เกิดใหม่เป็นไดอารี่ [yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 104,899 Views

  • 3,701 Comments

  • 5,860 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,491

    Overall
    104,899

ตอนที่ 16 : หน้าที่15 สัตว์เลี้ยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8048
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 739 ครั้ง
    31 มี.ค. 61

หลังจากที่เรียนไปได้ชั่วโมงกว่า ผมกับกวีก็เดินออกมานอกหมู่บ้านเพื่อไปกินร้านอาหารตามสั่งที่อยู่ในซอยถัดไป ระหว่างที่กำลังรอให้อาหารมานั้นผมก็ชวนอีกฝ่ายคุย


“จะว่าไปนายไม่ได้พูดมากี่ปีแล้วน่ะ”


กวีเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ที่กำลังเล่น แล้วก้มหน้าลงไปพิมพ์ข้อความก่อนจะยื่นให้ผมดู


บนหน้าจอมือถือนั้นเขียนไว้ว่า ‘ห้าปี’


ตอนนี้กวีอายุ16 ถ้าลองนับย้อนกลับไป..เดี๋ยวนะ แสดงว่ากวีไม่ได้พูดมาตั้งแต่อายุ11แล้ว..?


ผมอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก แบบนี้เจ้าตัวจะยังพูดได้อยู่หรือเปล่า แต่ว่ากวีฝึกเขียนกับฟังครูพูดอยู่บ่อยๆ ดังนั้นบางทีก็น่าจะสามารถพูดได้เหมือนคนทั่วไปได้อยู่ล่ะมั้ง..?


จากนั้นกวีก็พิมพ์ข้อความลงมือถือแล้วยื่นมาให้ผมดูอีกครั้ง


‘ทำไมอยู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้’


ผมยิ้มให้กับคำถามนั้น ก่อนจะจ้องลึกลงไปในดวงตาอีกฝ่าย “ง่ายจะตาย ก็ฉันอยากได้ยินเสียงของนาย”


‘มันไม่น่าฟังหรอก’


“ลองพูดมาก่อนสิ เดี๋ยวจะได้ตัดสินให้ว่าน่าฟังหรือเปล่า”


กวีมองใบหน้าผมนิ่งๆ ก่อนจะพิมพ์ข้อความใหม่ลงในมือถือ


‘แม่เคยบอกว่าเสียงของฉันน่ารำคาญ ทุกครั้งที่ฉันพูดเลยถูกทำร้าย ไปๆ มาๆ ฉันเลยกลัวที่จะพูด เพราะรู้ว่าถ้าเกิดพูดเมื่อไรฉันจะโดนตบ’


ผมกลั้นหายใจนิดหน่อยตอนอ่านข้อความนั้น รู้สึกอึดอัดขึ้นมาที่ไปบีบบังคับให้อีกฝ่ายพูด ก่อนหน้านี้กวีเคยบอกผมแล้วว่าถูกแม่ทำร้ายจนไม่อยากพูด แต่ผมไม่นึกว่าเรื่องราวจะเป็นแบบนี้ “ขอโทษ ไม่ต้องเครียดนะ ถ้าไม่อยากพูดฉันก็ไม่บังคับหรอก”


กวียิ้มทันทีที่ฟังผมพูดจบ เขาพิมพ์ข้อความลงในมือแล้วยื่นให้ผมดูเป็นจังหวะเดียวกับที่พนักงานมาเสิร์ฟอาหารพอดี


‘อืม แต่ว่านะ’


‘ถ้าเกิดฉันกล้าพูดขึ้นมาได้เมื่อไร’


‘ฉันก็อยากพูดให้นายฟังเป็นคนแรก’


ผมอ่านคำพูดนั้นแล้วไม่ได้ตอบอะไร ใบหน้าก็ก้มหน้าลงมือก็ใช้ช้อนตักอาหารที่อยู่ในจานขึ้นมากิน


ทั้งๆ ที่ตอนนั้นก็ไม่ได้อากาศร้อนอะไร แต่ผมกลับรู้สึกร้อนที่ใบหน้าจนแทบไม่กล้ามองเจ้าตัวเลย


……………………………………………….


……………………….


กว่าจะเรียนเสร็จก็เป็นเวลาเย็นแล้ว ผมฟุบหน้าลงกับโต๊ะก่อนจะถอนหายใจอย่างบอกไม่ถูกว่ากำลังรู้สึกแบบไหนกันแน่ระหว่างหนักอึ้งกับสบายใจ ถึงแม้ว่าตลอดระยะเวลาที่เรียนจะมีพักไปดูทีวี แต่ผมก็ยังรู้สึกปวดหัวเหมือนจะตายอยู่ดี


คงเพราะผมเริ่มแก่เลยเข้าใจอะไรยาก หรือไม่ผมก็คงโง่ตั้งแต่แรกแล้ว มีอยู่หลายครั้งที่ผมอยากช่างมันแล้วบอกกวีว่า เออ ช่างหัวเรื่องเรียนเถอะ เลิกแล้วไปเที่ยวกัน แต่พอเห็นความตั้งใจสอนของกวีแล้วผมก็พูดไม่ลง


ขณะที่ผมกำลังฟุบตัวลงกับโต๊ะด้วยความรู้สึกปวดหัวนั้น อะไรบางอย่างก็จิ้มเข้าที่แขน ผมเลยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาก็เห็นสมุดที่กวียื่นมาให้


ผมกวาดตามองข้อความบนนั้นทั้งๆ ที่อาการสะลึมสะลือแบบใกล้จะหลับอยู่แล้ว


‘เป็นอะไรหรือเปล่า..?’


ผมถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้า จะให้พูดความจริงว่าเบื่อผมก็ดันกลัวว่าจะไปทำร้ายจิตใจอีกฝ่าย “ไม่มีอะไร แค่ง่วงเฉยๆ”


กวีเคาะปากกาน้ำเงินลงกับโต๊ะราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนจะเขียนลงไปบนสมุด ‘รู้สึกรังเกียจฉันหรือเปล่า’


จากที่กำลังง่วงๆ จวนเจียนใกล้จะหลับ ผมลืมตาขึ้น สติเริ่มกลับมาเพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายถาม “รังเกียจเรื่องอะไร”


‘ที่ฉันจีบนาย’


อ้อ เรื่องนั้นเองหรอกเหรอ ผมหยุดคิดไปพักหนึ่งก่อนจะถามกลับ “ก็ไม่..”


เนื่องจากว่าเมื่อครู่กำลังง่วงๆ อยู่ พออีกฝ่ายถามอะไรมาผมก็เลยตอบไปโดยไม่ทันยั้งคิด เมื่อกลับมาคิดอีกทีผมก็กลุ้มนิดหน่อย


แบบนี้กวีจะมองว่าผมกำลังให้ความหวังอยู่หรือเปล่านะ


ผมบอกไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกชอบอีกฝ่ายหรือเปล่า ดังนั้นตอนนี้ผมเลยไม่อยากให้คำพูดที่เหมือนให้ความหวัง ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเรื่องมันกลับไปซ้ำรอยแบบเดิมอีก ผมคงรู้สึกผิดมาก


ผมกลัวว่าตัวเองจะไม่ได้รับโอกาสอีกแล้ว ใครจะไปรู้ว่าโควต้าการเกิดใหม่ใช้ได้กี่รอบ! ร่างนี้มีทุกอย่างที่ผมอยากได้ ตั้งแต่หน้าตาดี รวย แถมพ่อแม่ยังให้ความรักแบบเต็มที่ ดังนั้นผมไม่อยากทำผิดพลาดแล้วให้ตัวเองกลับไปเกิดเป็นสมุดนรกนั่นอีกรอบแน่!


จนถึงตอนนี้ผมยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงได้โอกาสให้กลับมาแก้ไขทุกอย่างอีกครั้ง


เพราะว่าตอนนั้นเข้าไปช่วยกวีจากการถูกรถชนหรือเปล่า..?


ผมเอะใจกับเรื่องนี้ขึ้นมาได้ ในขณะที่กำลังจะอ้าปากถาม กวีก็เขียนข้อความใหม่แล้วส่งมาให้ผมดู


‘งั้นนายจะไม่ไปไหน?’


ผมกะพริบตามองข้อความนั้น พออ่านทวนซ้ำอีกรอบผมถึงถามออกไปด้วยความสงสัย “หมายถึง..?”


‘นายจะไม่ไปไหนจากฉันใช่ไหม’


“ถ้านายไม่ไล่ฉัน ฉันก็ไม่ไปไหน” ผมตอบกลับเขาด้วยความรู้สึกงงๆ นิดหน่อย ไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆ กวีถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา อย่าบอกนะว่าเขาจะกลัวผมหนีไปเพราะรังเกียจที่โดนจีบ..? “ไม่ต้องกังวลนะ ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันก็ไม่มีทางทิ้งนายไว้คนเดียวแน่ๆ”


ตอนนั้นกวีฆ่าตัวตายเพราะคิดว่าผมทิ้งเขาไว้บนโลกใบนี้เพียงลำพัง ดังนั้นผมเลยจำเป็นที่จะต้องพูดย้ำเพื่อให้มั่นใจว่า อย่างน้อยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมก็ยังอยู่ข้างเขา


ถ้ากวีตั้งใจจะฆ่าตัวตายขึ้นมาอีกครั้ง วินาทีนั้นผมก็อยากให้เขาคิดถึงคำพูดของผมขึ้นมา แล้วหยุดคิดบ้างสักนิดก็ยังดี


กวียิ้มกับคำพูดของผม แล้วเขียนข้อความต่อลงมาว่า ‘ขอบคุณ’


“จะว่าไป..” ผมเอ่ยค้างไว้แค่นั้นแล้วก็เงียบ ในหัวพยายามเรียบเรียงคำพูด “ก่อนหน้านี้นายเคยโดนรถชนหรือเปล่า?”


‘ทำไมอยู่ๆ ถึงถาม?’


“ก่อนหน้าที่ฉันความจำเสื่อม ฉันโดนรถชนมาน่ะเลยอยากรู้ว่าเวลาโดนรถชนเป็นยังไง”


พอเอ่ยจบผมถึงรู้สึกว่าเหตุผลที่พูดไปแม้แต่เด็กอนุบาลยังดูออกว่าเป็นข้ออ้าง จะมีคนสักกี่คนบนโลกที่ถูกรถชนแล้วยังมีชีวิตมานั่งคุยแบบนี้ ดูยังไงก็เป็นการเจาะจงถามอ้อมๆ เห็นๆ


กวีนิ่งไปพักหนึ่ง เหมือนผมจะรู้สึกได้ถึงความเสียใจและรู้สึกผิดในแววตาของเขา อีกฝ่ายเขียนข้อความลงในสมุดแล้วยื่นให้ผมดู


‘ฉันไม่เคยถูกรถชน แต่เคยพยายามฆ่าตัวตายให้ถูกรถชน’


‘แต่มีคนเข้ามาช่วยฉันเอาไว้ เขาเลยตายแทน’


นั่นไง! ทำไมผมซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้บ้างนะ


สรุปตอนนั้นกวีไม่ได้ข้ามถนนมาแล้วไม่เห็นรถ แต่เขาตั้งใจว่าจะฆ่าตัวตาย ส่วนผมที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรก็วิ่งเข้าไปช่วยแล้วตายแทน ..อืม


ช่างมันเถอะ ผมโยนความรู้สึกหดหู่ในหัวทั้งหมดออกไป อย่างน้อยผมก็ช่วยกวีเอาไว้ แล้วถ้าไม่ตาย ผมก็คงไม่ได้ประสบการณ์อันแสนพิเศษที่กลายเป็นสมุดนรก


แต่นอกเหนือจากบรรดาเหตุผลที่อ้างมาทั้งหมดแล้ว เรื่องที่สำคัญที่สุดคือถ้าไม่เข้าไปช่วย


ผมก็ไม่ได้เจอกับกวี


……………………………………………..


………………………


ระหว่างที่กำลังรอกวีไขกุญแจประตูรั้วบ้านให้นั้น ผมยืนมองแผ่นหลังอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยถามเพราะต้องการหาเรื่องชวนคุย ประกอบกับติดใจกับข้อสงสัยบางอย่าง “จะว่าไปแล้ว นายเลี้ยงสัตว์ด้วยเหรอ?”


กวีดึงลูกกุญแจออก ก่อนจะพิมพ์ข้อความลงในมือถือแล้วส่งให้ผมดู ‘ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?’


ผมกลอกตามองไปรอบๆ อย่างบอกไม่ถูกว่าควรจะพูดอะไรกลับไป ตอนที่ผมยืนอึ้งอยู่หน้าประตูห้องนอนกวีเพราะทำอะไรไม่ถูกนั้น สายตาของผมก็เห็นว่าที่ใต้เตียงอีกฝ่ายมีสายโซ่โผล่ออกมา


ดังนั้นถ้าไม่ใช่สายจูงสัตว์แล้วจะเป็นอะไรได้


ถึงแม้ว่าเดิมทีผมไม่ใช่คนที่เลี้ยงสัตว์แต่ว่าผมก็เคยเห็นพวกสายจูงสัตว์อยู่ ส่วนมากสายจูงนั้นจะเป็นเชือกหรือสายรัด นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นสายจูงเป็นแบบโซ่เหล็ก ดูแล้วสวยและแปลกตาไปอีกแบบเหมือนกัน


ที่แปลกใจคือตอนที่เป็นไดอารี่ผมไม่เคยเห็นสัตว์เลี้ยงของกวีเลย แม้กระทั่งวันนี้ตอนที่อยู่ในบ้านทั้งวันผมก็ไม่เห็นแมวหรือหมาสักตัว ตอนที่เห็นสายโซ่ใต้เตียงเขาผมเลยงงๆ นิดหน่อย


บางทีกวีอาจจะเคยเลี้ยงมาก่อนหน้านี้แต่ตายไปแล้ว ผมถึงไม่เห็นล่ะมั้ง..?


“ฉันเห็นโซ่ที่ใต้เตียงนาย”


หลังจากคิดคำพูดอยู่พักหนึ่งผมก็เอ่ยออกไป เพราะว่ากวีหันหลังให้ ผมเลยไม่เห็นว่าสีหน้าอีกฝ่ายเป็นอย่างไร แต่เห็นว่าอีกฝ่ายนิ่งไปเสี้ยววินาทีหนึ่ง


หรือว่าเป็นสัตว์เลี้ยงที่ตายไปแล้วจริงๆ นะ..?


งั้นผมก็ไม่ควรถามหรือเปล่า เดี๋ยวจะทำให้เขานึกถึงอดีตที่ไม่ดีขึ้นมา ผมกระวนกระวายเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะบอกปัดว่า ‘ไม่มีอะไรหรอก ช่างมันเถอะ’ กวีก็ก้มหน้าลงแล้วพิมพ์ข้อความในมือถือส่งให้ผมดู


‘แมวจรจัดน่ะ ตอนแรกว่าจะล่าม แต่ตอนนี้ไม่อยากแล้ว’


“ทำไมล่ะ?”


‘เพราะมันไม่หนีฉันไป ฉันเลยไม่อยากล่าม ยังไงฉันก็อยากเห็นมันมีความสุขมากกว่า’


‘ตอนนี้ฉันเลยปล่อยมันไปแล้ว’


ผมเลิกคิ้วกับคำนั้นนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร ขณะนั้นผมก็นึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้


“อืม จะว่าไปลองเลี้ยงสัตว์ก็ดีนะ” ผมรีบพูดสนับสนุนเพราะเคยได้ยินมาว่าพวกสัตว์เลี้ยงช่วยทำให้หายรู้สึกเหงาได้เหมือนกัน บางทีคนที่เป็นโรคซึมเศร้าเลยเลี้ยงกันเยอะเพราะว่าอย่างน้อยจะได้รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว “ชอบหมาหรือแมวไหม?”


‘นายอยากให้ฉันเลี้ยงอะไรมากกว่ากัน?’


“คนเลี้ยงมันนายไม่ใช่เหรอ มาให้ฉันตัดสินทำไม” ผมหัวเราะกับคำพูดนั้น ก่อนจะยิ้มอย่างอารมณ์ดี “ความจริงฉันชอบหมามากกว่าแมวนะ แต่เอาที่นายชอบดีกว่า”


‘งั้นเลี้ยงหมาล่ะกัน’


ผมถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้าด้วยความระอา “เอาที่นายชอบเถอะ ฉันไม่ได้เป็นคนเลี้ยง”


‘นี่ก็เป็นแบบที่ฉันชอบไง’


ผมถึงกับหมดคำพูด ด้วยความที่ขี้เกียจเถียงกับอีกฝ่าย ผมเลยตัดสินใจพยักหน้าเออออตามไป ถ้าเกิดเลี้ยงสัตว์แล้วดูแลดี กวีรู้สึกดีขึ้น ผมก็ไม่เห็นประโยชน์ว่าทำไมต้องมาเถียงกับเรื่องไร้สาระแค่นี้


“ถ้าเลี้ยงเมื่อไรถ่ายรูปมาให้ดูด้วยนะ”


‘ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวตอนฉันไปซื้อนายก็ไปเลือกกับฉันไง’


ผมพยักหน้ารับไปโดยไม่ทันคิดอะไร ในขณะที่เดินออกมานอกหมู่บ้านแล้วยืนรอรถประจำทางกับอีกฝ่าย “โอเค ถ้าจะไปเลือกซื้อวันไหนบอกด้วย”


โชคดีที่รถเมล์มาถึงพอดีตอนที่ผมกับกวีเดินมาถึงที่ป้าย หลังจากที่ขึ้นรถเมล์แล้วจ่ายตังเสร็จ ผมถึงเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้


เดี๋ยวนะ


ในเมื่อผมตั้งใจจะถอยห่างออกจากกวีแล้วจะไปตกลงรับคำชวนทำไม!


-----------------------------------------------------------------


[Talk]


ปุจฉา : โซ่ของกวีเอาไว้ล่ามอะไร


ตะวัน : เอาไว้ล่ามสัตว์ไง ไม่งั้นจะไปล่ามอะไรล่ะ?


กวี : ..... (มองหน้าตะวัน)





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 739 ครั้ง

110 ความคิดเห็น

  1. #3682 คนที่เงียบๆ (@bell8888) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 23:13

    กกลัวแล้วค่า

    #3682
    0
  2. #3681 fonlbol (@fonlbol) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 18:24

    เริ่มหลอนๆๆกวีแล้วนะ 555

    #3681
    0
  3. #3655 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:02

    อ๋ออออออออ งี้นี่เอง//บังเอิญจังเลยเนาะ

    #3655
    0
  4. #3640 tnoonnp- (@0891998271) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:01
    กวีรู้ใช่มั้ยว่าตะวันคือเอิร์ธในตอนนี้ ไม่น่าจะหลงรักเขาเร็วขนาดนี้อ่ะ55555
    #3640
    0
  5. #3636 MatteMe (@do-llll) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:44
    ล่ามแมว?.....จริงอ้อ? จริงดิ?
    #3636
    0
  6. #3584 oleman (@KINGFreturin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 17:43
    เอ้ออออออออ ล่ามแมวจรนี่เองงงงง แต่ว่านะ ยังไม่เข้าใจว่าทำไมกวีถึงรักคนที่พึ่งรู้จักกันได้ แต่อาจจะมีเบื้องหลังก็ได้นี่นา งืมๆ
    #3584
    0
  7. #3564 Naki Risa (@kornon82) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 14:52
    อุ้ยๆๆๆๆๆ
    #3564
    0
  8. #3556 Tono_Miya (@tongmiya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 16:11
    me : ...//เหลือบมองกวี
    #3556
    1
  9. #3490 error not found 404 (@yuyeeyokyeah) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 11:25
    เหยยยยยยยยยกวีรู้กกก
    #3490
    0
  10. #3477 ไนติงเกลสีดำ (@kingpai1) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 12:31
    อุ้ยยยยยยย
    #3477
    0
  11. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 02:09
    แหม ไปซื้อโซ่มาตอนไหน หืมมม?
    #3453
    0
  12. วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 22:04
    แมวที่ว่าคือตะวันสินะ.......
    #3433
    0
  13. #3412 AB (@chimotoji) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 05:05
    โอ้ววว ถ้าตะวันsay noเราจะได้อ่านแนวsm แทนสินะคะ
    #3412
    0
  14. #3365 b-hohohoho (@b-hohohoho) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 18:21
    ล่ามแมวหรือล่ามคนรูกกกก
    #3365
    0
  15. วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 11:13
    ทำไมน้องน่ากลัว5555
    #3359
    0
  16. #3293 MR_Amiss (@MR_Amiss) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 14:33
    น้องจะล่ามคนไม่ได้นะคะ('---'; )/
    #3293
    0
  17. #3287 Chocoe'clair (@reren) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 12:12
    เหมือนเล่นเกมจบแล้วเห็นเฉลยว่าเราเลือกรูทรอดพอดี เกือบโดนล่ามแล้วแงง
    #3287
    0
  18. #3248 VJaru (@iamy777) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 12:43
    ขกลุกเลย555555555
    #3248
    0
  19. #3247 marionette202 (@marionette202) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 22:43

    บางทีมันก็น่าหวั่นๆใจนะที่ไปถามคำถามแบบนั้นกับคนที่เป็นยันเดเระ 'ฉันเห็นโซ่ที่ใต้เตียงนาย' โว้ยยยย เสียวโว้ย

    #3247
    0
  20. #3086 ( . * M o O Y o N g * . ) (@seraph) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 02:42
    ใสๆอยู่ พอมีโซ่นี่dark มาเลย
    #3086
    0
  21. #3076 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 18:19
    รู้เรื่องเลยย
    #3076
    0
  22. #2861 ddamisara (@zag_3986) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 17:08
    พึ่งตามมาอ่านน สนุกมากเลยค่า แต่แอบจิตตกนิดนึง5555
    #2861
    0
  23. #2820 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 00:15
    ตะวันคะ เคยอายุ 35 แล้วเด้อ ลืมไปแล้วรึเปล่า นึกภาพถ้าตะวันตอบปฏิเสธกวีแล้วจะเกิดอะไรขึ้น..ขอบคุณในความใจดีของไรท์ T^T
    #2820
    0
  24. #2698 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 01:09
    ตะวันน้องซื่อมาก พี่ยอมใจหนูจริงๆ 55555555
    #2698
    0
  25. #2557 • XCIIIXCVII • (@sasukeandsakura) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 05:03
    ตะวันรู้กกกก หนูไม่ลับลู้อะไรเลย55555
    #2557
    0