เขามาเชงเม้งที่ข้างๆหลุมผมครับ [yaoi] #เขามาเชงเม้ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 313,973 Views

  • 7,119 Comments

  • 18,044 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8,385

    Overall
    313,973

ตอนที่ 6 : บทที่5 รอช้าๆ ได้หมูชิ้นงาม [รีไรท์ - 12/8/60]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21833
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 570 ครั้ง
    12 ส.ค. 60


ครั้นเมื่อเดือนมีนาคมมาถึง ฤดูร้อนเริ่มกลับมาอีกครั้ง ผมก็กลับมาเดินวนเวียนอยู่ที่หลุมเพื่อรอการมาเยือนของเขา



จนกระทั่งเมื่อเวลาล่วงเลยเข้าไปถึงปลายเดือนที่สี่ ช่วงฤดูกาลของเชงเม้งกำลังจะจบลง คนที่มาสุสานเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ แต่กระนั้นผมก็ไม่เห็นวี่แววของอีกฝ่ายเลย



หลังจากทนรอได้อยู่ไม่นาน ผมก็เริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา พาลคิดไปถึงความเป็นไปได้ต่างๆ นานา จนกระทั่งคิดไปถึงกรณีที่เลวร้ายอย่างพ่อของเจ้าตัวมาเห็นเหตุการณ์เข้าและไม่ยอมให้ธันมาที่นี่อีก



หรือเลวร้ายกว่านั้นคือเกิดอะไรขึ้นกับธัน



ผมไล่ความคิดนั้นออกไป พยายามปลอบใจตัวเองว่าเป็นแค่เรื่องคิดมาก บางทีอาจจะเพราะว่าธันมีปัญหาบางอย่างหรือว่าเจอเรื่องที่ทำให้ไม่สะดวกมาก็เป็นได้



แต่เมื่อลองคิดแบบนั้นแล้วก็ยิ่งทำให้ผมเอะใจสงสัยบางอย่าง ถ้าเกิดว่าติดปัญหาจริง ป่านนี้ครอบครัวก็ต้องมาแล้วสิ..?



ยิ่งคิดมากเท่าไรก็ยิ่งกระวนกระวายมากเท่านั้น ท้ายที่สุดแล้วผมจึงพยายามสงบใจลงแล้วเลิกคิดเมื่อเห็นว่าไม่ได้ประโยชน์อะไร



มีอยู่หลายครั้งที่ผมกระวนกระวายกับการรอคอยอีกฝ่ายที่หลุมทุกปี และมีอยู่หลายครั้งเช่นกันที่ความคิดบางอย่างแล่นวาบเข้ามาในหัว



ทุกครั้งที่รู้สึกกระวนกระวายนั้นผมมีความคิดที่ว่าอยากจะตามอีกฝ่ายไป



ความคิดนี้มันวนเวียนอยู่ในหัวของผมมาได้สักพัก แต่แล้วก็ไม่เคยทำอย่างจริงจัง การที่จะไล่ตามใครสักคนไปถึงที่บ้าน ทั้งๆ ที่เพิ่งได้เจอกันหนึ่งวันต่อปี มันก็ดูออกจะแย่เกินไปหน่อย



คล้ายๆ กับคนที่ตกหลุมรักใครสักคนข้างเดียวแล้ววิ่งไปตามตื้อเขาถึงที่บ้าน แถมยังไปขออาศัยอยู่โดยไม่ได้ขออนุญาตอีก ดูแล้วราวกับคนโรคจิตอย่างไรอย่างนั้น



อีกอย่างผมไม่เคยนั่งพวกยานพาหนะในขณะที่เป็นวิญญาณมาก่อน จึงไม่แน่ใจว่าสามารถนั่งได้หรือเปล่า ในเมื่อตอนจับสิ่งของหรือคนยังทะลุขนาดนั้น



ถึงแม้ว่าความหวังที่จะได้เห็นอีกฝ่ายมาที่นี่แทบจะไม่มีเหลือ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคงอดทนและนั่งรออย่างใจเย็น



จวบจนกระทั่งจบฤดูกาลของการเชงเม้งและไม่มีผู้คนเหลืออยู่ในสุสานแห่งนี้แล้ว



ผมก็ยังคงคาดหวังการมาเยือนของเขาอยู่ดี



………………………………………………………………



………………………………………..



เมื่อเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงเดือนเจ็ด ผมก็เลิกที่จะเฝ้ารออย่างไร้ความหวัง



มีความเป็นไปได้สูงอยู่ว่าครอบครัวของอีกฝ่ายจะติดธุระ ดังนั้นถึงแม้จะรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ผมก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อย่างรวดเร็ว



พอมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่มีทางมาที่นี่แล้วจริงๆ ผมก็ออกไปเที่ยวเล่นตามสถานที่ต่างๆ จากนั้นเมื่อใกล้เข้าสู่ฤดูร้อนผมจึงกลับมาที่หลุมแห่งนี้อีกครั้ง



ผมนั่งรอเขา ถึงแม้ว่าเวลาที่นั่งรอนั้นจะผ่านไปเพียงแค่ไม่กี่วันแต่กลับเนิ่นนานมากในความรู้สึกราวกับเป็นปี รอจนผมเองก็จำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นวันที่เท่าไหร่หรือเวลาล่วงเลยไปถึงเพียงไหน



ผมพยายามอย่างยิ่งที่จะทำตัวไม่รับรู้เวลา ถึงแม้ว่าจำนวนผู้คนในสุสานจะเป็นการตอกย้ำอย่างหนึ่ง แต่กระนั้นผมก็ยังคงใช้ความหวังเป็นที่พึ่งสุดท้ายในการอดทนรออย่างใจเย็น



..ท้ายที่สุดแล้วปีที่สองผมก็ยังคงไม่เห็นเขา..



……………………………………………………..



………………………………



ไม่เคยมีครั้งไหนที่ผมใช้เวลาอย่างไร้ค่าถึงขนาดนี้มาก่อน



ถึงแม้ว่าการใช้ชีวิตที่ผ่านมาจะไม่ต่างอะไรกับการปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ แต่การเฝ้ารอโดยที่เจ้าตัวไม่มาเป็นเรื่องที่เหนื่อยเปล่ากว่ากันเยอะ



ผมไม่เคยรู้สึกผูกพันกับใครอย่างจริงจังมาก่อน เพราะมีปัญหาที่ต้องเข้าออกโรงพยาบาลอยู่บ่อยๆ



ดังนั้นเรื่องออกไปวิ่งเล่นหรือไปเที่ยวที่ต่างๆ กับคนอื่นนี่แทบจะไม่เคยอยู่ในความคิดของผม ครั้นเมื่อเวลาผ่านไปนานๆ เข้าผมก็เริ่มชินกับการที่จะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมากกว่าที่จะอยู่กับผู้อื่นเสียแล้ว



หากจะต้องทนอยู่กับใครสักคน ส่วนมากแล้วจะมีเพียงแค่ผลประโยชน์หรือความจำเป็นเท่านั้น



ดังนั้นไม่ว่าจะตอนที่ยังเป็นหรือตอนที่ตายก็มีเพียงแค่เขาที่รับรู้ถึงการมีตัวตนของผม



หลายครั้งผมจึงอดว่าตัวเองงี่เง่าไม่ได้ที่ต้องมานั่งรอใครสักคนแบบเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ แต่ถึงจะว่าตนเองอย่างไร ผมก็ยังคงทำตัวแบบนั้นเหมือนเดิม



ถึงแม้ว่าผมจะพบเจอกับความผิดหวังมากมายในชีวิตมาแล้วก็จริง



แต่ถ้าเป็นไปได้ผมก็ไม่อยากรู้สึกผิดหวังอีกแล้ว



…………………………………………………..



………………………………



กว่าจะรู้ตัวอีกที นี่นับเป็นเป็นปีที่สามแล้วที่ผมยังคงรอเขาอยู่อย่างนั้น



เวลาสามปีนั้นทั้งผ่านไปรวดเร็วแต่ก็นานมากในความรู้สึก



ผมถอนหายใจ ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเสียเวลาไปอย่างไร้ค่ากับการเฝ้ารอใครสักคนถึงขนาดนี้ทำไม แถมเวลาผ่านไปตั้งสามปีมีโอกาสเป็นไปได้ยากมากที่ธันจะมาที่นี่อีก



แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคงคาดหวังลึกๆ อยู่ดี



วันหนึ่งในขณะที่กำลังนอนมองท้องฟ้าอยู่นั้น ผมก็ได้ยินเสียงบางอย่างที่คุ้นเคยดังขึ้นจนเผลอผุดลุกขึ้นมานั่ง



เมื่อได้ยินเสียงและเห็นรถที่คุ้นเคยจนแน่ชัดแล้วว่าไม่ผิดพลาด ความดีใจก็เติมเต็มเข้ามาในความรู้สึกทันที



ฉับพลันที่เด็กคนนั้นกับพ่อลงมา ความรู้สึกบางอย่างก็เปลี่ยนไป จากความดีใจกลับเริ่มมีความรู้สึกอื่นตามมาด้วย



ทั้งๆที่ไม่ได้เจอกันแค่สองปี แต่อีกฝ่ายกลับโตขึ้นมากจนผมเองก็แทบจำไม่ได้



นอกจากความรู้สึกเปลี่ยนไป บรรยากาศบางอย่างก็เปลี่ยนไปด้วย



ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผมถึงรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ดูเหมือนว่าบรรยากาศระหว่างพ่อกับธันจะเปลี่ยนไป ทั้งดูห่างเหินและอึดอัดอย่างเห็นได้ชัดจนกระทั่งคนนอกอย่างผมยังรู้สึกหายใจลำบากแทน



ในระหว่างที่พ่อของอีกฝ่ายถือข้าวของลงมาจากรถ พร้อมกับญาติคนอื่นอีกหลายคนที่เข้ามาช่วยจัดของเพื่อเตรียมไหว้นั้น ธันเดินตรงเข้ามาที่หลุมของผม ผมพยายามเก็บอาการดีใจไม่ให้ออกนอกหน้ามากเกินไป ยิ่งพอได้เห็นใบหน้าของเจ้าตัวแบบตรงๆ แล้วผมก็อดรู้สึกใจหายไม่ได้



อีกฝ่ายโตขึ้นเยอะมากชนิดที่ว่าแทบเปลี่ยนไปเป็นคนละคน



“ขอโทษนะครับที่ผมไม่ได้มาตั้งสองปี” เด็กหนุ่มว่าก่อนที่จะวางถุงลงที่แท่น คำพูดนั้นเหมือนกับเป็นเพียงแค่การบอกเล่าเฉยๆ ผมจึงไม่ได้ตอบอะไรกับคำพูดนั้นแต่ก้มลงมองของที่อยู่ในถุง



พอเห็นว่าเป็นอะไร ความดีใจก็ทำให้ผมเผลอหลุดยิ้มออกมา



“ยังจำของที่พี่ชอบได้อยู่อีกหรือ?”



ผมถามไปแบบลอยๆ ไม่แน่ใจว่าตัวเองต้องการคำตอบแบบไหนกันแน่ เวลาผ่านมาตั้งสามปีแล้วผมเลยไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยังจำของที่ผมชอบได้อยู่



“ก็ต้องจำได้สิครับ ในเมื่อมันเป็นเรื่องของพี่”



น้ำเสียงที่อีกฝ่ายพูดออกมานั้นเบามาก เบาเสียจนผมแทบจะไม่ได้ยิน ในขณะที่ผมกำลังจะพูดว่า ‘อะไรนะ’ ธันก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน



“เมื่อสองปีที่แล้วผมต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบน่ะครับ ส่วนปีที่แล้วผมก็ดันประสบอุบัติเหตุอีก เลยไม่ได้มาสักที” เด็กหนุ่มว่าก่อนจะสบตามองกับผม



ผมหยุดคิดกับคำพูดนั้น ถ้าอย่างนั้นแปลว่าที่ผ่านมาผมคงเข้าใจอายุธันผิดมาตลอด ตอนแรกที่เจอกันผมคิดไว้ว่าเจ้าตัวอายุสิบปี ที่แท้ตอนนั้นธันอายุสิบเอ็ดปีนี่เอง



“แล้ว..ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม?”ผมถามอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วงแล้วเดินเข้ามาสำรวจรอบตัว



ธันไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีกนอกจากการพยักหน้ารับเพียงแค่ครั้งเดียว ดูเผินๆ ไม่เหมือนกับการพยักหน้า ออกจะเหมือนกับการก้มหัวลงมากกว่า



แต่คงเพราะอีกฝ่ายไม่อยากให้พ่อรู้ถึงไม่กล้าแสดงท่าทีชัดเจนมากเกินไป



“ปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะ” ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในใจนึกอยากจะลูบหัวอีกฝ่ายเหมือนเมื่อก่อน แต่มันคงดูตลกนิดหน่อยถ้าต้องเงยหน้าแล้วเอื้อมมือขึ้นไปลูบหัวคนที่สูงกว่า “ว่าแต่ทะเลาะอะไรกับพ่อมาหรือเปล่า?”



ธันเงียบไปสักพักหนึ่ง ก่อนที่จะพึมพำคำว่า “อืม” ตอบรับในลำคอ “ตั้งแต่แม่เสียไปน่ะ..” เมื่อเอ่ยจบเด็กหนุ่มก็เงียบไปนานมาก “พี่ได้คุยกับแม่บ้างไหม?”



ผมกะพริบตามองใบหน้าอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดถึงได้พูดเรื่องนี้ขึ้นมา แถมยังดูเหมือนจงใจเว้นวรรคยาวๆ ก่อนที่จะพูดอีก



“ถ้ายังไงมาตอบผมในความฝันด้วยนะ” ธันว่าพลางยิ้มขำ คล้ายกับไม่ได้ต้องการคำตอบในเรื่องนี้จริงจัง บางทีคงเป็นเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าผมไม่เห็นแม่ของเจ้าตัว เลยไม่ต้องการทำให้ผมลำบากใจกับการตอบ



ผมหยุดคิดแล้วลองเอาประโยคที่ธันพูดก่อนหน้านี้มาเชื่อมกัน เลยทำให้พอเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา



“ทะเลาะกับพ่อตั้งแต่แม่เสียไปเหรอ?” ผมถามกลับ



ดูเหมือนว่าธันคงไม่ได้ตั้งใจจะถามผมจริงจัง แต่ต้องการที่จะพูดประโยคก่อนหน้านี้ให้ผมรู้มากกว่า เมื่อเห็นเด็กหนุ่มพยักหน้านั่นจึงทำให้ผมโล่งอกที่ตัวเองเข้าใจถูก



ทว่ายังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยอะไร เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมาก่อน



“รีบมาได้แล้ว เราจะไปกันแล้วนะ” เสียงของพ่อธันดังขึ้น ธันหันไปมองตามเสียงเรียกนั้นก่อนที่จะตอบ



“ครับ เดี๋ยวผมขอจุดธูปก่อนนะ”



เมื่อเด็กหนุ่มเอ่ยจบก็เดินตรงเข้ามาจุดธูปตรงที่แท่นวาง ระหว่างที่กำลังจุดอยู่นั้นธันก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบ



“ขอโทษนะครับที่ปีหน้าผมก็มาไม่ได้” ธันว่าในขณะที่เว้นจังหวะไปจนกระทั่งจุดธูปเสร็จ “พอดีว่าผมต้องเตรียมอ่านหนังสือสอบเข้ามหาลัยน่ะ”



“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็ตั้งใจอ่านเข้านะ ขอให้สอบติดในมหาวิทยาลัยที่อยากเข้า” ผมพูดให้กำลังใจอีกฝ่าย ทั้งๆ ที่กำลังใจตัวเองแทบจะไม่เหลือ



ได้เจอกันในรอบสามปียังไม่ถึง30นาทีแถมปีหน้าก็มาไม่ได้อีก ลองคิดดูสิว่ารันทดขนาดไหน



เมื่อเห็นว่าธันเดินออกไปเตรียมจะขึ้นรถ ผมจึงรีบตามเจ้าตัวไปด้วย ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะแปลกใจกับการกระทำของผมอยู่นิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร



จนกระทั่งเมื่อมาถึงที่รถ ผมก็หยุดฝีเท้าลงแล้วโบกมือลา



อย่างน้อยถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากอยู่กับเขาให้นานกว่านี้ต่อให้เป็นวินาทีเดียวก็ตาม



ผมมองรถคันนั้นจนกระทั่งลับสายตา ก่อนที่จะเดินกลับมาที่หลุมของตัวเองพร้อมกับคิดว่าวันพรุ่งนี้ควรจะทำอะไรเพื่อรอคอยเด็กคนนั้นดี



โดยไม่ได้รู้เลยว่าความวุ่นวายกำลังจะเริ่มขึ้น



---------------------------------------------------------------------



[Talk]

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยค่ะว่าผมตอบรับจะดีขนาดนี้ ดีจนเราเองยังตกใจTvT ตอนแรกกะว่าจะเขียนเล่นๆ ขอบคุณทุกคนมากๆนะคะ

มีคนถามมาว่ามีแฮชแท็กไหม ใช้อันนี้ค่ะ #เขามาเชงเม้ง  เผื่อสำหรับมีคนที่สะดวกทางทวิตมากกว่า




แล้วก็มีคนถามว่าพล็อตนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากอะไร


มันเกิดจากการที่เราไปเชงเม้งแล้วมองหลุมข้างๆค่ะ

หลุมข้างๆหลุมของปู่เรา เป็นหลุมที่ไม่มีใครมาไหว้ หญ้าที่หลุมแห้งเป็นสีน้ำตาล เราถามพ่อว่าทำไมถึงเป็นสีน้ำตาล พ่อบอกว่าเพราะไม่มีใครมาไหว้

พอฟังแบบนั้นแล้วเราก็คิดพล็อตขึ้นมาได้ แล้วอยากลองแต่งเรื่องที่ไม่มีใครมาไหว้ ทีนี้ก็ตกหลุมรักคนที่มาไหว้ตัวเองจัง

ตอนแรกกะว่าจะให้เป็นญาติกันด้วย แต่มันคุกเกินไปและเราหาทางต่อไม่เจอ เลยกลายมาเป็นแบบนี้ค่ะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 570 ครั้ง

162 ความคิดเห็น

  1. #6987 aim42404 (@aim42404) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 10:24
    น้องงงเอ็นดู
    #6987
    0
  2. #6984 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 06:39
    อยากไปหาก้อตามไปเลย
    #6984
    0
  3. #6958 tarnandtip (@tarnandtip) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 00:24

    หลังจากนี้จะมีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นมานะ หนึ่งคนกับหนึ่งวิญญาณจะเป็นยังไงต่อไป อยากรู้จริงๆ เลย https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-08.png

    #6958
    0
  4. #6842 phoukham (@phoukham) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 10:28
    ตามน้องใปเลย
    #6842
    0
  5. #6701 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 00:20
    น้องธันจะไม่ชวนพี่เขาไปเที่ยวบ้านหน่อยเหรอคะ แบบชวนไปอยู่หารค่าห้องงี้
    #6701
    0
  6. #6647 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 17:14
    ความวุ่นวายอะไรอี๊กก
    #6647
    0
  7. #6608 maielf13 (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 16:42
    โอ้ยยยยยยยยค่อยสบายใจนึกว่าคุณพ่อจะรู้ซะอีก
    #6608
    0
  8. #6595 Russadakorn (@poad) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 17:28
    น้องธันกลับมาพร้อมกับความเมะ 5555
    #6595
    0
  9. #6542 PiimJU (@PiimJU) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 15:16
    โล่งอกㅠㅠ นึกว่าที่ไม่ได้มาหาคนพี่เพราะพ่อรู้แล้ว แต่รู้สึกกลิ่นดราม่าในตอนหน้าแล้วง่ะㅠㅠ
    #6542
    0
  10. #6516 kindlyjh (@kindlyjh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 16:35
    อ่านแล้วรู้สึกเหงาๆเลย ฮือ
    #6516
    1
  11. #6490 Mindzz♡ (@Iceiradazz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 08:38
    ฮื่ออเเล้วจะจบเเบบไหนข้าอยากรู้555
    #6490
    0
  12. #6339 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 20:28
    คือน้ำตาคลอทุกตอนฮื่อออ น่ารักทุกตอนด้วยแต่งดีมากกก
    #6339
    0
  13. #6329 AnutsaraPanthong (@AnutsaraPanthong) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 10:45
    เศร้าอ้ะ
    #6329
    0
  14. #6303 aledic-t (@em_oh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 18:01
    ยิ่งอ่านยิ่งสงสารนี่แหละ????
    #6303
    0
  15. #6290 lunar ❥ (@bonjour0301) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 11:27
    ความวุ่นวาย?
    #6290
    0
  16. #6272 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 14:11
    เเค่ได้เจอก็ดีมากเเลัวล่ะ
    #6272
    0
  17. #6164 chootikarn (@chootikarn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 13:39
    หืมความวุ่นวายยย
    #6164
    0
  18. #6121 prince_Lprince (@prince_Lprince) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 19:34
    ความวุ่นวายนี้คืออะไร หุหุ
    #6121
    0
  19. #6098 Sket-D (@day-life) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 05:10
    น้องธันโตแล้ววว แล้วเรื่องวุ่นวายอะไรจะตามมาอีกเนี่ย555
    #6098
    0
  20. #5976 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 19:07
    เริ่มโตขึ้นเรื่อยๆแล้ว โตไวๆเป็นหนุ่มหล่อนะ ป้ารอดูอยู่ 55555+
    #5976
    0
  21. #5946 FairyP718 (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 21:52
    น้องธันจะเข้ามหาลัยแล้ว! เด็กน้อยโตไวจริง พี่เมษก็แก่จัง 555
    #5946
    0
  22. วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 18:54
    อะไร...มรสุมอะ....
    #5894
    0
  23. #5513 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 16:28
    อ๋อ....หายไปเพราะเหตุจำเป็นนี่เอง ว่าแต่มรสุมอะไรหว่า? พูดไปก็เศร้า เจอกันปีละครั้งแค่ช่วงเวลาสั้นๆเอง เฮ้ออออ
    #5513
    0
  24. #5290 YB229 (@YB229) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 21:51
    จะอะไรยังไงต่อไปเนี่ย
    #5290
    0
  25. #5265 ph_foammy (@foambaka) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 18:35
    ธันน่ารักมากเลยอ่ะ ยังจำได้
    #5265
    0