรือเปล่า หลังจากที่ถามออกไปเขาก็ไม่ตอบอะไรกลับมา พอตัดสินใจอยู่ครู่หนึ่งผมเลยลุกขึ้นยืนแล้วพูด “แล้วแต่ ไปด้วยก็ได้”



ปกติผมไม่ใช่คนที่ชอบออกไปข้างนอกถ้าไม่มีเหตุจำเป็น แต่ในเมื่อเขาอยากให้ไปขนาดนี้ ไหนๆแล้วออกไปเที่ยวบ้างก็คงไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร แถมผมยังไม่ได้ไปร้านเหล้ามานานมากแล้วด้วย



พอตอบตกลงไปแบบนั้น ธันก็ดูอารมณ์ดีขึ้นมาทันที ผมถอนหายใจให้กับท่าทางของเจ้าตัว ก่อนออกมาจากบ้านเลยไม่ลืมที่จะจูบเขาครั้งหนึ่ง



……………………………………….



…………………………..



หลังจากที่ธันมาที่งานเลี้ยง ผมก็รีบปลีกตัวออกมานั่งเงียบๆ เพราะรู้ว่าขืนดันไปทุรังอยู่ตรงนั้นคงมีแต่อึดอัดกันทั้งสองฝ่ายเปล่าๆ



มีบางครั้งบ้างที่ผมหยิบเหล้าของคนอื่นมาดื่ม แต่พอดื่มไปได้สองแก้วผมก็หยุดเมื่อเริ่มรับรู้ได้ถึงความแปลกประหลาดบางอย่าง



ผมไม่ใช่คนที่ดื่มเหล้าเก่ง สาเหตุหนึ่งเกิดมาจากการไม่ได้ดื่มบ่อยๆ ส่วนอีกสาเหตุเกิดมาจากการที่เคยเห็นคนที่ดื่มหนักมากๆ จนเมาแล้วสภาพดูไม่ได้มาเยอะ จึงทำให้ไม่ค่อยชอบของที่มีแอลกอฮอล์



ตอนเห็นสภาพของคนที่เมาแล้ว ผมเลยสาบานกับตัวเองว่าจะหยุดเมื่อเริ่มรู้สึกปวดหัว ไม่ดื่มจนถึงขั้นควบคุมสติตัวเองไม่ได้ขนาดนั้น



แต่นี่ผมดื่มเข้าไปสองแก้วแล้ว ไม่มีอาการปวดหัวแม้แต่น้อย



..หรือว่าปกติแล้วผีจะไม่เมา..



ที่จริงผมก็ไม่รู้ว่าการที่ตัวเองเป็นผีมันจะมีข้อจำกัดหรือมีอะไรที่แตกต่างจากมนุษย์บ้าง อย่างเรื่องหยิบจับสิ่งของหรือแตะต้องตัวคนอื่นได้ บางครั้งผมก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าข้อสันนิษฐานตัวเองถูกหรือเปล่า



พอเห็นว่าดื่มแล้วไม่เมา ผมเลยหยุดดื่มแล้วขยับไปนั่งอีกเก้าอี้เพื่อที่จะได้นั่งใกล้ๆ ธันแทน เมื่อเข้ามาใกล้ถึงระยะนี้ ผมจึงได้ยินเสียงบทสนทนาชัดเจนขึ้น



“เออ ว่าแต่หลังจากที่ล้มงานหมั้นไป มึงหาแฟนใหม่ได้หรือยัง?”



“หาได้แล้ว”



เมื่อเห็นว่าบทสนทนาไม่น่าสนใจอะไร ผมเลยเลิกให้ความสนใจแล้วหยิบน้ำเปล่าจากแถวนั้นมาดื่มเพื่อลดรสชาติขมฝาดที่ยังคงติดอยู่ในปลายลิ้นแทน



“นิสัยเป็นไงบ้าง ว่างๆพามารู้จักหน่อยสิ”



“คงไม่ได้มั้ง เจ้าตัวนิสัยขี้อายไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้าน่ะ”



ผมเงยหน้าขึ้นมาเมื่อได้ยินประโยคตอบกลับนั้น ในหัวมีแต่ความคิดแค่ว่า ผมเนี่ยนะขี้อาย..? จำคนผิดหรือเปล่า ก่อนที่จะหยุดชะงักไป



ธันกำลังจ้องมองมายังทางผม



ผมไม่รู้ว่าตัวเองถูกจ้องมองมานานมากแค่ไหนแล้ว ทว่าเมื่อเห็นเขาจ้องมาแบบแทบจะไม่ละสายตาก็รู้สึกอึดอัดนิดหน่อย เลยหันกลับไปดื่มน้ำเปล่าต่อ



“นี่มึงเปลี่ยนรสนิยมแล้วเหรอวะ”



“เปล่า แต่แค่น่ารักน่าแกล้งดีเลยชอบ”



แค่ก!



ผมที่กำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลักจนหายใจแทบไม่ทันกับคำพูดนั้น นี่ถ้าผมไม่ได้อยู่กับเขาตลอดเวลาคงนึกว่าธันไปมีแฟนอีกคน ไม่ใช่พูดถึงตัวผมเอง



ผมไม่แน่ใจว่าธันใช้จินตนาการส่วนไหนถึงมองว่าน่ารักน่าแกล้ง ขนาดตัวผมที่เป็นคนฟังเองยังสะดุ้งเลย



“อยากเห็นหน้าว่ะ มีให้ดูไหม”



“กูไม่ได้ถ่ายเอาไว้”



เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ เพื่อนของธันก็เปลี่ยนประเด็นไปคุยเรื่องอื่นแทน ผมจึงเลิกให้ความสนใจ



เวลาได้ยินธันพูดคำหยาบแล้วมีบ้างบางครั้งที่ผมจะรู้สึกแปลกๆนิดหน่อย คงเพราะปกติผมไม่เคยได้ยินเขาพูดมาก่อนด้วย



ในขณะที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น ธันก็เดินเข้ามานั่งข้างๆ ผมหันไปมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะถามลอยๆ “พี่น่าแกล้งยังไง”



“คงเพราะว่าพี่เป็นพวกที่ไม่ค่อยแสดงออกอะไรทางสีหน้ามั้งครับ เลยรู้สึกว่าอยากแกล้ง” ธันตอบผมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในมือก็ยังคงขยับหมุนแก้วเหล้าที่หมดแล้วบนโต๊ะ “อย่างเช่นพี่เวลาเขิน ถ้าแกล้งให้พี่อายได้ก็รู้สึกคุ้มที่จะได้เห็นใช่ไหมล่ะครับ”



ผมถึงกับหมดคำพูดไปเป็นระยะเวลาหนึ่ง หลังจากที่เงียบไปสักพักผมก็เอ่ยออกมาสั้นๆ “อยากเห็นพี่เขินไปทำไม”



“เป็นคนรักกันก็ไม่เห็นแปลกเลยถ้าผมอยากรู้จักพี่มากกว่านี้”



ผมยิ้มรับกับคำพูดนั้น ก่อนจะตอบเขา “ยาก”



“พี่เป็นพวกตายด้านหรือไงครับ ถึงไม่เคยอาย” คราวนี้เขาหันมาสบตามองผมพร้อมกับพูดตรงๆ แบบที่ไม่แน่ใจว่าเป็นการวิจารณ์หรือคำถามกันแน่



“เปล่า..”



ไม่เชิงว่าผมไม่เคยอายหรือเขิน ก็มีบ้างบางครั้ง แต่ก็เป็นแค่กับครั้งแรกเท่านั้น ส่วนครั้งต่อไปผมก็จะเริ่มเฉยๆ เหมือนตอนที่ได้ยินเขาหยอดคำหวานหรือจูบครั้งแรก ก็มีบ้างที่รู้สึกอายนิดหน่อย แต่ครั้งที่สองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว



“งั้นพี่เขินหรืออายกับอะไรบ้างล่ะครับ”



ผมนิ่งคิดตามคำพูดของเขา พลางรู้สึกว่าบทสนทนานี้มันแปลกสิ้นดี เหมือนโจรถามว่าซ่อนสมบัติไว้ตรงไหนในบ้านบ้างจะได้มาเอาทำนองนั้น



“คำถามยากดี” ผมว่าก่อนที่จะให้คำตอบไปแบบส่งๆ “คงเป็นอะไรสักอย่างที่ให้ความรู้สึกดี แล้วก็ไม่เคยทำมาก่อนมั้ง”



“แล้วพี่อยากลองทำไหมครับ”



“ทำอะไร?”



“ก็เซ็กส์ไงครับ” ธันตอบหน้าตาเฉยชนิดที่ว่าสีหน้าไม่เปลี่ยน ราวกับกำลังคุยเรื่องสภาพอากาศประจำวันนี้อยู่



“หะ..” หลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่งผมก็เค้นเสียงออกมาได้แค่นี้จริงๆ



“ก็พี่บอกว่าเป็นอะไรที่รู้สึกดีแล้วก็ไม่เคยทำมาก่อน ระหว่างพวกเราก็เหลือแค่เรื่องนี้เองไม่ใช่หรือครับ”



ผมมองใบหน้าธันที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองหาเสียงไม่เจอไปพักใหญ่ ในหัวก็กำลังคิดว่าบทสนทนากลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง “ต้องลงทุนขนาดนี้เลยหรือไง..”



“กับเรื่องของพี่ผมก็ลงทุนทุกอย่างนั่นแหละครับ”



ผมฟังคำพูดนั้นแล้วไม่ได้ตอบอะไร



หากเป็นก่อนที่จะเกิดเรื่องราวทั้งหมดผมคงว่าอีกฝ่ายล้อเล่น แต่หลังจากที่เขาลงทุนถึงขนาดพังงานแต่งงาน วางแผนต่างๆนานาแล้ว ผมก็คิดว่าเขาพูดจริง ไม่ใช่พูดหยอดไปแบบนั้น หลังจากทนมองใบหน้าเขาชั่วอึดใจก็เบือนสายตาหนีไปทางอื่น



“พี่เขินแล้ว”



ไม่รู้เพราะอะไร ทั้งๆที่ผมมองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายตอนนี้แต่กลับรู้สึกเหมือนเห็นธันยิ้ม



“เลิกล้อเล่นได้แล้ว” ผมว่าทั้งๆ ที่หน้าไม่หายแดง ก่อนจะหันกลับไปสบตากับอีกฝ่าย “ได้เห็นพี่เขินแล้ว พอใจแล้วนะ”



“ได้เห็นพี่เขินก็พอใจแล้วครับ ถึงจะเสียดายที่กอดพี่ที่นี่ไม่ได้ก็เถอะ” ธันว่าก่อนที่จะขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ แล้วพึมพำเสียงเบาลง “อ้อ แล้วก็เรื่องเมื่อกี้ ผมไม่ได้ล้อเล่นนะครับ”



“......”



คำว่าเมื่อครู่ที่เขาพูดถึงหมายถึงอะไรผมย่อมรู้ดี แต่ไม่นานนักก็กลับมาสู่อาการปกติ เลิกเขินแล้วหยอดกลับไปบ้าง “ใครเป็นคนทำล่ะ?”



“พี่อยากทำหรืออยากถูกทำมากกว่าล่ะครับ”



ไม่รู้ว่าธันเขินหรืออายเป็นเหมือนคนอื่นทั่วไปบ้างหรือเปล่าถึงได้ถามเรื่องแบบนี้ออกมาตรงๆ โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด ผมมองใบหน้าของคนที่ทำเหมือนกำลังอภิปรายรายงานวิชาการอยู่ ทั้งๆ ที่พูดถึงเรื่องบนเตียงพลันรู้สึกเคว้งคว้างอย่างบอกไม่ถูก ทว่าเมื่อถูกถามเช่นนี้ก็อดคิดตามไม่ได้



ถ้าเกิดผมเป็นคนทำคงลำบากน่าดู เพราะต้องปิดตาตลอดระหว่างทำ แถมจะทำกันท่าไหนผมยังนึกอะไรไม่ออกเลยจริงๆ



ระหว่างที่กำลังคิดอยู่นั้นธันก็หันไปสั่งเหล้าเพิ่ม คล้ายกับว่าไม่ได้เร่งกดดัน หลังจากที่คิดอยู่ครู่หนึ่งผมก็เอ่ยเสียงเบาลง



“จะทำได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย” ผมว่าด้วยน้ำเสียงที่เบาลง ในหัวยังนึกไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าคนกับวิญญาณทำกันยังไง แถมยังไม่ได้นึกเรื่องทำนองนี้เอาไว้ด้วยสิ “แต่ถ้าเกิดทำได้จริง พี่เป็นคนรับก็ได้”



แต่ผมพูดในกรณีที่ทำได้จริงนะ



“พี่พูดแล้วห้ามคืนคำนะครับ” ธันรีบพูดต่อทันทีแบบไม่เว้นจังหวะให้หายใจ ราวกับว่าเขากลัวผมเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาดื้อๆ “จะว่าไปพอนึกถึงความจริงที่ว่าพี่เป็นอะไรแล้วผมรู้สึกโกรธคนที่ปล่อยให้พี่ตายทุกที”



ถึงจะบอกว่าโกรธแต่ดูท่าทีเจ้าตัวค่อนข้างเฉยๆ เหมือนไม่ได้รู้สึกอย่างที่ปากว่า



แม้ว่าภายนอกจะดูเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลย แต่เพราะอยู่ด้วยกันมานานจึงรู้ว่าท่าทีเฉยๆนี่แหละที่น่ากลัวที่สุด



ตอนที่อีกฝ่ายจะพังงานแต่งยังยิ้ม ทำเหมือนดีใจที่ได้แต่งงานอยู่เลย ถ้าธันไม่ได้พูดเสียงดังชัดออกไมค์แล้วเดินลงจากเวทีหน้าตาเฉย ตอนนั้นผมก็คงคิดว่าตัวเองฟังผิดเหมือนกัน



“แต่ถ้าพี่ไม่ตาย พวกเราก็คงไม่ได้เจอกัน” พอธันเอ่ยจบบาร์เทนเดอร์ก็วางแก้วเหล้าลงที่โต๊ะ เขาจึงหยุดพูด มือก็หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม รอจนกระทั่งบาร์เทนเดอร์ไม่อยู่ในบริเวณนี้จึงค่อยพูดขึ้น “พอคิดแบบนี้ทีไร ผมเลยไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงดี”



“อืม แต่ตอนนี้เราก็ได้เจอกันแล้ว ได้คบกันแล้ว ไม่ดีหรือไง?” ผมถามกลับ ก่อนจะเตือนเมื่อเห็นว่าเขาทำท่าจะสั่งเหล้าเพิ่มอีก “อย่าดื่มเหล้าเยอะล่ะ ขับกลับไม่ไหวนี่ซวยเลยนะ”



“ไม่เมาหรอกครับ ผมรู้ลิมิตตัวเองดี อีกอย่างกลับบ้านไปผมมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะเลย”



เมื่อได้ยินแบบนั้นผมเลยไม่ได้คิดที่จะห้ามอีก ยังไงก็โตๆกันแล้ว ผมไม่ค่อยอยากจะไปดุทำเหมือนอีกฝ่ายเป็นเด็กเสียด้วย



ในตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจว่าธันจะกลับบ้านไปทำอะไร ทว่าเมื่อกลับมาถึงบ้านเท่านั้นแหละ ใครจะไปนึกว่าธันจะลองทำเรื่องอย่างว่าทันทีหลังจากที่ผมตอบตกลงในวันนั้น



แถมที่แย่มากคือไอ้ลองเล่นๆนี่ ดันทำได้จริงขึ้นมา



ผมไม่ค่อยอยากอธิบายขั้นตอนส่วนนี้เยอะ แต่ความรู้สึกแรกที่ตื่นมามีเพียงแค่ความรู้สึกเจ็บ ทั้งความรู้สึกเจ็บตรงสะโพกกับความรู้สึกเจ็บตรงต้นคอ แถมยังปวดตรงบริเวณรอบดวงตา ยิ่งเห็นรอยฟันที่เต็มไปหมดบนต้นคอตัวเองแล้วก็รู้สึกปวดหัวจี๊ดจนต้องไปหายามาทากับยาแก้ปวดหัวกิน



ตอนแรกผมไม่คิดว่าจะทำได้จริง เลยแทบไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้เลย อีกประการหนึ่งคือถึงจะเคยได้ยินว่าครั้งแรกเจ็บก็จริง แต่ไม่คิดว่าจะเจ็บขนาดนี้ คืนนั้นผมเลยร้องไห้ไปหลายรอบอยู่



ส่วนธันที่เห็นผมอาการแย่ก็เข้ามาช่วยทายากับทำอาหารให้ จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีว่า “เมื่อคืนผมได้เห็นพี่อายหลายรอบเลย ถ้ายังไงคืนนี้มาทำกันอีกไหมครับ”



“.....”



ผมไม่ได้ตอบเขา แต่กลับทำหน้าเหมือนอยากจะจับเหวี่ยงอีกฝ่ายลงตึกด้วยความหมั่นไส้อยู่แล้ว แต่เพราะในความเป็นจริงทำแบบนั้นไม่ได้ จึงเลือกที่จะเงียบแทน



“รู้แบบนี้ตอนนั้นไม่ห้ามให้หยุดดื่มก็ดี”



ระหว่างที่ปล่อยให้ธันทายาให้ ผมก็ขมวดคิ้วนิดหน่อยเพราะรู้สึกเจ็บ พร้อมกันนั้นก็พูดลอยๆขึ้นมา



แต่ที่นึกไม่ถึงคือธันดันตอบกลับคำพูดนั้นด้วย



“ผมดื่มบ่อยมากจนรู้ลิมิตตัวเองครับ รู้ว่าชนิดไหนกี่แก้วถึงจะเมา ต่อให้พี่ไม่ห้ามผมก็ไม่เมาอยู่ดี”



สรุปที่ตั้งใจจะทำตั้งแต่แรกแล้วว่างั้น..



ผมหันกลับไปด้านหลังโดยที่ไม่ให้สุ้มไม่ให้เสียง ธันตกใจกับการกระทำนั้นจึงหยุดมือแล้วเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าอีกฝ่ายหันหน้ามา ผมก็หลับตาลงแล้วแนบจูบทาบทับริมฝีปากของเขา จากนั้นจึงค่อยผละออกมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาลง



“ครั้งหน้าก็เบาลงกว่านี้หน่อย”



ผมปลงกับทุกสิ่งบนโลกแล้ว การที่จะไปบอกเขาว่าให้เลิกทำนี่ก็ใจร้ายเกินไปหน่อย อีกอย่างตอนทำก็มีอยู่บ้างที่รู้สึกดีไปด้วย ถึงตอนเริ่มจะรู้สึกเจ็บจนน้ำตาไหลเลยก็ตาม



อีกประการหนึ่งคือผมชอบเขามาก ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ทนถึงขนาดนี้ ถ้าเป็นคนอื่นผมคงหนีไปนานแล้ว เพียงแต่ผมก็ไม่ใช่ว่าจะทนไปหมดทุกอย่าง ยังไงก็คงต้องมีพูดปรามๆกันบ้าง



“ถ้าพี่เจ็บมาก ครั้งหน้าผมจะเบามือลงกว่านี้ครับ” ธันว่าก่อนจะละมือออกมาแล้วเก็บพวกยาลงในกล่อง “เสร็จแล้วครับ รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?”



ผมพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะค่อยหลับตาแล้วพิงลงบนตัวอีกฝ่าย จนกระทั่งรับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมกับไออุ่นจากร่างกายของเขา จากนั้นก็พึมพำขึ้น “อืม ขออยู่แบบนี้อีกสักพัก”



ธันไม่ได้ว่าอะไรกับการกระทำนั้น ซ้ำยังปล่อยให้ผมพิงดีๆ เมื่อเห็นแบบนั้นผมจึงเลิกเกรงใจแล้วทิ้งน้ำหนักลงบนตัวเขา ไม่นานนักผมก็ผล็อยหลับไป



ตอนนั้นผมฝัน



ฝันว่าธันจูบที่หน้าผากของผม กล่าวคำบอกรัก แต่ภาพนั้นช่างเลือนรางจนไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องจริงหรือความฝันกันแน่



พอตื่นขึ้นมาผมก็ถามเขาด้วยการเปรยๆทำนองว่า แอบลวนลามอะไรพี่ตอนหลับหรือเปล่า ปรากฏธันกลับตอบมาสั้นๆเพียงแค่ว่า จะจูบพี่ตอนหลับหรือตอนตื่นก็ไม่เห็นต่างกัน



ผมยังไม่ได้หลุดคำว่าจูบออกไปสักคำ แต่ธันกลับรู้ว่าผมถูกจูบ คำพูดนั้นจึงเหมือนกลายเป็นคำตอบไปโดยปริยาย ทว่าเมื่อนึกมาถึงตรงนี้ผมก็สงสัยอะไรบางอย่างขึ้นมา



สรุปตอนที่นอนอยู่บนโซฟานั่นเป็นความฝันหรือความจริงกันแน่



จากที่เคยคิดว่าเป็นความฝัน มาถึงตอนนี้ผมก็ชักเริ่มไม่แน่ใจขึ้นมาแล้วสิ


---------------------------------------------------------






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 708 ครั้ง

185 ความคิดเห็น

  1. #7113 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:35

    นี่ นี่ลักหลับมาตลอดเลยสินะ?

    #7113
    0
  2. #7069 tarnandtip (@tarnandtip) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 22:52

    เมษจับผิดธันจนได้ซินะ ธันทำไมถึงชอบลักหลับพี่เขาเรื่อยเลยลูก ร้ายจริงๆ เลยนะธัน https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-08.png

    #7069
    0
  3. #7020 icezimo (@icezimo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 22:34
    โอ้ยยยย นี่ลักหลับพี่เค้ามาตลอดเลยเหรอธันนน กรี๊ดดดด เขินมากเลยคุณไรท์ ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี่นะคะ สนุกมากเลยย
    #7020
    0
  4. #7009 Mebal (@did-you-know) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 02:41
    จบแล้ววว ชอบเรื่องนี้มากจบแบบแฮปปี้ แถมตอนท้ายฟินสุดๆไปเลยค่ะ เราถึงขั้น จะไปห้างซื้อมาอ่านเพิ่มแล้ว ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆแบบนี้นะคะ เรารอหนังที่จะฉายในปีหน้าของไรท์ด้วยยย
    #7009
    0
  5. #7008 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 21:32
    ธันสงสารพี่เมษมั้ง พี่เมษแก่แล้ว
    #7008
    0
  6. #6922 xib, (@xib1) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 00:40
    เป็นตอนที่อ่านแล้วบอกว่าเด็กนี่มันร้ายบ่อยมากค่ะ
    #6922
    0
  7. #6903 phoukham (@phoukham) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 16:26
    งึ้ออยากอ่านNCในเล่มมีมั้ยค่ะ
    #6903
    0
  8. #6902 phoukham (@phoukham) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 16:23
    สรุปไม่ใช่ฝันแน่ๆคะพี่เมษโดนเด็กลักหลับแล้วตอนนั้นอะ
    #6902
    0
  9. #6890 เคเฮชเย็นเย็น (@loveddie) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 09:48
    กลับมาอีกแล้วนะ พอรู้ว่าจะได้ทำเป็นซีรี่ย์อ่ะ เขินเลยยย ปมเยอะน่าติดตัว ตัวละครแบบพอดีเลยชอบทั้งคู่ แต่ยอมรับว่าธันฉลาดมากอ่ะ ส่วนพี่เมษก็อดทนเก่งจริงๆ

    ขอบคุณนะคะที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้ และดีใจด้วยค่ะที่ผลงานจะได้ไปสู่ในทีวีแล้ว
    #6890
    0
  10. #6885 aoommie (@ak_galaxy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 01:29
    สารภาพเลยว่าเป็นเรื่องที่เห็นผ่านตาบ่อยมากแต่ไม่เคยสนใจ จนได้มาอ่านจริงๆถึงได้ตบตีกับตัวเองว่าทำไมไม่อ่านตั้งแต่เห็นครั้งแรก เนื้อเรื่องเรียบเรื่อยแต่ชวนติดตาม จะบอกว่าชอบมากๆจนไม่รู้จะพิมพ์บอกไรท์ยังไงค่ะ55555555 ขอบคุณมากๆนะคะสำหรับความพยายามและความอดทนของไรท์ สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ><
    #6885
    0
  11. #6884 Midories (@Midories) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 01:21

    มั่ยชั่ยความฝันแน่นอน เชื่อเลาเหอะเลาเรียนมา แง้ ดีใจที่จบแบบนี้
    #6884
    0
  12. #6855 MaBaYu (@neem2312) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 14:22
    โอ้ยเรียบง่ายแต่เขินมากกกกกกกกกกกกกกกกกก ร้ายสุดอ่ะเด็กเอ้ย55555
    #6855
    0
  13. #6724 lomagot7exobts (@lomagot7exobts) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 14:06
    เด็กมันร้ายยย &#128563;
    #6724
    0
  14. #6722 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 14:05
    เรื่องความฝันนี่เป็นปมประเด็นใหญ่มากค่ะ55555 คาใจสุด
    #6722
    0
  15. #6674 kaohom_d (@kaohomd) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 01:54
    น้องธันมันร้ายยยยยยนะคะหัวหน้า
    #6674
    0
  16. #6669 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 12:37
    อ๊ายย อยากเห็นน้องธันทำพี่เมษร้องไห้อีก //ทุบหมอน
    #6669
    0
  17. #6629 maielf13 (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 22:02
    หวานมดขึ้นจอไปหมดแล้วววว น้องธันร้ายกาจที่สุดฮืออออออออออ เขินละมุนไม่ไหวแล้ว
    #6629
    0
  18. #6600 เจ้าชายสีเทา (@sopinpilast) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 15:49
    โอยยย หวานมากๆค่าาา
    #6600
    0
  19. #6599 magician_draw (@magician_draw) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 20:25
    เหม็นความรัก55555
    #6599
    0
  20. #6593 celpotter (@celpotter) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 20:39
    <p>กีดดด&#8203; มันเปนความจริงแน่นวลล กรีด555555&#8203; </p>
    #6593
    0
  21. วันที่ 23 เมษายน 2561 / 15:27
    มดๆๆๆๆ..มดขึ้น หวานจริง ละมุนด้วย!! =//////=
    #6578
    0
  22. #6530 numokodchawan (@numokodchawan) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 10:52
    ร้ายกาจจจจจมากค่าา
    #6530
    0
  23. #6509 PhantaSia_pf (@chanokprattana) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 18:15
    ได้แฮชแท็กใหม่ละ #ธันเด็กร้ายกาจจจจ
    #6509
    0
  24. #6468 Hyukky38 (@poohly08) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:31
    55555555555555555 น้องธันเป็นเด็กร้ายกาจจริงๆนั้นแหละค่ะ
    #6468
    0
  25. วันที่ 24 มกราคม 2561 / 21:15
    พี่ธันโคตรแบด5555555
    #6459
    0