เกิดใหม่เป็นไดอารี่ [yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 105,236 Views

  • 3,721 Comments

  • 5,878 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,828

    Overall
    105,236

ตอนที่ 25 : หน้าที่24 กักขัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 866 ครั้ง
    20 เม.ย. 61

ภาพแรกที่เห็นหลังจากลืมตาตื่นขึ้นมาคือเพดานสีขาวสะอาดตา ผมพลิกตัวเล็กน้อย สายตาก็มองเวลาที่อยู่บนนาฬิกาข้อมือแบบสะลึมสะลือ เมื่อเห็นว่าเป็นเวลาเก้าโมงผมเลยลืมตาขึ้น


ข้างตัวของผมไม่มีใครนอนอยู่ ผมกวาดตามองไปรอบห้องแต่ก็ไม่เห็นร่างของใครเช่นกัน ในขณะที่ผมกำลังจะขยับตัวลุกขึ้นนั้นหูก็ได้ยินเสียงทำอาหาร จมูกก็ได้กลิ่นหอมก็ลอยมาจากห้องครัว


ผมรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ตอนที่เป็นสมุดนั้นผมไม่เคยเห็นกวีทำอาหารสักครั้งเลยไม่คิดว่าเจ้าตัวจะทำอาหารเป็น แถมตอนที่มานอนอยู่ด้วยกันหลายครั้งเด็กหนุ่มก็ไม่เคยทำอาหารให้ผมดูเช่นกัน


ไม่รู้ว่าวันนี้กวีนึกอะไรขึ้นมาถึงได้ลุกมาทำอาหาร แต่ก็ดี ผมจะได้ไม่ต้องกินข้าวกล่อง มาม่าหรืออาหารสำเร็จรูปอีก ทุกครั้งที่มาบ้านเขาผมจำใจต้องกินของพวกนี้จนเบื่อจะตายอยู่แล้ว


หลังจากที่นอนอยู่บนเตียงครู่หนึ่งผมก็ขยับตัวลุกขึ้น ในขณะที่กำลังจะเดินไปทางห้องครัวนั้นเสียงอะไรบางอย่างก็ดังขึ้นเสียก่อน


ครืด..ครืด


…?


พอผมลากเท้าต่อไปอีกหน่อยก็ได้ยินเสียง ครืดๆ ตามมา ผมเลยหยุดเดิน สายตาก็หันไปมองด้านหลังด้วยความงุนงง


ด้านหลังของผมนั้นมีโซ่สีเงินวาวที่เคยเห็นจากตอนมาบ้านกวีครั้งแรก ผมมองสายโซ่นั้นก่อนจะก้มลงมองข้อเท้าของตัวเอง


ที่ข้อเท้าผมผูกติดกับสายโซ่นั้นเอาไว้ ผมอึ้งไปหลายวินาที พอตั้งสติได้ผมก็เดินไปตามจุดที่โซ่ล่ามไว้ ถึงได้เห็นว่าปลายสายนั้นคือขาเตียง


ผมพยายามยกเตียงขึ้น แต่ก็ไม่เป็นผล ผมออกแรงยกจนหน้าซีด ในหัวมีแต่คำถามเต็มไปหมด


ทำไมถึงถูกล่ามได้ล่ะ!


ที่สำคัญคือผมปลดสายนั้นไม่ออก ยกขาเตียงก็ไม่ขึ้น ไม่ว่าทำอย่างไรมันก็ไม่หลุด ผมหน้าซีดลงเรื่อยๆ ในบ้านนี้มีแค่ผมกับกวี ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นคนล่ามแล้วไอ้โซ่นี้จะมาจากไหน


กวีกลัวผมหนีถึงขั้นล่ามเลยหรือไง.. ผมหมดคำพูด พอเห็นว่าการกระทำนั้นไร้ประโยชน์ผมเลยหยุดก่อนจะมองข้อเท้าข้างขวาของตนเองอย่างพิจารณา


โซ่ที่ล่ามขาผมไว้เป็นตัวล็อก มีลักษณะคล้ายกับโซ่ที่เอาไว้ล่ามนักโทษ ซึ่งลักษณะของโซ่แบบนี้จำเป็นที่จะต้องใช้กุญแจในการไขเพื่อเปิดออก


สรุปคือต้องให้กวีเป็นคนเปิดเท่านั้น


อ๊ากก!!


ขณะที่ผมกำลังกรีดร้องในใจแบบสติแตก เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นแบบไม่ทันให้ตั้งตัว ผมเงยหน้ามอง ในใจนึกสะดุ้งวาบ พอเห็นว่าเป็นกวีผมเลยรีบถามขึ้นอย่างรวดเร็ว


“กวี นี่มัน--”


“อืม ฉันเป็นคนล่ามเอง” เขายอมรับออกมาอย่างง่ายดายราวกับกำลังพูดคำทักทายทั่วไปจำพวกเรื่องดินฟ้าอากาศประจำวันนี้


“......” ผมส่งสายตาเต็มไปด้วยคำถามให้อีกฝ่าย ในขณะที่กวีวางจานอาหารลงบนโต๊ะเล็กแล้วเลื่อนโต๊ะเข้ามาใกล้ผม


กวีทำสีหน้าเหมือนจะบอกว่าถ้าผมไม่กิน เขาก็จะไม่พูดอะไรทั้งนั้น ผมเลยรับช้อนส้อมมาแบบหวั่นๆ แล้วมองอาหารบนโต๊ะเล็กนั่น


ไม่ได้ใส่อะไรไว้ใช่ไหมเนี่ย..


ผมมองอาหารในจานที่เป็นมื้ออาหารเช้าจำพวกไข่ดาว ขนมปัง ไส้กรอก เบค่อนเงียบๆ มือถือส้อมค้างเอาไว้อย่างไม่กล้าแตะต้องอาหารในจาน


“ไม่ได้ใส่อะไร”


กวีดูเหมือนจะรู้ทันความคิดของผม เขาจึงพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ผมมองใบหน้าอีกฝ่ายด้วยความลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกินอาหารในจานเงียบๆ


ก่อนจะเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม


“สงสัยหรือว่าทำไมฉันถึงล่ามนายไว้” กวีถามก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ แต่ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้นนอกจากจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คิดๆ ดูแล้วก็ไม่มีอะไรเป็นหลักยืนยันว่านายจะไม่หนีหลังจากรู้ความจริงว่าฉันจำเรื่องราวก่อนหน้านั้นได้..”


บรรยากาศในห้องค่อนข้างมืดและสลัวเพราะม่านที่ถูกดึงลงมาปิดหน้าต่างจนมิดชิด ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่าถึงรู้สึกได้ถึงความคลุ้มคลั่ง ความหลงใหลและความปรารถนาจนแทบจะล้นทะลักในแววตาของเขา


ชั่ววินาทีที่สบตากันนั้นร่างกายของผมก็สั่นสะท้าน ร่างกายเย็นยะเยียบ ขยับเคลื่อนไปไหนไม่ได้ไม่ต่างกับเวลาที่ถูกผู้ล่ากำลังจ้องเหยื่อแม้แต่น้อย


พอกะพริบตาผมก็ไม่รู้สึกแบบนั้นอีก


เหลือเพียงแต่ความรู้สึกที่ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าน่ากลัวเท่านั้น


“นายตัวสั่นแล้วนะ..” กวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของผมด้วยความหลงใหล แล้วค่อยผละออกอย่างอ้อยอิ่งราวกับกำลังเสียดาย “ฉันไม่อยากขังนายเอาไว้ก็จริง ..แต่ช่วยไม่ได้ มันไม่มีอะไรยืนยันว่านายจะไม่หนีฉันไปอีกเป็นครั้งที่สอง”


ผมกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ก่อนจะจิ้มไส้กรอกในจานแล้วเคี้ยว ตอนนี้ผมเครียดจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว อาหารที่อยู่ในปากก็แทบไม่มีรสชาติ ผมไม่รู้ว่าถ้าเกิด..พูดอะไรแปลกๆ ออกมาแล้วมันจะไปสะเทือนจิตใจเจ้าตัวอีกหรือเปล่า


อยู่ๆ ผมก็นึกถึงพวกเกมแนวทางเลือก ที่ถ้าเลือกตอบผิดเมื่อไรหนทางไปสู่แบดเอนด์ก็ง่ายแค่ปลายนิ้ว เพียงแต่เกมมีเวลาให้ผมคิด ทว่าตอนนี้ทุกอย่างเป็นเหตุการณ์จริง มันไม่มีใครบอกได้ว่าถ้าผมตอบแบบนี้ไปแล้วบทสรุปหรือจุดจบจะเป็นอย่างไร


“โกรธหรือเกลียดฉันหรือเปล่าที่ทำแบบนี้”


แล้วจะให้ผมตอบว่าอะไรล่ะ โกรธหรือไง?


ผมนิ่งคิดกับคำถามเขาอยู่ครู่หนึ่ง จะว่ารู้สึกโกรธหรือเกลียดก็ไม่ใช่ ผมแค่รู้สึกอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกมากกว่า หรือเพราะผมไม่เคยคาดคิดว่ากวีจะทำแบบนี้ก็ไม่รู้


“..นายขังฉันแบบนี้แล้วไม่กลัวตำรวจมาจับหรือไง?”


แทนที่จะตอบคำถามของเขา ผมกลับย้อนถาม ในขณะที่กวีนิ่งไปกับคำถามนั้น


“..ใครจะรู้ว่านายถูกขังล่ะ? พ่อแม่นายไปต่างประเทศอีกตั้งยี่สิบวันกว่าจะกลับ แถมช่วงนี้ก็ปิดเทอม”


“....”


อ๊าก!


ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่าอีกแค่ยี่สิบวันเดี๋ยวพ่อแม่ก็กลับมาแล้ว ถ้าผมหายออกไปจากบ้านไม่กลับมาหลายๆ วันพวกเขาเองก็คงสังเกตได้.. ไม่..ไม่สิ นี่ผมต้องอยู่กับกวีในบ้านหลังนี้ตั้งเกือบเดือนเลยหรือไง..


ระหว่างนี้กวีจะทำอะไรผมหรือเปล่าก็ไม่รู้ ในเมื่อเขารู้ว่าผมต้องจำใจทนถูกขังอยู่ในบ้านนี้อีกหลายวัน...อืม


ดูเหมือนกวีจะอ่านสีหน้าหรือความคิดผมออก เขาเลยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “คิดอะไรอยู่ ฉันแค่ไม่อยากให้นายหนีไปเท่านั้นเลยขังไว้ ถ้านายไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อน ฉันก็ไม่ทำอะไรอยู่แล้ว”


ผมไม่ได้ตอบอะไร นอกจากจะจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆ ชั่วอึดใจหนึ่งเด็กหนุ่มโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้แล้วสวมกอดผมแน่น มือข้างหนึ่งก็ลูบหลังที่สั่นเทาด้วยความกลัว


มือของกวีลูบไล้สัมผัสไปตามแผ่นหลังผมช้าๆ.. ราวกับต้องการจะปลอบโยน จังหวะที่ปลายนิ้วเขาแตะลงบนหลัง ผมก็แน่นิ่งไป แม้แต่จะหายใจก็ไม่กล้า


“ทำแบบนี้นายจะกลัวฉันก็ไม่แปลกอะไร แต่ว่าทำยังไงได้ ก็ฉันไม่อยากเสียนายไปเป็นครั้งที่สองอีกแล้ว..” กวีเอ่ยช้าลงเรื่อยๆ ราวกับต้องการจะเน้นย้ำ น้ำเสียงของเขาที่ผมคิดว่าไพเราะในยามนี้กลับดูเย็นเยียบราวกับก้อนน้ำแข็ง


“เพราะฉะนั้น..อย่าคิดหนีเด็ดขาดล่ะ”


พอเอ่ยจบกวีก็ยิ้ม


“ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะเผลอพลั้งมือฆ่านายขึ้นมาจริงๆ ก็ได้”


…………………………………………………


…………………………..


หลังจากที่ได้ยินประโยคขู่นั้น ความคิดที่จะหาทางหนีออกไปก็หายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงแต่ความรู้สึกกลัดกลุ้มเท่านั้น


ไม่สิ ผมว่าไม่ใช่ประโยคขู่หรอก เป็นประโยคเตือนเลยมากกว่า เพราะปกติกวีไม่เคยขู่ เขาพูดอะไรก็ทำจริงไปหมดทุกอย่าง..ดังนั้นผมว่าเรื่องฆ่านี่ก็ไม่น่าใช่แค่การขู่เหมือนกัน


ก่อนตายผมขอพระเจ้าไว้ว่าอะไรนะ ‘ขอให้ชาติต่อไปตัวเองเกิดมาเป็นผู้ชายที่หน้าตาดี นิสัยดีและรวย ไม่ต้องเป็นขึ้นคานจนอายุ35 หน้าตาอัปลักษณ์แบบที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนเหลียวแลเหมือนชีวิตนี้อีก อย่างน้อยถ้ามีคนรักหรือได้มีครอบครัวและเพื่อนในชีวิตต่อไปจะดีมากๆ’ อะไรทำนองนี้ใช่ไหม.. ชาตินี้พระเจ้าเลยโยนทุกอย่างที่ผมขอให้หมดทุกอย่าง


แต่ว่าตอนนี้ผมขอกลับไปอยู่คนเดียวเถอะ ไม่ต้องมีใครมารักมาชอบทั้งนั้นแหละได้โปรด ถ้าชีวิตแม่งจะวุ่นวายขนาดนี้


ช่วงครึ่งวันแรกนั้นผมระแวงแทบตายว่ากวีจะทำอะไรผมหรือเปล่า แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มีท่าทีคุกคามอะไร แถมยังทำตัวเหมือนเดิมกับก่อนหน้านี้ ผมก็ค่อยๆ ผ่อนคลายการระวังตัวเองลง


น่าแปลก ทั้งๆ ที่กวีกำลังขังผมเอาไว้ แต่เขากลับไม่ยึดมือถือไปด้วย ผมเปิดมือถือดูข่าวสารทั่วไป อันที่จริง..ผมจะส่งข้อความไปหาพิมพ์หรือกล้าแล้วขอให้ทั้งสองคนมาช่วยยังได้


แต่ถ้าทำแบบนั้นกวีจะโดนตำรวจจับ


ดูเหมือนเขาคงจะพอรู้อยู่แล้วว่าผมคงไม่กล้าที่จะเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร กวีถึงได้ให้มือถือผมใช้ ไม่ได้ตัดขาดการสื่อสารจากโลกภายนอกเสียทีเดียว


แล้วก็ถูกอย่างที่กวีคิด ผมไม่กล้าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครจริงๆ


ผมรู้สึกเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ ใจอ่อนเกินไป ขนาดรู้ว่าถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวก็ยังไม่กล้าบอกใครหรือส่งข้อความขอความช่วยเหลือ แถมตอนนี้ผมพอนึกออกอยู่ทางเดียวคือพยายามพูดกล่อมกวีให้ปล่อยผมไป


แต่ว่าเมื่อไรล่ะ?


ผมไม่รู้เลยว่าเมื่อไรกวีจะปล่อยผมไป บางทีเขาอาจจะขังผมไว้จนกระทั่งเปิดเทอมถึงค่อยปล่อย หรือถ้าเลวร้ายกว่านั้นอาจจะขังไว้ตลอดชีวิตเลยก็ได้


“อยากกินอะไรเป็นมื้อเย็น?” ขณะที่ผมกำลังคิดไม่ตกอยู่นั้น กวีก็เดินเข้ามาในห้องนอนแล้วถามขึ้น สายตาของเขามองเห็นว่าผมกำลังเล่นมือถืออยู่ แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะหยิบไปแต่อย่างใด


ผมเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย แล้วพึมพำด้วยน้ำเสียงเบาลง


“อะไรก็ได้ แต่ไม่เอาผัดผักนะ”


กวีหายกลับเข้าไปในครัว หลังจากนั้นอีกประมาณชั่วโมงกว่าเขาก็โผล่กลับมาแล้วส่งสายตาให้ผมราวกับจะบอกว่ามื้อเย็นเสร็จแล้วนะ


ผมวางมือถือลงกับพื้นแล้วเดินตามเขาไป พอมาถึงห้องครัวผมก็นั่งลงตรงเก้าอี้แล้วหยิบช้อนขึ้นมา ตรงหน้ามีข้าวผัดใส่กุ้งกลิ่นหอมฉุย ผมตักข้าวเข้าปากอยู่ถึง2-3คำแล้วออกความเห็น


“อร่อยดีนะ” ผมว่าในขณะที่สายตาก็มองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ดูเหมือนว่ากวีแค่ต้องการขังผมเพื่อให้มั่นใจว่าผมจะไม่หายไปไหนจริงๆ นั่นแหละ เขาถึงได้ไม่แตะต้องหรือล่วงเกินอะไรเลย แถมยังดูแลอย่างดีอีก “ฉันไม่ค่อยชอบกินข้าวกล่องสำเร็จรูปเท่าไร คราวหน้าทำแบบนี้อีกก็ดี”


“อืม ชอบกินอะไรก็บอก ฉันจะทำให้”


“จะว่าไป..นายพูดบ่อยขึ้นนะเนี่ย” ผมใช้ส้อมจิ้มกุ้งขึ้นมาเป่าให้หายร้อนขณะที่พยายามชวนพูดคุยเรื่อยๆ อย่างน้อยถ้าเกิดทำตัวเหมือนเดิมกับอีกฝ่าย เขาน่าจะวางใจแล้วปล่อยผมเร็วขึ้น “เดี๋ยวนี้กล้าพูดมากขึ้นแล้ว?”


“ไม่รู้สิ แต่พออยู่กับนายแล้วรู้สึกสบายใจที่จะพูด” กวีตอบผมกลับแล้วลุกขึ้นเอาจานไปล้าง จากนั้นก็เดินกลับมานั่งที่โต๊ะแล้วจ้องมองใบหน้าผมอยู่นาน “เหมือนพอเคยพูดไปครั้งหนึ่งแล้วเลยรู้สึกกล้าขึ้น”


“ดีแล้ว” ผมพยักหน้าก่อนจะกินข้าวผัดในจานต่อจนหมด จนถึงทุกวันนี้ผมยังไม่ค่อยชินเวลาได้ยินเสียงกวีสักเท่าไร แต่ผมก็ชอบเวลาที่เห็นเขาพูดมากกว่าพิมพ์ข้อความลงมือถือหรือเขียนข้อความให้ดูอยู่ดี


พอกินเสร็จกวีก็หยิบจานของผมไปล้าง ผมเลยเดินออกมาที่ทางเดิน สายตาก็มองกะระยะทางจากตรงจุดนี้ถึงหน้าประตูบ้าน


ความยาวของสายโซ่ยาวมากพอที่จะทำให้ผมเดินไปห้องต่างๆ ในบ้านได้อย่างสะดวก แต่เนื่องจากว่าห้องนอนอยู่สุดฝั่งทางเดิน ดังนั้นผมจึงเดินไปถึงหน้าประตูบ้านไม่ได้


เหมือนกับว่าความยาวของสายถูกวัดมาดีแล้ว..


ผมละสายตาจากประตูบ้านก่อนจะเดินกลับไปยังทางห้องนอน ดูจากสภาพตอนนี้แล้วผมคิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่จะหนีออกไปได้ แถมในบ้านก็ไม่มีสิ่งของที่พอจะใช้ทำลายโซ่ที่อยู่บนข้อเท้าได้เลยสักชิ้น


ดังนั้นทางเลือกสุดท้ายจึงเหลือเพียงแค่หากุญแจให้เจอหรือไม่ก็รอให้กวีเป็นคนไขออกให้


ผมถอนหายใจเฮือก เรื่องหากุญแจนี่ลืมไปได้เลย บางทีกวีอาจจะเก็บกุญแจไว้กับตัว แถมผมยังไม่อยากไปกระตุกต่อมอีกฝ่ายเล่น ถ้าเกิดหนีแล้วกวีตามมาฆ่าผมจริงขึ้นมาจะทำยังไง..


ยังไงตอนนี้ผมก็ต้องพยายามทำให้กวีมั่นใจก่อนว่าผมจะไม่มีวันทิ้งเขา ถ้าอีกฝ่ายเชื่อใจถึงขั้นนั้นเมื่อไร บางทีกวีอาจจะยอมปล่อยผมไป


ผมบอกตัวเองว่าถ้าเกิดผ่านไปสัก2-3วัน บางทีอีกฝ่ายอาจจะยอมปล่อยตัวผมเองนั่นแหละ ถือว่ามาเที่ยวเล่นค้างคืนบ้านเพื่อนเฉยๆ ก็ได้มั้ง


ถึงจะในใจจะคิดแบบนั้น แต่ลางสังหรณ์อะไรบางอย่างกลับบอกผมว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้นแน่ๆ



-------------------------------------------------------------


[Talk]

ถูกแล้วตะวัน เข้าได้แต่ออกม่ายด้าย

กวี:
{\___/} ( • ▽ •) / >???? ฉันให้!

ตะวัน:  ( • _ •)
 
กวี: {\___/} ( • ▽ •) ???? < \ ไม่ชอบ?
กวี: {\__/} ( • w •) / >???? งั้นกุหลาบนี่ล่ะ?

ตะวัน: (・ω・`)
กวี: {\__/} ( - _ -) / >???? ไม่ชอบเหมือนกัน?
กวี: {\__/} ( • ▽ •) / >???? แล้วอันนี้ล่ะ?

ตะวัน: (・ω・`)………..
กวี: {\__/} ( • _ •) ไม่ชอบอีก? / >????
กวี: {\__/} (( ◡ ))
/ >❤  () แล้วอันนี้ล่ะ? //ถือสายโซ่ในมือ (ยิ้มแบบถ้าไม่รับนะ..)

ตะวัน: Σ(T_T)


เครดิตจากทวิตนี้ค่ะ : 
https://twitter.com/gehenna1986/status/985107090556387330

เห็นมีมนี้อยู่ๆ ก็นึกถึงกวีขึ้นมาเป็นคนแรกเลย ทำไมกันนะ5555555555555555555555555555555


ป.ล. ตอนที่แล้วมีคนงงเยอะ เราก็ไม่เข้าใจว่างงตรงไหน ฮือ55555 เลยไม่รู้จะตอบอะไร เอาเป็นว่าตะวันย้อนเวลากลับมาค่ะ ลองกลับไปอ่านช่วงตอนที่9ดู แล้วกวีก็ย้อน แต่ทีนี้ทั้งกวีและตัวนจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้ทั้งคู่ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 866 ครั้ง

97 ความคิดเห็น

  1. #3715 I wanna give a feedback ♡ (@xxvjuly) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 09:32
    นี่ถ้าเป็นคนที่ไม่รู้สึกดี-อรู้จักกวีลึก ๆ คงได้สติแตก ตะวันนิ่งเฉยมากแบบ เฮ้ยยยยยย แงงงงงง จริง ๆ กวีหลอนมากเลยอะ นึกถึงหนังฆาตรกรรมแล้ว 5555
    #3715
    0
  2. #3664 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:46

    รู้สึกใจเต้น555

    #3664
    0
  3. #3623 Miko_Chan2002 (@Miko_Chan2002) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:36
    น้องน่าร้ากกกก(?) ทำไมอ่านแล้วฟินใจเต้นแปลกๆ ...หรือว่าเราจะชอบแนวนี้(o&#1076;o;;)
    //สำหรับเราแล้วไม่งงนะคะ แถมเรารู้สึกได้ว่ากวีรู้มาตั้งแต่แรกแล้วด้วย
    #3623
    0
  4. #3592 AmiCham (@AmiCham) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 00:00
    ฮื่อออ ใจเต้นเลยอะ ชอบกวีน่ารัก ยันๆนี่แหละโดนใจ
    #3592
    0
  5. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 03:13
    ทำไมรู้สึกน่ารัก55555555
    #3459
    0
  6. วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 08:57
    How To Survive ถ้ามีจะรีบมอบให้ตะวันเลย.....
    #3436
    0
  7. #3301 MR_Amiss (@MR_Amiss) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 17:06
    โฮ้ย...น้องคะ ล่ามพี่จริงจังขนาดไหน(.__. )
    #3301
    0
  8. #2831 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 01:50
    ตอนแรกคิดว่าทำไมทอร์คขัดกับเนื้อเรื่องขนาดนั้น พอเลื่อนจนจบ..จ้า ก็ตามนั้นแหละ รับๆ ไปเนาะ5555
    #2831
    0
  9. #2706 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 02:19
    ไม่ปล่อยง่ายหรอก5555
    #2706
    0
  10. #1933 aondaehyun (@aondaehyun) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 20:48
    ไม่งงนะคะ บรรยายดีมากเลย มีความจิตนิดๆอ่า เเต่ก็ชอบนะ มันดูคลั่งไคล้ ลุ่มหลง ต้องเป็นของชั้นเเค่คนเด่ยวอะไรเเบบเนี่ย
    #1933
    0
  11. #1807 Shirokane Irisia (@SupathidaJarat) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 19:04
    <p>เอาสิ ได้กันสักที//ฉันมันคนบาปปปป ~T_T~ &#8807;&#65103;&#8806;</p>
    #1807
    0
  12. #1795 Demon1704 (@Demon1704) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 15:50
    แม่จ๋า...ช่วยตะวันด้วย
    #1795
    0
  13. #1788 IPA1 (@IPA1) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 12:02
    ล่ามจริง?? omg
    #1788
    0
  14. #1777 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 08:23
    น่ากลัวเกินไปอ่ะ เหมือนเกมเอาชีวิตรอดเลย คือจริงๆแค่ต้องอยู่กับคนจิตไม่ปกตินี่ก็ระแวงจะตายแล้วนะ ยังมาถูกล่ามหนีไม่ได้ แถมถ้าคิดหนีขู่จะฆ่าอีก จะให้อยู่อย่างสบายใจก็กระไรอยู่ ถึงกวีจะไม่ได้มีท่าทีคุกคามแต่เป็นเราก็คงระแวงตลอดเวลาอ่ะ
    #1777
    0
  15. #1749 Aidan (@ninewcub) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 00:17
    เขร้ ล่ามจริง...
    #1749
    0
  16. #1648 pondbambam (@pondbambam) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 18:56
    รอมาต่อค่า
    #1648
    0
  17. #1647 อ๋อ! เข้าใจละ (@phansaooa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 17:47
    โหหห จะขังถึงเมื่อไหร่หนอ
    #1647
    0
  18. #1643 manodcha (@manodcha) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 16:39
    น่ากลัวอะ หลอน
    #1643
    0
  19. #1640 bj vamtoon (@bj-vamtoon55) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 14:11
    รอครับ
    #1640
    0
  20. #1638 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 12:09
    ไม่งง แค่อยู่พอเฉลยปมปุบปับรวดเร็วมากก อาจมีคนงง แต่เราไม่งงละกัน
    #1638
    0
  21. วันที่ 21 เมษายน 2561 / 11:34
    กวีลูกกกกก
    #1637
    0
  22. #1636 Lady-Alicia (@Lady-Alicia) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 09:52
    กวียันขึ้นเรื่อยๆเลย
    #1636
    0
  23. #1635 obofe (@obofe) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 09:39
    น่ากลัวๆๆๆๆ
    #1635
    0
  24. #1634 Inn1427 (@Inn1427) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 08:34
    ความรักจะทำให้คนเปลี่ยนไป
    จะเปลี่ยนแปลงอีกมั้ยนะ
    #1634
    0
  25. #1633 -Imreader- (@-Imreader-) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 02:53
    ชอบกวีพูดเยอะ อยากให้กวีอ่อนโยนTT เป็นกำลังใจให้ตะวันสู้ต่อไปค่ะ น่ารักขนาดนี้ กวีต้องใจอ่อน!
    #1633
    0