เกิดใหม่เป็นไดอารี่ [yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 104,927 Views

  • 3,707 Comments

  • 5,868 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,519

    Overall
    104,927

ตอนที่ 29 : หน้าที่28 บั่นทอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 819 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61


ถึงแม้ว่าเด็กหนุ่มจะเดินห่างออกไปจนกระทั่งลับสายตาแล้วแต่ผมก็ยังคงมองไปตามทางเดินอยู่อย่างนั้น ในอกรู้สึกวูบโหวงอย่างน่าประหลาดเหมือนกับมีอะไรบางอย่างถูกคว้านออกไป ความรู้สึกอะไรบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจว่าคืออะไรเข้ามาแทนที่


ความรู้สึกแรกคือผมนึกไม่ถึงว่าอยู่ๆ กวีจะปล่อยตัวผมแบบง่ายๆ เลยตกใจจนทำอะไรไม่ถูกไปพักใหญ่ ส่วนความรู้สึกที่สองคือแทนที่จะดีใจผมกลับรู้สึกอึดอัดและว่างเปล่าแทนเสียอย่างนั้น


ผมเดินใจลอยกลับมาที่บ้านตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ สภาพที่บ้านยังคงเป็นเหมือนเดิมกับที่ผมเคยเห็นก่อนจะถูกขังนานถึงสองสัปดาห์ ผมถอดรองเท้าพละออก เผยให้เห็นรอยแดงถลอกที่ข้อเท้าด้านขวา หลังจากที่นั่งคิดอะไรบางอย่างอยู่นาน ผมก็เริ่มทำความสะอาดตัวบ้านให้น่าอยู่ขึ้น


ตลอดระยะเวลาที่ทำความสะอาดบ้านนั้นผมกลับใจลอยคิดถึงเรื่องอีกฝ่ายไม่หยุด ผมคิดหนักจนกระทั่งรู้สึกว่าตัวเองเริ่มแปลกไป เสมือนว่าไม่ได้เป็นตัวเองอีก


หรือว่าผมจะชอบกวีจริงๆ..?


ดูเหมือนว่ามีความเป็นไปได้ที่จะเป็นแบบนั้น ไม่อย่างนั้นผมคงไม่คิดถึงเขาตลอดเวลาหรอก แต่พอคิดถึงเรื่องนี้ผมก็รู้สึกปวดในอกขึ้นมานิดหน่อย


บางทีอาจจะเพราะอยู่ด้วยกันมาถึงสองสัปดาห์ แต่พอต้องแยกจากกะทันหันผมเลยรู้สึกเหงาล่ะมั้ง..? ผมพยายามปลอบใจให้ตัวเองคิดแบบนั้น ก่อนที่จะพยายามกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิม ทั้งๆ ที่ยังคงใจลอยคิดถึงเรื่องของเขาอยู่ดี


……………………………………..


………………..


จากนั้นอีกหกวันต่อมาพ่อแม่ก็กลับมาที่บ้าน ในขณะที่เหลืออีกประมาณสิบวันกว่าจะเปิดเทอม


ตอนที่พ่อแม่กลับมาผมดีใจมาก หลังจากที่ถูกกวีปล่อยตัวออกมาผมก็คิดเรื่องของเขาในหัวไม่หยุด


นับจากวันนั้นกวีไม่เคยติดต่อหาผมอีกเลย เขาไม่ส่งข้อความ โทรและมาหาผมใดๆ ทั้งสิ้น เสมือนว่าตัวตนของเขาได้เลือนหายจากชีวิตของผมไปแล้ว


บางครั้งผมเคยคิดถึงขั้นที่จะไปหาอีกฝ่ายที่บ้านด้วย แต่ท้ายที่สุดแล้วอะไรบางอย่างก็ยับยั้งความคิดนั้นเอาไว้เสียก่อน


บางทีคงเป็นเพราะอยู่คนเดียวแล้วคิดมากเกินไป อย่างน้อยการที่พ่อแม่กลับมาคงจะช่วยลดอาการฟุ้งซ่านในหัวผมลงไปได้บ้าง


“เป็นยังไงบ้างจ๊ะ แม่ไม่อยู่ตั้งหลายวัน” ทันทีที่แม่กลับมาแล้วเข้ามาในบ้าน เธอก็สวมกอดผมเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “ดูเหมือนจะอ้วนขึ้นหรือเปล่าน่ะเรา?”


“ครับ..” ผมหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะสวมกอดอีกฝ่ายตอบ ที่อ้วนขึ้นจะไปมีสาเหตุอะไรได้นอกจากกวีดูแลอาหารการกินผมดีมากจนน้ำหนักขึ้นแบบนี้ โชคดีที่พ่อโทรมาบอกล่วงหน้าว่าจะกลับตอนไหน ผมเลยจัดการรีบใส่กางเกงยีนส์ขายาวเพื่อปกปิดรอยแดงที่ข้อเท้าไว้ล่วงหน้า


“ว่าแต่กินข้าวเที่ยงมาหรือยัง แม่ซื้อพวกขนมกับของฝากมาให้ลูกด้วยนะ” เอ่ยจบอีกฝ่ายก็เอื้อมมือลงไปหยิบของในถุงขึ้นมาแล้วยื่นให้ ผมรับไปดูจากพวกแพ็คเกจกับหน้าห่อแล้วเหมือนข้างในจะเป็นช็อกโกแลต..? “แม่เห็นว่าลูกชอบช็อกโกแลตเลยซื้อมาให้”


ความจริงผมอยากจะบอกว่าตัวผมไม่ได้ช็อกโกแลตเท่าไร แบบพอกินได้แต่ก็ไม่ได้ชอบอะไรขนาดนั้น ทว่าพอได้ยินคำพูดของแม่ผมเลยรีบกลืนคำนั้นลงคอไปแล้วยิ้ม “ขอบคุณครับ”


ผมหยิบกล่องช็อกโกแลตนั้นไปวางบนโต๊ะกินข้าว ก่อนจะเปิดดูขนมที่อยู่ด้านใน ..เป็นช็อกโกแลตอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆด้วย ผมเลื่อนเก้าอี้เพื่อนั่งลงแล้วหยิบช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งขึ้นมากิน


รสแรกที่สัมผัสได้นั้นคือความขม ก่อนจะตามมาด้วยกลิ่นโกโก้ที่ลอยแตะจมูก ช็อกโกแลตในปากผมละลายอย่างรวดเร็ว เหลือแต่ความหวานอมขมที่ปลายลิ้นเท่านั้น


จะว่าไปแล้วกวีชอบของหวานหรือเปล่านะ..?


เหมือนผมจะไม่เคยถามเขาถึงเรื่องนี้เลย หรือว่าถ้าเจอหน้ากันแล้วผมจะลองเอาช็อกโกแลตไปให้เขาดี ยังไงผมก็กินคนเดียวไม่หมดอยู่แล้ว ผมพลิกดูใต้กล่อง พอเห็นว่าวันหมดอายุยังอีกนานเลยสบายใจขึ้นมานิดหน่อย


งั้นเดี๋ยวเปิดเทอมผมเอาไปให้กวีดีกว่า


พอคิดมาถึงตรงนี้แล้วผมก็ชะงักไปเล็กน้อย เดี๋ยวนะ.. ผมตั้งใจว่าจะไม่คิดถึงเรื่องของกวีอีกแล้วไม่ใช่หรือไง ทำไมวนกลับมาคิดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว!


ตอนนี้ถ้าตัดเรื่องกวีออกไป ผมกังวลใจเรื่องเปิดเทอมมากกว่า ใจหนึ่งผมก็ลังเลอยากให้เปิดเทอมเร็วๆ เพราะว่าจะได้เจอหน้ากวีอีกครั้ง แต่อีกใจหนึ่งผมก็กลัวว่า..ถ้าเปิดเทอมมาแล้วกวีไม่ได้ใจดี ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนที่เคยทำกับผมตอนถูกขังแล้วจะทำยังไง


ผมเม้มปากแน่น รู้สึกหน่วงในอกจนหายใจแทบไม่ออก ถ้าเกิดกวีไม่ได้สนใจผมเหมือนเดิมแล้ว ผมคงรู้สึกแย่จนทนไม่ได้


แย่แฮะ.. ทำไมกลายเป็นว่าผมยึดติดกับเขาถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ จากที่ผมเคยรู้สึกว่าพึ่งตนเองมาได้ตลอด กลับกลายเป็นว่าพอเจอเขาผมกลับรู้สึกว่าปัญหาง่ายๆ แค่นี้ผมกลับแก้ไขมันไม่ได้


ช่างเถอะ ผมเลิกคิดมาก ต่อให้ผมไม่อยากให้เปิดเทอมมาถึง ทว่ายังไงสักวันเวลานั้นก็ต้องมาถึงอยู่ดี ผมหลบหน้ากวีไปตลอดชีวิตไม่ได้ เพราะงั้นสู้คุยไปให้จบๆ เลยจะได้หายค้างคาใจสักที


จากนั้นผมก็นับวันรอจนกว่าเปิดเทอมจะมาถึง โดยที่ระหว่างนี้กวีไม่ได้ติดต่ออะไรมาเหมือนเดิม


……………………………………………………………


…………………………………


แทนที่ผมจะทำใจกล้าเหมือนอย่างที่ตนเองคิดไว้ แต่พอถึงเวลาผมก็กลัวอยู่ดีนั่นแหละ


เช้าวันเปิดเทอมผมจงใจตื่นสาย ทำอะไรอ้อยอิ่งไปหมดทุกอย่าง ช้าจนพ่อที่นั่งมองอยู่รำคาญแล้วเอ่ยปากว่าจะไปส่งให้ ก่อนจะบึ่งไปเร็วยิ่งกว่ารถเมล์สายแปดถึงที่โรงเรียน


ด้วยความเร็วระดับนรกของพ่อ กลายเป็นว่าผมดันมาโรงเรียนเร็วกว่าวันอื่นๆ เฉย ผมอยากจะกุมขมับแล้วถอนหายใจดังๆ เมื่อมายืนอยู่หน้าห้องเรียน หลังจากลังเลอยู่ครู่ใหญ่ผมถึงกล้าเปิดประตูเข้าไป


กวีนั่งอยู่ที่โต๊ะก่อนอยู่แล้ว ผมเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ข้างๆ ด้วยความประหม่าเลยไม่กล้าสบตามองเจ้าตัว


เขามองผมครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยทักหรือหันมายิ้มให้ ในใจผมวูบโหวงไปก่อนแล้ว ..ทว่าก็พยายามทำใจสู้ว่า อืม ปกติกวีก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่


“เป็นไงบ้างช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา?”


กวีหยิบสมุดขึ้นมาจากกระเป๋าแล้วเขียนข้อความตอบ ‘ก็สบายดี’


ผมได้อ่านคำพูดนั้นแล้วแทนที่จะดีใจ ผมกลับยิ่งรู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก


“กวีโกรธอะไรหรือเปล่า?”


‘เปล่า’


จริงดิ ทำไมผมรู้สึกเหมือนว่ามันไม่ใช่อะไรแบบนั้นเลย ท่าทางของกวีดูคิดหนักกับเรื่องอะไรบางอย่าง ถึงปกติอีกฝ่ายจะไม่พูด แต่ว่าเขาไม่ใช่คนประเภทที่จะถามคำตอบคำเสียสักหน่อย


งั้น.. ผมลังเลไปครู่หนึ่งก่อนจะเปิดกระเป๋าแล้วหยิบช็อกโกแลตให้ “อันนี้พ่อแม่ซื้อมาให้จากต่างประเทศน่ะ ฉันเลยเอามาให้นายด้วย”


กวีรับช็อกโกแลตมาจากมือผม อีกฝ่ายจ้องมองในถุงนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเขียนข้อความลงมา


‘ขอบคุณ’


แค่นี้งั้นเรอะ ผมมองเขาด้วยสายตาอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ อย่างน้อยผมก็คาดหวังว่าจะได้เห็นรอยยิ้มจากเขาบ้างก็ยังดี แต่นี่ไม่มีแม้แต่มองหน้าผมด้วยซ้ำ


หลังจากนั้นผมก็ตัดสินใจไม่คุยกับกวีต่อ ทั้งๆ ที่ยังคงรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในอกเหมือนหายใจไม่ออก


ที่เลวร้ายกว่านั้นคือขอบตาผมร้อนผ่าวราวกับว่าเปลวไฟกำลังแผดเผาดวงตาอยู่


…………………..…………………..


…………………..


วันนั้นทั้งวันกวีมีคุยกับผมบ้าง แต่เรียกว่าน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ยิ้มให้ ไม่หันมาแม้แต่จะมองเสมือนกับว่าผมไม่มีตัวตนอยู่บนโลกนี้อีกแล้ว


หรือเพราะกวีรู้ว่าผมไม่ได้รัก แค่หลอกใช้ผลประโยชน์เลยคิดว่าควรจะตัดใจจากผมกัน ..?


ผมคิดเรื่องของเขาไม่ตก คิดจนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียน กวีรีบกลับบ้านโดยที่ไม่แม้แต่จะหันมามอง ท่าทางอีกฝ่ายเหมือนกับกำลังคิดหนักอะไรบางอย่าง


ผมเห็นภาพนั้นแล้วยิ่งรู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกอะไรบางอย่างกดทับเอาไว้ แต่บอกไม่ถูกว่าเป็นอะไร


พอกลับมาที่บ้านผมก็ไม่มีอารมณ์อยากจะคุยกับใครทั้งนั้น ผมขึ้นมาชั้นบน เดินเข้าไปในห้องของตนเองก่อนจะปิดประตูลง


ทันทีที่ประตูถูกปิดลง ผมก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มือทั้งสองข้างปิดใบหน้าเอาไว้ ในขณะที่ความร้อนผ่าวจากดวงตากลั่นเป็นหยดน้ำไหลผ่านตามฝ่ามือจนกระทั่งสองฝ่ามือเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา


------------------------------------------



[Talk]

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ระหว่างที่กวีกับตะวันกำลังปิคนิคกันข้างบ่อน้ำนั้น ตะวันก็เผลอหล่นลงไปในบ่อน้ำ ทันใดนั้นเทพธิดาก็ผุดขึ้นมาจากบ่อพร้อมกับถือตะวันสองคนในมือ

เทพธิดา: ตะวันคนไหนเป็นของเจ้า ระหว่างตะวันผู้น่ารักกับตะวันผู้อ่อนโยน

กวี: จะเอาตะวันคนเดิมของฉันคืนมาหรือจะให้ฉันถมบ่อนี่ด้วยคอนกรีต

เทพธิดา: ....... 

หลังจากนั้นเทพธิดาก็รีบโยนตะวันคนเดิมคืนกวีแล้วหายหัวไปอย่างรวดเร็ว 



สำหรับอาทิตย์หน้านั้นมาเสี่ยงทายกันนะคะว่าเราจะได้อัพหรือไม่ได้อัพ55555 แต่ดูทรงแล้วมีแววไม่ได้อัพสูง งานเยอะมาก อ่อก







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 819 ครั้ง

109 ความคิดเห็น

  1. #3627 Miko_Chan2002 (@Miko_Chan2002) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:47
    ชอบทอล์คนะ แต่ตอนนี้เป็นตอนที่หน่วงมากที่สุดแล้วสำหรับเรา คือปกติชอบที่กวียันใส่ตะวันนะ แล้วพอน้องเมินคือมันปวดในอกเหมือนตะวันเลยอ่ะ ฮือออออ น้ำตาไหลแล้ว โฮกกกกกก TOT
    #3627
    0
  2. #3604 nananabanana (@nananabanana) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 16:33
    ชอบทอล์คง่ะ กวีสายโหด55555
    #3604
    0
  3. #3485 Muttatae (@Muttatae) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 19:47
    ชอบทอล์คค่ะ แล้วก็ชิบฟิลของนิยายมากขึ้นทุกตอน ขอบคุณจริงๆ นะคะ :)
    #3485
    0
  4. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 18:17
    เง้อ กวีเป็นไร
    #3460
    0
  5. #3373 sakura17 (@thelufy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 01:21
    ชอบtalkมากค่ะ5555
    #3373
    0
  6. #3306 MR_Amiss (@MR_Amiss) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 17:35
    ว่าจะคอมเม้นนิยายค่ะ...แต่เม้นท้อคดีกว่า5555+//เราชอบที่ว่าถมบ่อ ดูจิตๆดี \('--')/
    #3306
    0
  7. #3099 chaaimmeme (@chaaimmeme) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 13:49
    ชอบtalkไรท์6)55555
    #3099
    0
  8. #2932 O_ga-chan (@O_ga-chan6) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 09:03
    5555555555455
    กำลังเส้ากับตะวัน แงงงง มาขำ Talk ซะได่
    #2932
    0
  9. #2879 umi18 (@umi18) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 20:25
    ไรท์คะ ขอบคุณมากเลยค่ะ
    #2879
    0
  10. #2835 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 02:27
    เนื้อเรื่องทำท่าจะหน่วงแต่ทำไมขำทอร์ค 'ตะวันก็เผลอหล่นลงไปในบ่อน้ำ'..เดี๋ยวนะ!
    #2835
    0
  11. #2709 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 02:50
    โถ่ ไม่เอาไม่ร้องนะลูก
    #2709
    0
  12. #2301 harley_quinn (@Ukenation) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 01:34
    กวีเปนอาไร๊ ตะวันอย่าร้องลูกกก
    #2301
    0
  13. #2197 TiwlyTwinz~ (@chonenmeaw) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 00:38
    ไม่ร้องนะคะตะวันนน
    #2197
    0
  14. #2173 Markimoo (@unna-ai) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 13:59
    กี๊ดดด กวีไหนบอกจะทำให้มั่นใจไงค้าาา พึ่งพูดไปเองงง โอ๋นะค้า พี่ตะวันนนน คุณเทพธิดาด้วย555555
    แต่เอาจริงๆคิดว่านังกวีมันมีแผนอะไรสักอย่างอยู่แน่เลยค่ะะะ ป๊าด
    #2173
    0
  15. #2172 Ren_kung (@Ren_kung) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 07:26
    รู้สึกหน่วงจนอยากจะคุกเข่าก้มหน้าแล้วเอามือกุมหัวใจเลยค่ะ แต่ทำไมตอนอ่านจบเผลอคิดว่าถ้าตะวันเกิดอุบัติเหตุเฉียดตายกวีจะทำหน้ายังไงนะ? ขึ้นมาก้ไม่รู้//ยิ้มแห้ง
    #2172
    0
  16. #2169 ม่าม่าแดกได้-..- (@btsmee1233) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 00:18
    รอค่าา. ชอบบบบบค้างค่ะ อยากอ่านตอนหน้ามากกก สู้ๆน่ะค่ะ อัพไวๆน่ะคิอถึงง
    #2169
    0
  17. #2165 MikoYo (@MikoYo) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 14:53
    กำ55555
    #2165
    0
  18. #2164 happy-sin (@happy-sin) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 17:44
    โอ๋ๆนะคุณเทพธิดา
    #2164
    0
  19. #2162 JuniBellzium (@JuniBellzium) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 10:39
    โอ๋ๆนะ
    #2162
    0
  20. #2161 nuni_jerryf4 (@nunijerry) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 10:30
    <p>กวีนี่สุดยอด วางแผนทำให้ตะวันติดตัวเอง อยู่ไม่ได้โดยไม่มีกวีใช่ม้ายยยย ชอบบบ</p>
    #2161
    0
  21. #2160 pimpikachimon (@pimpikachimon) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 00:49
    โอ๋ๆไม่ร้องน่ะ มาๆ มาซบอกพี่ม- แอ๊ก//โดนกวีต่อนหน้า...
    #2160
    0
  22. #2159 celpotter (@celpotter) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 22:37
    <p>กวีงอนแล้ว&#8203;ว&#8203; ง้อด่วนนน</p><p>ูสู้ๆนะไรท์55555</p>
    #2159
    0
  23. #2158 l88O ~ bansai !!!! (@love-1880-8018) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 22:29
    เกิดอะไรขึ้นกับกวววววววววี &#931;('&#9673;&#8979;&#9673;&#8217;)
    #2158
    0
  24. #2157 วิรมาลย์ (@lovelove-fiction) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 19:29
    เป็นเรื่องที่คาดเดาอะไรไม่ได้เลยจริงๆ
    #2157
    0
  25. #2156 Forurin (@ustp) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 08:15
    สามวันดีสี่วันร้ายจริงๆ*ปิดหน้า*
    #2156
    0