เกิดใหม่เป็นไดอารี่ [yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 104,910 Views

  • 3,705 Comments

  • 5,863 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,502

    Overall
    104,910

ตอนที่ 19 : หน้าที่18 บิดเบี้ยว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 684 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

เช้าวันเสาร์ผมมาที่เซ็นทรัลเวิลด์ตรงเวลาพอดี ในขณะที่เกรซมาเร็วกว่าที่ผมนัดเอาไว้นิดหน่อย เอาล่ะ อย่าลืมว่าปัญหาที่แก้ไม่ตกจนถึงป่านนี้คือผมจำหน้าคนได้ไม่เก่ง ดังนั้นผมจึงเดินวนเพราะหาตัวเด็กสาวไม่เจอ


ไม่นานนักเกรซก็สังเกตเห็นผม เธอถอดหูฟังที่ใส่อยู่ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหา เกรซแต่งตัวดูดีมาก สไตล์การแต่งตัวของเธอดูเหมือนเด็กสาววัยรุ่นทั่วไปก็จริง แต่เพราะการแต่งหน้าเลยทำให้ใบหน้าอีกฝ่ายดูแก่กว่าอายุจริงพอสมควร


“ขอโทษนะที่พี่มาช้า น้องเกรซมาถึงนานหรือยังครับเนี่ย” หลังจากที่มองอีกฝ่ายตั้งแต่ต้นจรดเท้าเพื่อให้มั่นใจว่าไม่ผิดคนแล้วผมจึงทักออกไป เกรซส่ายหน้ากับคำพูดของผมแล้วยิ้ม


“อ่อ ไม่หรอกค่ะ เกรซเพิ่งมาถึงเมื่อกี้เอง” เกรซเดินเข้ามาใกล้ผมแล้วหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูตารางหนังเข้าฉาย “รีบไปดูหนังกันเลยดีไหมคะ เดี๋ยวอีกยี่สิบนาทีนี้หนังจะเข้าแล้ว”


ผมพยักหน้ารับก่อนจะรีบขึ้นไปชั้นบนสุดของห้าง หลังจากที่ซื้อตั๋วเสร็จผมก็ถือตั๋วเอาไว้ในมือแล้วไปยื่นให้กับคนตรวจตั๋วก่อนเข้าโรง


ทันทีที่เข้าไปในโรงหนัง หนังตัวอย่างก็ถูกฉายขึ้นพอดี เมื่อหาที่นั่งเจอแล้วผมก็เดินไปนั่งลงแล้วตั้งหน้าตั้งตาดูภาพบนหน้าจอ


…………………………………………….


…………………………….


“เกรซตกใจตอนฉากนั้นมากเลย บรรยากาศหนังเรื่องนี้ทำออกมาดีจริงๆ เลยค่ะ” เกรซพูดไม่หยุดหลังจากที่เดินออกมาจากโรงหนัง ตัดภาพมาที่ผม หลังจากออกโรงผมก็เหมือนกลายเป็นใบ้ไปอย่างสิ้นเชิง


ข้อดีที่มากับเกรซนั้นมีแค่อย่างน้อยก็อุ่นใจว่าคนข้างๆ เราไม่เป็นผีแน่นอน แต่..นอกจากนั้น..นอกจากนั้น เชี่ย ผมรู้สึกเครียดเหมือนคนใกล้สติแตก ตอนผีโผล่มาครั้งแรกผมสะดุ้งจนเกือบร้องแล้วถ้าไม่ติดที่ว่าสาวที่นั่งข้างๆ หน้าตานิ่งเฉยราวกับจะบอกว่า ‘โธ่เอ๊ย น่ากลัวแค่นี้เด็กอนุบาลสามยังไม่รู้สึกอะไรเลย’


หลังจากนั้นผมก็หุบปาก นั่งทำตัวสงบเสงี่ยม เวลาสะดุ้งก็เก็บมาสะดุ้งคนเดียวเพราะไม่อยากโดนล้อว่าเป็นคนขวัญอ่อน ถึงแม้ว่าผมจะเป็นคนแบบนั้นจริงๆ ก็เถอะ.. ดูไปนานๆ เข้าผมก็เริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องทรมานหรือว่าโรงหนังกันแน่


ในหัวผมมีแต่ความคิดที่ว่า บ้าเอ๊ย รู้งี้ชวนกวีมาดีกว่า อย่างน้อยเวลาผมจับมือหรือพุ่งเข้าไปกอดกวี อีกฝ่ายก็คงมองผมด้วยหน้าตายๆ ไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกอะไร ไม่ก็กอดผมกลับด้วยหน้าเฉยๆ แล้วพูดปลอบ


โอเค ช่างมัน ถึงกวีจะไม่ได้ชอบดูหนังแต่ถ้าขอร้องเขาก็น่าจะยอมไปด้วย หลังจากที่คิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่งผมก็ตัดสินใจแล้วว่าหนังผีเรื่องหน้าจะต้องกระชากขู่เข็ญพาอีกฝ่ายไปให้ได้!


“ว่าแต่อาทิตย์หน้ามีหนังผีเรื่องใหม่จะเข้าพอดี พี่เอิร์ธอยากมาดูด้วยกันอีกไหมคะ?”


ผมยิ้มหวานให้กับคำพูดนั้นแล้วปฏิเสธอย่างถนอมน้ำใจ “หนังผีเรื่องนั้นพี่มีแพลนว่าจะไปดูกับเพื่อนแล้วน่ะครับ”


ขอโทษนะ แต่เอาไว้มาดูหนังอย่างอื่นด้วยกันที่ไม่ใช่หนังผีแทนเถอะ..


“เข้าใจแล้วค่ะ” สีหน้าของเกรซสลดลงทันตาจนผมรู้สึกผิดขึ้นมาเสียดื้อๆ “พี่เอิร์ธมีธุระไปต่อหรือเปล่าคะ อยากไปกินข้าวด้วยกันไหม?”


ผมคิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับไป ตอนแรกผมคิดไว้ว่าจะกลับไปกินที่บ้านหรือซื้ออะไรกินตามเซเว่นก็จริง แต่พอออกมาจากโรงหนังผมก็เครียดจนหิวจะตายอยู่แล้ว


เอาเถอะ กินเสร็จแล้วค่อยรีบกลับก็ได้


“งั้นไปกินร้านอาหารญี่ปุ่นร้านนั้นกันไหมคะ ตอนนี้ไม่มีคนพอดี” เกรซว่าก่อนจะชี้ไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นร้านดัง ผมเลยพยักหน้าไปแบบส่งๆ อะไรก็ได้นั่นแหละ ผมหิวจะตายอยู่แล้ว


หลังจากที่เกรซเดินเข้ามาในร้านแล้วนั่งโต๊ะตัวใน ผมก็ขยับไปนั่งฝั่งตรงข้าม มือก็รับเมนูจากพนักงานเสิร์ฟแล้วกวาดตามองอย่างรวดเร็วก่อนจะสั่ง


เกรซกะพริบตากับความไวที่เหมือนจะวิ่งไปเข้าแข่งโอลิมปิคของผมแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอึ้งๆ นิดหน่อย “พี่เอิร์ธเป็นคนตัดสินใจเร็วดีนะคะ”


ไม่รู้ว่าคำพูดนั้นเป็นการประชดหรือพูดชมจริงๆ กันแน่ แต่ผมก็ยิ้มรับไปก่อนแล้ว “ครับ พอดีพี่ไม่ค่อยชอบลังเลเท่าไร”


“ดีเลยค่ะ เกรซก็ไม่ค่อยชอบลังเลเหมือนกันเวลาจะจีบใคร”


“...” ผมถึงกับอึ้งจนใบ้กิน แล้วไง ผมต้องทำหน้าหรือตอบยังไงกับคำพูดนี้ดี จะบอกว่ากำลังจีบผมอ้อมๆ งั้นสิ “อ่อ ครับ..”


หลังจากที่ตอบรับเพียงแค่นั้นผมก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน ในใจภาวนาขอให้พนักงานรีบมาเสิร์ฟสักที ผมโดนผู้หญิงรุกใส่จนทำตัวไม่ถูกแล้วว้อย! หลังจากที่มองไปรอบๆ อยู่พักหนึ่งผมถึงเห็นว่าที่นั่งโต๊ะข้างหน้าของผมมีลูกค้าคนใหม่เข้ามานั่งแล้ว


ผมหยุดสายตาแล้วมองไปที่ลูกค้าคนนั้นราวกับว่ามีอะไรน่าสนใจนักหนา ความจริงแล้วผมกำลังรู้สึกคุ้นๆ กับหลังของอีกฝ่ายอย่างบอกไม่ถูก มื่อได้มองครั้งหนึ่งแล้วผมเลยหยุดสายตามองไม่ได้


เกรซเองก็ดูจะรู้สึกได้ว่าผมกำลังมองไปทางด้านหลัง เธอถามผมด้วยความงุนงง “มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ก่อนจะหันไปด้านหลังเพื่อมองตาม


ชิบหาย


หลังจากใช้เวลาอยู่พักหนึ่งผมก็นึกออกขึ้นมาว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ในขณะที่กำลังจะเอ่ยปากอะไรออกไปนั้น เกรซก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนอย่างรวดเร็ว


“อ้าว กวีมากินข้าวที่ร้านนี้เหมือนกันเหรอ? บังเอิญจัง”


น้องครับ อย่าไปทักกกกก!!


ทั้งๆ ที่ในร้านเปิดแอร์จนอากาศเย็นฉ่ำไปถึงใบหน้า แต่ผมกลับเหงื่อแตกพลั่ก ไอ้เชี่ย ตอนนี้จากหนังผีที่ตั้งใจมาดูทีแรกกลายเป็นหนังทรมานแล้วยังจะกลายเป็นหนังระทึกขวัญได้ด้วย ผมขยับตัวตั้งใจว่าจะลุกขึ้นยืน แต่แล้วกวีก็หันมารวดเร็วราวกับมีเรดาร์รู้ว่าผมกำลังจะแอบหนี


สารรูปของผมตอนนี้เหมือนกับคนที่ถูกจับได้ว่ากำลังแอบนอกใจไปมีชู้ ทั้งๆ ที่ผมก็ไม่ได้เป็นอะไรกับกวีสักหน่อย ..ไม่สิ ที่ผมรู้สึกผิดน่ะเพราะคดีติดตัวต่างหาก ตอนแรกกวีถามผมว่าว่างวันเสาร์ไหม ผมบอกกวีไปว่าไปธุระกับครอบครัว


ตัดภาพมาที่ตอนนี้ผมกำลังนั่งกินข้าวกับเพื่อนร่วมห้องอีกฝ่ายอยู่


ดูจากรูปการณ์แล้วมันจะคิดไปได้กี่แบบกัน ผมนึกหาข้ออ้างคำแก้ตัวอะไรไม่ออกเลยยืนแช่แข็งเป็นต้นไม้หรือก้อนหินประดับร้าน ในตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคนเลวที่ทิ้งเพื่อนแล้วแอบไปนั่งกินข้าวกับแฟนอย่างไรอย่างนั้น


ไม่สิ ประเด็นสำคัญคือกวีจะนึกว่าผมทิ้งเขาไปหาคนอื่น แล้วฆ่าเกรซทิ้งหรือเปล่า


“เอ่อ..” ผมพูดออกไปได้แค่นั้นก็เงียบไป “คือว่า..มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด..”


ยิ่งพูดผมก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองแก้ตัวได้ห่วยแตกมาก เรื่องเข้าใจผิดอะไร นั่นสิ พอพูดออกไปแล้วผมก็รู้สึกเหมือนกับเป็นการบอกนัยๆ ว่า เรื่องที่กวีกำลังคิดน่ะถูกต้องแล้ว


กวีมองใบหน้าของผมด้วยแววตานิ่งเรียบแบบอ่านความรู้สึกไม่ออก อีกฝ่ายก้มหน้าลงก่อนจะพิมพ์ข้อความลงในมือถือ


ตอนแรกผมนึกว่าอีกฝ่ายจะยื่นให้ผมดู แต่เปล่า ข้อความที่เขาพิมพ์กลับถูกส่งเข้ามาในมือถือแทน ผมหยิบมือถือขึ้นมาดูเมื่อรู้สึกว่ามันสั่น ในขณะที่กวีหันกลับไปสั่งอาหารราวกับว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับการที่เห็นผมออกมานั่งกินข้าวกับคนอื่นแบบนี้


หรือว่าความจริงแล้วกวีจะเป็นคนมีเหตุผลมากกว่าที่คิดกันนะ ผมคิดในใจเงียบๆ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอแล้วปลดล็อครหัสเพื่อดูข้อความที่ถูกส่งมาด้วยใจตุ๊มๆ ต่อมๆ


‘พรุ่งนี้อย่าตื่นสายล่ะ’


แค่นี้..?


อยู่ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังผิดหวังหรือเสียใจอะไรบางอย่าง แต่ผมบอกไม่ถูกว่าเป็นอะไร ใจที่เต้นแรงเมื่อครู่ค่อยๆ กลับมาเป็นจังหวะปกติ ขณะนั้นผมเหลือบสายตาขึ้นมองด้านหลังของเจ้าตัว


เอาเถอะ ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว ผมโยนความคิดมากทั้งหมดทิ้งออกไป บางทีกวีคงจะเข้าใจว่าผมก็มีโลกของผม ในขณะที่เขาก็มีโลกของเขาเหมือนกัน


หลังจากที่อาหารมาเสิร์ฟ พวกเราก็รีบกินก่อนจะออกจากนอกร้านไปโดยที่ไม่ลืมจะหันไปบอกลาอีกฝ่าย ระหว่างที่กำลังเดินกันอยู่นั้นเกรซก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ความจริงแล้วถ้ากวีตัดผม อีกฝ่ายน่าจะหน้าตาดูดีขึ้นเยอะเลยนะคะ”


ผมมองใบหน้าของเกรซด้วยความมึนงง ปกติผมไม่ค่อยมีเซนส์เท่าไรว่าใครหน้าตาดีหรือไม่ดี แต่ผมก็คิดเหมือนกับเกรซว่ากวีควรจะตัดผมจริงๆ นั่นแหละ “คิดแบบนั้นเหรอ?”


“อืม จริงๆ หน้าตากวีดีมากนะคะ” เกรซออกความเห็นในขณะที่เท้าก้าวไปด้านหน้าช้าลง “ถ้าพูดตรงๆ แล้วกวีหล่อกว่าพี่อีก”


“......”


อยู่ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกสาวโยนทิ้งข้างทางแบบงงๆ เดี๋ยวนะ กวีเนี่ยนะหน้าตาดีกว่าผมที่อยู่ในร่างนี้ ทำไมผมถึงรู้สึกว่ากวีออกไปทางหน้าสวยมากกว่าล่ะ เพราะว่าผมที่ยาวกว่าคนอื่นนิดหน่อยงั้นเหรอ?


ลองคิดดูแล้วก็มีความเป็นไปได้ ถ้ากวีตัดผมบางทีอาจจะดูหล่อขึ้น..


“แต่ว่าเกรซชอบนิสัยของพี่มากกว่า” เกรซพูดขัดความคิดของผมแล้วยิ้มให้ “เกรซชอบตั้งแต่ตอนที่พี่ปกป้องกวีแล้ว หลังจากนั้นเกรซก็เลยพยายามหาโอกาสคุยกับพี่มาตลอด”


ผมยิ้มรับกับคำชมนั้นโดยที่ไม่ไม่ได้ออกความเห็นอะไรเป็นพิเศษ ตอนที่ได้ยินคำสารภาพว่าชอบตรงๆ แบบนี้ผมก็รู้สึกดีใจขึ้นมานิดหน่อย แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงไม่ได้รู้สึกดีใจเหมือนตอนที่กวีพูดเลย “ตรงนี้ต้องแยกกันแล้ว กลับบ้านดีๆ นะครับ”


เกรซโบกมือลา ในขณะที่ผมยืนมองร่างนั้นห่างออกไปแล้วค่อยเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อกลับบ้านของตัวเองบ้าง


ดูเหมือนว่าบางทีผมยังไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของตัวเองสักเท่าไรเลย


………………………………………………


………………………..


เขายืนมองอีกฝ่ายจนกระทั่งขึ้นรถไฟฟ้าไป ขณะนั้นความรู้สึกบางอย่างก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นทุกที เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกนี้ยังไง มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งรู้สึกหงุดหงิด อึดอัดในอก รู้สึกเจ็บปวดราวกับกำลังถูกทรยศหักหลัง


หากบอกว่าเป็นความโกรธ เขาก็คิดว่ามันคงใช่


ความจริงเขาควรจะทำใจกว้างเอาไว้เพราะรู้ว่าถึงอย่างไรในอนาคตอีกฝ่ายก็ต้องมีเพื่อนคนอื่นอยู่ดี แต่กระนั้นความรู้สึกบางอย่างกลับคัดค้าน มันกำลังกระซิบบอกเขาว่า ‘ถ้าเขาสนิทกับคนอื่น สักวันเขาต้องทิ้งแกไปแน่ๆ ในเมื่อแกมันไม่ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ใครๆ ต่างก็ทิ้งแกกันไปทั้งนั้น’


จากที่ตอนแรกความรู้สึกโกรธนั้นเบาบางลง ความรู้สึกนั้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนเขาแทบเก็บกักเอาไว้ไม่อยู่ เขาอยากให้อีกฝ่ายเป็นเพียงแค่ของเขา มองและยิ้มให้แค่คนเดียวเท่านั้น


ตอนที่อีกฝ่ายฟุบตัวลงกับโต๊ะ ชั่ววูบหนึ่งความคิดที่ว่าควรฆ่าทิ้งแล่นวาบเข้ามาในหัว


หากจะให้เป็นของคนอื่นแล้ว เขายอมเลือกที่จะเป็นคนฆ่าเสียดีกว่า


ถ้าอีกฝ่ายตายเมื่อไร ร่างนั้นจะเป็นแค่ของเขา


จากนั้นพวกเราก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป


สายตามองร่างที่นอนอยู่ เพียงแค่จินตนาการภาพที่อีกฝ่ายกลายเป็นของเขาแค่คนเดียว หัวใจก็เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เขาอยากจะหยิบมีดขึ้นมาแล้วปักเข้าไปในอก ตระกองกอดร่างนั้นในอ้อมแขน มือไล้บนใบหน้าที่เย็นชืด ปลายนิ้วแตะลงบนเปลือกตาที่นิ่งสนิท


ตอนนั้นเขาตั้งใจว่าจะฆ่า ทว่าภาพของอีกฝ่ายตอนยิ้มให้เขาที่ร้านนั้นกลับทำให้ตัดใจฆ่าไม่ลง หลังจากคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ถามเจ้าตัวว่า ‘นายจะไม่ไปไหนจากฉันใช่ไหม?’


ถ้าอีกฝ่ายตอบเขาว่า ‘ไร้สาระน่า ยังไงสักวันคนเราก็อยู่ไปด้วยกันตลอดชีวิตไม่ได้สักหน่อย’ หรือว่า ‘พูดอะไรแบบนั้น ยังไงฉันกับนายก็ต้องมีครอบครัวหรือคนรักแล้วแยกทางกันไปสักวันไม่ใช่หรือไง’


เขาจะใส่ยานอนหลับลงในแก้วอีกฝ่าย


ต่อจากนั้นค่อยคิดอีกทีว่าควรจะล่ามโซ่หรือฆ่า


แต่อีกฝ่ายกลับตอบเขามาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า ‘ถ้านายไม่ไล่ฉัน ฉันก็ไม่ไปไหน’ กับ ‘ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันก็จะไม่มีทางทิ้งนายไว้คนเดียวแน่ๆ’ แทน


เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างเบาบางลงไป จากความรู้สึกคุกรุ่นที่สุมอยู่ในอกดุจเปลวเพลิง กลับค่อยๆ บรรเทาลง เจือจางจนแทบจะไม่เหลือความรู้สึกนั้นอีก เขาเลยตัดสินใจปล่อยอีกฝ่ายไปเพราะยังอยากเห็นรอยยิ้มของเจ้าตัวอยู่


แต่แล้ววันนี้ก็เริ่มกลับมารู้สึกแบบเดิมอีกแล้ว


ร่างนั้นจากไปนานแล้ว ทว่าเขายังคงมองอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน ความคิดอะไรบางอย่างแล่นวาบเข้ามา


บางทีถ้าเขาขังคนๆ นั้นเอาไว้


ความรู้สึกนี้จะน้อยลงไปหรือเปล่า..?


----------------------------------------


[Talk]


กวี: (ノ・◡・)ノ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥  ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ∞ (infinity heart with yandere smile)


ตะวัน: (Д;≡;Д





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 684 ครั้ง

146 ความคิดเห็น

  1. #3700 ChayathipYansit (@ChayathipYansit) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 14:52
    เย็นไว้้้้้้้้้้T——T
    #3700
    0
  2. #3658 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:16

    เอ่อออออ กวี

    #3658
    0
  3. #3642 tnoonnp- (@0891998271) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:20
    กวีใจเย็นก่อน
    #3642
    0
  4. #3585 oleman (@KINGFreturin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 17:57
    ยันแตกถึงโลกหน้า แงง
    #3585
    0
  5. #3558 Tono_Miya (@tongmiya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 22:22
    ...//ยื่นพระให้น้อง แง้
    #3558
    0
  6. #3529 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 16:50
    โนนนนวววววว หนูกวีลูก
    #3529
    0
  7. #3480 Muttatae (@Muttatae) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 18:03
    นังกวี55555555555 ชอบอีโมจิด้วยคนค่า
    #3480
    0
  8. #3473 ☪пʏx (@yohime-sama) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:12

    ขำอีโมจิ555

    #3473
    0
  9. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 02:33
    ลูกกก ใจเย็นนะลู๊กกก!
    #3455
    0
  10. #3385 เบล ม็อท (@iuaa555) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 19:05
    กวีใจเย็นๆลูกกกกกก
    #3385
    0
  11. #3366 b-hohohoho (@b-hohohoho) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 19:35
    ปะทับใจอิโมจิมาก555555
    #3366
    0
  12. #3346 Orawantha13 (@Orawantha13) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 19:33
    เขินนน ซาดิสต์จังงง><
    #3346
    0
  13. #3337 ALUA (@ALUA) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 11:23
    เลือกรูทตอนนั้นถูกนะเลยรอดตัวไป :/ แต่ตอนนี้.,,,
    #3337
    0
  14. #3094 chaaimmeme (@chaaimmeme) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 13:08
    กวีน่ากลัวอะฮือออ
    #3094
    0
  15. #3056 Noong7 (@Noong7) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 18:10
    นี่มันมหายัน ยันมากๆ ยันเห้ๆ ยันสุด จิตเว่อวังงง แต่ทำไมฉันชอบ บ้าบอวว
    #3056
    0
  16. #2958 bambybamby (@bambamamlovecake) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 09:16
    สายยัน
    #2958
    0
  17. #2957 APRIL_RAiN (@bbpurnbb883) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 07:44

    กวียันแตกอีกแล้ววววว

    #2957
    0
  18. #2956 Wvoudiie_ (@-SUPREME-) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 05:53
    โหดมากค่ะกวีลูกกกกกกก ใจคูลๆไว้ก่อนนะค้าาา
    #2956
    0
  19. #2862 Zen_Darkness (@ghostbsd) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 17:27
    บางทีตะวันก็คิดน้อยไปนะ กวีเค้าไม่ปกติควรคิดให้รอบคอบกว่านี้หน่อย ทั้งตอนที่เป็นสมุดกับตอนนี้ ถ้าไม่คิดมากกว่านี้คงไปซ้ำรอยเดิม ไม่ก็ทำให้ทุกอย่างมันแย่กว่าเดิมแน่ๆ
    #2862
    0
  20. #2823 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 00:44
    อ้ากกก ยาดม ยาลม ยาหม่อง ขนมาค่ะ อิแม่จะเป็นลม
    #2823
    0
  21. #2701 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 01:34
    โอยย กวีใจเย็นลูก ทำใจให้สงบบบบ
    #2701
    0
  22. #2478 warat_sariyawut (@warat_sariyawut) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 04:10
    กรี้ดดดดด ยันมาก แต่ชอบ 55555
    #2478
    0
  23. #2284 Raven2versus (@Raven2versus) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 17:58
    <p>ฆ่าทิ้งเลยค่ะ</p>
    #2284
    0
  24. #1960 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 23:30
    น้องสายยันเต็มตัวมาก กลัวแทนเลยค่ะ แงง
    #1960
    0
  25. #1814 mookk3080 (@mookk3080) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 21:42
    ค่ตโดนใจเจ้ อ้ากกกกก//เลือดหมดตัวแล้วฟ้าคคคค
    #1814
    0