เกิดใหม่เป็นไดอารี่ [yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 104,899 Views

  • 3,701 Comments

  • 5,861 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,491

    Overall
    104,899

ตอนที่ 10 : หน้าที่9 โอกาส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 558 ครั้ง
    17 มี.ค. 61


ทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความจริง


ผมไม่ได้คิดไปเองว่ากวีตาย แต่ว่าเขาตายแล้วจริงๆ ตอนที่ผมถูกถือออกไปข้างนอกโดยนายตำรวจคนหนึ่ง ผมเห็นเปลและรถรับศพอยู่ด้านนอก โชคดีอย่างหนึ่งคือผมไม่ได้เห็นร่างของกวีที่ตายไปแล้วเนื่องจากมีผ้าคลุมสีขาวปิดทับอยู่


ถ้าเห็น..ผมอาจจะเป็นบ้าหรือสติแตกไปเลยก็ได้


นับตั้งแต่วันนั้นนาฬิกาชีวิตในร่างกายของผมก็พังลง ผมแทบจะไม่รับรู้เวลาภายนอก จำไม่ได้ว่าเวลาผ่านมานานเท่าไร แต่ละวันผมใช้ชีวิตผ่านไปกับการวนเวียนคิดแต่เรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมาในหัว ภาพขวดยานอนหลับที่หกอยู่บนเตียงหลอกหลอนวนเวียนจนบางครั้งผมก็เกือบทนไม่ไหว


ผมคิดย้อนอยู่หลายครั้งมากว่าถ้าเราไม่ได้เจอกันตั้งแต่แรกอาจจะดีกว่านี้หรือเปล่า ถ้าผมไม่ตัดสินใจทำแบบนั้นไปก็คงดี ถ้า..ถ้าเกิดว่า…


ถ้าเกิดว่าผมไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของเขาอาจจะดีกว่านี้หรือเปล่า..?


ทุกครั้งที่ผมตื่นขึ้นมา สิ่งเดียวที่ทำให้ผมรับรู้ว่าตอนนี้ยังเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืนคือแสงแดด แต่นอกจากนั้นผมก็รับรู้อะไรไม่ได้อีกเสมือนว่าประสาทการรับรู้ด้านเวลาผมพังไปแล้วเรียบร้อย


หลายวันที่ผ่านมานี้ผมใช้เวลาทิ้งๆ ขว้างๆ แบบไร้ค่า หลังจากที่กวีตายไปผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะสื่อสารอะไรกับใครได้อีก ไม่มีใครเขียนระบายเรื่องราวต่างๆ ให้ผมรับรู้ ไม่มีใครสนทนากับผมอีกแล้ว


ผมรู้สึกเคว้งคว้างราวกับว่าชีวิตของตนเองไม่มีค่าอีกต่อไป ไม่มีจุดยืนอยู่บนโลกนี้


ในเมื่อไม่มีใครรับรู้ตัวตนของผมนอกจากกวี แล้วผมจะยังมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ไปอีกทำไม..?


ทุกวันผมจะภาวนาขอให้ใครก็ได้จับผมโยนลงเตาเผาหรือไม่ก็ฆ่าผมสักที ผมรู้สึกเหนื่อยกับการที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรจนไม่อยากที่จะคิดอะไรอีกแล้ว


และแล้วดูเหมือนว่าพระเจ้าคงยังไม่ได้ใจร้ายกับผมสักทีเดียว


…………………………………………….


…………………………...


ทุกวันที่ผมตื่นขึ้นมาภาพแรกที่เห็นจะเป็นเพดานสีทึบ ได้ยินเสียงคนในกรมตำรวจพูดคุยกัน ทว่าวันนี้กลับมีอะไรบางอย่างแปลกออกไป วันนี้ผมไม่ได้ลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นเพดานของห้องกวีและไม่ได้เห็นกรมตำรวจเช่นเดียวกัน


ที่ไหน..?


ในหัวผมมีแต่คำถามเต็มไปหมด พอกวาดสายตามองไปรอบๆ ผมก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างกับร่างกาย


ผมลองขยับร่างกายดู ก่อนจะพบว่าขยับได้อย่างใจอยาก พอชูมือขึ้นก็เห็นมือของตัวเอง จังหวะนั้นผมรีบผุดลุกขึ้นทันที


พอขยับมานั่งบนเตียงแล้วผมก็เริ่มใช้มือสัมผัสไปตามใบหน้า เมื่อจับจนแน่ใจแล้วว่ามันคือใบหน้าของคนจริงๆ ผมก็ชะงักไปครู่ใหญ่แล้วค่อยลดมือลง


ผมยังไม่ตาย..?


แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นความฝัน..?


เมื่อตระหนักถึงความจริงในข้อนี้ขึ้นมาได้ ผมก็ปิดความรู้สึกยินดีแทบจะไม่มิด แต่พอกลับมานึกดูดีๆ อีกที ผมก็ระลึกขึ้นมาได้ว่า เหมือนจริงขนาดนั้นจะเป็นความฝันได้ยังไงวะ!


ผมพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง แต่แล้วสายอะไรบางอย่างก็ดึงรั้งมือเอาไว้ สายตาเลยหันมาให้ความสนใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหลังมือแทน


นี่มันสายน้ำเกลือ..?


ผมกวาดตามองไปรอบห้องอีกครั้ง ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นโรงพยาบาล หลังจากครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่งผมก็เข็นน้ำเกลือเดินเข้าห้องน้ำไป


ทันทีที่สายตาเห็นกระจกในห้องน้ำ ผมก็อึ้งจนถึงกับไม่มีสติอยู่พักใหญ่


เด็กผู้ชายที่ยืนอยู่หน้ากระจกเป็นใคร..!?


………………………………………………


…………………………


อยู่ๆ ผมก็กลับมาอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มเฉย..


นี่มันเกิดอะไรขึ้น ผมรู้สึกสับสนมาก ที่สำคัญคือตัวผมในตอนนี้หน้าตาดีชนิดที่ว่าร่างเก่าเทียบไม่ติด แม้แต่ตัวผมยังรู้สึกอิจฉาจนหมั่นไส้


ผมหยิบโทรศัพท์ที่ถูกชาร์ตอยู่ตรงโต๊ะวางแจกัน ก่อนจะเปิดหน้าจอขึ้นมาเพื่อดูวันเวลา


วันที่ยี่สิบกุมภา..


ฮะ..?


ปกติแล้วตอนที่อยู่กับกวีผมไม่รู้หรอกว่าวันไหนเป็นวันที่เท่าไร แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ตอนกวีไปหาหมอแล้วหมอยื่นใบนัดให้เป็นวันเสาร์ที่ยี่สิบมิถุนา ผมถึงระบุวันเวลาปัจจุบันได้จากครั้งนั้น แต่พอถูกยัดเข้าลิ้นชักผมก็สูญเสียประสาทการรับรู้ทางด้านเวลาไป


ผมดูวันเวลาในปฏิทินก่อนจะเห็นว่าวันที่ยี่สิบมิถุนาเป็นวันเสาร์ แสดงว่าผมไม่ได้เผลอหลับยาวจนข้ามปี แต่..ผมย้อนอดีตกลับมา..?


ในระหว่างที่ผมกำลังเปิดดูโทรศัพท์เพื่อเช็คเรื่องราวที่เกิดขึ้นอยู่นั้น ผมก็บังเอิญนึกถึงเรื่องน่ายินดีบางอย่างขึ้นมาได้ ในเมื่อผมย้อนเวลากลับมา แสดงว่ากวีตอนนี้ก็ยังคงมีชีวิตอยู่..?


ใจผมเต้นแรงขึ้นมาทันทีเมื่อระลึกถึงความจริงข้อนี้ขึ้นมาได้ แต่พอเริ่มสงบสติอารมณ์ลง ผมก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองตัดใจที่จะไม่ไปเจอเขาอีกแล้ว ถ้าอย่างนั้นจะดีใจไปอีกทำไม


อย่างน้อยถ้าไม่มีผม กวีก็จะไม่ฆ่าตัวตาย


ถึงผมจะรู้สึกเป็นห่วงกวีมาก แต่ผมก็ตัดสินใจไว้แล้วว่าจะปล่อยให้ทุกอย่างจบลงแค่นี้ ผมยอมไม่รู้จักกับเขาดีกว่าที่จะเห็นอีกฝ่ายตายต่อหน้าต่อตายอีก


จนถึงตอนนี้ผมก็ยังเห็นภาพขวดยานอนหลับที่ถูกวางอยู่บนเตียงอยู่เลย โชคดีที่ผมไม่ได้เห็นศพกวี ไม่อย่างนั้นผมอาจจะสติแตกมากกว่านี้ก็ได้


ระหว่างที่ผมกำลังไล่เปิดดูโทรศัพท์เพื่อเช็คเรื่องราวต่างๆ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ผมเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ในขณะที่ใครบางคนก็พุ่งเข้ามากอดผมเต็มแรง


ผมกะพริบตาด้วยความงุนงงก่อนจะมองคนที่กอดผมเอาไว้


อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่น่าจะอายุราวๆ สี่สิบหรือห้าสิบปี เธอกอดผมด้วยท่าทางดีใจมาก ก่อนจะหันไปพูดกับผู้ชายที่น่าจะอายุไล่เลี่ยกันแล้วพูดด้วยความยินดี “ลูกรู้สึกเจ็บตรงไหนไหม?”


ผมส่ายหน้า ก่อนจะพยายามเปล่งเสียงแหบแห้งออกมาจากลำคอ พอเธอได้ยินเสียงของผม อีกฝ่ายก็รีบเทน้ำให้ดื่ม “ค่อยๆ จิบนะ ระวังสำลัก”


ผมพยักหน้าก่อนจะรับแก้วน้ำมาจากมืออีกฝ่าย สารภาพว่าผมรู้สึกไม่ค่อยชินกับความรู้สึกนี้เท่าไร ปกติแล้วผมเป็นลูกคนกลางที่มีพี่ชายและน้องสาว เดิมทีพี่ชายผมเป็นคนเก่ง พ่อแม่จึงรักมาก ขณะเดียวกันกับที่น้องสาวผมก็หน้าตาน่ารัก พ่อแม่เลยรักมากเช่นเดียวกัน


ตัดภาพมาที่ผม หน้าตาเฉยๆ ความสามารถปานกลาง ไม่มีดีอะไรทั้งนั้น..


เวลาผมทำอะไรก็ไม่เคยได้ดีกว่าพี่ชาย ฉะนั้นต่อให้ทำดีแค่ไหนพ่อแม่ก็ไม่เคยชม ในขณะที่ผมถูกบังคับให้เสียสละทุกอย่างให้น้องสาว เลยไม่เคยได้รับของดีๆ จากพ่อแม่สักครั้ง


ดังนั้นสถานะในครอบครัวผมคือถูกมองข้ามอย่างสิ้นเชิง


แต่ดูเหมือนว่าเจ้าเด็กนี่จะเป็นลูกคนเดียวหรือเปล่านะ พ่อแม่ถึงได้ดูตามใจขนาดนี้ เมื่อค่อยๆ จิบน้ำจนหมดไปครึ่งแก้ว ผมก็พูดขึ้น “ขอโทษนะครับ คือว่า..ผมจำอะไรไม่ได้เลย”


สีหน้าของพ่อกับแม่ดูอึ้งมากตอนได้ยินคำนั้น แถมยังทำหน้าเสียใจเหมือนโลกจะแตกสลายอีก


ผมเห็นสีหน้านั้นแล้วอยากจะตบปากตัวเองบอกให้กลืนคำพูดเมื่อกี้ไป แต่..แต่ว่าต่อให้ผมไม่พูด ยังไงสักวันเขาก็ต้องรู้ความจริงอยู่ดี ดังนั้นสู้พูดไปตั้งแต่ตอนนี้น่าจะสบายใจทั้งสองฝ่ายมากกว่า


“ไม่เป็นไรนะ ต่อให้ลูกความจำเสื่อมก็ไม่เป็นไร” แม่พูดกล่อมผมก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัวเมื่อตั้งสติได้ “เดี๋ยวถ้ายังไงแม่จะเรียกหมอมาตรวจนะ”


จากนั้นแม่กับพ่อก็ออกไปข้างนอกห้อง ไม่นานนักหมอก็เดินเข้ามาข้างในห้องแล้วถามคำถามอะไรหลายอย่าง จากนั้นก็บอกว่าจะพาผมไปตรวจสมองเพื่อเช็คดูว่าสมองมีกระทบกระเทือนตรงไหนหรือเปล่า


ผมพยักหน้ารับ อยากจะบอกว่าผมไม่ได้ความจำเสื่อมหรอก ดังนั้นถึงตรวจสมองให้ตายก็คงไม่พบอะไรอยู่ดี


พอหมอออกไป ผมก็ได้ยินเสียงคุยกันที่หน้าห้องผ่านประตูที่แง้มอยู่ ไม่นานนักพ่อแม่ก็เดินเข้ามาด้านในห้องแล้วเอ่ยว่า “ต่อให้ลูกความจำเสื่อมก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยหลังจากหลับไปหลายเดือน แค่ลูกตื่นขึ้นมาพ่อกับแม่ก็ดีใจแล้ว”


จากนั้นชีวิตใหม่(แบบที่ไม่ใช่สมุด)ของผมก็เริ่มต้นขึ้นสักที


……………………………………………


……………………………….


ด้วยความที่ผมต้องหยุดเรียนหลายเดือนเพื่อทำกายภาพบำบัดกับฟื้นฟูร่างกาย รวมถึงต้องทบทวนความทรงจำและเรียนรู้เนื้อหาที่เรียนทั้งหมดใหม่ตั้งแต่ต้น ผมเลยจำเป็นต้องดรอปเรียนไปปีหนึ่ง


ตอนนี้ผมเรียนอยู่ม.5 ในขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นเรียนม.6กันหมดแล้ว ดังนั้นผมจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเรียนกับพวกรุ่นน้องแทน


แต่ก็ดีแล้ว ผมจำเพื่อนไม่ได้สักคน ขืนอยู่กันไปก็มีแต่กระอักกระอ่วนเสียเปล่าๆ พออยู่โรงพยาบาลไปได้อาทิตย์หนึ่ง เพื่อนสนิททั้งสองคนที่ชื่อพิมพ์กับกล้าก็มาเยี่ยมด้วยความดีใจ


กล้าเป็นผู้ชายที่สีผิวออกคล้ำแดดแล้วก็ดูเป็นคนไม่ค่อยพูด ส่วนพิมพ์เป็นผู้หญิงที่ไว้ผมสั้น หน้าตาค่อนไปทางน่ารัก พูดเก่งมากจนผมตอบแทบไม่ทัน


พอผมสารภาพไปว่าความจำเสื่อม สีหน้าของทั้งสองคนก็ดูกระอักกระอ่วนมาก แต่กล้ากลับบอกว่า “เออ ไม่เป็นไร ดีๆ งั้นเดี๋ยวทำความรู้จักกันใหม่ มึงจะได้ลืมเรื่องเหี้ยๆ ของกูด้วย”


ทำไมรู้สึกว่าชีวิตของร่างนี้น่าอิจฉาจัง


นอกจากจะมีครอบครัวที่ดีแล้ว ยังมีเพื่อนที่ดีอีก แถมที่สำคัญคือรวยด้วย! ผมสังเกตมาตั้งแต่แรกแล้วว่าการที่จะนอนอยู่ในโรงพยาบาลห้องเดี่ยวส่วนตัวหลายเดือน แถมมีสวนติดกับระเบียงและมีเตียงนอนสำหรับผู้เฝ้าอีกเตียงหนึ่งจะต้องมีเงินขนาดไหนกัน..


“ตามที่ไอ้กล้ามันพูดแหละ มีอะไรอยากปรึกษาหรืออยากให้ช่วย แกก็บอกได้นะ เดี๋ยวไว้คราวหน้านัดไปกินข้าวกัน” พิมพ์ว่าก่อนจะหยิบกระเป๋าที่วางไว้บนเก้าอี้ “งั้นพวกเรากลับก่อนนะ ไว้เจอกัน”


ผมยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดนั้นก่อนจะพูดตอบ “บาย กลับดีๆนะ ชวนเมื่อไรบอกด้วย”


หลังจากนั้นพออยู่โรงพยาบาลได้อีกอาทิตย์หนึ่ง หมอก็ให้ผมกลับบ้านได้ ทันทีที่กลับบ้านผมก็ถูกพ่อแม่บังคับให้เรียนกับติวเตอร์ที่จ้างมาเพื่อสอนปูพื้นฐานจนแทบกระอัก ที่ซวยกว่าคือก่อนหน้านี้ผมเรียนสายศิลป์คำนวนมา แต่ว่าตัวผมในปัจจุบันตอนนี้เรียนอยู่สายวิทย์คณิต


ดังนั้นเลยจำเป็นต้องปูพื้นฐานทั้งใหม่หมด.. การจะหวังเอาความรู้ที่เคยเรียนมาเลยใช้ได้แค่บางวิชาเท่านั้น เช่นคณิตศาสตร์เป็นต้น


ผมแทบจะร้องไห้เมื่อต้องมานั่งเรียนซ้ำใหม่อีกรอบ แต่การเรียนง่ายกว่าทำงานเยอะ ดังนั้นผมจึงพยายามเรียนควบคู่กับการทำกายภาพบำบัดไปด้วย


จนกระทั่งเมื่อวันเปิดเทอมมาถึง


----------------------------------------------------------------------------------------


[Talk]


สวัสดีค่ะ กลับมาจากการสอบแล้ว 


ตอนแรกคิดว่าจะไม่ทำในส่วนนี้แล้ว แต่กลัวอ่านแล้วจะงงๆ บางส่วนเลยขอใส่ความหมายแต่ละคำให้นะคะ


อภิธานศัพท์ 


ฟลูออกซิทีน - ยารักษาอาการโรคซึมเศร้า


โรคซึมเศร้า - โรคที่สารเคมีในสมองไม่สมดุล ทำให้หมดความรู้สึกต่างๆในชีวิต รู้สึกหดหู่ ไม่มีความสุขกับสิ่งที่ชอบ


โรคPTSD - โรคป่วยทางใจที่เกิดจากการเจอเหตุการณ์สะเทือนใจจนเก็บมาฝันร้าย และไม่สามารถเห็นสถานที่ที่เคยเจอเหตุการณ์นั้นได้เพราะภาพเหตุการณ์จะตามมาหลอกหลอน


ทฤษฏีลูกคนกลาง (Wednesday's child) - ลูกคนกลางบางครั้งจะรู้สึกว่าได้รับความรักจากพ่อแม่น้อย ยิ่งถ้าเกิดมาเพศซ้ำกับพี่คนโตยิ่งมีโอกาสที่จะถูกเมินมากขึ้น เพราะเวลามีอะไรก็จะเปรียบเทียบกับพี่ แต่พอได้อะไรต้องเสียสละให้น้อง


ทฤษฏีกล่องดำ - หมายถึงอุปกรณ์ ระบบหรือวัตถุต่างๆ ที่เราไม่รู้ว่าข้างในเป็นยังไง เลยไม่มีใครรู้ว่าเมื่อกรอกข้อมูลลงไป ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร กล่องดำในที่นี้จึงเปรียบกับสมองของมนุษย์


เจอกันวันพรุ่งนี้ค่ะ



ป.ล.เรื่องนี้เราแบ่งเป็นarcหลายช่วงไว้ อันนี้ขึ้นarcใหม่แล้วฉะนั้นแนวทางเรื่องจะไม่เหมือนเดิมแล้วนะคะ ใครเข้ามาอ่านเพราะคิดว่าจะเป็นเรื่องราวอบอุ่น ใสๆ.. ให้เวลาพักหายใจจนถึงตอนหน้าค่ะ เพราะต่อจากนี้เรื่องจะดาร์กขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นทริลเลอร์แล้วTT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 558 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #3695 I wanna give a feedback ♡ (@xxvjuly) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 10:31
    เกิดใหม่นี้ภารกิจคือช่วสกวีหรือเปล่า โอ้ย ไม่ขอเดาแล้วค่ะ อ่านอย่างเดียวและหวีด 5555
    #3695
    0
  2. #3550 Tono_Miya (@tongmiya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 14:25
    พลอตแปลกมาก เอาจริงคิดว่าตะวันจะเป็นสมุดยันจบเรื่อง 55555555 แต่แนวย้อนกลับมาไม่ชอบตรงที่ทุกอย่างรีเซตเนี่ยแหละ ถ้าจำไม่ได้ก็เหมือนคนๆนั้นไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้วเศร้าางะ
    #3550
    0
  3. #3479 Muttatae (@Muttatae) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 17:09
    ใครว่ายังไงไม่รู้แต่ส่วนตัวชอบมากค่ะ มันไม่เหมือนนิยายส่วนใหญ่ที่ได้อ่าน ถึงจะเป็นแนวแฟนตาซีนิดๆ แต่ตื่นเต้นมาก ชอบค่ะ จากนี้ไปจะติดตามนะคะ ยินดีที่ได้พบค่า❤
    #3479
    0
  4. #3425 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 23:52
    อมกก มาเป็นใครเนี่ย..
    #3425
    0
  5. #3391 โย้ช! (@theblinks) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 23:52
    ไม่เข้าใจ จะลังเล หรือพยายามถอยห่างทำไม ได้อยู่โรงเรียนเดียวกันกับกวีก็ไม่ดีใจ แล้วตอนที่แล้วร้องไห้ฟูมฟายเสียใจทำไมที่กวีฆ่าตัวตาย ปกติถ้าย้อนอดีตกลับมาก็ต้องพยายามป้องกันและแก้ไขเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นป่ะ ต้องมีมายด์เซ็ตแบบนั้นไม่ใช่หรอ ไม่เม้นเซ้นเลย
    #3391
    0
  6. #3073 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 17:55
    ได้โปรดอย่าหน่วงเลย
    #3073
    0
  7. #2952 APRIL_RAiN (@bbpurnbb883) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 21:20

    เเตรียมตับมาเปลี่ยนแล้วคร่ะTT

    #2952
    0
  8. #2888 O_ga-chan (@O_ga-chan6) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 20:24
    ตับไตพังแล้วช่วงตอนเมื่อกี้และตอนนี้ฟื้นฟูกลับร่างใหม่ของตะวัน // เตรียมตับไตพังอีกรอบ
    #2888
    0
  9. #2813 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 23:18
    ยังดาร์คกว่านี้..หรอคะ ฮรึก
    #2813
    0
  10. #2692 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 00:23
    แค่เป็นคน พูดได้ ทำอะไรได้ จะดาร์กแค่ไหนก็จัดมาเหอะค่ะ โล่งอกแล้วตอนนี้ 5555
    #2692
    0
  11. #2474 warat_sariyawut (@warat_sariyawut) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 02:16
    เตรียมสำรองตับไตไว้พร้อมแล้วค่ะ..สำหรับความดาร์คโดยเฉพาะ
    #2474
    0
  12. #1952 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 22:06
    งงแปปนึง 55555 ทำไมกลายร่างจากสมุดมาเป็นเด็กน้อยหน้าใสได้ ย้อนเวลากลับมาก่อนจะเจอน้องรึป่าวคะ
    #1952
    0
  13. #1913 ทวะ. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 14:23
    //ร่าเริงอยูดีๆก็ล่วงลงหลุมดำ..//
    #1913
    0
  14. #1493 Shipnielong (@Shipnielong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 22:15
    //โล่งอก//ปลื้มปริ่ม//ดีใจ//ซับน้ำตา
    #1493
    0
  15. #1159 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 14:34
    ดีจัง โล่งใจ เศร้ามานาน
    #1159
    0
  16. #1069 Moon-drop (@Moon-drop) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 01:30
    /โปรยสายรุ้งใส่ไรท์
    #1069
    0
  17. #948 CH3521 (@CH3521) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 18:40
    ย้อนเวลาก็ดีค่ะTOT
    #948
    0
  18. #673 -Imreader- (@-Imreader-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 00:19
    แง ไรท์ไม่สดใสให้บ้างเลยหรอคะ
    #673
    0
  19. #593 ชอบวีวี่จ้ะ (@glass12sky) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 00:05
    ฮืออออ ตอนแรกที่อ่านในใจนี่คิดว่ามันต้องให้สดใสขึ้นเรื่อยๆ แต่พออ่านทอล์คจบปุ๊บ นี่ท้อเลยค่ะ มันจะดาร์กได้กว่านี้อีกเหรอคะ
    #593
    0
  20. #553 ความตายสีขาว (@tsuyoko-1827) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 19:26
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ตอนแรกตั้งใจว่าจะอ่านไปก่อนแล้วค่อนเม้นทีเดียวแต่ไม่ไหวแล้วค่ะฮืออออออ คือดีใจมาก น้องไม่ต้องเป็นแค่สมุดแล้ว ตอนอ่านนี่อึดอัดมาก อยากจะทะลุเข้าไปกอดทั้งกวีทั้งตะวันเลยแงงงงงง
    #553
    1
    • #553-1 ความตายสีขาว (@tsuyoko-1827) (จากตอนที่ 10)
      4 เมษายน 2561 / 19:29
      เมื่อกี้เม้นไปโดยไม่ได้อ่านทอล์ค เพิ่งเห็นว่ามันจะดาร์คขึ้นเรื่อยๆ......//ร้องไห้หนักมาก คุณนักเขียนอย่าทำร้ายจิตใจนุ้งงTT
      #553-1
  21. #371 Koo_Toon (@Koo_Toon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 01:37
    ย้อนเวลากลับมาก็ดีแล้วนะะ ถึงจะยังแอบเคืองตะวันไม่หายก็เถอะ ;-; ที่คิดไว้.. พอกลับไปที่โรงเรียนแล้วจะได้เจอกับกวีอีกใช่มั้ย ถ้าใช่เราก็อยากเอาใจช่วยให้ตะวันสามารถช่วยกวีได้นะ เราไม่อยากให้ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอยเดิมจริงๆ คราวนี้ก็ได้กลับมาในร่างของคนแล้ว คงจะทำอะไรได้มากยิ่งขึ้น เราก็อยากให้ตะวันระวังการกระทำของตัวเองมากขึ้นเช่นกัน

    เรื่องจะดาร์กเรื่อยๆ... เตรียมไตรอเลยค่ะ แงงง TT
    #371
    0
  22. #342 Demon1704 (@Demon1704) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 10:28
    ต้องช่วยให้ได้เลยน้าตะวัน. สู้ๆน้าาาา
    #342
    0
  23. #199 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 09:53
    มีความงง แบบนี้ก็ได้หรอ เห็นชื่อเรื่องว่าไดอารี่ก็นึกว่าจะเป็นไดอารี่ไปตลอด ถ้าเป็นแบบนี้ประเด็นหลักน่าจะแบบตะวันมีหน้าที่มาช่วยกวี ทำยังไงก็ได้ให้กวีมีความสุขและใช้ชีวิตต่อไป ถึงจะได้ขึ้นสวรรค์ใช่ป่ะ คือถ้าทำไม่สำเร็จก็ต้องเกิดใหม่วนไปเรื่อยๆจนกว่าจะสำเร็จแบบนี้หรือป่าว
    #199
    0
  24. #185 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 23:17
    เศร้าหง่ะ
    ขอตีตะวันสักทีได้ไหมอ่ะ ไม่ได้โกธรนะแต่เจ็บใจ และเข้าใจด้วย
    ถึงงั้นก็เถอะ TTwTT
    #185
    0
  25. #160 เกดดดด (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 19:14
    ชอบกวีมากกกกกกก อยากเอ็นดูน้องจริงๆ แต่อีกทางนึงก็ลำไยตะวันสุดทั้งๆที่ตะวันก็ไม่ได้ผิดอะไร ฮือออ //ปาใจใส่กวีของพรี่
    #160
    0